பெருங்கவிஞர் ஜாமியின் நகைச்சுவை நறுக்குகள்

‘மனம் ஒரு கண்ணாடி; கவலை அதில் படியும் அழுக்கு; நகைச்சுவை அந்த அழுக்கைப் போக்கும் திரவம்’  எனும் ஜாமி-இன் இயற்பெயர் நூருதீன் அப்துர் ரஹ்மான் .  ஜாம் என்ற ஊரில் பிறந்ததால் ஜாமி, ‘ரூம்’-இல் வாழ்ந்ததால் ‘ரூமி‘யான மாதிரி! ஜாமியைப் பற்றி மேலும் அறிய விக்கிபீடியாவின் இந்தப் பகுதிக்கு போகலாம். கவிஞர் சாஅதியின் நகைச்சுவையும் மிகவும் போற்றப்படுபவைதான். அது பிறகு, இன்ஷா அல்லாஹ். ‘பரீதுத்தீன் அத்தார், நிஜாமி, சாஅதி, ஹா·பிஸ் – இத்தனை பேர்களும் ஒரே அறிஞர் உருவில் தோன்றியிருக்க முடியுமானால் அந்த அறிஞர் ஜாமியாகத்தான் இருக்க முடியும்’ என்கிற அறிஞர் ஆர்.பி.எம். கனி பி.ஏ.,பி.எல்.,அவர்களின் ‘பாரஸீகப் பெருங்கவிஞர்கள்’ நூலிருந்து (முதற்பதிப்பு 1955-ஆம் ஆண்டு வெளிவந்திருக்கிறது. தனது பேராசிரியர் அ.சீனிவாசராகவனுக்கு சமர்ப்பணம் செய்திருக்கிறார்) சில பகுதிகள் – கவலையாக இருக்கும் ஒரு நண்பருக்காக, உங்களுக்கு அல்ல!

*

ஜாமியுடைய காலத்தில் வாழ்ந்த ஸாகரி என்ற கவிஞர், மற்றக் கவிஞர்கள் தன்னுடைய கருத்துக்களைத் திருடுகின்றனர் என்று குறை கூறினார். உடனே ஜாமி எழுதினார்:

ஸாகரீ சொன்னார் :
‘ என் பாட்டில் எங்கே ஒரு நல்ல கருத்து இருப்பினும்
கருத்துத் திருடுவோர் அதைத் திருடிவிடுகின்றனர்’ என்று.
அவர் பாட்டுக்களை நான் பார்த்தேன்;
அவற்றில் கருத்துக்களே இல்லை;
எனவே, அவற்றிலிருந்து கருத்துக்கள்
திருட்டுப் போயிருப்பது உண்மைதான் போலும்!

*

ஒரு தடவை ஜாமி சொற்பொழிவாற்றிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவர் இறைவனை நோக்கிக் கூறும் பாவனையில் சொன்னார், ‘என் எண்ணமெல்லாம் நீயே நிரம்பியிருக்கிறாய். அதனால் என் பார்வைக்கு வருவதெல்லாம் நீயாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது’ என்று.

உடனே அங்கிருந்த ஒரு விஷமி ஜாமியை நோக்கி ‘உங்கள் முன்னால் ஒரு கழுதை வந்தால்?’ என்று வினவினான்.

ஜாமி அவனை நோக்கிச் சொன்னார், ‘அது எனக்கு நீயாகவே தெரியும்!’

*

ஒரு புலவர் ஜாமியிடம் வந்தார். அவர் தான் எழுதியிருக்கும் ஒரு பாட்டைப்பற்றிப் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டார். தான் எழுதியுள்ள அப்பாட்டில் ‘அலீ·ப்’ (அரபியின் முதல் எழுத்து) முற்றும் வராமல் ஒதுக்கியிருப்பதாகக் கூறினார்.

ஜாமி சொன்னார்: ‘அது போதாதே! மற்றுமுள்ள எழுத்துக்கள் அத்தனையையுமே நீர் ஒதுக்கியிருந்தால் எவ்வளவோ நன்றாய் இருந்திருக்குமே!’

*

ஜாமியினுடைய ‘பஹாரிஸ்தா’னில் அவர் நகைச்சுவைக்காகவே ஓர் அத்தியாயம் செலவிடுகிறார். அதில் ஓர் இளங்கவிஞனைப் பற்றி வரும் ஒரு கதை :

ஓர் இளங்கவிஞர் ஒரு வைத்தியரிடம் வந்தான். ‘என் நெஞ்சில் ஏதோ அடைத்துக்கொண்டு கஷ்டப்படுத்துகிறது; அதனால் என் அவயவங்கள் மரத்துப் போகின்றன; என் மயிர் சிலிர்க்கிறது; என்று அவன் தெரிவித்தான். கூர்மையான புத்தி படைத்த வைத்தியர் கேட்டார், ‘நீர் கடைசியில் எழுதிய பாட்டை இன்னும் யாரிடமும் படித்துக் காட்டவில்லையா?’ என்று.

‘இல்லை’ என்றான் இளங்கவி. அதை மீண்டும் மீண்டும் பலரிடம் படித்துக் காட்டிவிட்டு வரும்படி கூறி வைத்தியர் அவனை அனுப்பினார். அவன் அவ்விதம் செய்து திரும்பினான். இப்போது வைத்தியர் சொன்னார்,’ இனி உனக்குப் பயமில்லை. அப்பாட்டுத்தான் உன் நெஞ்சில் அடைத்துக்கொண்டு தொந்தரவு கொடுத்து வந்தது. அதன் வரண்ட தன்மை உன் அவயவங்களிலும் சங்கடத்தை உண்டாக்கியிருக்கிறது. இப்போது அப்பாட்டு வெளியாகிவிட்டதால் இனிச் சங்கடமில்லை’ என்று.

*

ஜாமியின் சில கதைகள் :

ஒரு மௌலவியிடம் ஒரு நெசவாளி சில சாமான்களை ஒப்படைத்திருந்தான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவன் அவற்றை வாங்கிச் செல்ல அவனிடம் வந்தான். மௌலவி சாஹிப் தன் வீட்டுத் திண்ணையில் தனது மாணவரகள் முன் இருந்தார். அவன்,’ மௌலானா, நான் கொடுத்த பொருள்களைத் தாருங்கள்’ என்று கேட்டான். தான் மாணவர்கள் பாடம் ஒப்புவிப்பதைக் கேட்டுவிட்டு வரும்வரை காத்திருக்குமாறு மௌலானா அவனைக் கேட்டுக்கொண்டார். அவ்விதமே அவன் ஓரிடத்தில் அமர்ந்தான். மௌலானா மாணவர்கள் பாடம் சொல்லும்போது அதைக் கேட்கும் தோரணையில் அடிக்கடி தலையை முன்னும் பின்னும் ஆட்டிக்கொண்டிருந்தார். இதைக்கண்ட அவன் பாடம் கேட்பதென்றால் தலையை ஆட்டுவதுதான் என்று முடிவுகட்டினான். அவரிடம் சொன்னான், ‘எனக்குச் சற்று அவசரம். நீங்கள் எழுந்து சென்று என் சாமான்களை எடுத்து வாருங்கள். அதுவரை நான் உங்களிடத்தில் உட்கார்ந்து தலையை ஆட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்’ என்று.

… ….

ஒரு முதியவர் தனது தொழுகைக்குப்பின் ஆண்டவனிடம் பிரார்த்திக் கொண்டிருந்தார். தன்னை நரக நெருப்பிலிருந்து காப்பாற்றிச் சுவர்க்கத்தில் சேர்க்குமாறு அவர் வேண்டினார். அவர் அருகில் இருந்த கிழவியொருத்தி, ‘இறைவா, இவர் வேண்டுவதில் நானும் பங்குபெறும்படி செய்’ என்று வேண்டினாள். அதைக் கேட்ட கிழவர், ‘இறைவா, நான் தூக்குமேடையில் தொங்கி நெருப்பில் பொசுக்கும்படி செய்’ என்று வேண்டினார். உடனே கிழவி இவ்விதம் வேண்டினாள்: ‘இறைவா, என்னை மன்னித்து விடு ; இவர் கேட்பதிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்று!’ என்று. இதைக் கேட்ட அக்கிழவர் அவள் பக்கந் திருப்பிச் சொன்னார்: ‘நல்ல பங்காளி இவள்! இன்பந் தருவதிலெல்லாம் இவள் என்னோடு பங்குகொள்ள விரும்புகிறாள். ஆனால், என் துன்பங்களிலோ பங்கு பெற மறுக்கிறாள்!’

*

நௌஷேர்வான் சக்ரவர்த்தி வசந்த விருந்து கொடுத்தார். அப்போது விருந்தினருள் இருந்த அவருடைய ஏழை உறவினன் ஒருவன் ஒரு தங்கக் கோப்பையை எடுத்துத் தன் சட்டைக்குள் மறைத்து வைத்துக்கொண்டான். அதைச் சக்கரவர்த்தி கண்டும் காணாதவர்போல் இருந்து விட்டார். விருந்து முடிந்து யாவரும் கலையும் சமயம், வேலைக்காரம் ஒருவன் ஒரு தங்கக் கோப்பையைக் காணோமென்றும், யாவரையும் சோதனையிட வேண்டுமென்றும் கூறினான். ‘அதனால் பாதகமில்லை, எடுத்தவன் தரமாட்டான், கண்டவன் சொல்லமாட்டான்’ என்று கூறிவிட்டார் சக்ரவர்த்தி. சில நாட்களுக்குப் பிறகு தங்கக் கோப்பைத் திருடியவன் உயர்ந்த உடையோடு வந்தான். அவன் உடையைச் சக்ரவர்த்தி நோக்கிய மாதிரியில், ‘இதை எப்படி வாங்கினாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்’ என்று சொல்வது போலிருந்தது. அவனும் அதற்கேற்பத் தன் புதிய காலணிகளையும் அவர் கண்களில் படுமாறு செய்து, ‘இதுவும் கூடத்தான்’ என்று கூறும் தோரணையில் அவரை நோக்கினான். அவன் கோப்பையைத் திருடியதற்கு வறுமையே காரணம் என்பதுணர்ந்த சக்ரவர்த்தி அவனுக்கு ஆயிரம் பொற்காசுகள் கொடுத்தார்.

உன் குற்றம் கருணையுள்ள அரசனுக்குத் தெரியுமாயின் அதை மன்னிக்குமாறு வேண்டு. அதைச் செய்யவில்லை என்று சாதிக்காதே! அப்படிப் பொய் புகன்றால் உன் முதல் குற்றத்தைவிடப் பெரியதொரு குற்றத்தைச் செய்தவனாகிறாய்.

*

சுட்டிகள் :
பாரஸீகக் கவிதை – ஒரு அறிமுகம்

ஜாமி – விக்கிபீடியா

பாரஸீகக் கவிதை – ஒரு அறிமுகம்

khamsa1‘Khusraw and the Lion’ painting : The twelfth-century poet Nizami’s romantic epic describing the love of king Khusraw for the princess Shirin is one of the most popular works in the Persian language. This illustration, from a manuscript of 1632, depicts Khusraw defending Shirin by killing a lion bare-handed. Since this took place at night, the artist – Riza ‘Abbasi, the greatest painter at the court of Shah Abbas I (r. 1587-1629) – has shown Khusraw in his night-clothes. 

***

ஆர்.பி.எம் கனி அவர்கள் எழுதிய ‘பாரஸீகப் பெருங்கவிஞர்கள்’ (1955ல் வெளியானது) என்ற அருமையான புத்தகத்தை E.M. அலி மாமா அவர்களிடம் ஒருநாள் இரவல் (படிப்பதற்குத்தான்!) கேட்டபோது ‘நல்ல புத்தகத்த காசு கொடுத்து வாங்காம ‘ஓசி’ கேட்குறவன்ற ஒரு கையை வெட்டனும்’டு ஒரு பாரசீக பழமொழி இக்கிதுங்குனி,  தெரியுமா ?’ என்று கேட்டார்கள். அல்லாஹ்வே.. ஆனால் கொடுத்தார்கள். என் வாப்பாவின் நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவர். அவருடைய நானா E. M நெய்னா மாமாவும்தான். வாப்பாவின் நண்பர்கள் எல்லாம் இலக்கியம் தெரிந்தவர்கள். மகன்தான் இப்படி ஆகிப்போனேன்!. போகட்டும், அலிமாமா, நெய்னா மாமாவும் , ‘லால்கௌஹர்’ நாடகம் தந்த பெரும்புலவர் நெய்னா முஹம்மது அவர்களின் பேரர்கள் ( உமர்கய்யாமின் ‘ருபாயியத்’ஐ நேரடியாக ·பார்ஸியிலிருந்து தமிழில் மொழி பெயர்த்தவர் நெய்னா மாமா என்று ‘சொல்லரசு’ ஜாபர் மெய்தீன் மாமா சொல்வார்கள்). எத்தனை மாமாக்கள்! பழமொழி தந்த பயத்துடன் ஒரே நாளில் படித்துமுடித்து திருப்பிக் கொடுத்தேன். ஏதோ முட்டாளைப் பார்ப்பதுபோல் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டு அலிமாமா சொன்னார்கள்:  ‘ஓய்..நான் சொன்ன பழமொழி பாதிதான்’.

‘மீதி என்னா மாமா?’

‘இரவல் வாங்குன புத்தகம் அருமையானதுண்டு தெரிஞ்சும் அத திருப்பிக் கொடுப்பவன்ற ரெண்டு கையையும் வெட்டனும்’

ஒரு பாய் பாய்ந்து ஓடி வந்து விட்டேன்.

‘பாரஸீகக் கவிதை – ஒரு அறிமுகம்’ என்ற இந்த சிறு கட்டுரை ஆர்.பி.எம். கனி பி.ஏ.பி.எல் அவர்களின் புத்தகத்திலிருந்து எழுதப்பட்டதாம்.  ‘சுருக்’கித் தொகுத்தது சத்தியமாக நான் அல்ல. திரு. லெனாகுமார்  (யாதுமாகி – மார்ச் 2001 இதழ்)]. நிஜாமியின் ஒரு கவிதையையும் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். அவருக்கு நன்றி. கூகிளுக்கும் விக்கிபீடியாவுக்கும்தான்.

***

பாரஸீகக் கவிதை – ஒரு அறிமுகம்

லெனாகுமார்

அரபிகள் பாரஸீகத்தை வென்றதும் பாரஸீகத்தவரில் மிகவும் பெரும்பான்மையானவர்கள் இஸ்லாத்தை தழுவினர். இவர்களுடைய உள்ளங்களில் இஸ்லாமிய வேத நூலான திருக்குர்ஆன் மிகுந்த ஆதிக்கம் பெற்றது. அரபிய மொழியும், பாரஸீக மொழியும் இரட்டைக் குழந்தைகள் போல் ஆகிவிட்டன. பழைய பாரஸீகத்தில் ஜொராஸ்தியர்களின் வேதமான ‘ஜெண்ட் அவஸ்தா’ தவிர குறிப்பிடத்தக்க இலக்கிய சிருஸ்டி எதுவும் வெளியாகவில்லை. கி.பி. 420-436ல் வேட்டை நிபுணனான மன்னன் பஷ்ராம் கோரும் அவனுடைய காதலி கிலாராமுந்தான் முதன்முதலில் சந்தத்தைக் கண்டுபிடித்ததாகவும் , கிபி 590-628ல் வாழ்ந்த ஷிரினின் சுவரில் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு பாட்டுதான் முதன்முதலில் எழுதப்பட்டது என்பாரும் உண்டு. ‘வாமிக் அஸ்ராவின் காதல் கதை’ என்ற நூல்தான் பாரஸீக மொழியின் முதல் நூல் என்றும் அது அழிந்துவிட்டது என்றும் சொல்வார்கள்.

இஸ்லாமிய பாரஸீகத்தில் முதன்முதலில் பாட்டெழுதியவர் அப்பாஸ் என்னும் கவியாவார். மன்னன் கலிபாமானின் வெற்றியைப் போற்றுவதற்காக எழுதியது என்பர். ஆனால் கி.பி 875-876ல் ஸஃபாரி வம்சத்தினரை எதிர்த்து கலகம் செய்யுமாறு தூண்டி எழுதப்பட்ட பாடலே முதன்முதலில் பாடப்பெற்றது. கவிஞர் அஹ்மந் என்பவர்தான் அவர் என்றும் கூறுவர்.

முதன்முதலில் அரபி ‘தோபைத்தி’ பாவினமும் ‘ருபாயத்’ பாவினமும்தான் பாரஸீக மொழியில் பாடல்கள் இயற்ற கையாளப்பட்டது. அடுத்த ‘மஸ்னவி‘ வந்தது. இதில் ஒவ்வொரு அடியிலும் எதுகை மாறும். இப்பாவினம் வரலாறுகளை கூறவோ, கதை சொல்லவோ மிகவும் ஏற்றதாக இருந்தது. இதை இயற்றியவர் தாகீது என்பவராவார். இதன்பின்னர் கஸீதாக்களும் கஜல்களும் கிஸ்ஸாக்களும் உண்டாயின. பாரஸீகக் கவிஞர்களில் மிகவும் முக்கியமானவர்களாகக் கருதப்படுபவர்கள் பலர். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் முடிவில் வாழ்ந்த பெண்கவி ‘ராபியா பஸ்ரி’. இவள் பேரழகியாகவும் அறிவுத் திறன் கொண்டவாளகவும் போற்றப்பட்டவள். இவள் தன்னுடைய அடிமையும் துருக்கி இளைஞனுமான யக்தாஷ் என்பவனை காதலித்தார். இவள் சுற்றத்தார் இவளை கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்படுத்தினர். நிறைவேறாத தன் காதலுக்கு கவிதைகளால் உருக்கொடுக்கலானாள். இவளுடைய பாடல்களில் உணர்ச்சி வேகம் பொங்கி வழிந்தது. இவளுடைய பாடல் சமய நம்பிக்கைக்கு முரணானது என்று கருதியதால் இவளது உறவினர்களே இவளைக் கொலை செய்து விட்டனர். தமிழில் ஆண்டாளுடைய பாசுரங்கள் போலவும், ஹிந்தியில் மீராவுடையது போலவும் இவளுடைய கவிதைகள் பாடல்கள் திருப்தியடையமுடியாத ஆத்மா தெய்வீகத்தை நோக்கி தவித்தது. இவ்விதம் தெய்வீகக் காதலை பெறும் தாகந்தான் சூ·பித் தத்துவத்தின் அடிப்படை. பாரஸீகத்தின் முதல் சூ·பி கவிஞர் ‘ராபியா பஸ்ரி’ ஆவார்.

பாரஸீக இலக்கியத்தில் பெருங்காப்பியங்களை இயற்றியவர் ஃபிர்தௌஸி இவரைத் தொடர்ந்து ஆன்மிக் காப்பியங்களையும் பாடல்களையும் எழுதியவர் அபுல் கைர். இவர்களைத் தொடர்ந்து உமர்கையாம் அன்வாரி போன்ற எண்ணற்ற கவிஞர்கள் தோன்றினர். அபுல்கைர் என்பவரே (ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் முடிவில்) பாரஸீக மொழியில் ஒரு கலைகளஞ்சியத்தை உருவாக்கினார். இதன்மூலம் சகல ஞானங்களுக்கும் பாரஸீக இலக்கியத்தை இவர் உறைவிடமாக்கினார்.

இந்தியாவில் முஸ்லீம் அரசர்களுடைய ஆட்சியில் பாரஸீக மொழி முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தது. இந்த அழகிய பாஷை அரசாங்க மொழியாகவும் இருந்ததால் இந்திய சுல்தான்களின் அவையிலே பாரஸீக புலவர்கள் பலர் இருந்தனர். இந்தியாவில் உலாவிய உருது மொழிக்கு ‘ரெக்தா’ என்று பெயர். இம்மொழியோடு பாரஸீகத்தை கலந்து கவிதைகள் எழுதியவர் பலருண்டு. பதாயுனி, முல்லா, கைஷீரி, சுர்ஷிஸி, அமிர்குஸ்ரு, ஷைருபைஸி போன்ற இந்திய பாரஸீக கவிஞர்கள் நிறைய உண்டு.

ஆயிரமாண்டுகளாய் இலக்கிய விருதுகளை தந்த பாரஸீக மொழி ஜாமியின் காலத்துக்கு பின்னர் புதுமை இலக்கியம் வெளிப்படாமல் நலிவடைந்தது. கடைசியாக சொல்லும்படியாக இலக்கியம் வளர பாடுபட்டவர் கவிஞர் அல்லாமா இக்பால். இவரைப்போன்று கவிஞர் கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளில் பாரஸீகத்தில் தோன்றாமல் போனது வருந்தத்தக்கது.

***

பாரஸீகக் கவிஞர்களில் மிகவும் முக்கியமானவராக போற்றப்படுபவர் நிஜாமி. இவர் கிபி 1140-41ல் பிறந்தவர். அரசர்களை நாடி வாழும் அக்காலத்தில் எந்த அரச குலத்தின் ஆதரவையும் நாடாமல் அப்பழுக்கற்ற வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர். பாரஸீகத்தில் மிகவும் முக்கிய இலக்கியமாக ‘பஞ்ச காவியம்’ என்று போற்றப்படும் ‘கம்ஸா’வை எழுதியவர் ((1) மக்ஸானுல் அஸ்ரார் (2) குஸ்ரூ வ ஷிரீன் (3) லைலா வ மஜ்னு (4) சிக்கந்தர் நாமா (5) ஹப்தே பைகார். இவைகளை பஞ்ச காவியங்கள் ஆகும்). ‘மக்ஸானுல் அஸ்ரார்’ (இரகசியங்களின் பொக்கிஷம்) அவருடைய முதல் நூல். அதிலிருந்து ஒரு கவிதை :

புல்புலும் ராஜாளியும்

ஒரு பூங்காவிலே ரோஜா பூத்தது
அப்போது ஒரு புல்புல் ராஜாளியிடம் சொல்லிற்று :
‘மௌனமாக இருக்கும் நீ
சகல பறவைகளையும்விட எப்படி உயர்ந்தவன்?
உன் மூடிய உதடுகளாலே மூச்சை யிழுக்கிறாய்;
யாரிடமும் நீ இன்பமொழி பகர்வதுமில்லை;
எனினும், நீ துயில்வதோ மெத்தென்ற இடத்திலே;
உன் உணவோ இன்பமான நாராயின் இளம் நெஞ்சு.
நானோ, கண்மூடி விளிக்கும் நேரத்தில்
கண்கட்டி வித்தையைப் போல்
நூற்றுக் கணக்கான ரத்னங்களை
என் பையிலிருந்து வெளியாக்கிவிடுகிறேன்.
எனினும், நானும் ஏன்
பூச்சி புழுக்களுக்கும் வகையின்றித் தவிக்கிறேன்?
ஏன் முட்களின் முனையில் துயில்கிறேன்?’
ராஜாளி பதிலிறுத்தது:
‘சற்றே கவனமாய்க் கேள்!
என் தனிமையைத் கவனித்து மௌனமாகு!
தொழில் நன்கு தெரிந்த நான்,
நூறு செயல்களை ஆற்றுகிறேன்;
ஆனால், எதையும் வெளியில் சொல்வதில்லை.
நீ அதிர்ஷ்டத்தால் ஏமாற்றப்பட்டவன்;
நீ ஒரு செயலும் ஆற்றவில்லை;
ஆனால், ஆயிரம் செயல்களைப் பற்றிப் பேசுகிறாய்,
வேட்டைக் களத்திலே நான் சாதுரியமாக நடக்கிறேன்,
எனவே எனக்கு நாரையின் நடுத் துண்டமும்,
மெத்தென்ற துயிலணையும் கிடைக்கின்றன.
நீயோ நாவைச் சதா ஆட்டிக் கொண்டிருப்பதால்
புழுக்களை உண்டு முட்களின்மீது தூங்க நேர்கிறது.’

**

நன்றி : லெனாகுமார்  , ‘யாதுமாகி’

***

நாகூர் ரூமியின் ‘சூ·பி வழி – ஒரு எளிய அறிமுகம்’ நூலிலிருந்து… (நண்பன் ரஃபி எனக்கு தனிப்பட அனுப்பிய Text.  நூலிலும் இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்).

ராபியா பஸ்ரியா (கி.பி.801) :

மிகவும் புகழ் பெற்ற பெண் சூ·பி. பஸராவில் பிறந்து சூ·பிக் கருத்துக்களை தனது பேச்சின் மூலமும் பாடல்களின் மூலமும் பரப்பியவர். இறைக்காதல் கொண்டவர். ஆரம்பத்தில் ஒரு விபச்சார விடுதியொன்றில் பணியாற்றிக்கொண்டே வருபவர்களையெல்லாம் மனமாற்றம் செய்து அனுப்பிக்கொண்டிருந்தார். இவர் சூ·பியானதும், இவரது அழகைக் கண்டு பலர் இவரை மணமுடிக்க விரும்பினர். ஆனால், நான் இறைவனுக்குச் சொந்தமானவள். எனது திருமணம் பற்றி அவனிடம் தான் அனுமதி கேட்கவேண்டும்” என்று கூறிய இவர் திருமணமே செய்துகொள்ளவில்லை. இவர் வெளிப்படுத்திய சூ·பிக் கருத்துக்கள் மிகவும் புரட்சிகரமானவை. பிரபலமானவை. இந்திய சூ·பி பக்த மீராவோடு இவரை ஒருவகையில் ஒப்பிடலாம்.

“இறைவா, நரகத்துக்கு பயந்து நான் உன்னை வணங்கினால், என்னை நரகத்தில் போட்டுப் பொசுக்கிவிடு. சுவர்க்கத்துக்கு ஆசைப்பட்டு நான் உன்னை வணங்கினால் என்னை சுவர்க்கம் தராமல் வெளியேற்றிவிடு. உனக்காக மட்டுமே நான் உன்னை வணங்கினால், எனக்கு உன் பேரழகைக் காட்டு” என்று சொன்னவர் இவரே.

***

நிஜாமி :

“ஒரு காலம் வரும். அப்போது எங்கள் அச்சு புதிய நாணயத்தில் பதியப்படும். அறியப்பட்ட எந்த மொழியிலும் சூஃபியின் பேச்சு இருப்பதில்லை. பொக்கிஷத்தின் சாவி, சூஃபியின் நாக்கில் இருக்கிறது. இறைத்தூதரும் சூஃபிக் கவிஞனும்தான் உள்ளிருக்கும் பருப்பு. மற்றவரெல்லாம் வெளியிலிருக்கும் ஓடு”  (ரகசியங்களின் பொக்கிஷம்)

***

நன்றி : நாகூர் ருமி

***

சில சுட்டிகள் :

Biograpbhy of Nizami : http://www.ics.uci.edu/~javid/azerbaijan/nizami.html

Nizami the Poet : http://www.bestirantravel.com/culture/poetry/nizami.html

Rabia Basri : http://www.rumi.org.uk/sufism/rabia.htm

Allama Iqbal : http://en.wikipedia.org/wiki/Muhammad_Iqbal

Firdowsi : http://en.wikipedia.org/wiki/Ferdowsi

Omar Khaiyyam : http://en.wikipedia.org/wiki/Omar_Khayyam

Jami : http://en.wikipedia.org/wiki/Jami

Rumi : http://en.wikipedia.org/wiki/Rumi | http://www.khamush.com/

***

nizami1

Nizami’s  Poem:

‘Miserable is a heart that has no beloved.
It is difficult to be without a friend or a beloved.
These few moments which you can never find again,
If you have a heart, do not be without a beloved.’ – Nizami

(translated by Reza Saberi, “A Thousand Years of Persian Rubaiyat”)

Newer entries »