‘(எக்)ஸ்போஷர்’ புகைப்படங்கள் – ஜெஸிலா

Palestinian men pray underneath a toppled minaret during Friday prayers at Al-Sousi mosque that was targeted by Israeli occupation forces strikes during the aggression on Gaza in 2014.  (Source : Shehab News)

*

ஷார்ஜா புகைப்படக்காட்சி பற்றி சூப்பர் சுப்புஹாயன்பாய் உள்பட பலரும்  விரிவாக முகநூலில் எழுதியிருந்ததைப் பார்த்தேன்.  சகோதரி ஜெஸிலா பானு எழுதியது உள்ளத்தைத் தொட்டது. பகிர்கிறேன். அங்கே சில புகைப்படங்களைப் பார்த்து வியந்து என் நிக்கான் டப்பாவில் ‘க்ளிக்’ செய்தபோது, ‘அங்கிள், லென்ஸ் மூடியிருக்கு’ என்று சொல்லி மானத்தை வாங்கினான் ஜெஸிலாவின் மதிநிறை மகன். நல்லவேளையாக அவர் இதைக் குறிப்பிடவில்லை. நன்றி. அறிவார்ந்த அவர் மகளாருக்கும் வாழ்த்துகள்.

’ஒட்டக மனிதர்கள்’ சிறுகதைத் தொகுப்பில் வெளியான ஜெஸிலாவின் சிறுகதையை பிறகு இணைக்கிறேன், இன்ஷா அல்லாஹ்!

*

ஃபேஸ்புக்கில் ஜஸீலா எழுதியது :

மனிதன் தன் அனாவசியத் தேவைகளுக்காக விலங்குகளைக் கொடூரமாகக் கொன்று குவித்த படங்களையும், மனிதன் மிருகமாகவே மாறி சகமனிதர்களைச் சாகடித்ததருணங்களையும் காட்சியாகப் பார்த்த போது இறைவன் சில இடங்களில் இல்லாமல் போய்விடுவானோ, அப்படியொருவன் இருந்தால் மனிதனாலேயே சகிக்க முடியாத துன்பமான காட்சிகளை, படைத்த இறைவன் எப்படிப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான் என்ற நிந்தனை மிகுந்த கேள்வியுடனும் “எங்கே இறைவன்?” என்ற தேடலோடும் அமைந்திருந்தது ஷார்ஜா எக்ஸ்போ மையத்தில் நடைபெற்ற ‘(எக்)ஸ்போஷர்’ புகைப்படக் கண்காட்சி இந்த சிந்தனைகளோடு வாடியிருந்த என் முகத்தை மலரச் செய்தது (மேலே உள்ள) இந்தப் படம்.

“போரில் மசூதி சிதிலமாகி, மினரா சரிந்து கிடக்கும் வேளையிலும் கூட தொழுகையை நிறைவேற்றும் இப்படியான ஆழமான இறை நம்பிக்கைகாகவாவது இறைவன் இவர்களை நல்லபடியாக வைத்திருக்க வேண்டாமா?” என்று என்னுடன் வந்திருந்த என் மகளிடம் புலம்பினேன். அதறகு அவள், “ம்மா, நீங்க இங்குள்ள அழகான படைப்புகளைப் பாருங்கள். பார்க்க அரிய அழகான காட்சிகளைப் பாருங்கள். நீங்கள் போர் படங்களையும் மிருகங்கள் வதைக்கப்படும் படங்களையும் பார்த்து ஏன் இறைவனைக் குறை கூறுகிறீர்கள்? இதெல்லாம் மனிதனின் கொடூர சிந்தனையாலும் பேராசையாலும் நிகழ்வன. இறைவன் விசாலமான பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து அதில் விதவிதமான மனிதர்களையும், உயிரினங்களையும் படைத்துவிட்டான். நம் தேர்வு எதை எப்படிப் பார்க்க வேண்டுமென்பது. இன்று நீங்கள் சோகமாக இருக்க வேண்டுமென்று முடிவெடுத்தவராகக் கண்ணீர் வரவழைக்கும் படங்களையே பார்க்கிறீர்கள். நல்லவையும் நிறைந்துள்ளன. அதையும் பாருங்களேன்” என்றாள்.

செவுளில் அறைந்தாற்போல் இருந்தது. அதன் பின்னரே மனம் கொஞ்சம் அமைதியானது.

*

நன்றி : ஜெஸிலா பானு (Jazeela Banu)

*

தொடர்புடையவை :

1.  நம்மூர் செந்தில் குமரன் இங்கே TAPSA விருது பெற்றார். இது பற்றி சகோதரர்  நெருடாவின் பதிவை இங்கே க்ளிக் செய்து பார்க்கலாம்.

2. சுப்ஹான்பாய் எடுத்த புகைப்படங்களை இங்கே க்ளிக் செய்து பார்க்கலாம்.

3. ஆபிதீன் எடுத்த ஃபோட்டோவைப் பார்க்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும் (Original Photo : Cris Toala Olivares. Info : María Rosa Mendoza returned home at the foot of the Cotopaxi volcano.. to collect her belongings and sweep the accumulated ashes)

அப்பாவின் நாற்காலி – ‘பரிவை’ சே.குமார்

ரியாத் தமிழ்ச் சங்கம் நடத்திய உலகளாவிய சிறுகதைப் போட்டியில் (2019) இரண்டாம் பரிசு பெற்றவரான சகோதரர் பரிவை.சே.குமாரிடம் எப்படி இவ்வளவு நன்றாக ‘வீராப்பு’ கதையை எழுதினீர்கள் என்று கேட்டார்களாம். அமீரக வாசிப்பாளர் குழுமத்தைச் சேர்ந்தவர்களைப் போல எழுதுவதில்லை என்று முதலிலேயே முடிவெடுத்தேன், வெற்றி பெற்றேன் என்று சரியாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அதானே, எதற்கு சிறுகதை உருவம் பற்றி சி.சு.செல்லப்பா (இவரா? அண்டார்ட்டிகாவில் வசிக்கும் ஆங்கில எழுத்தாளர்) சொல்வதைப் படித்துவிட்டு பிறகு எழுத உட்கார வேண்டும்? அவரவருக்கு வாய்த்தது அவரவருக்கு. எல்லோரும் எழுதுவோம்! வாழ்த்துகள் குமார்.

அன்புத் தம்பியும் வாட்ஸப் கம்பியுமான ஆசிப்மீரான் கொடுத்த குமாரின் கதைகளிலிருந்து ஒன்றை இங்கே பகிர்கிறேன். சுவாரஸ்யத்திற்காக ‘பந்தயம்’ கதையைப் போடலாம் என்று நினைத்தேன், அதில் வரும் ‘எனக்கு பந்தயத்தப் பத்தி தெரியாதா… அடியே நாங்கெல்லாம் வீம்புக்கு வெசங்குடிக்கிறவனுங்க பரம்பர… யாரப்பாத்து என்ன பேசுறே…? ’ என்ற வடிவேல் பாணி வசனத்தை அப்படி ரசித்தேன். ஆனால் முடிவு ’ச்சொப்’ என்றிருந்தது. எனவே மனம் கனக்கச் செய்யும் ’அப்பாவின் நாற்காலி’யைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். சிறந்த நூறு கதைகளை என்னிடம் தந்தால் சீதேவி வாப்பா வரும் கதையை மட்டும் தேர்ந்தெடுக்கும் ’வாப்பா பைத்தியம்’ நான். ஆபிதீனை விடுங்கள், எளிமையான சம்பவங்களை மெல்ல மெல்ல விரிவாக்கம் செய்து, அதைச் சிறப்பாகக் கோர்த்து தனக்கே உரிய பாணியில் சிறுகதைகளாகத் தருவதில் தனக்கென ஒருபாணியை உருவாக்கி இருக்கிறார் குமார் என்று கடுமையாகப் பாராட்டும் ஆசிபை நம்புங்கள்.

ஏற்கனவே 2011-ல் இந்தக் கதையை தன் வலைப்பக்கத்தில் வெளியிட்டிருக்கிறார் குமார். இருந்தாலும் இங்கேயும் இருக்கட்டும். நன்றி.

*

அப்பாவின் நாற்காலி – ‘பரிவை’ சே.குமார்

திண்ணையில் கிடக்குதே இந்த மர நாற்காலி இதுதான் அப்பாவின் சிம்மாசனம். இதில் அமர்ந்திருக்கும் போது அவரது மிடுக்கு மிகவும் அழகாக இருக்கும். பெரும்பாலான பொழுதுகளை இதில்தான் கழிப்பார். காலையில் குளித்து முருகனை வணங்கி நெற்றி நிறைய விபூதி பூசி அதன் மீது அழகாக குங்குமம் வைத்து நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்துவிடுவார். மணியக்கார சோமு சித்தப்பா தினமும் வாங்கிக் கொண்டு வந்து கொடுக்கும் பேப்பரைப் படிப்பது, அம்மா கொடுக்கும் காபியைக் குடிப்பது எல்லாமே இதில் அமர்ந்தபடிதான். விவசாய காலங்களில்தான் இந்த நாற்காலிக்கு அதிக ஓய்வு கிடைக்கும் மற்ற நாட்களிலெல்லாம் அவரை மட்டுமே அதிகம் சுமக்கும்.

நானும் என் தங்கையும் பள்ளியில் படிக்கும் காலத்தில் அப்பாவின் இருக்கையாக இருந்து ஒரு இரும்பு நாற்காலி. அந்த நாற்காலியின் பின்னே நானும் தங்கையும் ஊக்கால் எங்கள் பெயரை எழுதி வைத்திருப்போம். அதில் அமர்ந்து ஓம் முருகா சுருட்டுப் பிடித்தபடி அவர் வயதொத்தவர்களிடம் மணிக்கணக்கில் ஊர்க்கதைகள் பேசுவார். சில கதைகளைப் பேசும் போது நாங்கள் அருகில் இருந்தால் ஒன்றும் சொல்லமாட்டார். பொண்டு பிள்ளை கதைகள் என்றால் இங்க உங்களுக்கு என்னடா வேலை… உள்ள போங்க… போய்ப் படிங்க… வாய் பார்த்துக்கிட்டு இருக்காம… என்று விரட்டுவார்.

அம்மாவிடமும் அப்பத்தாவிடமும் எங்களுக்கு இருந்த நெருக்கம் ஏனோ அப்பாவிடமும் ஐயாவிடமும் இல்லை. மரியாதை என்பதைவிட அவர்கள் இருவரும் வைத்திருந்த முரட்டு மீசையே காரணம்… பார்க்கும் போதே பயம் வரும்… பேசும் போது மீசையை லாவகமாக விலக்கி விடும் அப்பாவை பார்க்கும் போது நாட்டாமை விஜயகுமாரைப் போல் இருப்பார்… அந்த லாவகம் எல்லாருக்கும் வருவதில்லை.

நான் ஆறாவதோ ஏழாவதோ படிக்கும் போதுன்னு நினைக்கிறேன் சரியா ஞாபகமில்லை வயலில் நின்ற வைரம் பாய்ந்த வேல மரத்தை வெட்டி அதில்தான் இந்த நாற்காலியை செய்தார். அதுவும் அவரது நண்பரும், மர வேலையில் கெட்டிக்காரரான சின்னப்ப மாமாதான் செய்தார். அவர் கால்களை ரெடி பண்ணும் போது இத நல்லாச் சீவுடா… அதை அப்படி பண்ணுடான்னு நச்சரிச்சுக்கிட்டே இருப்பாரு. அப்பல்லாம் சின்னப்ப மாமா, ‘மாப்ளே, உங்கப்பனை விட்டாலே அழகா ஆசாரி வேல பாத்திருவான் போல… எனக்கே தொழில் சொல்லித்தாரான் பாரு… இப்படி நமைச்சல் கொடுத்தா மத்தவனுங்க பாதியில போட்டுட்டுப் போயிடுவானுங்கன்னுதான் என்னையக் கூப்பிட்டிருக்கான்’னு சொல்லிச் சிரிப்பாங்க.

‘ஆமா, இவரு பெரிய டவுசரு… அரைகுறை வேலைக்காரனுக்கு சொல்லித்தான் தரணும். இங்க அப்படியே போட்டுடுட்டுப் போனியன்னா வீட்டுல என் தங்கச்சி சோறு போடாதுடி’ என்று பதிலடி கொடுப்பார்.

அப்பாகிட்ட எனக்குப் பிடிச்ச குணம் என்னன்னா உழைக்கிறவனுக்கு அவன் கேக்கிறதை விட அதிகமா பணம் கொடுக்கிறதுதான்… அதுவும் அவர் மனசுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி வேலையை முடிச்சிக் கொடுத்துட்டா… கணக்கே பாக்கமாட்டாரு… யாராவது இப்படி நீங்க கொடுத்தா மத்தவங்ககிட்டயும் எதிர்பார்ப்பாங்கன்னு சொன்னா, அவன் இன்னைக்கு பார்த்த வேலைய ரெண்டு நாள்… மூணு நாள் இழுத்துப் பாத்திருந்த இதவிடக் கூடக் கிடைக்கும்தானே. அதனால ஏமாத்தாம உழைக்கிறவன் திங்கிறதுல தப்பேயில்லை எனப் பதில் சொல்வார்.

நாற்காலி செய்த அன்றும் அப்படித்தான் சின்னப்ப மாமா கடைசி வரை இருந்து, பொறுமையாய்… அழகாச் செய்து முடித்தார். அப்பாவுக்கு நாற்காலியைப் பார்த்து அவ்வளவு சந்தோஷம்… மீசையை கையால் ஒதுக்கிய போது அவர் உதட்டில் மகிழ்ச்சிப் புன்னகை.

‘நீதான்டா வேலைக்காரன்… அவ்வளவு நல்லா இருக்குடா… எவ்வளவுடா வேணும் உனக்கு..’ என மகிழ்வோடு கேட்டார். ஆனால் மாமா ‘அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம்’ என பணம் வாங்க மறுத்தார்.

‘இங்க பாரு நட்பு வேற… தொழில் வேற… இன்னைக்கு வேற எடத்துக்குப் போயிருந்தா பணம் வாங்காம வருவியா… உன்னைய நம்பி வீட்டுல நாலு ஜீவன் இருக்கு மறந்துடாதே’ ன்னு சொல்லி அவர் மறுக்க மறுக்க அவர் வாங்கும் சம்பளத்தைவிட கூடுதலாய் பணத்தை பாக்கெட்டில் திணித்து விட்டு, அம்மாவிடம் சொல்லி கடலை கொஞ்சம் கொடுத்து விடச் சொன்னார்.

அடுத்த ரெண்டு மூணு நாள்ல ஊருக்குள்ள பெயிண்டருன்னு சொல்லிக்கிற இளங்கோ மாமா வந்து அதுக்கு பாலீஸ் தடவி கருகருன்னு ஆக்கிட்டுப் போனாரு. அதுக்கப்புறம் அந்த நாற்காலியில்தான் அப்பா அமர்வது வழக்கம். அதுவும் குடும்பப் பிரச்சினை என்று வருபவர்கள் அவரது நாற்காலிக்கு முன்னர் திண்ணையில் அமர, நாற்காலியில் அமர்ந்து ஓம் முருகா சுருட்டைப் பிடித்தபடி அவர்கள் சொல்லும் பிரச்சினைகளை கூர்ந்து கேட்டு தீர்ப்பு வழங்குவார்.

எங்கள் பகுதியில் யார் வீட்டில் பிரச்சினை என்றாலும் அப்பாவிடம்தான் வருவார்கள். சும்மா நாட்டாமைக் கணக்காத் தீர்ப்பு சொல்வாரு. அதிகம் அம்பேத்கார் காலனியில உள்ள பொம்பளைங்கதான் வருவாங்க… உட்காராம நின்னுக்கிட்டே இருப்பாங்க. அப்பல்லாம் அப்பா ஆம்பளைங்கிறதால மரியாதை போலன்னு நினைப்பேன். ஏன்னா எங்களுக்கு உக்காந்து சோறு போடுற அம்மா, அப்பா சாப்பிடுறப்போ நின்னுக்கிட்டேதான் சோறு போடுவாங்க… அவரு தட்டுல கை கழுவி எந்திரிக்கிற வரைக்கும் உட்கார மாட்டாங்க.. அதுமாதிரி நிக்கிறாங்கன்னு நினைச்சுப்பேன்.

அவங்க சொல்ற பிரச்சினைகள்ல பெரும்பாலும் குடிச்சிட்டு போட்டு அடிக்கிறான்… கூத்தியா வச்சிருக்கான்… சாப்பாட்டுக்கு பணமே தரமாட்டேங்கிறாங்கிற கதைகள்தான் அதிகம் இருக்கும். தீர்ப்பு சொல்றதோட மட்டுமில்லாம சாமிக்கண்ணு இங்க வாடான்னு என்னையக் கூப்பிட்டு என்னோட எடவார எடுத்தான்னு சொல்லி அதுல இருந்து பணமெடுத்துக் கொடுத்து இந்தா தாயி புள்ளைகளுக்கு எதாவது வாங்கி ஆக்கிப் போடுன்னு கொடுப்பாரு. அதனால அந்த மக்களுக்கு அப்பாதான் கருண மகாராஜா. அவங்க கை எடுத்துக் கும்பிடும்போது கண்ணீர் கன்னத்தில் இறங்குவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்…’எதுக்கு அழறே… எல்லாம் சரியாகும்.. சரியாகாம எங்க போகப்போவுது…’ என ஆறுதல் சொல்வார்.

ஒரு தடவை ஏதோ பிரச்சினையின்னு எங்க தோட்டத்துல வேலை செய்யிற மாரியண்ணனும் சோனையண்ணனும் வந்திருந்தாங்க. அப்பாகிட்ட பிரச்சினையை சொல்லிட்டு துண்டையெடுத்துக் கக்கத்துல வச்சி அதோட ஒரு தலைப்பை எடுத்து வாயைப் பொத்திக்கிட்டு வாசல்ல நின்னாக, எனக்கு ஒண்ணும் புரியலை. அப்பாகிட்ட கேக்கமுடியாது, அம்மாகிட்ட கேட்டப்போ, அவங்க கீழ்சாதி, நம்ம வீட்டுக்கு வந்தா தீட்டுன்னு சொன்னாங்க… என்னம்மா தீட்டு தோட்டத்துக்கு போறப்பல்லாம் மாரியண்ணன் எளநீ வெட்டித்தருது. அதைதான் அப்பாவும் , நாமும் குடிக்கிறோம். அது மட்டும் தீட்டில்லையான்னு கேட்டதுக்கு உனக்குத் தெரியாது பெரிய இவனாட்டம் பேசாதேன்னு வாயை அடைச்சிட்டாங்க. நானும் அதுக்கு அப்புறம் பேசலை. அப்பாவோட தீர்ப்பு அவங்களுக்கு சரியின்னு பட்டதும் ரொம்ப நன்றி சாமின்னு சொல்லிட்டு பொயிட்டாங்க.

எல்லாரும் சாப்பிட உக்காந்தப்போ ‘ஓ மகன் என்னமோ ஒங்கிட்ட கேட்டானே என்ன கேட்டான்’ அப்படின்னு அம்மாகிட்ட கேட்டாரு. அம்மா ஒண்ணுமில்லேன்னு சொல்ல, ‘சும்மா சொல்லு, என்ன பிராது கொண்டாந்தவங்க உக்காராம நிக்கிறாங்கன்னுதானே கேட்டாரு…. எளநீ கிளநீன்னு எல்லாம் வசனம் பேசுனாரே’ என்றதும் உங்களுக்கு பாம்புக்காதுன்னு சொல்லி அம்மா சிரிச்சாங்க.

பாம்புக்கு காது இருக்கான்னு எனக்குத் தெரியாது. அவரின் பார்வை மட்டும் பயத்தைக் கொடுத்தது. ‘போச்சுடி உனக்கு இன்னைக்கு பூஜை இருக்கு’ன்னு மெதுவாக என் காதைக் கடித்தாள் தங்கை புஷ்பா. அவளை முறைத்தாலும் எதற்கும் முன்னெச்சரிக்கையாக அவரின் கைக்கெட்டாத தூரத்தில் தள்ளி அமர்ந்து கொண்டேன்.

‘இதெல்லாம் வழிவழியா வர்ற வரைமுறைகள்… நாமளா கேக்குறோம்… அவங்களாக் கொடுக்குறாங்க… இதெல்லாம் உனக்கு இப்ப புரியாது. காலம் போகப் போகத்தெரியும். அவங்க நம்ம வீட்டுக்குள்ள வரமாட்டாங்க… குடியானவங்க யாரு போனாலும் ஐயர்மாருங்க வீட்டுக்குள்ள விடமாட்டங்க… நமக்கு இவங்க கீழ் சாதி, ஐயருமாருக்கு நாம எல்லாரும் கீழ் சாதி… விடு… உனக்கு எதுக்கு இதெல்லாம்ன்னு பொதுவாப் பேசினாலும் எனக்கு இந்த சாதிக் கட்டுப்பாடுகள் சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை.

திருவிழா வேலைகளை எல்லாம் அவர்கள் பார்க்க, அலங்கரித்த அம்மன் பள்ளக்கில் வரும் போது அவர்கள் தெருப்பக்கமே திரும்பாமல் வருவதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் மனிதன் தான் சாதிப் போர்வையை போர்த்தியிருக்கான்னா… தெய்வத்துக்குமான்னு நினைப்பு வரும். என்ன செய்ய பழமையில் ஊறிய ஊரில் சிறுவனான நான் என்ன செய்ய முடியும்… வேடிக்கைதானே பார்க்க முடியும்… அதைத்தான் செய்தேன்.

ஆனா இப்ப அப்படியில்லை… சாதியாவது மதமாவது… எங்க ஊரு மாரியாத்தா இப்பல்லாம் பள்ளக்குல எல்லா வீதிக்கும் போய்வருது. விழாவுக்கு வார ஐயரு எங்க வீட்லயும் காபி சாப்பிடுறாரு… இந்த மாற்றம் எங்க ஊருக்குள்ள வர எத்தனையோ வருடங்கள் வீழ்த்தப்பட்டிருக்கு என்றாலும் மாற்றம் மகிழ்வைத் தருகிறது.

எங்க வீட்ல எங்க அப்பாவுட்டு பொருள்கள் எல்லாமே அப்பா என்ற அடைமொழியோடதான் இருக்கும். தண்ணி குடிக்க தம்ளரை எடுத்தா அப்பா டம்ளரை எடுக்காதேன்னு அம்மா திட்டுவாங்க. சாப்பிட தட்டை எடுத்துக்கிட்டு வந்து உக்கார்ந்தா எத்தனை தடவையிடா சொல்றது உங்க அப்பமுட்டு தட்டை எடுக்காதேன்னு அவனுக்குத் தெரிஞ்சா குதிச்சி எறிஞ்சிருவான் என அப்பத்தா தலையில கொட்டும். அட்லஸ் சைக்கிளுக்குப் பேரு அப்பா சைக்கிள், மான் மார்க் குடைக்குப் பேரு அப்பா குடை… சங்கு மார்க் கைலிக்குப் பேரு அப்பா கைலி… இப்படி அவர் பயன்படுத்தும் பொருட்கள் எல்லாம் அப்பா பொருட்கள்… அந்த வரிசையில் மர நாற்காலியும் அப்பா சேராயாயிருச்சு.

அப்பா இல்லாதப்ப அதுல உட்கார்ந்து படிக்க எனக்கும் என் தங்கைக்கும் போட்டியே நடக்கும். அப்பா சேர்ல உக்காந்தாலே எனக்கு யானை பலம் வந்த மாதிரி ஒரு நினைப்பு வரும் . இல்லாத மீசை இருக்க மாதிரி தடவி விடச் சொல்லும். யாராவது பசங்களை பிடிச்சாந்து அவரு மாதிரி கனச்சுக்கிட்டு தீர்ப்பு சொல்லிப் பாக்கச் சொல்லும். அவருக்கு வயசானாலும் அந்த நாற்காலி அப்படியே இருந்துச்சு. அப்பாவும் மிடுக்கு குறையாமல் அதுல உக்காந்து இருப்பாரு.

சில வருஷத்துக்கு முன்னால உடம்பு சரியில்லாம இருந்தப்ப இதுல உக்காந்து வாசலை வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு. அவரைப் பாக்க களத்தூர்ல இருந்து புஷ்பா புள்ளைங்களோட வந்திருந்தா. அம்மா, நான், சித்ரா, புஷ்பா எல்லாரும் சந்தோஷமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தோம். பசங்களெல்லாம் விளையாடிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அப்ப திண்ணையில இருந்து ‘ஏவ்வ்…’ன்னு ஒரு சத்தம், என்னமோ ஏதோன்னு போயிப்பாத்தா நாற்காலியில அமர்ந்தபடி அப்பாவோட உயிர் போயிடுச்சு… எல்லாரும் கதறுறாங்க… சொந்த பந்தமெல்லாம் வந்து கட்டி உருளுதுக… எல்லாச் சாதிக்காரனும் வாசல்ல காத்துக்கிடக்குறானுங்க… ஆளாளுக்கு ஒரு வேலையை எடுத்துப் பாக்குறாங்க… எப்புடி மனுசன்… இப்படியா சாவாரு… என பொம்பளைங்க எல்லாரும் சொல்லிக்கிட்டு கேதம் கேட்டுட்டுப் போனாங்க…

மறுநாள் அவருக்கு புடிச்ச நாற்காலியிலயே வச்சி எல்லாக் காரியமும் பண்ணி அடக்கம் பண்ணிட்டு வந்தோம். வெறுமையைச் சுமந்த வீடு அமைதியாய் இருந்தது. இழப்பின் வலி எங்கும் நிரம்பியிருந்தது. அம்மாதான் சாப்பிட மாட்டேன் என அடம்பிடித்தாள். அடிக்கடி ‘ஏஞ்சாமி… என்னைய தவிக்க விட்டுட்டியளே’ன்னு குரலெடுத்து ஒப்பாரி வச்சா.

அப்பா எப்பவும் அமர்ந்திருக்கும் அந்தத் திண்ணையப் பாக்கிறப்போ கலையிழந்து இருந்துச்சு. அப்பா இல்லாம அனாதையாக் கிடந்த நாற்காலிய பார்க்கிறப்போ மனசு ரொம்ப வலிச்சிச்சு… சுருட்டுப் புகையோட அவர் அதுல உட்கார்ந்திருக்க தோரணை மனசுக்குள்ள வந்து போக, குபுக்கென கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது.

அநாதையாய்க் கிடந்த நாற்காலியைப் பார்க்கும் போது அப்பாவின் இழப்பு எங்களைவிட அதைத்தான் அதிகம் பாதிச்சிருக்குங்கிறதை உணர முடிந்தது.

அந்தப் பக்கமா போனா… நாற்காலியை கண்டிப்பா பாக்கச் சொல்லும்… அப்ப அதுல அப்பா உட்காந்திருக்க மாதிரியே தோணும். ரோட்ல போறவங்ககூட அதைப் பார்த்துட்டு இந்தச் சேரப்பாக்கயில ஐயா உக்காந்திருக்க மாதிரியே தோணுது தம்பி. மனுசன் இது மேல உக்காந்திருக்கிற அழகே தனிதான் போங்கன்னு சொல்லுவாங்க.

அம்மா இருக்கும் வரை நாற்காலியைத் தொடச்சுத் தொடச்சு வச்சுபாங்க… அதுக்குப் பக்கத்துலதான் மதிய நேரத்துல படுத்திருப்பாங்க. ஏதோ அப்பா வந்து அதுல அமர்ந்திருக்க மாதிரியும் அவரோட காலடியில இவங்க படுத்திருக்க மாதிரியும் நினைச்சுக்குவாங்க போல.

கணவனை இழந்த மனைவியும்… மனைவியை இழந்த கணவனும் வெளியில சிரிச்சிப் பேசினாலும் மனசளவுல எல்லாத்தையும் இழந்துதான் வாழ்றாங்க… பெரும்பாலானவர்களுக்கு இழப்புக்குப் பின்னான வாழ்க்கை எப்போதும் இனிப்பதில்லை… எங்கும் எதிலும் எல்லாவற்றிலும் ஞாபகச் சுவடுகள் பதிந்து மனசுக்குள் எழும்பிக் கொண்டே இருக்கும்… இழப்புக்குப் பின் வாழ்தல் வரமல்ல… வலி.

சின்ன வயசுல அப்பாவோட நாற்காலியில உக்கார தங்கையுடன் சண்டை போட்ட நான் அவர் மறைவுக்குப் பின்னால ஏனோ அதில் உக்கார நினைக்கலை… அது எனக்கு அப்பாவாத்தான் தெரிஞ்சது.

கால மாற்றத்துல அந்த நாற்காலி திண்ணையின் ஒரு மூலைக்குப் போனாலும்… என்னோட பேரப் பிள்ளைங்க யாராவது அதுமேல ஏறிக்குதிச்சு விளையாண்டா… அடேய் அது தாத்தாவோட நாற்காலி… ரொம்பப் பழசு… உடைஞ்சிடப் போகுது…. கீழ இறங்குன்னு சத்தம் போடுறதை மட்டும் என்னால் நிறுத்த முடியலை.

தாத்தாவைப் போட்டோவில் பார்த்த அவர்களுக்கு அந்த நாற்காலியின் வாசம் தெரிவதில்லை… அவர்களின் ஆட்டம் தொடரத்தான் செய்கிறது… என் கத்தலும்தான்.

*

நன்றி : ‘பரிவை’ சே. குமார், ஆசிப் மீரான்

Sir 2 mins – Short film Review : Suresh Kannan

இந்தக் குறும்படத்திற்கு நண்பர் சுரேஷ் கண்ணன் முகநூலில் எழுதிய சிறு விமர்சனம் இது. படத்தையும் கீழே இணைத்திருக்கிறேன். நன்றி.

*

நான் எவ்வித மனநிலையில் இருந்தாலும் சரி, கால்சென்ட்டர் அல்லது அரிய வகை ஆஃபர்.. போன்ற மார்க்கெட்டிங் அழைப்புகள் வந்தால் என் எரிச்சலையோ கோபத்தையோ காட்டவே மாட்டேன்.

‘சாரிங்க.. வேண்டாம். ப்ளீஸ்” என்று சொல்லி விட்டு சில நொடிகள் கழித்து கட் பண்ணி விடுவேன்.

ஏனெனில் நானும் ஏறத்தாழ அவ்வாறான தொழிலில் இருப்பதால் அவர்களின் கஷ்டம் தெரியும். என் அலுவலகத்திற்கு வரும் எந்தவொரு மார்க்கெட்டிங் நபரையும் அமர வைத்து தண்ணீர் தரச்சொல்லி, புன்னகையுடன் அவர்கள் சொல்வதை கேட்டுக் கொள்வேன்.

வேண்டாம் என்பதை இதமாக சொல்லி அனுப்புவேன். ஏனெனில் பல அலுவலகங்களில் அப்படி அமர்ந்து காத்திருந்த அனுபவம் உண்டு என்பதால்.

சாலையில் பிட் நோட்டீஸ் தருபவர்களிடமிருந்து வாங்காமல் இருப்பதே என் வழக்கம். எதற்கு வீணாக வாங்கி அதைக் கசக்கிப் போட வேண்டும் என்பதற்காக. ஆனால் என் தோழி ஒரு முறை சொன்னார். “இதைச் செய்வது அவர்களின் பணி. வாங்கி ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு சற்று தூரம் கடந்து தூக்கி எறியேன். அல்லது பையில் கூட வைத்துக் கொள். வேறு எதற்காவது உதவும்.” என்பது போல் சொன்னார். அதிலிருந்து அதையும் பின்பற்ற முயற்சிக்கிறேன்.

**

எதற்கு இப்போது இந்த வியாக்கியானம் என்றால் நண்பர் அருண் பகத், இந்தக் குறும்படத்தை அனுப்பியிருந்தார். (Sir 2 mins).

சிறு வணிகர்கள் முதல் அரசியல்வாதிகள் வரை ஒருவரையொருவர் சார்ந்தே நாம் வாழ வேண்டியிருக்கிறது. எல்லாமே ஒருவகை பிழைப்புதான். சிலருக்கு நாய் பிழைப்பு. சிலருக்கு பேய்.

இது போன்ற மார்க்கெட்டிங் தொந்தரவுகளால் தனிநபர் சுதந்திரத்தில் இடையூறு ஏற்படுகிறதுதான்.. மறுப்பேயில்லை. ஆனால் ஒரே ஒரு நிமிடம் நம் பதிலை இதமாகச் சொல்லி மறுத்து விடுவதால் நமக்கொன்றும் நஷ்டமில்லை. அல்லது அது அவசியமானது என்றால் நமக்கும் நேரமிருந்தால் விவரங்களைக் கேட்டு வைத்துக் கொள்ளலாம். என்றாவது உதவக்கூடும்.

அப்படியொன்றும் விழித்திருக்கும் நேரம் முழுக்க நாம் வெட்டி முறிக்கப் போவதில்லை.

‘அவர்களும் மனிதர்கள்தான்’ என்கிற அடிப்படையான உணர்வு இருந்தால் போதும்.

சிலர் எந்தவொரு மார்க்கெட்டிங் அழைப்புகளையும் தன்னிச்சையான, வரவழைத்துக் கொண்ட எரிச்சலில், எகத்தாளத்தில்தான் கையாள்வார்கள். அதைப் பெருமையாகவும் பகிர்ந்து கொள்வார்கள்.

ஒருவகையில் நம் வாழ்க்கை முறையும் நம்மை சிடுமூஞ்சிகளாக மாற்றி வைத்திருக்கிறது எனலாம்.

தொடர்ந்து தொல்லை செய்யும் நபர்களிடம் எரிந்து விழுவது கூட சரி. ஆனால் முதன்முறையிலேயே எரிந்து விழுவது மிகை. ஒருவர் அவரின் தொழில் சார்ந்து ஒன்றை சொல்ல உங்களை அணுகுகிறார். அவ்வளவே. அவர் பிச்சையெடுக்கவில்லை. வேண்டும் அல்லது வேண்டாம் என்று ஒற்றை வார்த்தையில் இதைக் கடந்து விடலாம். நாமும் டென்ஷன் ஆகி அவரையும் டென்ஷன் ஆக்க வேண்டாம்.

எதிர்முனையில் ஆண்கள் என்றால் எரிந்து விழும் சிலர், பெண்கள் என்றால் தொடர்ந்து பேசி கடலை போட முயல்வார்கள். இதில் ஒரு அற்ப சந்தோஷம் அவர்களுக்கு. பாவம் அந்தப் பெண்கள் இதையெல்லாம் சகித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

**

இந்தக் குறும்படம் இவ்வாறான மனிதர்களைப் பற்றி ஒரு வட்டப்பாதையில் சுழன்று காண்பிக்கிறது. ஒரு சமூகத்தில் எப்படி சங்கிலித்தொடர் போல ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருக்கிறோம் என்பதை சில நிமிடங்களில் மிகச் சுருக்கமாக சொல்லி விடுகிறது.

மேலே குறிப்பிட்ட அத்தனை விஷயங்களையும் சில நிமிடங்களில் எனக்கு நினைவுப்படுத்தி விட்டது.

என்னளவில், அரசியல்வாதி வந்து கையெடுத்து கும்பிடும் காட்சியிலேயே இந்தக் குறும்படம் முடிந்து விடுகிறது. பிறகு வரும் நிமிடங்கள் தேவையில்லை என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் இயக்கியவருக்கு வேறு நோக்கங்கள் இருக்கலாம்.

“ரெண்டு நிமிஷம் பேசலாமா?’ என்று ஆரம்பிப்பது மட்டும் சற்று செயற்கையாக இருக்கிறது. (தலைப்பை அப்படி வைத்து விட்டதால் அந்த வசனமோ?!)

சிறப்பான முயற்சி. இயன்றவர்கள் பாருங்கள்.

*

*

Thanks to : Suresh Kannan , Arun Bhagath & Pocket Films – Indian Short Films

 

சிவகாமியின் மரணம் – அசோகமித்திரன்

இந்தியா டுடே (மே 26, 1999) இதழில் வெளியானது.  பக்கங்களை தபாலில் அனுப்பிவைத்த நண்பர் தாஜ் , கதையை வியந்து இப்படி அந்தத் தாளில் எழுதியிருந்தார் :

*

சிவகாமியின் மரணம் – அசோகமித்திரன்

புத்தகத்தை வாங்கி இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் முடிந்து விட்டன. இப்போதுதான் நான்காம் பக்கத்தில் எழுதப்பட்டிருந்த அந்த வாக்கியம் கண்ணில் பட்டது. சிவகாமியின் மரணம் 29-5-1958.

புத்தகம் பைகிராப்ட்ஸ் சாலை நடைபாதை புத்தகக் கடை ஒன்றில் வாங்கியது. அந்த சாலையை இப் போது பாரதியார் சாலையாகப் பெயர் மாற்றியிருக்கிறது. முன்பும் பல கடை கள் இருந்தன. இப்போது பெரிய, பகட்டான கடைகள். நடைபாதை பாதியாகக் குறுகிவிட்டது. தரையில் புத்தகங்களைப் பரப்பி வைக்க அதிக இடம் இல்லை . பொதுவாகப் பழைய புத்தகக் கடைகளில் நின்றபடி நாம் வேண்டும் புத்தகத்தைத் தேடிப் பிடித்து வாங்க முடியாது. இப்போது அந்தப் பழைய புத்தக் கடை முன்னால் உட்கார முடியாது. அச்சமெழுப்பும் போக்குவரத்தில் சில விநாடிகளுக்குள் சைக்கிளோ, ஸ்கூட்டரோ, மோட்டாரோ கூட இடித்துத் தள்ளி விடும். பழைய புத்தகங்கள் வாங்குவதை அநேகமாக நிறுத்திவிட்டதற்குக் கண், பார்வை மங்கி வருவது மட்டும் காரணமில்லை.

புத்தகம் ‘செயிண்ட் ஜோன். பெர்னார்ட் ஷா எழுதிய நாடகம். அதை அவர் 1924ல் எழுதி அடுத்த வருடம் நோபல் பரிசு பெற்றுவிட்டார். ஆனால் நான் வாங்கிய புத்தகம் இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின்போது அச்சிடப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் அமெரிக்கப் படைகளுக்காக மலிவான தாளில் மலிவுப் பதிப்பாகப் பெங்குவின் நிறுவனம் வெளியிட்டது. யாரோ ஜான் – ஸ்மித் என்பவர் 1944ல் வாங்கியிருக்கிறார். இங்கிலாந்திலேயே வாங்கியிருக்கக் கூடும். அவருக்கு அந்த நாடகம் பிடிக்காமல் போயிருக்கலாம். ஜோன், பிரெஞ்சுக்காரர்கள் சார்பில் இங்கிலாந்துக்காரர்களோடு போரிட்டு வென்றவன். அப்படி இருந்தும் பிரான்சு நாட்டுப் பெரிய தலைகள் சேர்ந்து கொண்டு – அந்த பட்டிக்காட்டுப் பெண்ணை இங்கிலாந்துக்காரர்களுக்கே விற்று விட்டன. பதினேழு, பதினெட்டு வயதில் வெறும் கத்தியும் ஈட்டியும் வைத்துக் கொண்டு ஒரு படைக்குத் தலைமை தாங்கி வெற்றிகளை வாங்கித் தந்த அந்தப் பெண்ணை அவள் நாட்டுக்காரர்களே எதிரிகளிடம் விற்று விடுகிறார்கள்! இங்கிலாந்துக்காரர்கள் ரோஷமுடையவர்கள். பய பக்தி கொண்டவர்கள். நல்ல கிறிஸ்தவர்கள். அவர்கள் மானம் போகும் படியாக அவர்களைத் தோற்கடிக்கும் ஆற்றல் படைத்த இளம் பெண் சூனியக்காரியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். சாத்தானின் கைக்கூலியாக இருக்க வேண்டும். கொளுத்து அவளை உயிரோடு! வேத முழக்கங்களுடன் அந்தப் பதினெட்டு வயதுப் பட்டிக்காட்டுப் பெண் உடல் கருகி ரத்த நாளங்கள் வெடித்துத் துடிதுடிக்கச் செத்தாள்.

ஜான் ஸ்மித்துக்கு ‘செயிண்ட் ஜோன்’ நாடகம் பிடிக்காமல் போனதற்கு இன்னும் கூடக் காரணங்கள் இருக்கலாம். இரண்டாம் உலக யுத்தத் தில் இங்கிலாந்துக்காரர்களும் பிரெஞ் சுக்காரர்களும் நேச நாடுகள் சேர்ந்து ஜெர்மனியோடு சண்டை போட்டார்கள். இருந்தாலும் அவர்களுக்குள் இருந்த ஆயிரமாண்டுப் பகையும் போட்டியும் எங்கே போய் விடும்?

ஜான் ஸ்மித் எறிந்துவிட்டுப் போன ‘செயிண்ட் ஜோன்’ புத்தகம் எஸ். ராதாகிருஷ்ணன் என்பவரிடம் போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறது. அவர் அதை ஒரு பழைய புத்தகக் கடையில் வாங்கி யிருக்கலாம். ஜான் ஸ்மித் பெயரை அடித்து விட்டுத் தன் பெயரை எழுதி இருக்கிறார். ஜான் ஸ்மித்தே அந்தப் புத்தகத்தை ராதாகிருஷ்ணனிடம் கொடுத்திருக்கலாம். ராதாகிருஷ்ணன் பெர்னார்ட் ஷா நாடகத்தைப் படித்து ரசிக்கக்கூடியவராக இருக்க வேண்டும். ஜான் ஸ்மித், ராதாகிருஷ்ணன் இரண்டு பேருமே யுத்தக் கைதிகளாக சிங்கப்பூரில் இருந்திருக்கலாம். ராதா கிருஷ்ணனுக்கு நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் ராணுவத்தில் சேர்ந்திருக்க வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கும். ஜான் ஸ்மித் யுத்தம் முடியும் வரை யுத்தக் கைதியாகவேதான் காலம் தள்ளியிருக்க வேண்டும். எஸ். ராதாகிருஷ்ணன் – இவர் இந்தியாவின் உப ஜனாதிபதியாகவும், ஜனாதிபதியாகவும் இருந்தவரல்லவா? அந்த மனிதர் ‘செயிண்ட் ஜோன்’ நாடகத்தைப் படிக்கும் ரகமா? அவர் ஏதாவது பழைய புத்தகக் கடையில் வாங்கியிருக்கலாம். ஆனால் அவர் புத்தகங்களைப் பழைய புத்தகக் கடையில் போட வேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்காது. அவர் பெயர் உள்ள சாலையில் அவருடைய வீடு அவ்வளவு பெரியது. இந்த ராதாகிருஷ்ணன் பெயர் எழுதப்பட்ட பக்கத்தின் பின்புறத்தில்தான் ‘சிவகாமியின் மரணம் 29-5-1958* என்று இருந்தது. உண்மையில் இந்த மூன்று கையெழுத்துக்களில் மரணம் குறித்து எழுதியதுதான் பளிச்சென்று யார் கவனத்தையும் கவரக் கூடியதாக இருந்தது. ஆனால் அதைத்தான் இருபத்தைந்து வருடங்கள் பார்க்கத் தவறியிருக்கிறேன்.

நாடகத்தையாவது இன்னொரு முறை படித்து விடலாமா? ஜோனுடைய வாழ்க்கைப் பற்றி சரியாகத் தெரிந்து கொள்ள இந்த நாடகம் போதாது. பெர்னார்ட் ஷா ஏனோ எல்லா நேரமும் தான் ஒரு அதி புத்திசாலி என்று நிரூபித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவருக்கு மனிதர்களைவிட மனிதக் குழுக்கள், சமூகம், சமூக அமைப்புகள் மீது அவர் கணிப்புகளும் கண்டுபிடிப்புகளும்தான் முக்கியம். அவரைப் போலவே அவருடைய பாத்திரங்களும் கெட்டிக்காரர்கள். கெட்டிக்காரர்களிடம் ஒரு சங்கடம், அவர்கள் வார்த்தைகளைப் பிறர் மீது அள்ளிக் கொட்டுவதுபோல அவர்கள் மீதே அவற்றை வாரி இறைத்துக் கொள்வார்கள். அவர்களுடைய மனதில் அவை ஓயாது ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். அந்த இரைச்சலில் சில உண்மைகள் அளையக் கிடைக்காமல் தவறி விடும். பெர்னார்ட் ஷா தன் நாடகங்களில் அவ்வப்போது வரலாற்று நாயகர்களைப் பாத்திரங்களாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டாலும் அவர்களைக்கூட சமூகப் பிரதிநிதி களாக மாற்றி விடுவார். ஒரு வேளை அதுதான் சரியான பார்வையோ?

கடவுளின் காவலர்கள் எனத் தங்களை அறிவித்துக் கொண்டவர்களால் உயிரோடு கொளுத்திக் கொல்லப்பட்ட அந்தப் பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணை 1920ஆம் ஆண்டில் தெய்வக் கிருபை பெற்றவள் என்று கடவுளின் காவலர்கள் அறிவித்துக் கொள்ளும் இன்னொரு கிறிஸ்தவ சபை அறிவித்தது. ஐநூறு ஆண்டுகள் முன்பு தெய்வ விரோதி, சூனியக்காரி, மதச் சத்ரு என்று சொல்லி உயிரோடு எரிக்கப்பட்ட அந்தப் பதினெட்டு வயதுப் பட்டிக்காட்டுப் பெண் திடீரென்று பத்திரிகைச் செய்திகளில் முதலிடம் பெற ஆரம்பித்தாள். புனித ஜோன் ஆனாள். உடனே அவள் பற்றி நூல்கள். நாடகங்கள். இங்கிலாந்தின் பங்குக்கு பெர்னார்ட்ஷா நாடகம் என்றால் அமெரிக்காவின் பங்குக்கு மாக்ஸ்வெல் ஆண்டர்சன் நாடகம். பேசாத் திரைப்படம் பேசத் தொடங்கியவுடன் உரத்த பின்னணி இசையுடன் மேலும் திரைப்படங்கள்…

எஸ்.ராதாகிருஷ்ணன் ‘செயிண்ட் ஜோன்’ புத்தகத்தை வாங்கியிருக்கக் கூடிய நாட்களில் ஜோன் பழைய செய்தியாகிவிட்டாள். அந்த நாளில் இன்ஸி என்ற பெயர் கொண்ட தொரு அமெரிக்க மனத்தத்துவ மருத்துவர் ஆண்கள் – பெண்கள் எல்லாமே நம்பக்கூடியவர்கள் அல்ல என்று புள்ளி விபரக் கணக்கு தந்தார். அவர் தன்னுடைய கூற்றை எல்லாக் காலத்துக்கும் விஸ்தரித்தார். மனிதரில் புனிதத் தன்மையே சாத்திய மில்லை . பதினெட்டு வயதுப் பட்டிக்காட்டுப் பெண்ணுக்குக்கூட.

ஆனால் எல்லாக் காலத்திலும் நிறையப் பெண்கள் பதினெட்டு, பத்தொன்பது வயதில் இறந்திருக்கிறார்கள். அந்த நாட்களில் எழுதப்பட்ட கதை, நாவல் என்று எதை எடுத்தாலும் இளையாள், சித்தி, சிற்றன்னையின் பிள்ளைகள் என்று நிகழ்ச்சிகள் போகும். சரத் சந்திரர் கதைகளில் முதல் மனைவி பூரண ஆயுள் பெற்றிருந்தாள் என்ற பேச்சே கிடையாது. பெண்களுக்குப் பத்து வயதிலும் பனிரண்டு வயதிலும் கல்யாணம். பதினைந்து வயதுக்குள் கையில் ஒரு குழந்தை. பத்துப் பதினைந்து நபர்கள் உடைய குடும்பத்தின் வீட்டு வேலை. மாமியார், நாத்தனார் மரபுக் கொடுமை. இந்த நிலையில் எப்படி ஒரு பெண் தீர்க்காயுள் கொண்டிருக்க முடியும்? இந்தப் பத்து வயதுக் கல்யாணம் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்து பல ஆண்டுகளான பிறகு நல்ல வசதியுள்ளவர்கள் குடும்பங்களில் கூட நடந்திருக்கிறது. வாய் கிழிய ஊருக்கு உபதேசம் பண்ணுகிற அமைச்சர் ஒருவர் தன் பதினைந்து வயதுப் பெண்ணுக்குப் பல கோடி ரூபாய் செலவழித்துக் கல்யாணம் செய்வித்தார். ராஜகுடும்பத்தைச் சேர்ந்த அவர், ரயில்வே மந்திரி. தன் ஊர் ரயில் நிலையத்தைச் சலவைக்கல்லால் இழைத்து விட்டார். சென்னை ஆட்டோ ரிக்ஷாக்களில் மட்டும் தான் பெண்ணின் திருமண வயது 21. அந்த அமைச்சரைச் சட்டம் ஒன்றும் செய்யவில்லை.

சிவகாமி அற்பாயுளில்தான் போயிருக்க வேண்டும். இல்லாது போனால் அவளுடைய சாவை ஒரு புத்தகத்தில் குறித்து வைத்திருப்பார்களா? சுத்த சைவப் பெயர். தகப்பனார் பட்டை பட்டையாக விபூதி தரித்துக் கொண்டிருப்பார். அது ராதாகிருஷ்ணனாக இருக்க முடியாது. புத்தகம் மூன்றாவது கை மாறியிருக்கிறது. ‘செயிண்ட் ஜோன்’ போன்ற புத்தகங்களை யாராவது அடிக்கடி பார்க்கக் கூடிய இடத்தில் வைப்பார்களா? தினமும் பார்த்துப் படித்து ரசிக்கக்கூடிய புத்தகம் இல்லை அது.ஒரு முறை படித்து விட்டு எங்கோ மூலையில் பாது காப்பாக வைத்திருப்பார்கள். ஆதலால் இந்தப் புத்தகம் அந்த மூன்றாவது நபர் கையில் கிடைத்த ஓரிரு தினங்களுக்குள் சிவகாமியின் மரணம் நிகழ்ந்து விட்டது.

சிவகாமி, சிவகாமிநாதன். சிவகாம சுந்தரம், சிவகாமி நடராஜ சுந்தரம்… சிவகாமி என்று தொடங்குகிற பெயரை ஆண்களுக்குத்தான் நிறைய வைத்திருக்கிறார்கள். பெண்களுக்குப் பெயராக இரண்டாம் யுத்த காலத்தில் தான் இது அதிக அளவில் புழக்கத்துக்கு வந்தது. கல்கி எழுதி வந்த தொடர்கதையான ‘சிவகாமியின் சபதம் தான் இதற்குக் காரணம். பார்த்திபன், விக்கிரமன், குந்தவி, அருண்மொழி, நரசிம்மன், பரஞ் சோதி என இன்னும் சில பெயர்களும் குழந்தைகளுக்கு வைக்கக் கருதப்பட்டன. ‘செயிண்ட் ஜோன்’ புத்தகத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட சிவ காமி அது அச்சிடப்பட்ட ஆண்டில் கூடப் பிறந்திருக்கலாம். சிவகாமி இறந்தபோது பதினான்கு அல்லது பதினைந்து வயது. பதினைந்து வயது வளர்ந்த குழந்தையை இழக்க நேருவது எவ்வளவு கொடுமை? செயிண்ட் ஜோன் மரணம் போலவே. ஒரு வித்தியாசம். இந்த நாளில் யாரையும் உயிரோடு கொளுத்துவது இல்லை . அப்படியும் கூறுவதற்கில்லை. வெறும் பத்திரிகைச் செய்திகளின்படியே, தமிழ்நாட்டிலேயே ஓராண்டுக்கு எழுநூறு, எண்ணூறு பெண்கள் இந்தக் கதிக்கு ஆளாகிறார்கள். பட்டிக்காட்டுப் பெண். ஜோன் கொளுத்தப்பட்ட காலத்திற்கும் இப்போதைக்கும் உள்ள ஒரு வித்தியாசம், பெண்களைச் சூன்யக்காரி என்று பெயர் சூட்டிக் கொளுத்துவதில்லை .

‘செயிண்ட் ஜோன்’ புத்தகத்திலிருந்து மூன்று, நான்கு எண் பக்கங்களுடைய தாள்களைக் கிழித்தேன். சிவகாமியுடன் ராதாகிருஷ்ணன், ஜான் ஸ்மித் ஆகிய பெயர்களும் அகன்று விட்டன. இப்போது ‘செயிண்ட் ஜோன்’ நாடகத்தை என்னால் முறையாகப் படிக்க முடிந்தது.

***

ஓவியம் : எஸ். என். வெங்கட்ராமன்

« Older entries Newer entries »