குட்டிக்கரணம் – சென்ஷி

‘ஒட்டக முகங்கள்’ சிறுகதைத் தொகுதியில் இருந்து நன்றியுடன் போடுகிறேன் (விரைவில் pdf கிடைக்கும்!) – AB
*

என்னைக் கண்டால் எல்லோருக்கும் இளக்காரம் தான் போலிருக்கிறது. அகலமான கடைவீதியில் இத்தனை கூட்ட நெரிசலில் எவ்வளவோ பேர் இருக்கிறார்கள். அவர்களை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, மனைவியின் பழுதான செல்போனை சரிபார்க்க வந்தவனின் தோளில் இந்த வேதாளத்தை அமர வைத்திருக்கிறானே இந்த கடவுள். இவனை என்னவென்று சொல்ல! எல்லாம் என் நேரந்தான் என நொந்து கொள்ளதான் முடியும்.

யாரேனும் அவசரமாக, ஆறும் ஆறும் எத்தனை என்று கேட்டாலே, படபடப்பாக மூன்று விடைகள் கூறி, மூன்றுமே தவறாக சொல்லக்கூடிய வாய்ப்பு அதிகம் இருக்கும் என்னை இப்படி நிறுத்தி வைத்துக்கொண்டிருந்தால் என்ன செய்ய.

சிறுவயதிலிருந்தே எனக்கு பொய் சரியாக பேசவராது. சிறுவயதில் ஏதேனும் குறும்பு செய்துவிட்டு, அதை மறைக்கத் தெரியாமல் சிரித்துக்கொண்டே ஒப்புக்கொண்டு விடுவது என் வழக்கம். அசடு என்று அதற்கு பட்டப்பெயரும் கூட கொடுத்திருந்தார்கள். ஏதேனும் இக்கட்டான சமயத்தில் பொய் சொல்லி விடலாம் என்று முயற்சித்தாலும் இந்த பாழாய்ப்போன சிரிப்பு வந்து கெடுத்துவிடுகிறது. எதிரில் நிற்பவர்களை பேச்சில் கவர்ந்து ஏமாற்றுவது ஒரு திறமையான கலை. தொழில்நுட்பத்தின் உச்சம். அது எனக்கு கைகூடாதது குறித்து எனக்கு எந்தவித வருத்தமும் இருந்ததில்லை . ஆனால் தற்சமயம் ஒரு பொய். திறமையாய் ஒரே ஒரு பொய் சொல்லி தப்பித்துவிட வேண்டும். இல்லையென்றால் சுற்றியிருப்போரில் எனக்குத் தெரிந்தவர் எவரேனும் இதை பார்த்துவிட்டு வீட்டில் சொல்லிவிட்டால் அவ்வளவுதான். இன்றைய இரவு சமையல் என்னைப்பற்றியதாகத்தான் இருக்கும். நல்லவேளையாக வீடு கடைவீதியிலிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தூரம் தள்ளி உள்ளது. முன்பு தூரம் காரணமாக சலித்துக்கொண்டிருந்தவனுக்கு இன்று சற்று நிம்மதியாக இருந்தது.

நமது மகாஜனங்கள் கூட்டமாய் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் வித்தை என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள கூட்டத்தில் ஒவ்வொரு ஆளாய் தோளால் நகர்த்தி ஒதுக்கி விட்டு முன்னுக்கு வந்தால், முன்னால் நான் மாத்திரமே நின்று கொண்டிருந்தேன். மொத்தமே இரண்டு வரிசை கூட்டமிருந்திருக்காது போல. பின்னாலிருந்து எக்கிப் பார்த்திருந்தாலே, நடுவே என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்திருக்கும். அதைவிட்டுவிட்டு. சரி விடுங்கள். இதை சொன்னால் தலையை சுற்றி மூக்கைத் தொடுவது போலாகிவிடும்.

டப.. டப.. டப.. என்று சுற்றிலும் சத்தம் கேட்டது. சற்று கஷ்டப்பட்டால் என் முட்டிக்காலைத் தொட்டுவிடும் உயரம் கொண்டவன், தன் கழுத்தில் கிடந்த அவன் அளவுக்காக செய்து வைத்தாற் போலிருந்த, அந்த மேளத்தை அடித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனுடைய தலைவன் கையில் வைத்திருந்த கயிறை சுற்றிக்கொண்டே கூட்டத்தைப் பார்த்து கரகோஷத்திற்கு வேண்டி சலாம் வரிசைக்காக குதித்து கால் தரையில் படாமலேயே காற்றில் இரண்டு கரணங்கள் அடித்தான். எனக்கு வயிறை கலக்கியது. தடாலடியாக இந்த பெர்ர்ய மன்சனும் சலாம் போடுவாரு சாம்யோவ் என்று கத்திவிடக்கூடாதென்று மூணு கண் ஆண்டவனை வேண்டிக்கொண்டேன்.

தைரியத்துடன் கூட்டம் விட்டு நகர்ந்து விடலாம்தான். ஆனால் அத்தனை சாமர்த்தியம் எனக்கு ஏது. பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். பெரிதாய் ஒன்றுமில்லை என் தோள் மேல் வித்தை காட்டுபவனின் குரங்கு ஏறிக்கொண்டது. அதை இறக்கிவிட வேண்டும் அதற்குத்தான் இந்த பிரம்மபிரயத்தனம். பல்லி மேல் விழுந்த தோஷம் பற்றியெல்லாம் காலண்டர் படித்து எனக்கு நல்ல மனப்பாடம். கறுப்பு பூனை இடமிருந்து வலம் அல்லது வலமிருந்து இடம் நகர்தலில் வெளியே செல்லாது உள்ளே உட்கார்தல் நியமம். வெளியிலிருந்து உள் நுழைகையில் இப்படியானால், ஒரு தெரு சுற்றிவிட்டு வந்துவிடுவேன். வாசல் விட்டு நகர்கையில் தலை வாயிற்படியில் முட்டினால் தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும். எல்லாம் தெரிந்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் குரங்குக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்று தெரியவில்லை.

வீட்டில் அவசர வேலை இருக்குது என்று பொய் சொல்லிவிடலாம்தான். ஆமாம். பொய்தான். வீட்டில் எனக்கு இப்போது எந்த வேலையும் இல்லை. இன்று விடுமுறை தினம். குழந்தைகள் இருப்பதால் தொலைக்காட்சியின் அருகில் கூட நம்மை அமர விட மாட்டார்கள். அவர்களுக்கான நேரம் இது. சமையலறையில் மதிய சாப்பாட்டிற்கு மனைவி தயார் செய்து கொண்டிருப்பாள். அவளுக்கு தேவையானதையும் நேற்றே வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டேன். காலை காப்பி குடித்துவிட்டு, அவளது சப்தம் குறைவாக கேட்கும் கைபேசியை சரி செய்ய கொண்டு வந்ததுதான் இங்கு பிரச்சினையின் ஆரம்பமாக இருக்கக்கூடும்.

நல்லவேளையாக வெயில் அதிகம் இல்லை. உடல் சூடு, பித்தம் ஏறிக்கிடப்பதால் காலை காப்பிக்கு பதிலாக விடுமுறைதானே என்று, கஷ்ட கஷாயத்தை அவளது இஷ்ட தெய்வத்தை வேண்டிக்கொண்டு குடிக்க வைத்துவிட்டாள். அரை லிட்டர் கஷாயத்தை குடித்துவிட்டு கசப்பிற்கு வெல்லத்தை அவளுக்கு தெரியாமல் நாக்கில் தொட்டுக் கொண்டேன்.

குழந்தைகளின் விளையாட்டில் கூட எனக்கு சரியாக விளையாடத் தெரியவில்லை என்று குறைபட்டுக்கொள்ளும் மகளிடம், தந்தை ஒரு குரங்கின் இஷ்டபிடியில் கட்டுண்டு இருப்பதை பார்க்க நேர்ந்தால் எப்படி இருக்கும். அய்யோ என் ஃபிரண்ட்ஸெல்லாம் என்னை கேலி செய் வாங்க என்று தேம்புவாள். அப்பன் கஷ்டம் அவளுக்கெங்கே தெரியப்போகிறது. கூட்டத்தை திரும்பிப் பார்க்கலாமென்றால் கழுத்தை திரும்பும்போது குரங்கு தலைமேல் வைத்திருக்கும் கைகளால் கீறிவிடுமோ என்று பயத்தால் திரும்பாமலே நின்று கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆனால் பயந்ததுபோல அல்ல. ஒரு குழந்தை போலதான் குரங்கு என் மேல் தாவி ஏறியுள்ளது. கடைசியாய் என்னை தூக்க நச்சரித்த குழந்தை யாருடையது என்று யோசித்துப் பார்க்கிறேன். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு உடன் வேலை செய்யும் செல்வராஜின் குழந்தையை பார்க்க புது வீட்டிற்கு போன போது, ஆசையாய் கையில் வாங்கியது நினைவுக்கு வருகிறது. கைக்குழந்தை என்பதால் எந்த சேட்டையும் இல்லாமல் அமைதியாக வந்துவிட்டது. பிடித்த வெள்ளைத்துண்டு பதறாமல் திரும்ப கொடுக்கும் வரை எனக்குதான் பதற்றம் கூடியிருந்தது. வேறு எந்த குழந்தையும் என்னிடம் ஓடி வந்து ஏறியதெல்லாம் இல்லை. என் குழந்தைகளையே ‘அப்பா… பார்த்தா திட்டுவார். கேட்டா உதைப்பார்’ என்று சகதர்மிணி சொல்லி சொல்லி சொந்த பிள்ளை நெருக்கமும் சற்று தொலைவில்தான் இருக்கிறது. அவர்களுக்கு தேவையானதையும் அம்மாவிடம் கேட்டு வாங்கிக்கொள்ளும் சுதந்திரம் கிடைத்திருப்பதால் அப்பாவுக்கு எந்த தொல்லையும் தருவதில்லை என்ற நன்மதியுடன் வளர்கிறார்கள்.

குரங்கை கொண்டு வந்தவன் பாம்பையோ கீரியையோ கொண்டு வந்திருந்து அது என் மேல் தாவியிருந்தால் என் நிலை என்ன ஆவது. சிலர் கரடியைக் கட்டிக்கொண்டுபோகும் காட்சியையும் கண்டிருக்கிறேன். அல்லது யானை, ஒட்டகம். தாங்கக்கூடிய உடலா என்னுடையது.

கண்களை மேலேயுயர்த்தி குரங்கை பார்க்க ஆசைப்பட்டேன். பின் தோளில் அதன் வால் நீண்டு ஜடைபோல முதுகில் கிடக்கும் போல. அவ்வப்போது ஆட்டி ஆட்டி முதுகில் கூச்சத்தை உண்டாக்கியது. கல்யாணமான புதிதில் பெரிய பின்னலைப் போட்டு வந்த மனைவியின் நினைவு. நாளாக ஆக ஜடை சிறுத்துபோன பின்புதான் தெரியவந்தது. அத்தனை நீளம் சவுரிக்குதான் என்று. மாட்டு வால் மாதிரி பெருசா மசுரை வளர்த்து கட்டி தெருவையா கூட்டப்போறா என்று எனக்குத் தெரிந்த பழமொழி கொண்டு என்னை நானே தேற்றிக் கொண்டேன். இருப்பினும் பெரிய பின்னல் இன்னமும் ஒரு கவர்ச்சிதான். மனைவியின் முன்னால்தான் தைரியமாக சொல்லிக் கொள்ள முடியாது.

கூட்டத்திடமிருந்து கைதட்டல் வந்தது. நான் எந்த வித்தையும் காட்டாமல் கை தட்டுகிறார்களே என்று முகத்தைத் திருப்பினால், அந்த முட்டிக்கால் பொடிசுக்கு தங்கை போல ஒருத்தியை மூங்கில் கம்பில் மேலே ஏற்றி, மூங்கில் கம்பை தன் மூக்கின் மேல் வைத்துக் கொண்டிருந்தான். இரண்டு விரற்கடை இடுப்பு தெரிகிற சிறிய சட்டையும் முட்டி மேல் வரை வரும் பூப்போட்ட பாவாடையும் போட்டுக்கொண்டு கீழே நடனமாடிக்கொண்டிருந்தவள் எப்படி மேலே ஏறினாளென்று தெரியவில்லை. எந்த வித்தையையும் இந்த குரங்கு காண வைக்காமல் கெடுத்துவிடும் போலிருக்கிறது. அந்த சிறுமி மூங்கில் கம்பின் மேலே விமானம் போல கைகளை விரித்து அந்தரத்தில் பறப்பது போல சாகசம் காட்டினாள். நேரிடையான சூரிய வெளிச்சம் கண்ணை உறுத்தாமல் காணக்கூடிய அளவு போகும் விமானம்.

மூங்கில் கம்பை திடுமென கீழே விட்டதும், விமானம் சட்டென்று கீழே தலைவனின் கைகளில் வந்து சேர்ந்தது. இதைப்போலவே இன்னும் இரண்டு மூன்று முறை கைதட்டல்கள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.

இந்த குரங்கை வைத்து எப்போது வித்தை ஆரம்பிப்பார்கள். இதை இழுத்து போனால் போதுமென்று இருக்கிறது . தலைவனை பார்த்து ஒரு கண்ணசைவில் குரங்கை எடுத்துவிட சொல்லி மன்றாடிவிடவேண்டியதுதான் என்று எண்ணினேன். அதற்குள் அவனே, ‘வா ராஜா. வா.. அடுத்த ஷோ இருக்கு’ என்று தலைமேலிருந்து உதிர்ந்த பூவை எடுப்பது போல குரங்கை எடுத்துவிட்டான்.

அவசரமாக ஏறி விட்டதில் குரங்கின் முகத்தையும் உருவத்தையும் முன்பு சரிவர பார்க்கவில்லை. இப்போது பார்க்க முடிந்தது. குட்டிக் குரங்குதான். மேலே ஏறிய கனத்தை வைத்து அனுமானித்தால் அதிகபட்சம் இரண்டு கிலோவுக்கு மிகாது. என்னால் மனிதர்களையே சரியாக எடை போட முடிவதில்லை. ரகவாரியாக பிரித்துவைக்கும் அரிசி போல ஒவ்வொருவரும் ஒரு ரகம். இதில் குரங்குக்கு எங்கே. தோள் வலி ஏதும் இருக்கிறதா என்று தோளை அசைத்துப் பார்த்தேன். அப்படி எதுவும் தெரியவில்லை .

கூட்டத்தின் மையத்திலிருந்து நகர்ந்து கூட்டத்தாருடன் இணைந்து நின்றேன். கூட்டம் சட்டென்று சற்று வழிவிட்டு விலகி நின்றது. குரங்கைத் தூக்கிய வனாயிற்றே. அந்த ஜம்பத்திலிருந்தே முகவாயை கொஞ்சம் மேலாக்கி வித்தையை பார்க்க ஆரம்பித்தேன். போகும்போது குழுவுக்கு ஐம்பது ரூபாய்க்கு குறையாமல் போட்டுவிட வேண்டியதுதான் என்றும் தோன்றியது. இத்தனை நேரம் என் மேல் ஒட்டியிருந்துவிட்டு குட்டி குரங்கு அதன் தலைவனின் முகத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தது. எனக்கோ எனது உறுப்பையே அறுத்துக்கொண்டு போய் அவன் முன் நிற்பது போல் இருந்தது. சில நொடிகள் நானும் குரங்கும் வேறல்ல என்ற எண்ணம் தான் உள்ளுக்குள் ஓட ஆரம்பித்தது. என்ன வேண்டுதல் கேட்டோ இங்கு அலைகிறது இச்சென்மம். எல்லாவற்றையும் துறந்து இதனால் ஓடித் தப்பிக்க இயலாதா? குறைந்த பட்சம் அருகிலிருக்கும் உயர்ந்த மரத்தில் ஏறிவிட்டால் கூட இவனை பிடிக்க முடியுமா குழுவால்?

மிகவும் சிறிய குரங்கு. உருவம் சிறுத்த அனுமார். இதை வைத்து என்ன வித்தைக் காட்டுவான். மூங்கில் மேல் ஏற வைப்பானோ, தீயை வளர்த்து தாண்ட வைப்பானோ? குட்டிகரணம் அடிக்க தெரியுமா இக்குரங்கிற்கு. எங்கு வைத்து வித்தை பழக்கியிருப்பான். இதன் தாய் இதை தேடிக்கொண்டிருக்குமா? அனுமனின் அம்சம் ராவணனுக்கு சவால் விட்ட வம்சம். வாலைச்சுருட்டி வித்தை காட்டி அதன் மேல் அமர்ந்ததைப் போல அமர்ந்திருந்தது என் மேல். ஒரு அரை மணி நேரத்திற்கு ராஜ வம்ச பிரதிநிதியாகியிருந்தவன். ஜகஜ்ஜோதியாக என்னை தன் இருக்கையாக்கிக் கொண்டவன். சினிமாவில் குரங்கின் சாகசங்களெல்லாம் நினைவில் கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு சிறிய நாய்க்கு கட்டும் சிவப்பு நிற பட்டை வார் ஒன்றை குரங்கின் கழுத்தில் கட்டி, அதன் மறுமுனையை தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, குரங்கின் கையில் ஒரு அலுமினிய பாத்திரத்தைக் கொடுத்தான். குரங்கும் தன் வித்தை எதுவென தெரிந்துவிட்டதுபோல, கூட்டத்தில் ஒவ்வொருவர் முன்னும் நின்று காசுக்காக தட்டேந்திக் கொண்டு நின்றது.

*

நன்றி : சென்ஷி

‘புனைவுக் கதை எப்போ வேணாலும் எழுதலாம்!’ – முஹம்மது யூசுப்

சென்ற வெள்ளிக்கிழமை சார்ஜாவில் நடைபெற்ற ‘மணல் பூத்த காடு’ விமர்சனக் கூட்டத்தில் நாவலாசிரியர் யூசுஃபின் ஏற்புரை , முகநூலிலிருந்து நன்றியுடன்…

உலக வரைபடத்தின் மூலை முடுக்கு எல்லாம் செல்ல விருப்பமா ஒரு நூலகம் செல் – எனும் டெஸ்கார்டெஸ் அவர்களின் வாக்கியத்தோடு ஆரம்பம் செய்கிறேன்.

நிகழ்விற்கு வந்திருக்கும் அனைவருக்கும் பிரியங்கள் கலந்த வணக்கம்.

சமகால எழுத்துலகின் ஜாம்பாவன்களாகக் கருதப்படும் ஜெயமோகன், சாரு, எஸ்.ரா போன்ற என்ற எந்த ஒருவரின் ஆதரவும், பின்புலமும் (வட்டத்திலும்) இல்லாத,

கனவுப் ப்ரியன் என்ற பெயரில் இரண்டு சிறுகதைத் தொகுப்பு எழுதி,

முஹம்மது யூசுஃப் என சமகால எழுத்துலகிற்கு அறிமுகமே இல்லாத புதுப் பெயராக மாற்றிக் கொண்ட பின்பும்,

முழுக்க இஸ்லாமிய நாடான சவூதி பற்றிப் பேசும் 445 பக்கம் கொண்ட தடிமனான இந்த புத்தகத்தை வெளியிட முன் வந்த யாவரும் பதிப்பகத்திற்கும்,

சென்னை புத்தக கண்காட்சியில் யாவரும் பதிப்பகத்தில் அதிகமாக விற்ற இரண்டாவது புத்தகம் என்ற பெருமையைத் தந்த, தொடர்ந்து வாசித்து கருத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கும் வாசகர்கள் அனைவருக்கும் நன்றி கூறியவனாக ஏற்புரையை ஆரம்பம் செய்கிறேன்.

“ லவ்லல் இக்திலாபு லஹலக்கல் உலமா “ என்கிறது அரபுப் பழமொழி.

கேள்விகள் இல்லை (கருத்து வேற்றுமை) என்றால் அங்கு அறிஞர்கள் இல்லை.

இந்த மணல் பூத்த காடு நாவலே கேள்வியில் இருந்து பிறந்தது தான். அதனால் இந்த ஏற்புரையை “ நாவலில் என்ன எழுத வேண்டும்..? / நாவலை எப்படி எழுத வேண்டும் / இந்த நாவலை ஏன் எழுத வேண்டும் என மூன்று பிரிவாக பேசலாம் என எண்ணியுள்ளேன்.
என்ன எழுத வேண்டும்

ஒரு நாள் அதிகாலை 6 மணிக்கு எனது பணி நிமித்தம் தொடர்புள்ள நிறுவனத்தில் வேலை செய்யும் மாற்று சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணிடம் இருந்து போன் வந்தது.

அதிகாலை ஒரு பெண்ணிடம் இருந்து போன் என்றதும் ஏதோ அவசரம் என்பதைப் புரிந்தவனாக வேகமாக போன் அட்டெண்ட் செய்தேன்.

“ என் குழந்தைக்கு சுகமில்ல, நேத்து டாக்டர்கிட்ட போய் காட்டிட்டு வந்தோம். காது வலின்னு மருந்து கொடுத்தார். வீட்டுக்கு வந்த அப்புறமும் குழந்தை அழுகிறாள் அதுவும் பயந்த மாதிரி உடம்பை உதறி திடீர் திடீர்ன்னு வீறிட்டு அழுகிறாள். ஊருக்கு போன் செய்து அம்மாவிடம் கேட்டேன். அங்க ஏதாவது பள்ளிவாசல் கூட்டிட்டு போய் ஓதி காட்டச் சொல்லு சரியாயிரும்ன்னு சொன்னாங்க. ஊருல (இந்தியால) இருக்கிற மாதிரி இந்த ஊருல ஓதிக் காட்ட எந்த பள்ளிவாசல் போகனும்னு தெரியல. எங்க போகனும் “

“ இங்க அப்படி யாரும் ஓத மாட்டாங்க பள்ளிவாசல்ல “

“ ஏன் இந்தியாலேயே ஓதுறாங்க. இது அரபு நாடு இங்க ஓத மாட்டாங்களா “

“ இல்ல “

“ அதான் ஏன், உங்களுக்கு உண்மையிலே தெரியுமா தெரியாதா “

“ உண்மையிலே ஓத மாட்டாங்க “

“ குழந்தை நைட் முழுக்கத் தூங்கல. நாங்களும் தான். பாப்பாவ பாக்க கஷ்டமா இருக்கு. வேலைக்குப் போக மனசில்ல “

“ ம்ம்….ஒன்னு செய். உன் புருசனை என்னோட ரூமுக்கு வரச் சொல் “

பத்து நிமிடத்தில் அவளது கணவன் என்னுடைய பிளாட் வந்து நின்றான்.

அவன் வண்டியில் ஏறியதும் “ எங்க போகனும் , அந்த ஆள் எங்க இருக்கார் “

“ நான் தான் அந்த ஆளு. நேரா வீட்டுக்குப் போ “

“ நீயா “

“ ஆமா”

அவள் வீடு சென்று ஒலு செய்து “ பிஸ்மில்லாஹிர்ரஹ்மானிர்ரஹீம். ஹதம்து பில்லாஹில் அலீயில் அலீம் வபி ஹக்கி ஹாத்திமி சுலைமான் இப்னு தாவுது அலைஹிஸ்ஸலாம் “ என்றபடி ஓத ஆரம்பித்தேன்.

மறுநாள் மதியம் எனது அலுவலகம் வந்த அவளின் கணவர் கையில் ஒரு ஸ்வீட் பாக்ஸ் உடன் “ உங்க கிட்ட பேசனுமே. கீழப் போய் பேசலாமா “ என்றதும் இருவரும் அருகில் இருக்கும் காபி ஷாப் சென்றோம்.
காபி வரும் முன்னே அவரது கேள்வி ஆரம்பம் ஆகி விட்டது. “ ஏன் இங்க உள்ள பள்ளிவாசல்ல ஓதுறது இல்ல “

“ அது அவுங்களின் சித்தாந்தம் “

“ அது என்ன சித்தாந்தம் “

“ வஹாபியிசத்துல இது கூடாதுன்னு சொல்லுவாங்க “

“ அது என்ன வஹாபியிசம்….? என கேள்விகளாகத் தொடுத்தவர்.

“ என்னென்னமோ எழுதுறீங்க. இதை எழுதுங்கங்க “ என்ற அந்தச் சொல், கோவில்பட்டி எழுத்தாளர் உதய சங்கர் அவர்கள் கூறிய “ இனி நீ நாவல் எழுது..? “ என்பதற்கும் “ என்ன எழுத வேண்டும் “ எனும் தேடலுக்கும் பதிலாக இருந்தது.

இனி எப்படி எழுத வேண்டும்…

“ டாகுமென்ட்ரி ஃபிக்சன் “ என்று நாவல்களில் ஒரு வகைமை உண்டு. ஆர்ட் வேறு கிராப்ட் வேறு. இது இரண்டையும் ஓரளவுக்கு வாசிக்க தகுந்தாற்ப் போல சேர்த்து கொடுப்பது தான் டாகுமென்ட்ரி பிக்சன்.

ஐந்தும் ஆறும் இருந்தால் அறியாதவளும் கறி சமைப்பாள் – என்பது வட்டாரப் பழமொழி.

முதல் ஐந்து – எண்ணெய், கடுகு, வெங்காயம், கருவேப்பிலை, சிறுபருப்பு – தாளிப்பதற்காக, பின்னம் உள்ள ஆறு – காய்கறிக்கு காய்கறி மாறுபடும்.

1.இஸ்லாமிய வரலாறு இடங்கள்

  1. பிரிட்டனின் சதியால் உண்டான வஹாபிய அரசியல்
  2. நாத் எனும் பாடல் முறை அது வழியாக கூறும் சூஃபியிசம்
  3. வளைகுடா பற்றிய சினிமாக்கள்
  4. ஈராக், சூடான், எகிப்து, ஜோர்டான், ஏமன், குவைத், பஹ்ரைன் இத்தனை நாடுகளின் எல்கையைத் தொட்டு நிற்கும் பல்வேறு அரேபிய ஊர்கள்.
  5. சுபைதா எனும் சிறுமி மூலம் இஸ்லாமிய சிறுவர்களுக்கான கதைகள்.
  6. 30 வித விதமான மருத்துவக் கருவிகள்
  7. மறந்து போன கடிதப் போக்குவரத்துகள்
  8. அல் குர்ஆன், ஹதீஸ், அரபிப் பழமொழிகள்
  9. அயல்வாசிகளின் ஒரே மாதிரியான சைக்கிளிங்க் வாழ்வு முறை
  10. அனீஸ் என்பவனின் வேலை சார்ந்த பயணம்.

கிறிஸ்மஸ் ட்ரீ போல தோழப்பா எனும் ஒருவர் கூறும் வஹாபிய வரலாறு மேலை நாடுகளின் அரசியல் எனும் நேர் கம்பில் மற்ற பத்து பாகங்களையும் சின்ன சின்னதாய் கிளைக் கதைகள் கொண்டு டாக்குமென்ட்ரி ஃபிக்சன் எனும் வகைமையில் நாவல் உண்டாக்கப்பட்டது.

முன்னுரையில் “ இது நடையாடி ஒருவனின் கால்களால் எழுதப்பட்ட கதை. உங்களுக்கு பயணங்கள் விருப்பமா, தகவல் கொண்டாடியா, புதிய செய்திகளின் மீது ஆர்வமா அப்படியானால் இந்த எழுத்து உங்களுக்கானது “ என்ற அறிமுகத்துடன் “ டாகுமென்ட்ரி ஃபிக்சன் “ என்ற வகையில் தான் இந்த நாவல் உள்ளது என உங்களுக்கு முன்கூட்டியே தெரிவிக்கப்படுகிறது.

கூடவே ஒரு வீடியோ டீசர். அதிலும் ஒரு பூனை மட்டுமே வரும். மற்ற எல்லாமே இடங்கள் சார்ந்த படங்கள் தான் அந்த வீடியோவில் உண்டு. அதிலும் இது பயணம் சார்ந்த கதை என முன் கூட்டியே சொல்லப்பட்டு விட்டது.

ஆக இது கிற்ஸ்மஸ் ட்ரீ என்றுச் சொல்லித்தான் உங்களை உள்ளே அழைத்துச் சென்றேன்.

கிற்ஸ்மஸ் ட்ரீயை மரம் அல்ல என்று கூற யாருக்கும் உரிமை இல்லை.

இதுவரை நீங்கள் எப்போதும் வாசிக்கும் உங்களுக்குப் பழக்கப்பட்ட / தேடிய வேப்பமரம் அல்ல இது என்பதை வேண்டுமால் நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்.

ஜோர்டான் நாட்டு பெட்ரா சென்றவர்கள் இங்கு யாராவது இருக்கிறீர்களா…..?

நன்றி.

நாவலின் முதல் பாகத்தில் நான் எழுதி இருக்கும் பெட்ரா பற்றிய வர்ணனையை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்று கூறுபவர்கள் இங்கே இருக்கிறீர்களா..?

நன்றி.

நான் பெட்ராவே சென்றதில்லை. அங்கு செல்லாமலே, இதுவரை நான் பூனையை வளர்க்காமலே, நண்பன், சுபைதா என்ற பெண் குழந்தை உடன் மதின் சாலே ஒட்டக பயணம் செல்லாமலே, தோழப்பா, ஜலால் சாச்சா, ஷேக் பாய், முஜிப், சித்ரா ஸ்ரீனிவாசன் என புனைவைத் தெளித்த எனக்கு முழு நாவலையும் கதையாக எழுதுவது என்பது பெரிய காரியம் அல்ல.

இன்னும் சொல்லப் போனால் புனைவு எழுத நல்ல கற்பனை வளம், அழகிய மொழி கையாளுதல், சிறந்த சொற்கள் இருந்தால் போதும்.

“ டாக்கு ஃபிக்சன் “ எழுத நிறைய உழைக்கனும்.

சித்ரா எனும் கதாபாத்திரம் ஒரு நாவலைப் பற்றி விவாதிக்க வேண்டும் என்பதற்காக நிறைய தேர்வு செய்து அதிலிருந்து தபுல ராஜா என்ற தமிழ் வார்த்தை இருந்ததால் “ யே இப்னு இஹ்சான் “ நாவலைத் தேர்ந்து எடுத்து 157 பக்க பிடிஃப்பை முழுமையாக வாசித்து அந்த நாவல் பற்றிய ஒரு வரி ஒரே ஒரு வரி இந்த நாவலில் வந்துள்ளது.

இந்த நாவலுக்காக பார்த்த சினிமா, வாசித்த புத்தகங்கள், தேடிய தகவல்கள் என நாவலுக்கு உண்மையாக இருந்திருக்கிறேன்.

ஏன் இவ்வளவு மெனக்கெடனும் அதற்கான அவசியம் என்ன, என்ற கேள்வி வருகிறது. இனி, ஏன் இப்படி எழுத வேண்டும்..

இத்தனை வருட கால பாரம்பரியத் தமிழ் எழுத்துப் பரப்பில், ஆயிரகணக்கான எழுத்தாளர்கள் கொண்ட தமிழ் எழுத்துலகில் சவூதியைப் பற்றி இதுவரை மூன்று நாவல்கள் தான் வந்துள்ளன.

புன்யாமின்னின் “ ஆடு ஜீவிதம் “ அதுவும் நேரடி நாவல் கிடையாது.

ஆக, மீரான் மைதீனின் எழுதிய “ அஜ்னபி “க்குப் பின்
முஹம்மது யூசுபின் “ மணல் பூத்த காடு “ மட்டும் தான் மீதம் இருக்கு.

ஏன் யாரும் எழுதல..?

பயணக் கட்டுரை புகழ் இதயம் பேசுகிறது மணியன் உலகத்தின் பல இடங்கள் பற்றி எழுதினார்.

சாதுர்யமாக இந்த மண்ணைத் தவிர்த்து விட்டார். ஏன்..?

தினத்தந்தி போன்ற பத்திரிக்கைகளில் ஆண் நண்பர்களுடன் பிறந்த நாள் கொண்டாடிய 6 பள்ளி மாணவிகளின் தலையை வெட்ட சவூதி அரேபியா அரசு உத்தரவு – என்ற பெயரில் போட்டோவுடன் கூடிய செய்தி வந்து விடுகிறது.

எங்க நடந்துச்சு. அது தெரியல ஆனா இன்னும் இருக்கு பாஸ் – அப்படியா நீங்க பாத்திருக்கீங்களா -இல்ல அங்க ஒருத்தர் சொன்னார்…… இது ஏன் நிகழ்த்தப்படுகிறது ஆதாரம் இல்லாமலே.

விஸ்வரூபம் படத்தில் கமலஹாசன் படத்தின் இறுதியில் வில்லனின் மகனை படிக்க அனுப்பிவிட்டதாகக் கூறுவார்.

அதாவது முட்டாத் துலுக்கங்களா போய் படிங்க என்பார் தீவிரவாதத்தைத் தடுக்க அவதரித்த ISS எனும் உளவுப்பிரிவின் MI 5 க்கு உதவும் இந்திய உளவுத் துறை அதிகாரி.

பலரூபங்களில் உருவாக்கப்படும் இஸ்லாமியர்கள் பற்றிய பொது கட்டமைப்பு.

நம்ம ஆளு அதுக்கும் மேல தமிழ் நாட்டுல மட்டும் 56 இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் இருக்கு.

நோன்பு காலம் வரப்போகிறது 8 ரகாஅத் 20 ரகாஅத்-ன்னு அடிச்சிக்குவான்.

“ ஹுப்புல் வதன் மினல் ஈமான் “ – ன்னு நபிகள் பெருமான் சொல்லி இருக்காங்க. அதாவது சொந்த நாட்டை நேசிப்பது ஈமானைப் போன்றது. ஈமான் என்பது உயிருக்குச் சமமானது.

அரசியல் கட்சி வரும் போகும். சொந்த நாட்டின் மீது அக்கறை இல்லையா பற்று வரலையா போய் சாவு உன்ன யாரு உயிரோட இருக்கச் சொன்னாங்க என்பது தான் அந்த வாக்கியத்தின் கொச்சை மொழி.

நீண்ட வருடங்களுக்குப் பின் RSS ஊர்வலம் சென்னையில் ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் முடிந்ததும் நடந்தது. நினைவிருக்கலாம் பலருக்கும். RSS ஊர்வலத்துக்கு எப்படி அனுமதி கொடுத்தீங்க என்று கேட்டதற்கு அதே நாளில் தாம்பரத்தில் ஓர் இஸ்லாமிய இயக்கம் மாநாடு நடத்த அனுமதி வழங்கியதை காவல்துறை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

நாகர் கோவிலில் பொன்னார் எந்த தைரியத்தில் மீண்டும் மீண்டும் நிற்கிறார். மதத்தின் பெயரால் நடக்கும் அராஜகம் பெரும்பான்மை மக்களை கோபத்திற்கு ஆளாக்குது

கோவையில் பாருகை வெட்டியது யார். போலிஸ் ரெக்கார்ட்களின் அதிக இஸ்லாமிய பெயர்கள் சேர்ந்தது புட்ற்றீசல் போல புதிய புதிய இயக்கங்கள் வந்த பின் தான்.

டிசம்பர் 6 ஊர் முழுக்க சுவர் விளம்பரம் பாபரி மஸ்ஜிதை மீட்போம்ன்னு. பெருநாள் என்றும் பாராமல் அன்றும் கூட கருப்பு உடை அணியும் இஸ்லாமிய ஒரு கூட்டம். ஒவ்வொரு கோயிலிலும் போலிஸ் பந்தோபஸ்து. அதை காரணம் காட்டி கோயில் வரும் பக்தர்களை பரிசோதிக்கும் காவல்துறை. ஏன் என்று கேட்டால் கிடைக்கும் குண்டு வைத்துவிடுவார்கள் என்ற பதில். எரிச்சல் வருமா வராதா கோயில் வந்தவனுக்கு.

பிஜேபி எப்படி ராமர் கோவிலை கட்டாதோ அதை மாதிரி தான் இதுவும்.

இஸ்லாமிய புதிய புதிய இயக்கங்கள் பெருநாளின் நாட்களை ( ரமலான் 4 நாள் வேறு வேறு நாட்களில் கொண்டாடுகின்றன) அதீகரிப்பதில் மக்களை பிளவு படுத்துவதில் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன.

சிப்பாய் கலகம் தொட்டு இன்றைய வினாயகர் சதூர்த்தி ஊர்வலங்கள் வரை இந்து- முஸ்லீம் மட்டும் சண்டை போட்டபடி உள்ளார்கள். எங்கே இவர்கள் ஒற்றுமை ஆகிவிடுவார்களோ என்று யாருக்கோ பயம்.

யார் அந்த யாருக்கோ அதன் நதி மூலம் ரிஷி மூலம் என்ன என்பதை இந்த நாவலில் சொல்ல முயற்சித்து உள்ளேன்.

சென்ற வாரம் கூட முகனூலில் சண்டையில் நிஷா மன்சூர் கமேண்டில் யூசுஃப் மணல் பூத்த காட்டில் விரிவாக எழுதி உள்ளார் வாசிக்கவும்ன்னு சொல்லி இருந்தார்.

ஆக, என்னோட வேலை நான் செய்து விட்டதாகத் தான் கருதுகிறேன்.

ஊடகத்தின் “ நுண்ணிய அரசியல் கட்டமைப்பு “ வழியாக / வன்முறை வளர்த்தெடுக்க நினைக்கும் இஸ்லாமிய இயக்கத்திற்கு எதிராக இந்த நூலின் தரவுகளை தாராளமாக நீங்கள் முன் வைக்கலாம். அதில் அதற்கான தகவல்கள் உள்ளன.

வீட்டு கல்யாணம், வியாதி, படிப்பு, நடுத்தர மக்களின் தேவையை நிறைய பூர்த்தி செய்வது இந்த வளைகுடா மண் தான். தைரியமா போ அந்த மண்ணுக்கு – அப்படின்னு நம்பிக்கை கொடுக்கிறது இந்த நாவல்

அதுக்காக இவ்வளவு தகவல் தேவையா அப்படின்னு நிறைய பேர் கேட்கிறார்கள்.

நண்பர் இங்கே குறிப்பிட்டார் “ 23 F “ சீட்டில் அமர்ந்திருந்தான். அப்படின்னு இருக்கு. பிளைட்டில் இருந்தான்னு சொன்னா போதாதா 23 F வரைக்கும் எழுதனுமா என்று.

“ A-B-C——D-E-F ” F ன்னா என்ன அர்த்தம் ஜன்னலோர சீட். ஜன்னலோர சீட்ட யார் விரும்புவா பயணப்படுபவன் தான்.

ஏர் போர்ட் உள்ளே நுழைஞ்சதும் போர்டிங்கில் உள்ளவன் டிக்கெட் தருபவன் எதிரே நிற்பவனின் முகபாவத்தை வைத்தே முடிவு செய்து விடுவான். “ இந்த ஆளு மொத தடவையா பாரின் செல்கிறான் இவனுக்கு ஒன்னும் தெரியாது. கடைசியில உள்ள வரிசையில் சீட் புக் செய்தால் போதும் “ என்று.

அனீஸ் போன்ற இதுவரை வெளி நாடு செல்லாத பயந்தாங்கொள்ளிக்கு ஜன்னலோர சீட் எனும் பயணம் விதியாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. அவன் விரும்பி பயணம் செய்யவில்லை. கடன் எனும் நிர்பந்தம் அவனை தனியாக அந்த நாடு முழுக்க பயணிக்க வைக்கிறது.

உங்களுக்குத் தகவலாக தெரிவதை சற்று உள்வாங்கி உற்று நோக்குங்கள் அதன் பின்னால் ஒரு கதை இருக்கும்

வாசகன் போலவே அவனும் புதிது புதிதாக ஒவ்வொரு செய்தியும் தகவலும் கேட்டு பார்த்து படித்து அறிந்தபடி கடந்து செல்கிறான்.

அவனுக்குள்ளும் தோழப்பா சொல்வது சரிதானா என்ற கேள்வி எழுந்தபடி உள்ளது.

கேள்விகள் தொடர்ந்தபடி உள்ளன. தகவல்களும் தான்.

புனைவுக் கதை எப்போ வேணாலும் எழுதலாம். எங்க போகப் போது.

இப்போதைய சமூகத்தின் தேவை நல்லிணக்கம்.

நன்றி வணக்கம்.

**

தொடர்புடைய பதிவு :
“ சான் ராத் ” – கனவுப் பிரியன்

அமீரகச் சிறுகதைகள் – கே.என்.சிவராமன் அணிந்துரை

Uma Kathir (fb) : அண்ணாச்சி உங்க கதை உண்டா?

Asif Meeran (fb) : அதுக்குத்தானலே மூதி இந்த ஏற்பாடே?! 🙂

*

குறிப்பு : சென்னை புத்தகத் திருவிழா 2019-ல் கிடைக்கும் இந்த ‘ஒட்டக முகங்கள்‘ நூலில் ஆபிதீன் ஐட்டமும் உண்டு. என்ன, அது கொஞ்சம் பெருசு. பொறுத்துக்கொள்ளவும்.   அரங்கு எண் : 719 ரஹ்மத் பதிப்பகம், அரங்கு எண் : 602  அன்னம்  பதிப்பகத்தில் நுழைந்து பார்க்கவும்.

பாலைவனத்தில் முளைத்த தொப்புள் கொடி! – கே.என்.சிவராமன் அணிந்துரை :

பலர் எழுதியிருக்கும் கதைகள்தான். சிறுகதை தொகுப்புதான்.

என்றாலும் இது பத்தோடு பதினொன்றல்ல. போலவே சாதாரணமானதும் அல்ல.

மறுக்கவில்லை. மரியாதைக்கும் வணக்கத்துக்கும் உரிய ஆபிதீன், அப்துல் மஜீத் என மூத்த படைப்பாளிகளில் தொடங்கி தங்கள் முத்திரையை ஏற்கனவே சிறியதும் பெரியதுமாக வாசகர்கள் மனதில் பதித்திருக்கும் இளம் படைப்பாளிகளான அய்யனார் விஸ்வநாதன், பெனாத்தல் சுரேஷ், ஆசிப் மீரான், சென்ஷி, செல்வராஜ் ஜெகதீசன் எனப் பயணித்து முதல் முறையாக பிரசுரமாகும் சிறுகதையை எழுதியவர்கள் வரை பலரும் இத்தொகுப்பில் கைகோர்த்திருக்கிறார்கள்.

இதன் காரணமாக மட்டும் இத்தொகுப்பு அசாதாரணமானதாக மாறவில்லை.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வசிப்பவர்கள் எழுதியிருக்கும் தமிழ் சிறுகதைகள் என்பதுதான் இத்தொகுப்பை பத்தோடு பதினொன்றாக மாற்றாமல் இருக்கிறது.  முக்கியத்துவமும் பெறுகிறது.

ஆம். தமிழகத்திலிருந்து பல்லாயிரம் கிலோ மீட்டர் தொலைவில் வசிப்பவர்கள் எழுதியிருக்கும் கதைகள் இவை.

மொழி வேறு. நிலம் வேறு. எழுதியிருப்பவர்களில் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடியவர்கள் மட்டுமே தங்கள் மனைவி, குழந்தைகளுடன் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வசிப்பவர்கள். எஞ்சியவர்கள் நெருங்கிய சொந்தங்களை பிரிந்து தன்னந்தனியாக வாழ்பவர்கள். மொத்தத்தில் இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருக்கும் அனைவருமே தங்கள் உற்றார் உறவினர்களை, நிலங்களை, வீடுகளை விட்டுப் பிரிந்து கண்காணா தொலைவில் நடமாடுபவர்கள்.

அப்படியிருந்தும் நினைவுகளை பொத்திப் பொத்தி பாதுகாப்பது போலவே தங்கள் மொழியையும் பொக்கிஷமாக பத்திரப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்; அதை பூட்டி வைக்காமல் வளர்க்கவும் செய்கிறார்கள்.

இதன் காரணமாகவே மற்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் இருந்து இது வித்தியாசப்படுகிறது; முக்கியத்துவமும் பெறுகிறது.

குறிப்பாக தங்கள் குடும்பத்தில் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தலைமுறை பட்டதாரிகளாக இருப்பவர்களே கதை சொல்லிகளாக இருப்பதை முழுதுமாக படித்து முடித்ததும் அவதானிக்க முடிகிறது. இந்தப் புள்ளி தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த / நிகழும் பெரும் சமூக மாற்றத்தின் விளைவை சிறுகதையின் பேசுப்பொருளாக இருக்கும் நிகழ்வுக்கும் சம்பவத்துக்கும் அப்பால் பலத்தளங்களில் விரிவுப்படுத்துகிறது.

கவுச்சி வாடைக்காக டியூஷனில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட நிகழ்வு சிறுகதையாகி இருப்பது இதற்கு ஓர் உதாரணம்.

வரலாறு என்பது ஒருவகையில் நினைவுகளின் தொகுப்புதான். அசைபோடுவது எல்லாம் கடந்த காலத்தில் மட்டும் அடங்கிவிடுவதில்லை. நிகழ்காலத்தின் காரணிகளையும் எதிர்காலத்தின் போக்கையும் கூட அவை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்தத் தொகுப்பு, அதற்கு ஒரு சோறு பதம்.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் நடைபெறும் சம்பவங்களையும் கதையாக்கி இருக்கிறார்கள். விடுமுறைக்காக ஊருக்குச் சென்றபோது சந்தித்த நிகழ்வுகளையும் எதிர்கொண்ட மனிதர்களையும் படைப்பாக்கி இருக்கிறார்கள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஊரில் நடந்ததை இப்போது எண்ணிப் பார்த்து தங்கள் ஏக்கத்தை பதிவும் செய்திருக்கிறார்கள்.

என்றாலும் இதிலிருக்கும் அனைத்து சிறுகதைகளின் மையமும் கதை சொல்லியின் அந்நியமாதலை அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது. தன் கதையில் பெனாத்தால் சுரேஷ் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல், துபாயில் மதராஸியாகவும் ஊரில் துபாய்க்காரனாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுவது பெரும் சோகம். எங்குமே அவர்களாக அவர்களை யாரும்  சுட்டிக் காட்டுவதில்லை. அரசியல் காரணங்களுக்காக அகதியானவர்கள் மட்டுமல்ல; வாழ்வியல் காரணங்களுக்காக புலம்பெயர்ந்தவர்களும் அன்றாடம் சந்திக்கும் அவலம் இது.

கூடவே கடலில் குளிக்கும்போது அருவியில் குளிக்க வேண்டும்; அருவியின் கீழ் நிற்கும்போது கடலில் கால் வைக்க வேண்டும் என்ற மனநிலை.

இதை இத்தொகுப்பில் இருக்கும் அனைத்து சிறுகதைகளும் அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கின்றன. முதலாளிகளுடன் ஏற்படும் முரண்பாடு முதல் சொந்த உறவினர்களிடம் தன்னியல்பாக நிகழும் விலகல் வரை அனைத்தின் ஊடாகவும் இந்த நிராகரிப்பும் ஏற்கச் சொல்லும் மவுனக் கதறலுமே மையமாகவும் மையம் விலகிய விளிம்பாகவும் தொத்தி நிற்கின்றன.

ஊர் என்பது வெறும் பெயரல்ல. போலவே வாழ்ந்த இடமோ வாழும் இடமோ வெறும் நிலமும் அல்ல. அவையும்  அவரவர் எண்ணங்களில் உயிர்த்திணைதான். ஒருபோதும் அவை அஃறிணை அல்ல.

கண்காணா தொலைவில் நடமாடினாலும் நம் நாசியை வருடும் இட்லியின் மணம் அம்மா / மனைவியின் சமையலையும் அடிக்கடி நாம் விரும்பி சாப்பிட்ட உணவகத்தின் நினைவையும் மீட்டு விடும். எங்கோ எதிர்படும் ஒரு புங்கை மரம் பால்யத்தை கண்முன் கொண்டு வந்துவிடும்.

தனிமையை அனுபவிப்பவர்களுக்கு நினைவுகளே ஒரே பிடிப்பு. இதன் வழியாகவே தங்களுக்குள் தாங்கள்  மரணிக்காமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். இக்கதைகளும் இதை எழுதியவர்களுக்கு அப்படித்தான். உயிர் வாழ்கிறது; வாழ்கிறார்கள்.

எழுதிய அனைவருக்கும் என்றும் அன்பு. சிதறியவற்றைக் கோர்த்து மாலையாக – தொகுப்பாக – கட்டியவருக்கு முத்தங்கள்.

*

நன்றி : கே.என். சிவராமன் (‘குங்குமம்’ இதழ் ஆசிரியர்)

*

தொடர்புடைய இரு பதிவுகள் : ஷஹிதா மதிப்புரை  & ஆசிப்மீரான் முன்னுரை

தாஜ்  குறுநாவல்கள் – காலச்சுவடு

காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியீடாக, பிரியத்திற்குரிய நண்பர் தாஜ்  எழுதிய ஐந்து குறுநாவல்களின் தொகுப்பு ‘தங்ஙல் அமீர்’ , 2019 சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் வெளிவருகிறது.

பிறப்புக்கும் முன்னாலேயே நம் மேல்தோல்களிலும் இருதயத்திற்குள்ளேயும் ‘இறக்கியருளப்படும்’ அநாமதேயச் சுவடுகள் ஒவ்வொருவரையும் எப்படி வளைத்து நெளித்து உருளவிடுகிறது என்பதை நயமாகவும் நகைச்சுவையோடும் சற்றே அதிர்ச்சி மதிப்பீட்டோடும் சொல்லும் குறுநாவல்கள் இவை என்று சரியாகவே சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

வாழ்த்துகள் தாஜ்!

அட்டை வடிவமைப்பு : ரஷ்மி.

*
தாஜ் முன்னுரை :

இந்தத் தொகுப்பைப் பற்றி, வாசிக்கும் நீங்கள் சொல்லும் தருணம் இது. மேலாக நான் ஏதேனும் சொல்லனுமென்றால்…

முதலில், என் மூத்த படைப்பாளிகள் அத்தனைப் பேர்களுக்கும் இந்த முயற்சியை முன்னிறுத்தி நெகிழ்வோடு நன்றி சொல்லனும். நன்றி! குறிப்பாய் பெரியவர் தி.ஜாவுக்கும், என் மீது அன்பு பாராட்டிய சு.ரா. அவர்களுக்கும்! அந்தக் கீர்த்திகள் செப்பனிட்டப் பாதையில்தான் இப்படி ‘எழுதுகிற பேர்வழி’யென வலியில்லாமல் நடந்து இருக்கிறேன்.

இதில் காணும் ஐந்து குறுநாவல்கள் ஒவ்வொன்றும் ஓவ்வொரு திக்கைப் பிடித்து பயணித்து இருப்பவை. இவற்றில் ஓரிரண்டில் எங்கள் மண்ணின்- ஒருங்கிணைந்த தஞ்சை மாவட்ட – கீழத்தஞ்சை வட்டார – இஸ்லாமிய ராவுத்தர் குடும்பங்களில் பேசுகிற – என் மனமொன்றிய வட்டார மொழியை மகிழ்ச்சியோடு பிணைத்திருக்கிறேன். இதற்கு முன் இன்னொருவர் காணாத ரசனை இதுவெனவும் கருதுகிறேன்! மற்றப்படிக்கு நான் எதிர்கொண்ட கதாபாத்திரங்களின் நிறைவின்மை அல்லது நிறைவை நீங்கள்தான் சொல்லனும்.

நவீன இலக்கியத்தினை ஒருவிதக் காதலோடு நான் ஒன்றுவதற்கு காரணமான மறைந்த என் நண்பர் கூத்தாநல்லூர் ஹாஜா அலி, நண்பர்கள் ஆபிதீன், நாகூர் ரூமி, முகம்மது சாதிக் மற்றும் என் அன்பிற்குரிய திரு. கண்ணன், அண்ணன் களந்தை பீர்முகம்மது அவர்களுக்கும் என் நன்றிகள்.

80 – களில்பஞ்சம் பிழைக்கப் போன சௌதியில், நவீன இலக்கியத்தின் மேல் காதலானேன். என் மூத்தப் படைபாளிகள் பலரின் ஆக்கங்களை அங்கே வைத்துதான் வாசித்தேன். அப்படி வாசிக்கவும், உள்வாங்கிக் கொள்ளவும் உறுதுணையாக இருந்த ‘ரஸ்தனூரா- அராம்கோ கேம்’பிற்கும் நன்றிகள்! இன்னும் நான் நன்றி சொல்லனும் என்றால் அது என் மனைவி குழந்தைகளுக்கென்றே இருக்கும். அவர்கள் எனக்கு அவ்வப்போது சுதந்திரமான ஓர் இருப்பை வழங்கியிராவிடில் இந்தத் தொகுப்பே எனக்கு சாத்தியமாகி இருக்காது.

*

நன்றி : தாஜ் (https://www.facebook.com/tajdeen.sa)

« Older entries