‘பாவிமட்டை, இப்படி எழுதிவிட்டாரே!’ – கி.ரா

அன்புடன்
வாசகர்களுக்கு….

உங்களுக்கு
கி.ரா.வைப் பற்றிய அறிமுகம்
தேவை இருக்காது.

அவரை அறியாத வாசகர்கள்
இலக்கியம் அறிய வருகிறேன்
என்று வருவதும் வீண்!

‘தேவாமிருதம்’ என்று
புராணக்கதைகளில்
நீங்கள் வாசித்து உணர்ந்திருக்கக் கூடும்.
அப்படி ஒன்றை
நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில்
நான் உணர்ந்திருக்கிறேன்.
அது….
பெரியவர் ‘கி.ரா.’வின் எழுத்து!

இடதுசாரித் தோழரும்-
முற்போக்கு இலக்கியத்தின்
போஷகரும்-
’தாமரை’ இதழின்
ஆசிரியராகவும் இருந்த-
திரு.தி.க.சி.யைப் பற்றி
கி.ரா. எழுதிய கட்டுரை ஒன்றை
பழைய தீராநதியில் (மார்ச்-2005) வாசித்தேன்!

அந்தக் கட்டுரையின்
பிற்பாதியை மட்டுமே
தட்டச்சு செய்து தந்திருக்கிறேன்.

கட்டுரையின் முதல் பாதி
தி.க.சி.யின்
இனிமைகளையும் பெருமைகளையும்
தீரப் பேசுகிறது.
அதில் யாருக்கும்
இரண்டு கருத்து இருக்க முடியாது.

வாழ்வை இயக்கத்திற்காகச் செலவிட்ட
தன்னலம் கருதாதவர்களின்
கையடக்கமான ஓர் சின்னப் பட்டியலில்
தி.க.சி. உண்டு!

பிற்பகுதி
தி.க.சி.யோடு
கி.ரா.
இலக்கியப் பிணக்கு கொள்ளும்
வளமான பகுதி.
ரசனை கொண்ட அதனையே
இங்கே தட்டச்சு செய்திருக்கிறேன்.

தவிர,
அந்தப் பகுதியை தட்டச்சு செய்து
வாசகர்கள் முன்வைக்க நினைத்ததில்
வேறு ஒரு சுவாரசியமான சங்கதியும் உண்டு.

கி.ரா. தனது கதையொன்றில்
‘உயிர்த்தலம்’ என்கிற
வார்த்தையை உபயோகிக்க
அதனை…
ஆபாசம் என்றிருக்கிறார் தி.க.சி.
இல்லையெனப் பிணங்குகிறார் கி.ரா.

நம்ம ஆபிதீன் எழுதிய
கதையொன்றின் பெயர் ‘உயிர்த்தலம்‘ !
அந்தப் பெயரை தாங்கி வந்த
அவரது அந்தத் தொகுப்பும்
விற்றுத் தீர்ந்து
அவர் ’ராயல்டி’யும் வாங்கிவிட்டார்!

இப்போ.
விசயத்திற்குப் போவோம்.

ஆபிதீன்..
வாசகர்கள் கேட்பது விழுகிறதா?

“உயிர்த்தலம் எழுதிய அண்ணாச்சி….
ஆபாசத்திற்கு பதில் என்னாச்சி….?”

*
 கநாசு. தாஜ் 

***

‘உயிர்த்தலம்’ என்பது ஆபாசமா?

 கி. ராஜநாராயணன்
தாமரை இதழுக்கு தி.க.சி. பொறுப்பாக இருந்தபோது என்னோடு இவருக்கு ஒரு கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. ஆரம்பம் இப்படித் தொடங்கியது.

எதிர்வரும் – குறிப்பிட்ட மாதத்தின் – தாமரை இதழை சிறந்த சிறுகதைகள் கொண்ட மலராகக் கொண்டுவரப் போவதாகவும்,பேர் சொல்லும்படியாக வித்தியாசமான ஒரு அருமையான சிறுகதை ஒன்றை எழுதி அனுப்ப வேண்டும் என்றும்

எனக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தார்.

எனக்கு உள்ள வழக்கப்படி, கேட்டதுக்குப் பிறகுதான் யோசித்துக் கதை எழுத உட்காருகிறது. வித்தியாசமான, பெயர்சொல்லும்படியாகவா இருக்கணும், சரி; என்று ரொம்பவும் யோசித்து ஒரு கதை எழுத ஆரம்பித்தேன். எதிர்ப்பார்த்ததுக்கும்

மேலாகவே வித்தியாசமான கதையாகவே அமைந்துவிட்டது. ‘பேதை’ என்று தலைப்பிட்டு தி.க.சி.க்கு அனுப்பி விட்டேன்.

வழக்கமாக அவரிடமிருந்து பாராட்டி அல்லவா கடிதம் வரணும். “ரொம்பவும் ஆபாசம்” என்று சொல்லி, “ஆணின் உயிர்த்தலத்தை ஒரு பெண் பிடித்தாள் என்று எழுதியிருக்கிறீர்களே; என்ன இது?” என்று எனக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தார்.

பாவிமட்டை, இப்படி எழுதிவிட்டாரே என்று திகைத்துப் போனேன். சோர்ந்து உட்கார்ந்துவிட்டேன். ரெண்டு மூணுநாட்கள் கழித்து அவருக்கு பதில் எழுதினேன்.

‘உயிர்த்தலம்’ என்பது ஆபாசமான சொல் இல்லை. ஆண்களும் பெண்களும் கூடியிருக்கும் ஒரு சபையில் சொல்லப்படும் பொதுவான வார்த்தைதான். “பிள்ளைக்கு உயிர்த்தலத்தில் பலமான அடிப்பட்டிருக்கு” என்பார்கள். அதோடு, கதையில் வரும் அந்த இளவட்டத்தை – நில வெளிச்சத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனைக் கொல்வதற்காகவே பிடிக்கிறாள் என்று சமாதானம் சொல்லி, கதையில் ஆபாசம் என்று எதுவும் இல்லை என்று பதில் எழுதினேன்.

அவர் தனது மறுகடிதத்தில், ‘இது ஆபாசமேதான்; வேண்டுமென்றால் பேரா.நா.வானமாமலை, அட்வகேட் என்.டி.வானமாமலை, சாந்தி இதழின் ஆசிரியர் எள்.ஏ.முருகானந்தம் இவர்கள் மூவர் கொண்ட கமிட்டியில் வைத்துக் கருத்துக் கேட்போம். அவர்கள் இதை ஆபாசம்தான் என்று சொல்லிவிட்டால், பிறகாவது நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்களா? என்று கேட்டு எழுதியிருந்தார்.

இதை எப்படி நிரூபணம் பண்ணுகிறது. ‘கமிட்டி’ என்று வந்துவிட்டால் எனக்கு நீதி கிடைக்காது என்று என் புத்தி சொல்லியது. வேறு முறையில்தான் இதை  அணுகவேண்டும் என்று நினைத்து, கதையின் கையெழுத்துப் பிரதியை எடுத்துக் கொண்டு நேராக அதிகாலை நேரத்திலேயே பாளையங்கோட்டை ராமசாமி கோவில் தெருவில் இருந்த அட்வகேட் வானமாமலையிடம் போய் நின்றேன்.

”என்ன, காலம்பற இவ்வளவு சீக்கிரம்!” என்று கேட்டுக் கொண்டே என்னையும் உட்காரச்சொல்லி எதிரே அவரும் உட்கார்ந்தார்.

“ஒரு கதை எழுதினேன்; இதைப் படிச்சுப் பார்த்து நீங்க அபிப்ராயம் சொல்லணும்” என்று அவரிடம் தந்தேன். சந்தோசமாக வாங்கிப் படித்துப் பார்த்துவிட்டு, ’நல்லா இருக்கு; வித்தியாசமா எழுதியிருக்கீங்க’ என்றார். ’நல்லா இருக்குங்கிறது இருக்கட்டும். கதையில் ஆபாசம் என்று ஏதாவது தெரியுதா?”

அட்வகேட் கொஞ்சம் உஷாரானார்.

“இப்படி ஒரு கருத்தை யாராவது தெரிவிச்சாங்களா?” என்று கேட்டுவுட்டு திரும்பவும் கவனமாகப் படித்துப் பார்த்துவிட்டு, “ஆபாசம்ன்னு சொல்ல முடியாது; கொஞ்சம் அருவருப்பு என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். பசி தாங்காமல், சுடுகாட்டில் வெந்த பிணத்தின் மாமிசத்தைத் தின்பதைப் படிக்கிறப்ப….” என்றார்.

“சரி போயிட்டுவர்றேம்” என்று சொல்லிவிட்டு, திரௌபதி அம்மன் கோயில் தெருவுக்குப் போனேன். “அட” என்று சொல்லி நா.வனமாமலை வரவேற்றார். ’ராத்திரியே வந்திட்டீங்களா?’ என்று கேட்டார்.

“இந்தக் கதையை வாசித்துப் பாருங்க” என்று தந்தேன்.

சிகரெட்டைக் கடேசியாக ஒரு இழுப்பு இழுத்தார். (ரொம்ப அனுபவிச்சிக் குடிப்பார்) வீசிவிட்டு, கதையைப் படிக்க ஆரம்பித்தார்.

அவருடைய கருவிழிகள் இடதும் வலதுமாக தறியில் ‘ஓடம்’ ஓடுவது போல வேகமாக இயங்கிக் கதையை படிக்க ஆரம்பித்தார்.

“ரொம்ப வித்தியாசமா இருக்கு; வழக்கமான உங்க கதையில்லெ” என்று சொல்லிவிட்டு, சில இடங்களை மறுபடியும் வாசித்தார். என்ன வித்தியாசம்? என்று கேட்டதற்கு, “தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணை கயவன் ஒருவன் கற்பழிக்கும் செயலை ஆபாசமில்லாமல் கலைநயத்தோடு எழுதி இருப்பது வித்தியாசம்தானே?” (இதை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை!) இன்னொன்றையும் சொன்னார்.

இந்தப் பேதைக்கு நேர்ந்த கொடுமைகள் எல்லாத்தையுமே, ஒன்று அல்லது இரு நபர்கள் பேரில் மட்டும் வைத்துக் காண்பிக்காததினால், காரணங்கள் அனைத்துக்குமே சமூதாயம்தான் முழுப் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டியதிருக்கிறது என்பதுதான் சரியான பார்வையாக இருக்கும்.” (இதுவும் நான் எதிர்பார்க்காததே) “அருவருப்பு போல ஏதாவது தெரியுதா?” என்று கேட்டேன்.

“சுடலையில் எரியும் பிணங்களை இந்தக் கோட்டிக்காரி தின்பதைப் போல ஒரு காட்சி வருதே.. அதை வைத்துக் கேட்கிறீர்களா?”  என்று கேட்டு, அவரே பேசினார்.

“இடித்துரைத்தல் என்பது இலக்கியங்களில் உண்டுதானே. அந்தப் பார்வை இல்லாதவர்களுக்கு இது ஒரு அருவருப்புதான். அப்படிப் பார்த்தால், கோட்டியப்பன் என்னும் பெயருடைய சிவனைப் பற்றி நமது புராணங்களில் இப்படியானவை சொல்லியிருப்பதெல்லாம் வேறு என்ன?” என்று கேட்டார்.

எனக்கு உடனே மனக்கண்ணில் கவிராயன் எட்டயபுரத்தான் பற்களை நெறுநெறுவென்று கடித்துக் கொண்டு “பிணந்தின்னும் சாத்திரங்கள்” என்று சொல்லுவது தெரிந்தது.

பேச்சி என்ற பெண்ணை பிணம் தின்னும் அளவுக்குக் கொண்டு போனது எது?

“என் நினைவைக் கலைத்தது நா.வா.வின். குரல். இது ஒரு பெண்ணியக் கதையும் கூட” என்றார்.

(ஒரு அப்பிராணிப் பெண்ணை அநியாயமாக இப்படி ஏமாற்றிவிட்டார்களே என்று மட்டும்தான் தெரிந்தது எனக்கு)

அவரிடம் கேட்டேன்,

“உயித்தலம் என்ற சொல்லோ, அதை அவள் பிடித்தாள் என்பதோ ஆபாசமாகத் தெரிகிறதா?”

அவர் சொன்னார்:

“சொற்களும் செய்கையும் எதை விளைவிக்கிறது என்றுதான் பார்க்கவேண்டும். வாசகனிடம் இவை காமத்தைத் தூண்டவில்லை. ஒரு அச்சத்தைத் தருவதுபோல் இருக்கிறது. கதை முடிவு சோகத்தின் உச்சம்; நெஞ்சில் அறைவதுபோல” என்றார்.

நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அவர் சொன்ன வார்த்தைகளை என் மொழியில் இங்கே தந்திருக்கிறேன்.

‘சாந்தி’ ஆசிரியர் முருகானந்தத்தைப் பார்க்க தூத்துக்குடி போக முடியவில்லை என்பதால், விசயத்தை இதேபோல தெரிவித்து கடிதம் வைத்து அனுப்பிவிட்டே இடைசெவல் வந்து சேர்ந்தேன்.

முருகானந்தத்திடமிருந்து பதிலை எதிர்பார்த்துக்கொண்டே இருந்த எனக்கு ‘சாந்தி’ இதழ் மட்டுமே வந்தது. பிரித்துப் பார்த்தால் ‘பேதை’ கதையின் முதல்பாதி பிரசுரமாகி இருந்தது!

“என்னய்யா இப்படிச் செய்து போட்டீகளே?” என்று கேட்டதுக்கு,

“அதனாலென்ன; கதையை எல்லோரும் படிக்கட்டுமே. ஒரு விவாதமே – பட்டிமன்றம்போல – ஏற்பாடு பண்ணி அதையும் சாந்தியிலேயே போடுவோம்.” என்று சொல்லிவிட்டார்!

இப்போது விசயம் தி.க.சி.யின் கருத்து சரியா, கி.ரா.வின் கருத்து சரியா என்பதல்ல; இப்படி நடந்தது எங்கள் விசயங்கள் என்பதுதான்.

அதன்பிறகு தி.க.சி. நேராகவே இடைசெவல் வந்தார். என் கைகளைப் பற்றியதும், நாங்கள் எல்லாத்தையும் மறந்துவிட்டோம். பழைய கலகலப்பை உண்டாக்கிவிட்டார்.

அதுதான் தி.க.சி. இதுதான் கி.ரா.

நான் இதுவரை சொத்து என்று சேர்த்ததில்லை. நான் சேர்த்ததெல்லாம் நண்பர்கள் என்ற சம்பளத்தைத்தான்; இவர்கள்தான் எனது சொத்து.

வால்மீகத்தில் ஒரு சுலோகம் இருப்பதாகச் சொல்லுவார்கள்; நட்புக் கொண்டாடுவது லேசு – அதைப் பரிபாலனம் பண்ணுவது அவ்வளவு சுலபம் இல்லை.

மூத்தப்பிள்ளை என்று (எங்களுக்குள் நாங்கள்) பிரியமாக அழைத்திக் கொள்கிற நண்பர் தி.க.சி. ஒரு சுக்குபோல என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

சுக்கு நாக்குக்குத்தான் காரம்; வயிற்றிற்கு இதம். சுக்குக்கு மிஞ்சிய மருந்தும் உண்டா?

***   
நன்றி : தீராநதி , திரு. கி.ரா ஐயா, திரு.தி.க.சி ஐயா

வடி(வமை)த்து  தட்டச்சு செய்த தாஜூக்கும் சுக்ரியா!

***

தி.க.சி பற்றிய ‘கி.ரா’வின் முழுக்கட்டுரை பார்க்க :

***

மகனார் நதீமுக்கு அம்மை போட்டிருக்கிறது (இந்த வரியை கி.ரா எழுதவில்லை!). எனவே மூட் அவுட். இருந்தாலும் நேற்று பிராமிஸ் செய்ததற்காக இன்று பதிவைப் போட்டு விட்டேன். எங்களுடைய இலக்கிய ஆர்வத்தை மதித்து எங்கிருந்தாலும் ‘பேதை’யை தட்டச்சு செய்து அனுப்புமாறு நண்பர் சென்ஷி கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார். நன்றி! – ஆபிதீன்

உயிர்த்தலம் – முன்னுரை

 

uyirththalam_anyindian_small.jpg 

 உயிர்த்தலம் (சிறுகதைகள் தொகுப்பு) – ஹரன் பிரசன்னாவின் அறிவிப்பும் கோ.ராஜாராமின் பதிப்புரையும் 

Published by AnyIndian Pathippagam 

***

முன்னுரை

அப்படியொன்றும் சில இணைய தளங்கள் சொல்வது போல பெரிதாக நான் நையாண்டி செய்பவன் அல்ல – வாசகர்களை விட.

ஒரு கதையில் , என் ஊரின் பெருமைகளை ஒவ்வொன்றாகக் கூறிக் கொண்டே வரும் நான், ‘தினமும் புதிதாக ஒரு பைத்தியம் கடைசி டிரெயினில் ஊருக்கு வருவது…’ என்று பத்தியை முடித்திருந்தேன். படித்த நொடியில் ஒருவர் மின்னஞ்சல் அனுப்பினார் : ‘ஆமாம், டிக்கெட்டை பத்திரமாக இன்னும் வைத்திருக்கிறீர்கள்தானே?’

உண்மைகளையெல்லாம் போட்டு உடைத்து விட முடியுமா? ஆனால், உண்மைகள்தான் எப்போதுமே சிரிப்புக்குரியவை. இன்னாரின் மார்க்கம் மட்டுமே உலகை உய்விக்க வந்ததெனும் உண்மை, பேரழிவு ஆயுதங்களை இன்னும் கண்டுபிடிக்கிற பெரியண்ணன்களின் உண்மை, தன் எழுத்து மட்டுமே காலாகாலத்துக்கும் நிற்பதென்று நம் தமிழ் எழுத்தாளன் சொல்லும் உண்மை…

பேருண்மையையும் சொல்லி விடுகிறேன்: எனக்கு எழுத வராது. அதாவது, என் சமூகத்தைத் தவிர வேறெதையும் எழுத வராது.

தெரியாத்தனமாக , அல்லாஹ¤த்தஆலா அற்புதமான ஊரில் என்னைப் பிறக்க வைத்தது வசதியாகிப் போனது.

இடறி விழுந்தால் எழுத்தாளர்களின் தலையில் கால் வைக்க வேண்டிய ஊர் மட்டுமல்ல, இடக்கு மடக்காக இளஞ் சிறுவர்களைக் கூட பேச வைக்கும் நாகூர். பேசத் தெரியாத என்னைப் போன்றவர்களுக்கு தன் கலகலப்பூட்டும் நகைச்சுவையால் கற்றுக் கொடுக்க இருக்கவே இருக்கிறார் எங்கள் தமிழய்யா , புலவர் சீனி சண்முகம்.

‘மம்ஹசன் வூடு வரைக்கிம் போவனும் தம்பி’ என்று வழி கேட்டிருக்கிறார் அவர்.

‘மம்ஹசன் வூட்டுக்கே போயிடுங்களேன் சார்’ – சிறுவன்.

இவனுக்கு முன்னால் நான் ஒன்றுமே இல்லை.

இவனைப் போன்றவர்கள் – சரியாகப் படித்து முடிவதற்குள் –  ‘ச·பர்’ என்ற பெரும் பேயிடம் 108வது தலைமுறையாக மாட்டிக்கொண்டு பேச்சு மூச்சற்றுப் போவதையும்,  தங்களின் அறிவார்ந்த மவுலவிகளால் மூளைச் சலவைக்குள்ளாகி, எதிர் சிந்தனை வைப்பவர்களையெல்லாம் ஊர்விலக்கம் செய்து உதைப்பதையும் பார்த்து எழுதாமல் இருக்க முடியவில்லை. பெரியார் சொன்னது போல, முதுகில் மூன்றாவது கை முளைத்து அதனால் சொரிந்தால் நிலைமை மாறலாம்.

குர்ஆன், ஹதீஸ்கள் மட்டும் கொஞ்சம் தெரிந்த – சகோதர சமயங்களை சற்றும் மதிக்காத – ஒரு ஆலிம்ஷா, ஊரிலுள்ள ஓராயிரம் ஜனங்களை மேலுலகம் காட்டி பயமுறுத்துவதும், இறைமறை தெளிவாக இருந்தும் காட்சிக்கு முன் கொமஞ்சான் புகையைப் போட்டு விடுவதும் அவர் பிழைப்பை எளிதாக நடத்த என்பதை அவன் உணர வேண்டும். அண்ணன் தம்பிகளாய் இஸ்லாமியர்களும் இந்துப் பெருமக்களும் பழகிய கொஞ்சநஞ்ச ஊர்களையும் இன்று ‘குஜராத்’தாக மாற்றும் சகல ஷைத்தான்களையும் (பெரிய ஷைத்தானுக்குப் பெயர் : அரசாங்கம்) அவன் இனம் காண வேண்டும். என் பிரார்த்தனை அது.

ஊரின் பெரியகடைத்தெரு மதக் கலவரத்தால் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த மறுநாள்,  நல்லிணக்கம் பேசும் நானா ஒருவர் , எங்கள் தெருவில் ஏதும் அறியாமல் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுவர்களிடம் தன் ‘திறமை’யைக் காட்டிவிட்டு ஓடினார். பையன்கள் உடனே ‘ஆர்.எஸ்.எஸ் ஒழிக’ என்று பயங்கரமாக கூச்சல் போட ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.

சேத்தமரைக்கார் மாமா தன் பையனைப் பிடித்து ,’டேய்…ஆர்.எஸ்.எஸ்ண்டா என்னடா?’ என்று அதட்டிக் கேட்டார்.

‘தெரியாது வாப்பா’ – வேகமாகச் சொல்லிவிட்டு , அவன் தொடர்ந்தான் : ‘ஹே…ஆர் எஸ் எஸ் ஒழிக’

விட்டார் ஒரு அறை.

தெரிந்திருந்தால் தன்னையே பலமுறை அறைந்து கொண்டிருப்பார் என்பது வேறு விஷயம், ஆனால் என்னிடம் சொன்னார் :’ பாருங்க தம்பி, எப்படி மனசை கெடுக்குறானுங்க..’

நான்தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேனே…

நம்மை நாம் உற்றுப் பார்ப்போம் (கைலியோடுதான்!).

அறிஞர் அபுதாலிப் மக்கி சொன்னாராம் : ‘என்னிடமுள்ள குறைபாடுகளில் ஒன்றை எனக்கு எடுத்துக் கூறுங்கள்; என் தோல்பையில் வைத்திருக்கிற பொற்காசுகளில் ஒன்றை உங்களுக்கு அன்பளிப்பாகத் தருகிறேன்’ . இதிலிருந்து இந்த மக்கு தெரிந்து கொண்டது , அபுதாலிபிடம் ஒரு தோல் பை இருந்தது என்பது மட்டுமல்ல நம்மை நோக்கி நாம் சிரிக்க வேண்டும் என்பதும் கூடத்தான்.

குறைகளைக் களைய அதுதான் வழி என்று படுகிறது.

இதில் நீங்களும் சிரிக்கிறீர்களா? நல்லது, உங்களுக்கு சிரிக்க வரும். ‘பிறர் சிரிப்பதற்காக எழுதுவதும் பேசுவதும் சுத்த அயோக்கியத்தனம்’ என்ற ஹஜ்ரத் (மர்ஹூம் அப்துல் வஹ்ஹாப் பாகவி அவர்கள்) என்னையும் உங்களையும் மன்னிப்பார்களாக, ஆமீன்.

அழுகையும் வலியும்தான் அங்கதமாக வெளிப்படுமென்று அறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள்.

வெளிப்படுவதைக் கண்டு சொல்பவர்களுக்கு  என் ஜோப்பிலிருந்து அலுமினியக் காசு ஒன்றைத் தருவேன் அன்பளிப்பாக.

தீர்ந்து போனால் , ‘அரபுமொழி கலந்தவண்ணம் அருந்தமிழ் உரைக்கும்’  ஊரின் பிரத்யேக மொழிச் சுரங்கத்திலிருந்து சிறந்த ஒரு சொல்லும் தருவேன்.

(பழைய) தஞ்சை மாவட்ட தமிழ் முஸ்லீம்கள் உபயோகப்படுத்தும் – இந்தத் தொகுப்பில் வரும் – அந்த வழக்குச் சொற்கள் , விளக்கக் குறிப்புகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த வட்டாரச் சொல்லுக்கான அர்த்தம் ஊர்களைப் பொறுத்து மாறுபடவும் செய்யும் – ‘குப்பி’ மாதிரி. மிகுந்த ஒற்றுமையுடன் தவறாக உபயோகப்படுத்தும் சொல்லும் உண்டு. உதாரணமாக , ‘பலா’ (bhalaa) என்ற உருது சொல்லுக்கு ‘நன்மை’ என்றுதான் அர்த்தம். ஆனால் ‘தீமை’ என்ற அர்த்தத்தில் சொல்கிறார்கள். ‘பலா’ தங்களை விட்டுப் போக ‘துஆ’வும் செய்வார்கள். இந்தக் கூத்துக்களையெல்லாம் ஊர் பாஷையில் சொல்லும் – அரபு நாட்டு சபராளியான – என் நோக்கம் , வாசகர்களை ஓட வைப்பது.

ஒடுவீர்களாக – நன்மையை நோக்கி!

‘நற்செயல்களின் பால் நீங்கள் முந்திக் கொள்ளுங்கள்’ எனும் குர்-ஆனின் 2 : 148 வசனம் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது.

நான் அவரது விசிறி என்பதை அறியாமல், ‘இடம் குறுநாவல் படித்ததிலிருந்து Unshakable Fan என்று தன்னைப் பாசாங்கின்றி தெரிவித்துக்கொண்டு , பல கதைகள் எழுதத் தூண்டிய மறைந்த கவிதாயினி சதாரா மாலதிக்கு , நான் குறிப்பிடும் குர்-ஆன் ஆயத்துகள் , ஹதீஸ்கள் , என் ஊர்ச் சொற்கள் அத்தனையும் மனப்பாடம்.

‘வெடுக் வெடுக்’ என்று பேசும் அஸ்மாவை அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

‘நகைச்சுவை என்பது பொய் கலக்காத நடைமுறைத் துயரம். சூழலின் கேவலங்களை ஆற்றாமையோடு வேடிக்கைப் பார்த்து அதன் கெட்ட தன்மைகளால் பாதிக் கப்படாமல் நம் தார்மீக பலத்தால் அதை எதிர் கொள்வதுதான் எடுத்துச் சொல்லும்போது நகைச் சுவையாகி விடுகிறது. முக்கியம் எதுவென்றால், கேவலங்களில் மூழ்கிவிடாமல் நம்மை நாமே இழந்து விடாமல் இருப்பது’ என்று சொல்லிச் சென்ற மாலதி…

‘இஸ்லாமியக் கதையெழுத இனிய குறிப்புகள்’ஐ அவர் தூண்டித்தான் எழுதினேன். வேதனை, கடைசியாக அவர் படித்துச் சிரித்த கதை , அரபுகளின் ஒற்றுமையைச் சொல்லியவாறு மறுமைநாளை நிறுக்கும் ‘மீஜான்’. நாம் இப்போது வாழ்வதே மறுமைநாளில்தான் என்ற மயக்கத்தோடு (?) எழுதிய கதை.

இருபத்தேழு வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதிய ‘குழந்தை‘ மாதிரி இப்போது ஏன் நீங்கள் எழுதுவதில்லை என்று கேட்கும் சிலரைப்போல் மாலதி கேட்பதில்லை. குழந்தைகள் வளரவேண்டும் என்று அவருக்குத் தெரியும். அல்லது, சந்தனக்கூடோ கோயில் தேரோ நிறுத்தும் கொட்டகையிலிருந்து மிகப்பெரிய வெள்ளைப் பசு ஒன்று இறக்கைகளுடன் மிதந்தபடி பறந்து சென்ற அந்த எனது வினோதக் கனவு , அது கண்ட அடுத்த நாளிலிருந்து மீண்டும் எழுத வந்த என் எழுத்து நடை மாறியது அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம்.

பல பெரிய எழுத்தாளர்கள் பாராட்டிய ‘ஹே ஷைத்தான்’ மட்டும் மாலதிக்கு ‘சுமார்’ ரகம்.

இப்போது , யார் சொல்வது சரி?

‘ஹே ஷைத்தான்’ பற்றி இங்கே ஒன்று சொல்ல வேண்டும். விமர்சிக்கப்பட்ட அந்த சேனல், ‘எல்லா மனிதர்களும் நல்லவர்களாக இருந்தால்தான் ஷைத்தானுக்கு வேலையே இல்லையே..’ என்று மறைமுகமாக சொன்ன நல்ல பதிலை விட , கதையால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு எழுத்தாளர் ‘டே மடையா!’ என்று உடனே தன் தளத்தில் பதிவு போட்டதுதான் என்னை யோசிக்க வைத்தது. இரண்டு நாள் தீவிரமாக யோசித்தேன். அவர் சொன்னது சரிதான். ஏமாளிதான் நான்.

முன் – பின் – சைடு நவீனத்துவங்கள் தெரியாமல் , அவ்வப்போது மனசுக்கு தோன்றும் வகையில் எழுதுகிறேன். ‘இது கதையா , கட்டுரையா?’ – சிரித்துக்கொண்டே கேட்கிறார் ஒரு நண்பர். ‘வாட் ஈஸ் த டி·பரன்ஸ் பிட்வீன் இரட்டைக் கிளவி அண்டு அடுக்குத்தொடர்?’ என்று தமிழய்யா கேட்பது போல் இருக்கிறது. அட, வித்தியாசம் தெரிந்தால்தான் பதில் சொல்லி விடுவேனே..

பெருமதிப்பிற்குரிய இஜட். ஜ·பருல்லா நானாவின் ஆன்மிக கருத்துக்களையும், ஊர்ச் சொற்களுக்கு ஆருயிர் நண்பர் அப்துல் கையும் கொடுத்த வேடிக்கையான ஆங்கில விளக்கங்களையும், நான் மிகவும் ரசிக்கும் மலையாள திரைக்கதாசிரியன் ஸ்ரீனிவாசனின் பஷீர்த்தனமான பரிகாசங்களையும் (அடுத்தவன் கதையைத் திருடி உயர்பவனாக இவர் நடித்த ‘உதயனானு தாரம்’ சினிமாவில், கடைசியாக மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்வது மட்டும் அநியாய கற்பனை!), பிடித்த எழுத்தாளர்களின் ஓரிரு வரிகளையும் சில கதைகளில் உரிமையோடு பயன்படுத்தியிருக்கிறேன்.

அதிர்ச்சியூட்டும் விதமாக, என் கவிதையொன்றைக் கூட ஒரு கதையில் சேர்த்து விட்டேன்.

நான் வளர்ந்திருக்கிறேனா என்பதை இனி வாசகர்கள்தான் சொல்லவேண்டும் – டிரெயின் டிக்கெட்டைப் பார்த்து.

காசுகளோடு காத்திருக்கிறேன்.

எனது இந்த இரண்டாவது கதைத் தொகுப்பு வெளிவர பெரிதும் காரணமான பிரியத்திற்குரிய சகோதரர் பி.கே சிவகுமார் , ‘Go Ahead’ சொன்ன கோ. ராஜாராம், கதைகளை விரும்பிக் கேட்ட தமிழகத்தின் சில வீரதீரப் பத்திரிக்கைகள் – ‘ஆபாசம்’ , ‘பிரச்னைக்குரியது’ என்று – தயங்கித் திருப்பி அனுப்பும்போதெல்லாம் உள்ளடக்கம் உணர்ந்து அவைகளை ஒரு வார்த்தை கூட வெட்டாமல் சர்வ சுதந்திரத்துடன் பிரசுரித்த ‘திண்ணை‘ ஆசிரியர் குழு – ‘பதிவுகள்’ ஆசிரியர் நட்புமிகு வ.ந. கிரிதரன் , கணையாழி – புது எழுத்து – படித்துறை சிற்றிதழ் ஆசிரியர்கள் , விளக்கக் குறிப்புகளுக்கு உதவிய ஹமீது ஜாஃபர் நானா, மெய்ப்பு பார்த்து நல்ல ஆலோசனைகளையும் வழங்கிய நண்பர் ஹரன் பிரசன்னா, மற்றும் சிறப்பாக வெளியிடும் ‘எனி இந்தியன்’ பதிப்பகத்தாருக்கு நன்றிகள்.

– ஆபிதீன்
அக்டோபர் 12 ,  2007
துபாய்

abedheen@yahoo.com

Newer entries »