வாசகர் பார்வை : ‘தங்ஙள் அமீர்’

மறைந்த உயிர் நண்பர் தாஜ் (எழுதும்போதே கண்ணீர் வருகிறது எனக்கு) எழுதிய குறுநாவல்களின் தொகுப்பான ‘தங்ஙள் அமீர்’ பற்றி சகோதரர் முஹம்மது சுஹைப் முகநூலில் எழுதியதைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். இப்படி ஒரு இஸ்லாமிய எழுத்தாளரா என்று ஆச்சரியப்படும் சுஹைப், யாரென்றே தெரியாமற் போனாரே தாஜ் என்று உருகுகிறார்.

பதிவில் கண்ட மறுமொழிகளையும் கீழே இணைத்திருக்கிறேன். – AB
*

தமிழில் இப்படி ஒரு இஸ்லாமிய எழுத்தாளர் இருந்தார் என்றே ரொம்ப நாட்களுக்குப் பிறகு… எனக்கு இந்தப் புத்தகம் பார்த்துதான் தெரியும்.

சீர்காழியைச் சேர்ந்த தாஜ் அவர்கள் இப்போது நம்மிடையே இல்லை .மிகச்சமீபமாகத்தான் இவர் நம்மை விட்டும் மறைந்தார் என்ற தகவல் கூட அருமை நண்பர் நிஷா மன்சூர் சொல்லித்தான் தெரியும்.

இப்படித்தான் சிலர் குடத்திலிட்ட விளக்காக வாழ்ந்து மறைந்து போகின்றனர்.

அவரது அடர்த்தியான எழுத்துக்களைக் கொண்ட ’தங்ஙள்அமீர்’ என்ற இந்த சிறுகதைத் தொகுப்பை ..வாசிக்கும் போது இவர் இருக்கும் போது இவரை அறியாமற் போனோமே என்ற வருத்தமே மேலோங்கியது.

சிறுகதை என்ற இலக்கணத்தையும் மீறிய சற்றே பெரிய சிறுகதைகளைக் கொண்ட தொகுப்பு இது…நாலோ…ஐந்தோ கதைகள்தான் உள்ளன.

பொதுவாக… தமிழ் இஸ்லாமிய வாழ்வியல் சார்ந்து எங்கள் பக்கம்…அல்லது குமரி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்ததான கதைகளையே நான் பெரிதும் வாசித்துள்ளேன். ஆனால்…முஸ்லிம்கள் தமிழகமெங்கும் பரவி வாழ்கிறார்களே…இல்லையா…?

கீழ்த் தஞ்சை மாவட்ட இஸ்லாமிய சமூகத்தின் வாழ்வியலை…மிக நேர்த்தியாக .எனதுமுதல்திருமணம்… பெருநாள்காலை..போன்ற கதைகளில் மிக விரிவாக சித்தரிக்கிறார்….

தொகுப்பின் தலைப்புக் கதையான ’தங்ஙள் அமீர்’ கதை முழுக்க சவூதி அரேபியா தம்மாம் மற்றும் ரியாத் நகர்களில் நடக்கிறது…இந்த இரண்டு ஊர்களிலுமே நான் பணி செய்தவன் என்பதால் இக்கதையும் மனதுக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கிறது…

இந்தியாவிலிருந்து மாந்ரீகம் செய்யும் ஒரு கேரளத் தங்ஙள் மும்பை வந்த ஒரு அரபியின் அழைப்பை ஏற்று அவன் காதலிக்கும் ஒரு பெண்னை மாந்த்ரீக சக்தியால் அவனோடு சேர்த்து வைக்கும் பொருட்டு அவனோடு ரியாத் சென்று… அது முடியாத காரணத்தால் எங்கே அந்த அரபி தன்னை நாடு திரும்ப அனுமதிக்க மாட்டானோ…?என்ற அச்சத்தில் கேரள முஸ்லிம்களிடம் தஞ்சமடைய…அவர்கள் தங்களது செல்வாக்கை பய்படுத்தி தங்ஙளை இந்தியாவுக்கு ரகசியமாக அனுப்பி வைக்கும் செயலை…மிக அற்புதமாக சித்தரிக்கிறது கதை.

சவூதிக்கு ஒரு முதலாளியிடம் வேலை செய்ய வந்து அந்த முதலாளியின் அராஜகம்…பிடிக்காததால்…அவனை விட்டும் தப்பி…வேறு எங்கோ சென்று தலைமறைவாக வாழ்ந்து…நாலைந்து ஆண்டுகள் உழைத்த பொருளோடு ..இறுதியாக இந்தியத் தூதுவரகத்தில் தஞ்சமடைந்து பிறகு தூதுவரகம் வழங்கும் தற்காலிக பாஸ்போர்ட்டில் தாய்நாடு திரும்பிய பலரது கதைகளை நான் அங்கிருக்கும் போது நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

தங்ஙள் கதையும் அம்மாதிரியானதுதான். என்ன வழக்கமான கூலித் தொழிலாளியாக இல்லாமல் சற்று மேல் மட்ட கதையாக இது சொல்லப்படுகிறது

“எனது முதல் திருமணம் “கதை தாஜ் சிறுவயதாக இருந்த போது… விளைச்சல் இல்லாத தென்னை மரத்துக்கு திருமணம் செய்து வைத்தால்…விளைச்சல் பெருகும்..என்ற பாரம்பர்ய கீழ்த்தஞ்சை மாவட்ட விவசாயிகளின் நம்பிக்கையையொட்டி….அந்த தென்னை மரத்துக்கு தாஜையே திருமணம் செய்து வைத்த கலகலப்பான நிகழ்வை… அங்குள்ள முஸ்லிம்களின் பேச்சு நடையில் சித்தரித்துள்ளார்..

பெருநாள் காலை’யும் அதே மாதிரியான ஒரு முஸ்லிம்கள் வாழ்வியல் சித்தரிப்புதான்.

இறந்தவன் குறிப்புக்கள்’ மிகவும் அடர்த்தியான இலக்கியச் சொல்லாடல்கள் மிகுந்த கதை.இப்படியான எழுத்துக்களை எழுதும் முஸ்லிம் எழுத்தாளர்கள் கூட…இருந்திருக்கிறார்களா..? என்று என்னை வியக்க வைத்த ஒரு நிரூபணம் .

தாஜ் பத்திரிக்கைகளில் எழுதியவரா…? என்று தெரியவில்லை.

எனக்குத்தான் தனிப்பட தெரியாமல் போனாரா…? அல்லது இஸ்லாமிய சமூகமே அவரைக் கண்டு கொள்ளவில்லையா….? என்பதும் தெரியவில்லை.

கொண்டாடப்பட்டிருக்க வேண்டியவர். யாரென்றே தெரியாமற் போனது ஒரு இலக்கிய சோகம்.

*

Thanks to : K S Mohammed Shuaib

*

மறுமொழிகள் :

Firthouse Rajakumaaren Nazeer : ஒரு சிறந்த இலக்கிய வாசகர் கவிஞர் ,எழுத்தாளர் தாஜ் அவர்களைத் தெரியாமல் இருந்தது ஆச்சிரியமாக இருக்கு ஜி !

நிஷா மன்சூர் : பெரும் சோகம் இது. தமிழ்ச் சூழலில் படைப்புகளை விட படைப்பாளிகளின் பாலிடிக்ஸ் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது

Slm Hanifa : எனக்கு பத்துவருடங்களுக்கு முன்னரே அறிமுகமானார்.. ஆபிதீன் பக்கங்களை அவர் எழுத்துக்கள் அலங்கரித்தன.. தளம் சிற்றிதழ் அவரின் படைப்புகளை பிரசுரித்தது.. தமிழ்சினிமாவின் பின்னணியில் அசோகமித்திரன் எழுதியதைவிடவும் இவரின் எழுத்து உன்னதமானது.. ஆனாலும் இவரைப்பலரும்கண்டுகொள்ளவில்லை… மரணத்திற்கு முதல் நாளும் இவரோடு பேசினேன் … அனாரின் கவிதைகள் பற்றிய இவரின் பார்வை எத்துணை சிறப்பானது தம்பி..

Mohamed Sabry : இவர் அறிமுகமானவர்தான். கட்டாயம் வரவேண்டும் என்று அடிக்கடி சொல்வார். புத்தகம் இருந்தும் வாசிக்கவில்லை. அவர் மரணச் செய்தி கேட்டதும் மிகவும் கவலையாக இருந்தது. அண்மையில்தான் தங்ஙள் அமீர் வாசித்தேன்.

Meeran Mitheen : நல்ல நேசமுள்ள அன்பாளராக இருந்தார்.

Kannan Sundaram : சுரா நடத்திய காலத்திலிருந்தே காலச்சுவடில் பங்களித்துள்ளார். அதிகம் எழுதுபவர் அல்ல.

நசிஹா நேசன் : முகநூல் நண்பராக இருந்தவர்…முன்னர் சில நேரங்களில் முகநூல் உள்டப்பி மூலம் பேசியதுண்டு காகா….

Moulasha Moulasha (பிறைநதிபுரத்தான்)  : 2002-3 களில் திண்ணை இணைய தளத்தில் அடிக்கடி கட்டுரை கவிதை எழுதுவார். அவ்வப்போது நானும் எழுதும்போது நன்பரானோம். அடிக்கடி மெயில் மூலம் ஊக்கம் தருவார். சென்னை புத்தகக்கண்காட்சிக்கு இரண்டு முறை வந்தபோது சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இடையில் போன் மூலம் தொடர்பு கொள்வதுண்டு எழுத நிறைய விஷயங்கள் இருந்தன அவரிடம். எதிர்பாரா மரணம் – ஒரு படைப்பாளியை பறித்துக் கொண்டது.

Rasool Mohideen ; ஐம்பது லட்சம் முஸ்லிம்கள் வாழும் தமிழகம். இன்று ஐயாயிரம் முஸ்லிம் எழுத்தாளர்கள் உயிர் வாழக் கூடும். மாவட்டம், சாதி, இஸம், முற்போக்கு லாபி, குழு மனோபாவம் அழுத்துகிறது.இப்போதைக்கு முகநூல் இணைக்கிறது.

பினாத்தல் சுரேஷ் & தெரிசை சிவா சிறுகதைகள் (Links)

ஒட்டக மனிதர்கள்‘சிறுகதைத் தொகுப்பிலிருந்து, வாழ்த்துகளுடன்…

*

கீழ்நோக்கியே பாயும் நீர்வீழ்ச்சி – பினாத்தல் சுரேஷ்
*

அண்டி – தெரிசை சிவா

*

Contact : Naan Rajamagal
*

நன்றி : கானல் அமீரகம் & ஆசிப் மீரான்

தாடகை (சிறுகதை) – நந்தகுமார்

ஒட்டக மனிதர்கள்‘சிறுகதைத் தொகுப்பிலிருந்து ஒரு கதை, நன்றியுடன்..

தாடகை – நந்தகுமார்

அந்திக்கருக்கல். ஒற்றையடிப்பாதையின் வழக்கமான மென் தோல் பிருபிருப்பு, ஒவ்வோர் காலடியிலும் செருப்பின் கீழ் சதையை ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தது. தேங்கலில்லாத நீரின் ஓட்டத்தில் சிறுபிள்ளைகளின் குழைவு. மதகில் அவிழ்த்துப் பொங்குகையில், கைகளைத் தூண்டி அழைக்கிறது. நித்திய சூலியாய் நின்றிருந்தது வேம்பு. பட்டையிலிருந்து ஒழுகும் பிசின் நீர்த்துமியைத் துழாவி, இரவின் மென்னிருளை ஸ்பரிசித்து நாசிகளில் மணத்தியது. சாரைப்பாம்பு அசைவை மெதுவாய் உள்ளிளுத்து நீரோட்டத்தில் கரை தாண்டத் திமிறி, தலை உந்தி பின் நீருக்குள் முழுகியது. படித்துறையில் பாசி நெடியினுள், நத்தைகள் குமுழிக் கொண்டே தனித்தனியாய் மோனத்தினுள் ஆழ்ந்து கற்படியில் விக்கித்திருந்தது. வீடுகளின் கண்கள் அணைந்து கொண்டிருந்தன. ஆல மரத்தின் கிளைகளில், இரவை அணங்காமல் அழைத்துக் கொண்டிருக்கும் பல நூறு நாக்குகள்.

பிருஷ்டம் போலவா, கூம்பா, இளம் முலைகளா, மூக்கு, முண்டிய வயிறு, கால்கள். எனக்கு முன்னால் வியாபித்துப் படர்ந்திருக்கிறது அந்தக் கருமை. உண்மையில் அதன் கோட்டு வெளிச்சம். வானம் இணையும் எல்லையில் சர்ப்ப நெளிவைப் போல. வடிவில்லாத காலமாய் உந்தி நிற்கிறது. காலம் கொண்டு அதனைப் பறண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். திகைத்து நிற்கையில் இந்தக் கதையின் ஞாபகம்.

ஆரண்யத்தில் பெரும் முலைக்காரியை யாவருமறிவர். இருளின் நிறத்தில் அவள் பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். வானத்துடன் புணர்ந்து பெற்றாளா இல்லை ஓயாது சமரிட்டுக் கொண்டிருக்கும் கரிய காலனை ஆலிங்கனித்து அவர்களுக்கு உருக்கொடுத்தாளா தெரியவில்லை. அவர்கள் பிறவியிலேயே அங்கங்கள் வளர்ந்த உருளைக்கற்களால் தேகம் வார்த்த பெரும் ரூபங்களாக வனம் படர்ந்து கிடந்தனர்.  தம் பிள்ளைகள் சப்பிய பால் போக மிச்சப்பால் வனாந்தரத்தின் இண்டு இடுக்குகளிலெல்லாம் ஒழுகி வளம் நிரப்பியது. சாகா வரமடைந்த பூக்களையும், வண்டுகளையும், வானமுந்தி அழைக்கும் நீள் மரங்களையும், வேர்களே உயிர்களாய் பச்சை நிரப்பும் புற்பூண்டுகளையும், கிழங்குகளையும். வனப்படைந்த ஓராயிரம் முலைக்காம்புகளாய் சக்கைகளையும், தன் கனாக்களைக் கொண்டு எண்ணற்ற சிறகுகளையும், மத நீர் கொண்டு வண்ணத்துப்பூச்சிகளையும், அக்குள் வியர்வை கொண்டு சுனைகளையும், தடாகங்களையும் உருவாக்கி வளம் பெருக்கினாள்.

தனி ராஜ்ஜியம் நடத்தும் அவளது பிரதேசத்தில், அங்கிங்கெனாத படிக்கு பிள்ளைகள் நிரம்பி வளர்ந்தன. ஆரண்யம் தாண்டியும் அவளது கால் விரல்கள் வெகுதூரத்திற்கு நீண்டு கிடந்தது. கோப முனி எறிந்த வெட்டுக்குத்தியால் அகழ்ந்த நிலத்தில் தன் மைத்துனன் நீலாழியைத் தழுவிக் கொண்டு காலமற்று ஆட்சி நடத்திக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு பெயரில்லை. சூட்சுமமாய் தன் கோவிக் கைகளால் பிள்ளையைத் தழுவிக் கொள்ளும் அம்மையைப்போல, கன்னியம்மையின் ஒளிர் மூக்குத்தி போல, வராகன் அகழ்ந்தெடுத்த தேவியைப் போல, வட்ட வடிவினளாய், வளைந்து தடாகையாய் கொழித்து செழித்திருந்தாள்.

தன்னைத்தானே அழித்தெடுப்பவள், தீக்கனல் சொரியும் இசக்கியவள். தன் பிள்ளைகளைக் கடித்து விழுங்கும் அவளது தழல் நாக்குகளை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆனி ஆடி மாதங்களில் அவளுக்கு வெறி பிடிக்கும். மலைகளையெல்லாம் தன்னுள் விழுங்கிக் கொள்வாள். நிலத்தையெல்லாம் தன் செண்பக விரல்களால், கசக்கியெறிவாள். கால் விரல்களின் கூர் உகிர்களால் உயர்ந்தனவற்றையெல்லாம் நெட்டித்தள்ளி பொடியாக்குவாள். அடங்காச் சினம் உருளும் அவள் நாசிகளில், உஷ்ணத்தின் தீக்கங்குகளாக இருள் தெறிக்கும். பிள்ளைகளை தன் அடங்காப்பசிக்கு வாரி வாரித் திம்பாள். ஒழுகும் கொதி மத நீர் அப்பொழுது சாரை சாரையாக கரு நாகங்களாய் உருவெடுத்து விடம் கக்கி, சூழ்ந்த பசுமையினைக் கரித்துக் கொண்டே செல்லும். எதுவும் மிஞ்சாது பாலையாவது வரை அவளின் உமிழ் நீர் திராவகமாய் பொழிந்து உயிர்களை வதைத்து சிதைத்து அழிக்கும்.

பின் அடங்குவாள். கருமையினைக் குடித்துக் கொண்டு, தனிமையில் தன் செந்தழல் கண்களால் உடலை நோக்குவாள். வறண்டு தொங்கும் முலைகளையும், காரை எலும்புகளையும், வெறித்து, காய்ந்திருக்கும் தன் அல்குலையும் காண்பாள். வானத்தை விழுங்க அண்ணாந்து கிடந்தாள். பொறுமையின்றி புரண்டு உருண்டாள்.  அந்த சமயம் தான் கட்டைமுனி அவள் பிரதேசத்திற்குள் நுழைந்தார். அதுவும் ஒரு கருக்கல் நேரம். அந்தகாரம் தன் மேற் போர்வையை குமிழ் குமிழாக திறந்தும் மூடியும் போக்கு காட்டிக் கொண்டிருந்தது. கதிரவன் சென்னிறக் கோழையாய் பாலையின் வெண் சாம்பலில், உழைந்து கொண்டிருந்தான். தாகமெடுத்த முனி கமண்டல நீரை கைகளில் ஊற்றினார். விஷம் சூழ்ந்த சூழ், உஷ்ணத்தில் நீர் வற்றி விட்டது. தடாகங்கள் கிடந்த சதுப்பு, வறண்டு அவளது உப்புக்குத்தியின் வெடிப்பாய்க் கிடந்தது. அங்கு இரு கரு உருவங்கள், ராஜ நாகங்களைத் தோலுரித்து சவைத்துக் கொண்டிருந்தான் ஒருவன். உடும்பின் தலையை ஒடித்து அதன் மென் அடித் தோலை தன் வீரப்பற்களால் இழுத்து கரும்பை மெல்வது போல அதன் சூடான குருதி ஒழுக சுவைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவர்களுக்கு உருவமில்லை. ஒரு வேளை இருந்ததோ. ஆம்! அவர் திகைத்து விட்டார், இது வரை அவர் அறிந்த அவரது முன் முடிவுகளில் உதித்த எந்த உருவமும் அவர்களுக்கில்லை. ஆனால் ஏதோ ஒரு த்வனியில் அவர்களை ஆண்கள் என்று மட்டும் கணித்து விட்டார். மேலும் அவர்கள் சிறுவர்கள் தான் என்பதும். ஆனால் ஊகிக்க முடியாத கொடும் நாற்றம் அந்தச் சூழலை அவரின் கண்களிலிருந்து மறைத்தது.

கருமையின் கார்வை அங்கு மெல்ல ஒரு பிணத்தைப் போர்த்துவதைப் போல அவரை முழுக்கடித்தது. அவர்கள் தான். இப்பொழுது இரை கிடைத்த குதூகலத்தில் பாலையின் செம்போத்துகளாய் கீறினர். மானுட ரத்தத்தின் வாசனை, புளித்த தேனைப் போல கிறங்கடித்தது. அவர்களின் வயிறு இருக்குமிடத்தில் இருளாய், நிரம்பாத பிலங்கள். இருளுக்குள்ளிருக்கும் முனி பெரிதாகிக் கொண்டே இருந்தார். இவர்கள் விழுங்க முடியாத அளவு, ஆனால் இவர்களும் தத்தமது தாடைகளை விரித்துக் கொண்டே இருந்தனர். அவர் முடிவிலி வரை உந்தியிருந்தார். தழல் நாக்குகளின் சிவந்த உள்ளறைகளிலிருந்து, நெருப்பு ஒரு பாதாள நீரோட்டமாய் அலையாடிக் கொண்டிருந்தது. பிளந்த வாயை மூட இயலாது கதறினர். தாடை கிழிந்து கொடிக்கம்பம் சருகி விழுவதாய், உதிர் சருகுகளாய், தலை வெட்டிய அரவங்களாய், காட்டு நாய்களின் முணங்கல்களாய், பிளிறலாய், உறுமலாய், விதிர்த்தலாய், கேவலாய், அதட்டலாய் பல்லாயிரம் விளிகள். மல்லாந்து கிடந்த வறுமுலை அம்மையின் காதுகளில் கீரிச்சிடலாய் அணங்கிக் கொண்டிருந்தது.

கட்டைமுனி பிள்ளைகளுக்கு வாய்ப்பூட்டு போட்டு, பசித்து சாக சபித்து நிலத்தை விட்டு அகல எத்தனித்தான். எல்லை தாண்ட முயல்கையில் அம்மையின் அழைப்பு. அவள் கட்டை முனியை நன்கறிவாள்.

எங்க போறியோ…!

என்னய இங்கன சாவ உட்டுட்டு போவாதியோ…!

கேளும் வே…

அவள் அழகிய ரூபமெடுத்து அவர் முன் சிருங்கரித்தாள்.

என்னத் தெரியலயா…

லோபமுத்திரை. வெகு நாள் தேடியலையும் அவள் இங்கெப்படி வந்தாள். கட்டை முனி திடுக்கிட்டார்.

இங்கெப்படி வந்தாய்.

அன்னைக்கு கடைசியா நீங்க என்ன உட்டுட்டு போன பொறவு, பயங்கர மழை, ஒரு நாகம் வீட்டுக்குள்ள வந்து குட்டி போட்டுச்சு. அது ஒரு ராத்திரிலேயே நம்ம குடில் அளவுக்கு வளந்துட்டு. நான் பயந்துட்டு ஓடப்பாத்தேன். ஒங்கள விளிச்சேன். அது என்ன முழுங்கிட்டு. ஆனா, அதாலே முழுசா திங்க முடியல. இங்கன என்னத் துப்பிட்டு போய்ட்டு. நான் நீங்க வருவீங்கனு இத்தன நாள் காத்துக்கெடந்தேன். எப்படியோ இந்தா வந்துட்டேள்ளா. என்ன இங்கருந்து கூட்டிட்டு போய்ருங்கோ.

ஆனால் அவள் தந்திரமாக அவரை மயக்கி இங்கேயே இருத்தி, தன்னை மீட்டு விட முடிவு செய்திருந்தாள். காமத்துடன் அவரை நெருங்கித் தழுவினாள். மலை அருவிகளின் சுகந்தம் அங்கு நிரம்பியது. அருகில் நெருங்க நெருங்க கட்டை முனி விடைத்தார். பாசியுடன் இணைந்த மென் துமி ஒரு சரச நாதமாய், ஒலி புனைந்து நிலத்தில் புரண்டது. தீராக் காமத்துடன் அவர்கள் சர்ப்பங்களாய் பிணைந்து புணர்ந்தனர். தன் சூட்சும உடலை விட்டு கட்டை முனி ஒரு சிறுவனாய் உணர்ந்தார். அவரது குழந்தைமையை முத்தி இறுக்கினாள். அடுக்குகளாய் பிரிந்திருந்த அவரது அகக் கட்டுமானத்திற்குள் தாகம் இறைக்க, அவளது கேசம் அனல் நீரோட்டமாய் தொண்டைக் குழியில் இறங்கியது. அவர் நீலம் பாய்ந்த மதலை போல, அவளது கைகளுக்குள் துவண்டார். மோனமிழந்த சூழலில் அவளது மதம் உருகி வழிந்து நிரம்பிக்கொண்டிருந்தது. அவள் தன்னிலிருந்து எல்லை மீறி பீறிடும் முலைக் கண்களை, கணக்கற்ற தழல் அதரங்களுக்கு ஊட்டினாள். அடி நீரோட்டமாய்க் கலங்கியத் தொழியாய் நிலமெங்கும் பால் பொங்கிவழிந்தது. அது ஒரு பாலாழியாய், அந்த நிலமே ஒரு தோணியாய் உருமாறி அசைந்து கொண்டிருந்தது. விடைத்த அவரது குறியை மெல்ல மெல்ல அதக்கிப் பிழிந்தாள்.

சலனத்தின் மெல்லிய நொடி, தன்னைத் தின்று கொண்டிருக்கும் ஓநாயின் ஒளிக் கண்கள். இல்லை! இல்லை! ஸ்தம்பித்தது. இறுகியிருந்தது அவரது உடல். சுருங்கிய தேகத்தில் தீப்புண்கள். எழுந்து ஓங்கரித்தார். நீ! நீ!

அவள் வனத்தையே இடையாடையாய் அணிந்திருந்தாள். பொங்கிப் பெருகி சூழ்ந்து கொண்டிருந்தது ஆரண்யம். மதர்த்த அவளது முலைகளில் இன்னும் இன்னும் என்று நிறையாத பாலருவிகள். பாம்புகளை அரையிலும், கழுத்திலும் அணிந்திருந்தாள். குருதி சொட்டும் வெண் வீரப்பற்கள் தாடை வரை தொங்கிக் கிடந்தது. கருமையாய் உருண்ட விழிக் கோளங்கள். நீள் மூக்கின் விடைத்த நாசிகளில் உஷ்ணப் புகை. நெற்றியில் இமையற்ற ஒற்றைக் கண். அதில் பார்வை இல்லாத வெறித்த அந்தமற்ற நோக்கு. காதுகளில் எலும்புக் குழைகள். கருப்பி! கருமைக்கு உருவம் கொடுத்தால் உருவாகும் வடிவு. ஆனால் அவர் நோக்க நோக்க எஞ்சியிருக்கிறது இன்னும் அவளது உடல். கண்கள் தாங்க இயலாத அரூபத் தோற்றம். அயர்ந்து அயர்ந்து வடிவு தேடும் அகம். ஆனால் வடிவற்ற பிரம்மாண்டம். தெற்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கி அவள் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தாள். அவர் காணுந்தோறும் எல்லையின்மையாய் அவரது அறிதல் உடைந்து கொண்டே இருந்தது.

இதுக்கென்ன உருவம் கொடுப்பது என்பதை யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். நீள் மஞ்சள் மூக்குப் பறவை ஒன்று இரை தேடும் திண்டாட்டத்தில் வேம்பின் கிளைகளில் சப்தித்தது. வள்ளியாமடத்து இசக்கி கோவிலின் களப மணம். முக்குத் தாண்டி வந்து கொண்டிருந்தேன்.

படித்துறையில் மெல்ல அளைந்து கொண்டிருக்கிறேன். கைகளுக்குள் அகப்பட்டும் நழுவியும் செல்கிறது இந்த கனத்த நீர்த்தாரை. எங்கிருந்து வந்து கொண்டிருக்கிறாள். யாரது முலைக்காம்புகளிலிருந்து கசிகிறது.

புரண்டு படுக்கிறேன். அம்மை திரும்பி படுத்திருக்கிறாள். அம்மையின் முடிக்கற்றை இருளினுள் விகாரமாய் உருவெடுத்திருக்கிறது. விடிபல்பு வெளிச்சத்தில் அதனுள் வடிவம் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அதற்கு வடிவங்களே இல்லை.

*

Contact : Naan Rajamagal
*

நன்றி :  நந்தகுமார் , கானல் அமீரகம் & ஆசிப் மீரான்

வரலாற்றின் வெளிச்சத்தில் ஔரங்கஜேப் – செ.திவான் முன்னுரை

முதலில் அனைவருக்கும் இனிய ஹஜ்ஜுப் பெருநாள் வாழ்த்துகள் !

வரலாற்றின் வெளிச்சத்தில் ஒளரங்கஜேப்… தனிப்பட்டவரின் வரலாற்று ஆய்வு மட்டுமல்ல. அகண்ட வரலாறு. பாரதத்தின் ஐம்பதாண்டுகால சமூக படித்துப்பாருங்கள்; அதிசயித்துப் போவீர்கள் என்று சொல்லி வெளியிட்ட விகடன் பிரசுரத்தாருக்கு நன்றி (அப்படியே ‘ஏடகம்’ pdf சகோதரர்களுக்கும்!) சொல்லிப் பகிர்கிறேன்.- AB

*

எண்ண அலைகள் – செ.திவான்

‘ஒளரங்க’ என்ற சொல்லுக்கு ‘அரசு சிம்மாசனம்’ என்றும், ‘ஜேப்’ என்ற சொல்லுக்கு ‘அழகு’ என்றும் பொருள். இந்த இரு பாரசீகச் சொற்களுக்கும் ‘அழகிய அரசு சிம்மாசனம்’ என்று பொருள்*. ஆனால், ‘ஒளரங்கஜேப்’ என்று அழைப்பதற்குப் பதிலாக ‘ஒளரங்கஜீப்’ என்றே பலரும் கூறி வருகின்றனர். பள்ளிக்கூடங்களிலும் கலாசாலைகளிலும் அப்படியே சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்டு வருகிறது. இவ்வாறு ஒளரங்கஜேப்பின் பெயரையே மாற்றி அழைத்தவர்கள், அவரது வரலாற்றை எப்படி எப்படியெல்லாமோ மாற்றியும் திரித்தும் இருக்கிறார்கள்.

தந்திரங்களும் சூழ்ச்சிகளும் நிறைந்த இந்தப் பூமியில், தெரிந்தவற்றையும் மக்கள் மறந்துபோய்விடுகின்றனர். தெரியாமலேயே போகுமாறு பல உண்மைகள் இங்குச் சிதைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. எனவே, எல்லாவற்றையும், எல்லாக் காலத்திலும், பல வடிவங்களில், பல தளங்களில் மீண்டும் மீண்டும் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.*

ஒளரங்கஜேப்பின் உண்மை வரலாற்றை எழுதத் துவங்கிடும் வேளையில், ‘மரங்களை எழுத்தாணியாகவும் கடல் நீரை மையாகவும், வானத்தை ஏடாகவும் கொண்டு எழுதினாலும் தனது ஆசிரியரின் பெருமையை எழுதி முடித்திட இயலாது’ என்று தெலுங்குக் கவிஞர் வேங்கண்ணா , தனது குருவைப் பற்றி எழுதிய வைர வரிகள் எனது நினைவுக்கு வந்தது. மாமன்னர் ஒளரங்கஜேப் மீது சுமத்தப்பட்டுவரும் குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும் உண்மைக்கு மாறானவை என்பதை, சரித்திரப்பூர்வமான ஆதாரங்களுடன் இறைவனின் கருணையோடு உங்கள் முன் வைக்கிறேன்.

முஸ்லிம் மன்னர்கள் மீது மாபெரும் பழி!

இந்தியாவை ஆண்ட முஸ்லிம் மன்னர்கள் ஆட்சியில், ‘ஹிந்து கோயில்களை இடித்தார்கள். பள்ளிவாசல்களைக் கட்டினார்கள்’ என்று திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்டு நாள்தோறும் நச்சு விதையை, மதத் துவேஷத்தை வளர்த்துவரும் இந்த வேளையில், ‘இந்திய நாட்டு முஸ்லிம் மன்னர்கள், பிற சமயங்கள்பால் வெறுப்புக் கொண்டதில்லை; குடிமக்களை அச்சுறுத்தி கட்டாயமாக மதமாற்றம் செய்ததில்லை என்றும் சொல்லும்போது, இந்த உண்மைகளுக்கு மாறான உதிரி நிகழ்ச்சிகள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நடந்திருக்கக்கூடும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை’* என்றாலும், முஸ்லிம் மன்னர்கள் ஆட்சியில் அப்படித் தவறுகளே நடந்திடவில்லையென்று சொல்லிடும் தற்குறியல்ல நான். ஆனால், வரலாற்று உண்மைகளை மறைத்திடும்போது, மறைத்திட முயலும்போது, திட்டமிட்டே மறைந்து வருகிறபோது, அதுகுறித்த உண்மைகளை வரலாற்றின் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டுவர வேண்டிய அவசியம் ஏற்படுகிறது.

ஒளரங்கஜேப் மசூதி அருகே விஷ்ணு ஆலயம் |

தமிழ்நாட்டில், ஆற்காட்டில் முஸ்லிம் ஆட்சி. திருவலம் ஆலயம், வள்ளிமலை, திருத்தணி, காஞ்சிபுரம் அனைத்துமே ஆற்காட்டுக்கு அருகில்தான் உள்ளன. மதுரையிலே முஸ்லிம் ஆட்சி, அங்குதான் மீனாட்சியம்மன் கோயில் இருக்கிறது; திருச்சியிலே முஸ்லிம் ஆட்சி, அங்குதான் ஸ்ரீரங்கம் ரெங்கநாதர் ஆலயம் இருக்கிறது**. காசியில் ஒளரங்கஜேப் மசூதிக்கு வட பக்கம் 50 அடி தூரத்தில் பிந்துமாதவர் விஷ்ணு சந்நிதி ஆலயம் இருக்கிறது***. இப்படி சொல்லிக்கொண்டே செல்லலாம். இவை எல்லாம் இன்றும் நம்முன் கம்பீரமாக இருப்பதை எவர் மறைத்திட முடியும்? முஸ்லிம் மன்னர்கள், ஹிந்து ஆலயங்களை எல்லாம் இடித்துத் தகர்த்தார்கள் என்று சொல்பவர்கள் இதற்கு என்ன விளக்கம் தருவார்கள்? இடிக்கப்பட்ட பள்ளிவாசல்கள் தமிழ்நாட்டில் சென்னை ஆவடி பட்டாபிராம், அண்ணாநகர் பள்ளிவாசல், 14.3.1985 வியாழக்கிழமை அன்று இடிக்கப்பட்டது.* *** அ.இ.அ.தி.மு.க. ஆட்சியில் ஜெயலலிதா முதல்வராக இருந்தபோது, ‘தாம்பரம் குரோம்பேட்டைப் பகுதியில் சானடோரியத்தில் 47 ஆண்டுகளாக இருந்து வந்த ஸ்ரீராம ஆஞ்சநேயர் திருக்கோயில் எந்த முன்னறிவிப்புமின்றி இடிக்கப்பட்டது. அதன் அருகிலிருந்த முஸ்லிம்கள் தொழுகை நடத்தும் பள்ளிவாசலும் போக்குவரத்துக்கு இடையூறாக இருந்த காரணத்தால் இடிக்கப்பட்டது** ***. 16.3.1994 அன்று ஆயுதம் தாங்கிய போலீசார் புல்டோசர் கொண்டு இவற்றை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கினார்கள். ஜெயலலிதா ஆட்சியின்போது ஆஞ்சநேயர் கோயிலும், பள்ளிவாசலும் இடிக்கப்பட்டது மதக்காரணங்களினாலா? இல்லையே!

பஞ்சாப் அமிர்தசரஸ் பொற்கோயிலில் ஜார் நைல்சிங் பிந்தரன்வாலேயின் தீவிரவாதத்துக்கு எதிராக பாரதத்தின் முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தி 1984 ஜூன் 15-ல் எடுத்த, ‘நீல நட்சத்திர நடவடிக்கை ‘ (Operation Blue Star) ** இந்திரா காந்தி, சீக்கியர்கள் மீது கொண்ட குரோதத்தால் எடுத்த நடவடிக்கை என்று யாராவது கூற முடியுமா?

இவைபோலவே, மாமன்னர் ஒளரங்கஜேப் ஆட்சியிலும் சம்பவங்கள் சில நடைபெற்றுள்ளன. ஆனால், அன்றைய காலகட்டத்தில், இந்தியாவில் மட்டுமல்லாது உலகமெங்கும் கோயில்களும் மடங்களும், மத்திய காலத்தில் அந்தஸ்தும் கெளரவமும் பெற்ற அரசியல் அதிகார சூட்சமத்தின் மையமாகக் கருதப்பட்டன என்ற வரலாற்று உண்மையையும் நாம் மறந்துவிட முடியாது.*** தர்மதாஸின் புதல்வரான லாகூர், இந்துக் கவிஞர் சந்திரபான் பிராமின் வேதங்களிலும் உபநிடதங்களிலும் பாரசீக மொழியிலும் நல்ல புலமைப் பெற்ற தெய்வபக்தி உள்ளவர். ‘இவருடைய கொள்கைகளுக்குக் காரணம் இவருடைய ஹிந்து சமயமே!’ என்பதை உணர்ந்த ஒளரங்கஜேப், தம்முடைய தர்பாரில் இவரைப் பாராட்டியும் பேசியுள்ளார்.* * * *

ஒளரங்கஜேப்பின் உலக வாழ்வுக்குப் பின்னரும் செய்நன்றி மறவாது வீரசிவாஜியின் மகன் ஸாஹு, ஒளரங்கஜேப்பின் அடக்க இடத்துக்குச் சென்று மரியாதை செலுத்தி வந்ததை வரலாற்றில் காண முடிகிறது. இவை போன்ற பல்வேறு உண்மைகளை ‘வரலாற்றின் வெளிச்சத்தில் ஒளரங்கஜேப் நூலில் காண இருக்கிறீர்கள்.

கி.பி.8-ம் நூற்றாண்டு முதல் இந்தியாவின் மீது பல்வேறு இஸ்லாமிய வம்சத்தினரின் ஆக்ரமிப்புகள், ஹிந்து – முஸ்லிம் மக்கள் இணைந்து நின்றே வெள்ளையரை எதிர்த்தனர். 1857-ல் நடைபெற்ற படைவீரர்களின் புரட்சியில் மன்னர் பஹதூர்ஷா ஜஃபரையேத் தலைவராக ஹிந்து – முஸ்லிம் என்ற இருசாராரும் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

ஹிந்து – முஸ்லிம் உறவை ‘வாள்’ கொண்டு பிரிக்க முடியவில்லை . எனவே, வெள்ளையர் ‘தாள்’ தூக்கினர். ரத்தக்கறையை நச்சுக்கறையாக மாற்றி, வரலாறுகளை எழுதத் துவங்கினர். அவர்களின் அடிவருடிகளையும் அவ்வாறே எழுதிடப் பணித்தனர்.

“பிரித்தாளும் சூழ்ச்சிக்கொண்ட வெள்ளையர்கள், இந்திய வரலாற்றைக் காலப் பாகுபாடு செய்யும்போது, ‘இந்து இந்தியா’, ‘முஸ்லிம் இந்தியா’, ‘பிரிட்டிஷ் இந்தியா’ எனப் பகுத்தனர். எனவே, ‘இந்து இந்தியா’ படையெடுப்பால் ‘முஸ்லிம் இந்தியா’ வாக்கப்பட்டது என்பதும், வெள்ளையர் ஆட்சியில் இது நவீன வளர்ச்சிகளைப் பெற்றன என்பதும் இதன் மூலம் பொருளாகிறது.

வெள்ளையர் எழுதிய வரலாற்றுக்கு எதிராக இந்திய தேசியவாதிகள் வரலாறு எழுதுகிறபோது, பழம்பெருமையைத் தூக்கிப் பிடித்தனர். உணர்வுரீதியில் இந்திய தேசியத்தைக் கட்டமைக்க முயன்ற உயர் சாதி இந்துக்கள் பண்டைய ‘இந்து’ இந்தியாவை லட்சியமாக முன்வைத்தனர். இந்தச் செயற்பாடுதான் இஸ்லாமியர் பற்றிய பல்வேறுவிதமான வரலாற்றுப் பொய்களுக்குக் காரணமாகி உள்ளன.

பெரும்பாலும், உயர் சாதியினரே ஆதிக்கம் செலுத்தும் கல்வித் துறை, பத்திரிகை, தொலைக்காட்சி முதலியவற்றில் இந்த நிலை தொடர்கின்றன. இதனால் சாதாரண மக்கள் மத்தியிலும் முஸ்லிம்கள்  குறித்த, முஸ்லிம் மன்னர்களைப் பற்றியப் பொய்கள் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளன. ஜனநாயக, இடதுசாரி சிந்தனையுடைய வரலாற்று ஆசிரியர்கள், இத்தகைய வரலாற்றுப் பொய்களைத் தோலுரிக்கும் முயற்சிகளையும் செய்தே வந்திருக்கின்றனர்”* என்பர் அ.மார்க்ஸ் .

ஆரியர் வருகை… முஸ்லிம் படையெடுப்பு!

சம்பவங்கள் ஒன்றாக இருந்தபோதிலும் சொல்பவரின் விருப்பு -வெறுப்புக்கு ஏற்ப அவற்றில் ஒருசில தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் நோக்குடன் தொகுக்கப்படும்போது வெவ்வேறு வரலாறுகள் தோன்றிவிடுகின்றன.

இந்த நாட்டின் எல்லைக்குள் ஆரியர்களும் வந்தார்கள்; முஸ்லிம்களும் வந்தார்கள். இது, ஒரே மாதிரியான நிகழ்ச்சி. ஆனால், வரலாற்றுச் சம்பவங்களை வரைகிறபோது ‘ஆரியர் வருகை’ (குடிபெயர்ந்த து – Aryan immigration) என்றும், ‘முஸ்லிம் படையெடுப்பு’ (Arabs Invasion) என்றும் எழுதினர். அப்போதே பேதங்காட்டி வரலாற்றை எழுதத் துணிந்துவிட்டதற்கு இதுபோன்ற எண்ணற்ற சான்றுகளைக் காட்டிட முடியும்.

இவ்வாறு வரலாறு திரித்து எழுதப்பட்டும், பொய்யாக போதிக்கப்பட்டும் வருவதின் விளைவாகத் தொடரும் தீமைகளைத் துளியேனும் தடுத்து நிறுத்திட முயலும் எண்ணத்தில் பிறந்ததே இந்த நூல்.

ஸ்ரீநிவாஸ பிள்ளை

‘நான் தமிழ்ப் புலவன் அல்லேன். ஆயினும் தமிழின்பால் உள்ள மட்டற்ற அன்பு தூண்ட, தமிழ் அறிஞர்கள் பலரையும் அவ்வப்போது ஆராய்ச்சி செய்து வெளியிட்டு இருப்பவை நான் அறிந்த அளவையில் தொகுத்தும், எனது ஆராய்ச்சியின் பயனாக உள்ளவற்றைக் கூட்டியும் இந்தப் புத்தகத்தை எழுதுகிறேன்’ என்று தனது நூலின் முன்னுரையில் ஸ்ரீநிவாஸன் குறிப்பிடுவார்.*

அதுபோல நானும் வரலாற்று ஆசிரியன் அல்லன். ஆயினும், வரலாற்று ஆய்வு உணர்வில் ஆர்வமுற்று, ஒளரங்கஜேப் குறித்து வரலாற்று ஆசிரியர்கள் பலர் அவ்வப்போது வெளியிட்டுள்ள ஆராய்ச்சிக் குறிப்புகளின் அடிப்படையில், எனது ஆய்வின் பயனாக கிடைத்தவற்றைச் சேர்த்தும் இறைவனின் அருளால் எழுதப்பட்டதே இந்த நூல்.

சுந்தரவரதாசாரியார்

“சரித்திரத்தை உள்ளவாறு கற்க விரும்பும் ஒருவன், அது சம்பந்தமான பல புத்தகங்களையும் படித்து உண்மையைக் கற்பனைகளினின்றும் வேறுபடுத்தி அறிந்துகொள்ளல் வேண்டும். சரித்திர ஆசிரியரும் நடுநிலைமையுடன் விஷயங்களை எடுத்துதெழுதினால், சரித்திர அறிவு பெருகிப் பல நன்மைகளையும் எய்துதல் கூடும்”** என்ற கருத்தின் அடிப்படையில் பிறந்தது இந்த நூல்.

கதே

“இதுவரை யாரும் கூறாததைக் கூறுவதன்றே சிறப்பு என்று எண்ணற்க. இதற்குமுன் இதுவரை யாரும் கூறவில்லை என்று எண்ணுமாறு அதைக் கூறுவதும் சிறப்பேயாகும்”*** என்ற ஜெர்மன் நாடகாசிரியர் ‘கதே’யின் கருத்திற்கேற்ப உருவாக்கப்பட்டது இந்த நூல்.

காஜீ மஹ்மூத் தரம்பால்

மெளலானா மௌலவீ காஜீ மஹ்மூத் தரம்பால் எழுதிய ‘குப்ருதோ’ என்ற உருது நூலின் முன்னுரையில், ‘இந்தப் புத்தகம் இஸ்லாத்தின் தற்காப்பு நிமித்தமாகவே எழுதப்பட்டிருக்கிறது. எனவே, எதிர்மதவாதிகளை ஏசவேண்டும் என்பதும், அவர்களைத் தூஷணை செய்ய வேண்டும் என்பதும் இதன் கருத்தல்ல’ என்று குறிப்பிடுவார். அதுபோன்றே ஒளரங்கஜேப் குறித்த உண்மை விவரங்களை வரலாற்றின் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டுவர வேண்டுமென்ற தற்காப்பின் நிமித்தமாக எழுதப்பட்டதே இந்த நூல். யாரையும் தாக்குவதற்காக எழுதப்பட்டதல்ல.

ஜோசப் கோயபல்ஸ்

சர்வாதிகாரி ஹிட்லரின் பிரசார மந்திரியும் ரைன் லாந்தைச் சேர்ந்தவருமான ஜோசப் கோயபல்ஸின், ‘ஒரு பொய்யை திரும்பத் திரும்பச் சொன்னால் அது மெய்யாகிவிடுகிறது’ என்ற தத்துவப்படி, இந்த நாட்டை ஆண்ட வெள்ளையர்கள் வரலாற்றை எழுதினர். தங்களின் தயவை எதிர்பார்க்கும் இந்திய வரலாற்று ஆசிரியர்களைக்கொண்டு வரலாற்றை எழுதப் பணித்தனர். அதில் வெற்றியும் கண்டனர்.

‘பிற மத சுதந்திரத்தைப் பாதுகாத்தலே மன்னராகிய தமது கடமை’ என வாழ்ந்த ஒளரங்கஜேப் மாமன்னரை, ‘ஹிந்துக்களின் பரம் விரோதி’ என எழுதிட வைத்தனர். இத்தகைய தவறான வரலாற்றுச் செய்திகளை ஆய்வு செய்து, உண்மையை உரைக்கிறது இந்த நூல்.

பிரேம்நாத் பஜாஜ்

“ஒளரங்கஜேப் முஸ்லிம் அல்லாதவர்களைத் துன்புறுத்தினார் என்றும், அவர்களுடைய மத நிறுவனங்களை அழித்தார் என்றும் பல ஹிந்து எழுத்தாளர்கள் கூறவது ஒருதலைப்பட்சமானது. அவர்கள், பேரரசின் மேன்மையைப் புறக்கணிக்கவும், அவருடைய தோல்வியை ஊதி விரிவடையவும் செய்தனர்” என்ற பிரேம்நாத் பஜாஜின் கூற்றை மெய்ப்பிக்கப் பிறந்தது இந்த நூல்.

ஆச்சாரியா பிரபுல்லா சந்திரபாய்

“இந்த நாளில், ஒளரங்கஜேப் கசப்பான முறையில் விமர்சிக்கப்படுகிறார். ஆங்கில வரலாற்று ஆசிரியர்கள், அவர்மீது ‘இந்துக்களின் பகைவர்’ எனும் முத்திரையைப் பதித்துவிட்டனர். ஆனால், அது உண்மைக்குப் புறம்பானது” (இல்லஸ்ட்ரேட் வீக்லி 5.10.1975) ஆச்சாரியா பிரபுல்லா சந்திரபாயின் இந்தக் கூற்றை உறுதிப்படுத்த உதயமானது இந்த நூல்.

ஒளரங்கஜேப், ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியபோது, அரசியல் காரணங்களுக்காக தனது தந்தை ஷாஜஹானை அரண்மனைக் காவலில் வைத்திருந்ததைப் பெரிதும் குறை கூறி வருகின்றனர்.

துவக்கம் முதல் முடிவு வரையில் ஷாஜஹானுக்கும் ஒளரங்கஜேப்புக்கும் இடையில் நிலவிய கருத்துவேறுபாடுகளை விளக்கி, அதற்குப் பிறகும் ஒளரங்கஜேப்பால் ஷாஜஹானுக்கு வழங்கப்பட்ட மரியாதைகள், வசதிகள் குறித்து ‘தந்தையைச் சிறையில் தள்ளியவரா?’ எனும் தலைப்பில் விளக்குகிறது இந்த நூல்.

‘ஒளரங்கஜேப், தனது அண்ணன் தாராஷக்கோ , சகோதரர்கள் ஷஜா, முராத்பசஷ் ஆகியோரைக் கொன்றுவிட்டு சக்கரவர்த்தியானார்’ என்பது, அவர் மீது சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டு. ஒளரங்கஜேப்பின் அண்ணனும், சகோதரர்களும் எவ்வாறு மடிந்தார்கள்? அதற்கு ஒளரங்கஜேப் பொறுப்பாளியா… இல்லையா? பின் அவர்களது மரணம் எவ்வாறுதான் நிகழ்ந்தது? இவற்றை, ‘சகோதரர்களைக் கொன்றுவிட்டுச் சக்கரவர்த்தியா?’ எனும் தலைப்பில் விளக்குகிறது இந்த நூல்.

வீரசிவாஜி

ஒளரங்கஜேப் தனது ஆட்சியில் ‘ஜிசியா’ வரி விதித்து இந்துக்களைத் துன்புறுத்தியதாகச் சொல்லப்பட்டுவரும் விஷயங்களை, ‘ஜிசியா வரியால் இந்துக்களைத் துன்புறுத்தியவரா?’ எனும் தலைப்பில் ஆய்வு செய்து அதுகுறித்த உண்மை விவரங்களைத் தருகிறது இந்த நூல்.

ஒளரங்கஜேப்பின் ஆட்சியில், தம்மிடம் பணிபுரிந்த இதர மதத்தினரை, குறிப்பாக இந்துக்களை அரசாங்கத்தின் வேலைகளிலிருந்து விலக்கியதாகச் சொல்லப்பட்டுவரும் கருத்தின் உண்மை நிலை குறித்து, ‘இந்துக்களை வேலைநீக்கம் செய்தவரா?’ எனும் தலைப்பில் தருகிறது இந்த நூல்.

‘மராட்டிய வீரசிவாஜியை, ‘அப்ஸல்கான்’ என்ற தனது படைத்தளபதியை அனுப்பி அழிக்க முயன்றவர் ஒளரங்கஜேப்’ என்ற குற்றச்சாட்டை விரிவாக ஆராய்ந்து, நடைபெற்ற வரலாற்றுச் செய்திகளை ‘அப்ஸல்கானை அனுப்பி சிவாஜியை அழிக்க முயன்றவரா?’ எனும் தலைப்பில் விவரிக்கிறது இந்த நூல்.

குற்றச்சாட்டுகளும் பதில்களும்!

ஒளரங்கஜேப்பின் மீது சுமத்தப்படுகின்ற பல்வேறு குற்றச்சாட்டுகளை ஆராய்ந்து, ஒளரங்கஜேப், ‘இராஜபுத்திரர்களின் விரோதியா?’, ‘சீக்கியர்களின் விரோதியா?’, ‘இசைக் கலைஞர்களை இம்சித்தவரா?’, ‘செருப்புக்கு சிறப்புச் செய்திடச் சொன்னவரா?’, ‘இந்துக்களை இம்சித்தவரா?’, ‘மதவெறியரா?’ ஆகிய தலைப்புகளில் விளக்கம் தருகிறது இந்த நூல்.

இந்து-முஸ்லிம்-கிறிஸ்துவ ஒற்றுமை வளர வேண்டும் என்றும், அதனைத் தடுத்திட முயலும் தீயசக்திகளின் நாச நர்த்தனங்களை நாட்டுக்குப் படம்பிடித்துக் காட்டிட வேண்டும் என்ற அவாவிலும் பிறந்தது இந்த நூல்.

செ.திவான்
18-07-2013
ரெகான் சுலைமான் இல்லம்,
பாளையங்கோட்டை,

*

அடிக்குறிப்புகள் :

* வேலூர் மௌலானா அப்துல்பாரி அவர்கள், ஆசிரியருக்கு 8.3.1995-ல் எழுதிய கடிதம்.
* * *வீர சுதந்திரம் வேண்டி’ நூல் முன்னுரையில், சாத்தூர், 1997. * மு.அப்துல் கறீம், இஸ்லாமும் சமய நல்லிணக்கமும், திண்டுக்கல், 1996, பக்.149.
* * கா.மு.ஷெரீப், இஸ்லாம், இந்து மதத்துக்கு விரோதமானதா?, சென்னை 1989, பக்.65-66.
*** கே.எஸ்.முத்தையா, நமது புண்ணியபூமி அல்லது காசி, சென்னை . 1917, பக்.47-48.
**** மறுமலர்ச்சி , திருச்சி, 22.03.85, 29.03.85 இதழ்கள்.
** *** தமிழ்நாடு சட்டமன்றப் பேரவை நடவடிக்கைகள் செயலக வெளியீடு, 1994, தொகுதி 60, எண் 3, பக். 696-699.
*அல்ஷரீஅத்துல் இஸ்லாமியா, ஏப்ரல் 1994, பக்.32-37; ஆனந்த விகடன் 27-03-94. | +1+ The Best of India Today 1995 – 1990, P.134-136, மனோரமா இயர் புக் 1991, பக்.506.
*** டி.ஞானையா, மதவாத அரசியல் இந்தியாவின் எதிர்காலம், சென்னை , 1993, பக்.20,
**** கலைக்களஞ்சியம், இணைப்புத் தொகுதி 10, சென்னை , 1948, பக்.237-238. *அ.மார்க்ஸ், இஸ்லாமியருக்கு எதிரான கட்டுக்கதைகள், புதுவை, 1994, பக்.17-18.
* K.S. ஸ்ரீநிவாஸ பிள்ளை , தமிழ் வரலாறு, பிற்பாகம் – முற்பகுதி. கும்பகோணம், 1924, முன்னுரையில்.
* M.K. சுந்தரவரதாசாரியார், ‘சரித்திரக் கல்வி’ கட்டுரையில், மா.இராசமாணிக்கம், பா.பக்கிரி சுவாமி தொகுப்பு, செந்தமிழ்ச் செல்வம், இரண்டாம் புதையல், 1931, பக்.130.
**** பொ. திருகூடசுந்தரம், அறிவுக்கனிகள், சென்னை , 1952, பக்.165.

*

 

*

தொடர்புடைய பதிவுகள் :

SDPI விருதுகள் 2018 | கவிக்கோ விருது | செ. திவான்

இந்திய சுதந்திர போரில் மத்ரஸாக்கள், மௌலவிகள் – செ. திவான்

« Older entries