பயங்கரவாதம்: இஸ்லாத்தின் எதிரி

பயங்கரவாதம்: இஸ்லாத்தின் எதிரி 
ஏ.ஹெச். ஹத்தீப்

  ‘இஸ்லாம், அகிம்சையையும் அன்பையும் போதிக்கிற ஓர் உன்னத மார்க்கம்’ என்பதையெல்லாம் புறந்தள்ளிவிட்டு, ‘அது ஒரு வன்முறை மதம்’ என்று உலகத்தின் மாபெரும் சக்திகள் அனைத்தும் ஒன்று திரண்டு செய்த ஓயாத பிரச்சாரம், அப்பாவி மக்களிடையே ஓரளவுக்கு ஊடுருவிப் பரவி நிற்கிறது என்பதைக் கூறும்போது முஸ்லிம்களுக்குச் சுர்ரென்று கோபம் பொத்துக் கொண்டு வருவதில் ஒரு புண்ணியமுமில்லை.அவர்களது கோபமும் கொந்தளிப்பும்கூட முஸ்லிம்கள் வன்முறையாளர்கள் என்ற பொய்ப்பிரச்சாரத்திற்கு துணை புரிவதாகவே அமைந்துவிடுகின்றன. அந்த வஞ்சகத்தைகூடப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் ஓர் அறிவு சார்ந்த சமூகம் இருட்டில் துழாவிக் கொண்டு நிற்கிறது. ‘திருக்குரான் வன்முறையைத் தடுக்கிறது’ என்று வெறுமனே கூறி ஆதாரத்துக்கு அதன் அத்தியாயங்களையும் பக்கங்களையும் புரட்டிக் காட்டுவதால் மட்டும் ‘நான் அமைதிப்பித்தன்’ என்பதை நிரூபித்துவிட முடியவே முடியாது. சர்வதேச சமுதாயத்தின் நம்பிக்கையையும் நல்லெண்ணத்தையும் முழுமையாக இழந்துவிட்ட முஸ்லிம்கள், உலகத்தை ஒரே குடையின்கீழே கொண்டு வருகிற விடாமுயற்சிக்குப் பெருமளவில் முட்டுக்கட்டை போடுகிறார்கள் என்பதை மட்டும் உறுதியாகக் கூற முடியும்.

  ‘இஸ்லாம் ஓர் அமைதி மார்க்கம்’ என்ற பதாகைகளைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டே வன்முறை வெறியாட்டத்தில் இறங்குகிற மார்க்க இளைஞர்களோ மதப்பிரச்சாரகர்களோ இஸ்லாத்தின் வளர்ச்சிக்கும் அதன் பரவலுக்கும் எந்தவகையில் உதவி புரியப்போகிறார்கள் என்பது பெரும்பாலும் முஸ்லிம்களுள் இருக்கிற பெரும்பான்மையினருக்குக்கூடப் புரிவதில்லை. இஸ்லாத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கிற முயற்சிகளுக்கு இத்தகைய வன்முறைகள் ஒரு விழுக்காடுகூட உதவி செய்யாது என்பது மட்டுமே நிதர்சனம்.

  அதனாலேயே முஸ்லிம்களைக் கண்டாலே முகம் சுளிக்கிற ஓர் இழிநிலை நாடெங்கிலும் உருவாகிவிட்டது. மிகமோசமான வன்முறைச் சூழலில் நமது இந்தியப் பன்முகச் சமூகம் சிக்கித் தவிக்கிறபோது, இஸ்லாம் மட்டும் தடைகளை உடைத்துக் கொண்டு வளர வேண்டும் என்று விரும்புவதோ அல்லது குறைந்தபட்சம் சாதுத்தன்மையுடன் பரிணமிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதோ அறிவார்ந்த செயலல்ல. பகுத்தறியும் சம மனநிலைக்கு வெகுஜனம் வந்தாலொழிய அவர்களது முகம் இஸ்லாத்தின் பக்கம் திரும்புவதற்கு வாய்ப்பில்லை. வன்முறையால் அனைத்தையும் சாதித்துவிடலாம் என்ற குருட்டுத்தனமான சிந்தனையும் நம்பிக்கையுமே இஸ்லாம் சார்ந்தவையல்ல. ஒரு சிலரின் வன்முறைப் போக்கால் ஒரு சமூகம், இன்னொரு சமூகத்தைப் பார்த்துக் கடுஞ்சினம் கொள்கிறபோது, அதைச் சமாளிக்கவோ எதிர்கொள்ளவோ முடியாமல் எல்லோருமே மூச்சு திணறுவது துல்லியமாகத் தெரிகிறது.

  நரேந்திரமோடி புரிந்த வன்செயலுக்காக இந்து மதத்தையோ இந்துக்களையோ இடித்துரைப்பது அறிவீனம். பிரகாஷ் புரோகித் என்ற ராணுவ உயரதிகாரி ‘மலேகான்’ சதியில்  ஈடுபட்டார் என்பதற்காக ஒட்டுமொத்த ராணுவக் கட்டமைப்பையே சுட்டுவிரல் நீட்டிக் குற்றம் சுமத்துவது முற்றிலும் குற்றம். சன்னியாசினிகள் உமாபாரதியோ பிரக்யாவோ உலகத்தைப் பார்த்து  “சகோதரா!” என்றழைத்த சுவாமி விவேகானந்தரின் வாரிசுகள் என்று உரிமை கோர முடியாது. சூலமேந்துவதும் இதரச் சமூகத்துக்கெதிராகச் சூளுரைப்பதும் நிஜமான சமயவாதிகளுக்கு இருக்கக்கூடாத துஷ்டகுணங்கள். அவர்களின் செயல்களில் நிறைய பொய் கலந்து கிடக்கிறது. நிறையப் போலி காணக்கிடக்கிறது. நிறைய மதவிரோத மனமாச்சர்யங்கள் குவிந்து கிடக்கின்றன.

  முற்றிலும் மாறுபட்ட இன்னொரு கோணத்திலும் பார்ப்பது நல்லது:

  பெயரிலேயே அன்பையும் அமைதியையும் வைத்துக்கொண்டு அங்காடிகளிலும் இரயில் நிலையங்களிலும் வெடிகுண்டுகளை வீசுவதும் நூற்றுக்கணக்கான அப்பாவி உயிர்களைப் பறிப்பதும் நியாயம்தானா? விமானங்களைக் கடத்திப் பிணயத்தொகை கேட்பதும் பயங்கரவாதிகளை விடுவிக்கக் கோருவதும் இஸ்லாம் சார்ந்த பணிகளா? “ மனிதர்களிடம் நீதியுடனும் நேசத்துடனும் நடந்துகொள்ளுங்கள் ” என்று மார்க்கமோ நபிகட் திலகமோ ஒருபோதும் வலியுறுத்தியதில்லையா? ஒரு பாவமும் செய்யாத பச்சிளங்குழந்தைகளும் ஒன்றுமறியா பெண்களும் கொத்துக் கொத்தாகச் செத்து மடிவதை வெறுமனே நின்று வேடிக்கை பார்க்கத்தானா இஸ்லாம் கூறுகிறது?

  – இது போன்ற ஆயிரமாயிரம் கேள்விகளுக்கு முஸ்லிம் சமுதாயம் பதிலளிக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறது.

  மனிதர்களை நேசிக்காத எந்த மதமும் நாளடைவில் மண்ணோடு மண்ணாக மக்கிப் போய்விடும். எந்தச் சித்தாந்தம் மங்கிக்கொண்டும் மறைந்துகொண்டும் வருகிறதோ அவையனைத்தும் எந்த மகோன்னதச் சரக்குமில்லாத போலிக் காலிக்குடங்கள். ஒரு தத்துவம் காலத்தைக் கடந்து வாழ வேண்டுமானால் அதற்குச் செரிவூட்டப்பட்ட உயிரணுக்கள் வேண்டும். மனிதர்களின் இரத்தத்தை. வார்த்து ஒரு மதத்தைக் காப்பாற்ற முடியாது என்பதை உணர வேண்டும். அல்லது உணர்ந்தவர்கள் உணர்த்த வேண்டும். இத்தகைய மனிதகுலப் பிரக்ஞைக்கு இப்போதைக்குக் கடும் பஞ்சம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

  ‘நான் மதத்தைக் காப்பாற்றப் போகிறேன்’ என்று யாராவது வீராவேசமாக வசனம் பேசினால், ‘அவர்கள் யார்?’ என்று எடை போடாமல் முதுகு தட்டிக்கொடுக்கும் குணம் மிகவும் ஆபத்தானது. யார் எதைச் சொன்னாலும் இயந்திரகதியில் ஏற்காமல், சமூகக்காப்புக் கண்ணோட்டத்துடனும், மனிதநேய அணுகுமுறையுடனும் பிரச்னையை அலசுவது ஒன்றே இஸ்லாம் மற்ற மதத்திலிருந்து தனித்தது; அது ஒரு வாய்ப்ப்பந்தல் போடாத உன்னத ‘வாழ்க்கைமுறை’ என்பதை நிரூபிக்க உதவும். போகிறப்போக்கைப் பார்த்தால் நல்லிணக்கம்-மனிதநேயம் என்பதெல்லாம் பழங்காலத்துச் சொற்களாகிவிடுமோ என்ற அச்சம் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து காணப்படுகிறது. இத்தகைய கொடுஞ்செயல், தீவிரவாத வன்செயலைவிட அபாயகரமானது; காற்று மண்டலத்தில் விஷத்தைக் கலப்பதற்கு ஒப்பானது.

  மனிதர்கள் வாழும் நிலப்பரப்பில் தத்தமது மதநிறத்தவர்களை மட்டும் அடையாளம் காணத் தேடுவது இப்போதெல்லாம் வெகுசகஜம்.

இது சாத்தியமில்லை என்று தெரிந்தோ என்னவோ மார்க்க அடையாளங்கள் ஒரு வணிக ரீதியில் தரிக்கப்படுகின்றன. குண்டுவெடிப்புகளை வெள்ளிக்கிழமை நிகழ்த்தினால் முஸ்லிம்கள் சாகமாட்டார்கள் என்று கணிப்பதும், முஸ்லிம்கள் குடியிருப்புப் பகுதியில் வன்முறை வெடித்தால் இந்துக்கள் கொல்லப்படமாட்டார்கள் எனக் கணக்கிடுவதும் ‘தப்பு’ என்று அனேக இடங்களில், அனேக சந்தர்ப்பங்களில் நிதர்சனமாகத் தெளிவாகிவிட்டபின்னரும் எங்கும் மனமாற்றம் நிகழவில்லை. உள்ளத்தைச் செம்மை பாடுத்தாத அல்லது தூய்மை படுத்தாத எந்தச் செயலுக்கும் இஸ்லாத்தின் அனுமதி கிடையாது வெறும் வார்த்தைகளால் கூறுவதை விடுத்துவிட்டு அரிய பல காரியங்களால் நிரூபிக்க முயற்சித்தாலன்றி
இஸ்லாம் பற்றிய கசப்பான உருவகத்தை மற்றவர்கள் மனதிலிருந்து அழிக்க முடியாது. அப்படியோர் அதிசயமான மனமாற்றத்தால் மட்டுமே இஸ்லத்தின் வளர்ச்சியையும் அதன் துரிதப் பரவலையும் சாதிக்க முடியும். ‘வாளால் பரப்பப்பட்ட மார்க்கம்’ என்ற பொய்ப்பிரச்சாரத்தை முறியடிக்க இதயங்களை அளக்கத் தெரிந்த இஸ்லாமிய மார்க்க மாமேதைகள் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பார்கள் என்பதை நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்த்துவிட்டு அவர்களது பாதையைத் தொடர்வது ஒன்றே சிறந்த வழி. துரதிருஷ்டவசமாக இன்றைய மார்க்க அறிஞர்கள் அன்றைய இஸ்லாமிய மாமேதைகளுடன் மனக்கசப்புக் கொண்டிருப்பதுகூட ஒருவகையில் முட்டுக்கட்டைதான்.

இன்றைய மார்க்க மகான்களின் செயற்பாடுகள் இஸ்லாத்தை வளர்ப்பதைவிட அதனைப் பின்னடையச் செய்வதில் அதிகம் ஒத்தாசை புரிந்துகொண்டிருக்கிறது.

  அமெரிக்கா, பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, இத்தாலி போன்ற மேலைநாடுகளில் இஸ்லாத்தின் வளர்ச்சியைக் கண்டு யூதர்களே கவலையடைந்திருக்கிறார்கள். அங்கெல்லாம் அரசை நிர்மானிப்பதில் முஸ்லிம்களின் பங்கு கணிசமானது. கிறிஸ்துவத்தின் பின்னடைவைவிட இஸ்லாத்தின் வளர்ச்சி அவர்களது வயிற்றில் புளியைக் கரைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.இந்த அதிசயங்களெல்லாம் ஓர் அந்நிய பூமியில், ‘இஸ்லாத்தைப் பரப்புகிறேன்’ என்று யாரும் வீரதீர முழக்கங்கள் புரியாமலேயே நிகழ்ந்திருக்கின்றன. ஒரு சித்தாந்தம் தடையின்றி வளர்வதற்கு அதை ஒழுங்குடன் பின்பற்றுகிற எளிய மனிதர்கள் இருந்தால் போதும்; மைக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு மணிக்கணக்கிலே சொற்சிலம்பம் பண்ணவேண்டிய அவசியமில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் அப்படி அதிகப்பிரசங்கித்தனம் காட்டிய இடத்திலெல்லாம் இஸ்லாத்தின் இயல்பான வீச்சு முனை மழுங்கிக் கிடப்பதைக் காண முடிகிறது.

  பின்னே எதற்கு இந்த வெறியாட்டம்? வீண் வேலை?

  ‘பயங்கரவாதம்’ என்ற வார்த்தையே சகஜமாக வழக்குக்கு வந்தது, 9/11க்குப் பிறகுதான். தீவிரவாதம் கண்ணுக்குத் தெரிய ஆரம்பித்ததும் அங்கிருந்துதான். நியூயார்க் இரட்டைக் கோபுரங்கள் அடியோடு சாய்ந்ததற்குக் காரணம் பயங்கரவாதமா அல்லது அதிகாரப் பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான தாக்குதலா என்பதே இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. “ வர்த்தக மையத் தாக்குதல் ஒஸாமாவின் சதித்திட்டம் என்று அமெரிக்க அரசாங்கம் கூறுவது முற்றிலும் கட்டுக்கதை” என்று வேறொரு புதுக்கதையைப் புள்ளி விவரங்களோடு விவரிக்கிறார் ப்ரைன் டேஸ்பரோ என்ற நூலாசிரியர். அந்தப் பயங்கரச் சம்பவத்தை, தங்களது இஸ்லாம் எதிர்ப்புக்கும் எண்ணெய் வளச் சுரண்டலுக்கும் மேற்கத்திய உலகம் நன்குப் பயன்படுத்திக்கொண்டது என்பதை நம்புவதற்குச் சாதகமான போதிய காரணங்களுண்டு.

  அதிபர் புஷ் ஒரு நவீன கோயபல்ஸ். ‘சாதுமீது ஒரு ஷைத்தான் பாய்ந்தான்’ என்று உலகை நம்ப வைப்பதில் வல்லவர்.ஆனால் அவர் பரப்பிய கட்டுக்கதை பூதாகரமாக வளர்ந்து உலகத்தின் அமைதியையும் சுபிட்சத்தையும் பெருமளவுக்குச் சிதைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தப் பூதத்தை உருவாக்கியவர்களே அதன் மாயவலைக்குள் சிக்குண்டு நிம்மதியற்றுத் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் எதார்த்தம். அவர்கள் எதிர்பார்த்த பலனைவிட துர்லாபமே அதிகம்.

  இருமுனையும் கூரான தீவிரவாதத்தைப் பிடித்தவர்கள்-எய்தவர்களும் அதைத் தடுப்பவர்களுமே-இன்றைக்குச் சொல்லொண்ணாச் சோகத்தையும் சேதத்தையும் அன்றாடம் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ‘வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே’ என்ற இயல்பான பாதையிலிருந்து விலகி, ‘வாழ்வது சாவதற்கே’ என்று விரும்பியோ விரும்பாமலோ கட்டாயச் சபதமேற்க வேண்டிய நிலைக்கு மனிதகுலம் தள்ளப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இடத்திலிருந்து ஏவுகணைகளை இயக்கினால் எதிரியின் கூடாரத்துக்கூரையின்மீது விழுந்து நாசத்தை ஏற்படுத்தும் என்று துல்லியமாக வகுத்த வல்லுநர்களெல்லாம் பயங்கரவாதத்தைக் கண்டுக் கலகலத்துப் போயிருக்கிறார்கள். தீவிரவாதத்தின் அடுத்த பரிணாமம் ஒருவேளை ரசாயன உயிர்கொல்லி ஆயுதப் பயன்பாடாக இருக்குமோ என்றஞ்சி செய்வதறியாமல் விழி பிதுங்கி நிற்கிறார்கள் என்பதே நிஜம்.

  இதல்ல இஸ்லாம். இதைச் செய்வதற்கு இஸ்லாம் தேவையில்லை.

**

நன்றி : ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப் | E- Mail : hatheeb@gmail.com

A. H. Hatheeb Sahib
16, Mohideen Palli Street, Nagore – 611002
Tel : 0365 250218, Mob : 9944884080

கம்யூனிஸ்ட்களின் மாறுவேடம் – ஏ.ஹெச். ஹத்தீப்

ஜனவரி – 2009, ‘சமநிலைச் சமுதாயம்’ மாத இதழில் வெளிவந்த கட்டுரை
**

கம்யூனிஸ்ட்களின் மாறுவேடம் – ஏ.ஹெச். ஹத்தீப்

ஆஹா ஓஹோவென்று வானுயரப் புகழ்ந்த அரசியல் சித்தாந்திகளையெல்லாம் தலை குப்புற இடறிவிடுகிற பனிச்சறுக்கு மைதானமாக இன்றைய அரசியல் அரங்கங்கள் உருமாறிவிட்டன – ஆடத் தெரியாதவளுக்கு முற்றம் கோணல் என்பதுபோல. காங்கிரஸ், பாரதீய ஜனதா போன்ற பூதாகரமான கட்சிகளின் நிறங்களும் குணங்களும் அடிக்கடி மாறிக் கொண்டு வருவது, ஒரு நித்திய அப்பியாசமாகிவிட்டது. ஒரு கட்சி, ‘ தேசத்தை இயக்குவது நானே ’ என்று பீற்றிக் கொள்வதும், இன்னொரு கட்சி ‘ தேசம் என் தலையில்தான் இயங்குகிறது ‘ என்று பூர்வகோத்ரம் பேசுவதும் இன்று நேற்று ஏற்பட்டதல்ல. வெகுநாளைய சகவாசம். இத்தகைய கட்சிகளின் ஸ்தரமற்ற சிந்தனைகள், வெறும் முழக்கங்கள், பொய்யான வாக்குறுதிகள், முரண்பாடான செயல்பாடுகள் ஆகியவற்றை தினந்தோறும் அரசியலில் பார்த்துப் பார்த்து மக்களுக்குப் புளித்துப்போய்விட்டது. அவர்கள் அப்படித்தான். மாற்ற நினைப்பது அறிவீனம்.

ஆனால் ஓரளவுக்கு இந்திய அரசியலைப் புரிந்து கொண்டவர்களுக்கு மத்தியில், கம்யூனிஸ்டுகளைப் பற்றி ஓர் உயர்ந்த எண்ணம் சமீபகாலம்வரை சாஸ்வதமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. அவர்களுடைய அரசியல் பாணியே தனி. மனிதர்களைச் சாராமல், சித்தாந்தங்களைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த அவர்களது அபாரமான மனப்போக்கில் சமீபகாலமாக ஏகப்பட்ட கிழிசல்கள். இந்தியா மட்டுமின்றி உலகமே எதிர்த்து நின்ற எமர்ஜென்ஸியைக்கூட நல்ல பல காரியங்கள் நடந்தேறிய காரணத்துக்காக முழுக்க முழுக்க ஆதரித்தவர்கள் அவர்கள். காங்கிரஸ்காரர்களைவிட இந்திரா காந்தி கம்யூனிஸ்டுகளை நம்பியிருந்த காலம் என்று ஒன்று இருந்தது.

இப்போது எல்லாமே தலைகீழ்.

எதனால்? என்ன காரணம்? அப்போதைக்கும் இப்போதைக்குமுள்ள தலைவர்களின் உருவ மாறுதலா? தத்துவார்த்த முரண்பாடா? பல தேசிய விஷயங்களில் சரியான முடிவெடுக்க முடியாமல், தண்ணீருக்குள் மூழ்கினால்போல் அவர்கள் திணறுவதற்கு என்ன காரணம்?

“ பிரதமர் மன்மோகன் சிங் அமெரிக்காவின் அடிவருடியாக மாறிவிட்டார். அதனால்தான் உருப்படாத அணுசக்திக் கொள்கையை விடாப்பிடியாகப் பிடித்துக் கொண்டுள்ளார் ” என்று நேற்றுச் சொன்னார்கள். இன்றைக்கோ “ அவர் இலங்கையின் பிதாமகன். தமிழர்களின் துரோகி. அவரைப் பதவியை விட்டு அப்புறப்படுத்தியே தீர வேண்டும் ” என்று புழுதியை வாரியிறைக்கிறார்கள். கடந்த நான்காண்டுவரை ‘எக்ஸ்டா காண்ஸ்டிட்யூஷனல் அதாரிட்டி’ யாக நாட்டை வளம் வந்தவர்களுக்கு பிரதமரின் அமெரிக்கா சார்பு ஏன் தெரியாமல் போனது? அமெரிக்காவின் அணுசக்தி வேண்டாமென்றால் ஓரளவுக்குப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அணுசக்தியே தேவையில்லை என்பதைச் சத்தியமாகப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

சராசரி இந்திய வெகுஜனங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாத பல கொள்கைகளுக்கு இப்போதைய கம்யூனிஸ்டுகள் சொந்தக்காரர்கள். முன்பெல்லாம் ஏழை எளியோரின் கட்சி என்ற படித்தரம் தாழ்ந்து, “ இப்போது டாடாவும் வேண்டும்; ஆட்டாவும் வேண்டும் ” என்று அரற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கார் தயாரிப்புக்களுக்கு ஆதரவு தந்துவிட்டு, கோதுமை விவசாயத்திற்குக் கைகளை விரிக்கிற அளவுக்குக் கட்சியின் முகத்தில் கரும்புள்ளி செம்புள்ளி விழுந்துவிட்டது.

தமிழகத்தில்கூட அதுபோன்ற அசம்பாவிதங்களை நிறைய அரங்கேற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். “மதவாதக் கட்சியான பாரதீய ஜனதா ஆட்சிக்கு வரக்கூடாது ” என்று சூளுரைத்துக் கொண்டே “ மூன்றாவது அணி அமைப்போம் ” என்று குழப்புகிறார்கள். மூன்றாவது அணி அமைப்பது எப்படி பா.ஜ.க.வை வீழ்த்துவது ஆகுமென்று சாமான்யன் புரிந்துகொள்கிற மாதிரி விளக்குவதுமில்லை. மூன்றாம் தர அரசியல் கட்சிகள் மாதிரி கருணாநிதியுடன் ஏற்பட்ட மனக்கசப்புக் காரணமாக போயஸ் தோட்டக் கதவுகளைத் தட்டுவது எப்படி இலங்கைத் தமிழனுக்கு உதவுவது ஆகுமென்று தலையைப் போட்டுப் பிய்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

மன்மோகன் சிங் இலங்கைத் தமிழர்களின் விரோதியாக மாறிவிட்டாரா? அதற்கல்லவோ இடதுசாரிகள் அவர்மீது நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவந்திருக்க வேண்டும்? அதைவிடுத்துவிட்டு அணுசக்திப் பிரச்னையை ஏன் கையிலெடுத்துக் கொண்டது?

செல்வி ஜெயலலிதா என்றைக்குமே அவரது நிலைப்பாட்டில் நிலையானவர். சிறுபான்மையினர் விஷயத்திலாகட்டும்; அல்லது இந்துத்துவா பிரச்னையிலாகட்டும் அவரது கொள்கை உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி. அவரது கோபக்கனலில் தீய்ந்து போகாத அரசியல் தலைவர்கள் கிடையாது. பல தருணத்தில் கம்யூனிஸ்டுகளே அவரது சுடுமொழி பட்டு வெந்து போயிருக்கிறார்கள். இலங்கைத் தமிழர்கள் விஷயத்தில் தனது கருத்தை ஜெயலலிதாவைத் தவிர வேறெந்தத் தலைவரும் மிகத் தெளிவாக வெளியிட்டதில்லை எனலாம்.

“ அவரை நாங்கள் திருத்திக் காட்டுவோம் ” என்று தமிழகக் கம்யூனிஸ்ட்காரர்கள் சூளுரைப்பது 2008ம் வருடத்திய மிகச் சிறந்த ஜோக் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஆனானப்பட்ட முன்னாள் பிரதமர் வாஜ்பாயையே தமிழகத்துக்கு அறிமுகம் செய்தவர் என்று தன்னைச் சுயப்பிரகடனம் செய்துகொண்டவர் ஜெயலலிதா. ராஜீவ் காந்தியிலிருந்து இன்றைய ராஹுல்வரை அவரது முகச்சுளிப்புக்கு ஆளாகாதவர்கள் யாருமில்லை.

“ இலங்கைத் தமிழர்ப் பிரச்னையில் எங்களது கருத்தை செல்வி ஜெயலலிதாவை ஏற்க வைப்போம் ” என்று தா.பாண்டியன் போன்ற பழுத்த அரசியல்வாதிகள் கூறுவது அபத்தமாகவும் அற்பமாகவும் தெரிகிறது. “ தமிழகத்தில் கம்யூனிஸ்ட்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள்? ”  என்று நையாண்டி செய்தவர் அவர். அவரைப் போய் இவர் டிக்டேட் செய்வதாவது? ஒரு தடவை சூடு பட்டால் ஜென்மத்துக்கும் நினைவிருக்க வேண்டாமோ? அதுவும் சுயமரியாதைக்கார இடதுசாரிகளுக்கு?

அவருடன் தேர்தல் உறவு வைத்துக் கொள்வதற்காக ‘வானத்தை வளைக்கப் போகிறோம்-பூமியை இழுக்கப் போகிறோம்’ என்று செயற்கையாக வசனம் பேசுவதைத் தமிழக கம்யூனிஸ்ட்கள் நிறுத்த வேண்டும். முன்பெல்லாம் அரசியலை வெகு சீரியஸாகப் பேசி வந்தவர்கள், இப்போது ஏன் நகைச்சுவைப் பொருளாக மாற்றிவிட்டார்கள் என்ற கேள்விக்கு விடை தெரியாமல் விழி பிதுங்கி தவிப்பவர்கள்தான் அதிகம். தான் பழி வாங்க விரும்புவது காங்கிரஸையா அல்லது கலைஞரையா என்பதை அவர்கள் இன்னும் தீர்மானிக்கவில்லை போலும்! பாரதீய ஜனதாவைப் பதவிக்கு வரவிடாமல் ஒழிப்போம் என்பதெல்லாம் முழுப் பூசணிக்காயைச் சோற்றில் மறைக்கிற பழங்கதை.

இடதுசாரிகளுக்கு, ஈழத் தமிழர்கள் புனர்வாழ்வு பெற வேண்டுமா? உண்மையான நோக்கம் அதுவாக இருப்பின், இதர பூசல்களை ஒத்தி வைத்துவிட்டு அண்ணா அறிவாலயத்துக்குத்தான் கம்யூனிஸ்ட்கள் சென்றிருக்க வேண்டும். கொள்கைக்காக விரோதியை நெருங்க மனம் இடந்தரவில்லையா? அப்புறம் இந்தப் பிரச்னையில் கை கொடுக்கவும் தேவைப்பட்டால் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் எம்பிக் குதிக்கவும் இருக்கவே இருக்கிறார்கள் டாக்டர் ராமதாசும், வைகோவும், திருமாவளவனும். அவர்களுடன் கை குலுக்கிக் கொண்டாலாவது அர்த்தமிருக்கிறது. ஓரளவு புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அதை விடுத்துவிட்டு, இந்த விஷயத்தில் நேர் மாறான கருத்து கொண்டுள்ள செல்வி ஜெயலலிதாவை ‘மாற்ற நினைப்பது’ என்ன அரசியல்? போகட்டும். அவர் மாறிவிட்டாரா? அதற்கான அறிகுறியோ அடையாளமோ இன்றுவரை அவரிடமிருந்து வெளிப்படவில்லையே? குறைந்த பட்சம் தமிழர்களுக்கு உதவிப் பொருள்கள் அனுப்புகிற முயற்சியில்கூட அவர் போதிய முனைப்பு காட்டாதபோது தமிழர்களுக்காக வீதியில் இறங்கிப் போராடுவார் என்று எதை வைத்து நம்புகிறார்கள்?

“ கருணாநிதி இப்போது பலவிதப் பிரச்னைகளில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறார். விலைவாசி, சட்டம்-ஒழுங்கு, குடிதண்ணீர், மின்வெட்டு, பந்தப்பாசத் தகராறு போன்ற சமாச்சாரங்கள் காரணமாக தி.மு.க. மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இப்போது போய்க் கூட்டணி வைப்பது, தெரிந்தே புதைகுழியில் குதிப்பதற்குச் சமம். தவிர இப்போதைய சூழ்நிலையில் காங்கிரஸுடன் கை கோர்த்துக் கொண்டு எங்களோடு உலா வர முடியாது. எனவே ஜெயலலிதாவுடன் தோழமை ” என்று கூறினால், கம்யூனிஸ்ட்காரர்கள் இக்கட்டான நேரத்தில்கூட உண்மை பேசுவதை நிறுத்தாதவர்கள் என்ற நல்லப் பெயராவது எடுக்க முடியும்.

இப்போது ‘ரொம்ப நல்லவன்’ என்ற அடைமொழியும் போய்விட்டது.

இந்திய அரசியல் மன்றம் வெப்பமயமானதற்கு ஒருவகையில் இடதுசாரிகளும் காரணம். இப்போது அவர்களே அதில் சிக்கி மூச்சுத் திணறுவது தெளிவாக நாடெங்கும் எதிரொலிக்கிறது.

**

நன்றி : ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப் | E- Mail : hatheeb@gmail.com

A. H. Hatheeb Sahib
16, Mohideen Palli Street, Nagore – 611002
Tel : 0365 250218, Mob : 9944884080

ஜின்னாவும் விடுதலையும் – ஏ.ஹெச். ஹத்தீப்

jinna_gandhi

இந்திய விடுதலையில் ஜின்னா
ஏ. ஹெச். ஹத்தீப்

**

2008ஆம் ஆண்டைய ‘சமநிலைச் சமுதாயம்’ சுதந்திர தினச் சிறப்பிதலிருந்து.

**


தேச விடுதலை என்பது ஒரு மதத்தின் சொத்தோ அல்லது ஓரினச் சொந்தமோ அல்ல. நெடுநாளைய  சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு வெற்றி கிடைக்கவிருந்த சமயத்திலே  காங்கிரஸ் உயர்மட்டத் தலைவர்களில் சிலர்  தங்களுக்குள்ளே ஏற்படுத்திக் கொண்ட ரகசிய உடன்பாட்டின் பின்னணியில் நிறைய பிணக்குகள் உண்டு. பிரிட்டிஷ் பேரரசியின் பேரன் மவுண்ட்பாட்டன் இந்தியாவில் காலடி பதித்தபோதே ‘சுதந்திரம் உறுதி’ என்ற நம்பிக்கை பிறந்துவிட்டது. கடுமையான சோதனைகள் மிகுந்த ஆறாண்டுகள், அதாவது மூன்று தடவை அகில இந்திய காங்கிரசின் தலைவராக வீற்றிருந்த மௌலனா அபுல் கலாம் ஆஸாத்தைப் பதவியிலிருந்து தூக்கியெறிந்துவிட்டு, நேருவை அக்ராசனர் நாற்காலியில் அமர வைத்த இருட்டறைச்சதியில்கூட நிச்சயமாக பட்டேல் போன்றவர்களின் இரும்புக்கரச்சேவை உண்டு என்று நம்புவதற்கு போதிய காரணங்கள் இருக்கின்றன. சுதந்திரம் ஈட்டித் தந்த ஒரு கட்சியின் தலைமைப் பீடத்தில், அந்த அரிய பொக்கிஷம் கிடைக்க இருந்த நேரத்தில் ஒரு முஸ்லிம் வீற்றிருந்தார் என்பதே அவலம் என்றோ அபசகுனம் என்றோ நினைத்த காங்கிரஸாருக்கு அப்போது பஞ்சமில்லை. ‘வெள்ளையனுக்கு எதிராக பொங்கியெழு‘ என்று காந்திஜி அறைகூவல் விடுத்ததும் உயிரையும் மதிக்காது களத்தில் குதித்தது பட்டேலும் ராஜாஜியும் மட்டுமல்ல; அபுல் கலாம் அஸாத், கான் அப்துல் கப்பார் கான்,மௌலனா முஹம்மத் அலி சகோதரர்கள், டாக்டர் அன்சாரி, ஜமாத்தே இஸ்லாமியின் தலைவர் அபுல் அலா மௌதூதி போன்ற மென்மையான தலைவர்களும் அவர்களின் எண்ணற்ற ஆதரவாளர்களும்கூடத்தான். இன்னும் சொல்லப் போனால் தேசத்துரோகி என்று வர்ணம் பூசப்பட்ட முஹம்மத் அலி ஜின்னாகூட இந்திய விடுதலைக்காகக் களம் கண்டவர் என்பது ஒளிக்க முடியாத வரலாற்று நிஜம். இந்திய வெகுஜனத்துக்கு இந்த உண்மை தெரியாமல் போக வேண்டும் என்பதற்காக சில துஷ்ட அறிவுஜீவிகள் செய்த சாகசத்தில் ஜின்னா என்ற ஒப்பற்ற ஒரு தேசபக்தனுக்கு ‘இராவணன்’ வேஷம் அணிவிக்கப்பட்ட சமாச்சாரம், உப்பரிகையில் நின்றுகொண்டு விடுதலைப்போரை நடத்திய மேல்வர்க்கத்துக் காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு வேண்டுமானால் புரியாமல் போகலாம். ஆனால்  நடுநிலை மக்களுக்குத் தெரியும். பத்துக்கோடி முஸ்லிம்களின் ஒப்பற்ற தலைவனாக விளக்கிய ஜின்னாவை மிகச்சாதுர்யமாக ஓரம் கட்டிய ஓரவஞ்சனையில் பிறந்ததுதான் ‘ இரு நாடுகள் கொள்கை .‘ பிரிவினைக்காக ஜின்னாமீது மட்டும் சேற்றை வாரி இறைப்பது வக்கிரம் நிறைந்த சரித்திர ஆய்வாளர்களின் துர்ச்சேட்டைகள்.                                                                   

இங்கிலாந்தில் சட்டப் படிப்பு முடிந்ததைத்தொடர்ந்து உடனடியாக தாயகம் வந்தார் ஜின்னா. இங்கிலாந்திலேயே ஆங்கிலேயர்களின் நிறவெறிக் கொள்கையும் பாரபசட்சம்மிக்க பாசிச போக்கும் ஜின்னாவை வெகுவாக வெறுப்பேற்றிருந்தன. ஆங்கிலேயர்களை ஒரு கை பார்க்கக் குமுறிக்கொண்டிருந்தபோதுதான் , 1896ம் ஆண்டு காங்கிரஸில் இணையும்படி ஜின்னாவுக்கு அழைப்பு வந்தது.

இணைந்தார்.

ஒரு பக்கம் அன்னிபெஸ்ண்ட் அம்மையார். மறுபுறம் பால கங்காதர திலக். ஃபெரோஸ்ஷா மேத்தா,தாதாபாய் நவ்ரோஜி போன்ற ஜாம்பவான்களால் அவர் ஏற்கனவே கவரப்பட்டிருந்தார்.அப்போதெல்லாம் காந்திஜி தென்னாப்பிரிக்காவில் வெள்ளையனால் வலுக்கட்டாயமாக, ஓடும் இரயிலிருந்து இறக்கிவிடப்பட்ட காலக்கட்டம். வெள்ளைக்காரர்களின் கொட்டத்தை இந்தியாவுக்குச் சென்று அடக்க வேண்டுமென்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டிருந்த சமயம்.                                                               
காந்திஜியின் இந்தியப் பிரவேசம் ஜின்னாவுக்கு மிகுந்த பலத்தையும் நம்பிக்கையையும் ஒருசேர வழங்கிற்று என்பதில் மாற்றுக் கருத்துக்கு இடமில்லை. ஜின்னாவுக்கும் காந்திஜிக்குமிடையே எவ்வளவு இறுக்கமான உறவு மலர்ந்திருந்தது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். மத அடிப்படைவாத அமைப்பில்,  அசல் ‘ராம ராஜ்ஜியம் ’ அமைக்க விரும்பியவர்களின் எண்ணத்தில் மண்ணை வாரிப் போட்டவர் ஜின்னாதான். தேசப்பிதா காந்திஜி ஜின்னாமீது கொண்டிருந்த ஆழமான பாசப்பிணைப்பைக் கண்டு முகம் சுளித்த காங்கிரஸாரில் ஒரு சிலர் வெட்டிய படுகுழியில் ஆணானப்பட்ட காந்திஜியும் நேருவும்கூட விழுந்தார்கள் என்றால், கயவர்களின் சதியிலிருந்து வேறு யார்தான் தப்பிக்க முடியும்?

 “ ஜின்னா இஸ்லாமிய நாடு அமைக்கவில்லையா? “ என்ற கேள்வி சிறுபிள்ளைத்தனமானது. அவர் இஸ்லாத்திற்கென்று தனிநாடு கேட்டார்: அமைத்தார்.  மதச்சார்பற்ற, ஜனநாயக தேசமென்று சொல்லி விட்டு மக்களை ஏமாற்றும் முயற்சியில் காங்கிரஸ் ஈடுபடுவதை எதிர்காலத்தை அளக்கத் தெரிந்த ஜின்னாவால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

 நாட்டின் விடுதலைக்காகப் பாடுபடுகிற உன்னதமான லட்சியங்களோடு அனேக மட்டரகமான குணங்களும் காங்கிரஸில் நிறைந்திருந்தன. தந்தை பெரியாரையும் பெருந்தலைவர் காமராஜையும் வாழ்நாள் முழுவதும் இம்சித்த ராஜகோபாலாச்சாரி போன்ற பல தலைவர்கள் புதுடெல்லியில் குழாம் அமைத்து இருந்தார்கள்.’கடவுளே இல்லை’ என்றுரைத்த திராவிடச் சாத்தான்களும், வர்ணாஸ்ரமத்தில் பிறக்காத இதர மனித ஜாதிகளும் அங்கே வந்துவிடக்கூடாது என்பதில் ராஜாஜி மிகக் கவனமாக இருந்தார்.வல்லபாய் பட்டேல்,ஆசார்ய கிருபளானி, ராஜேந்திர பிரசாத் ஆகிய சக்திமிக்க காங்கிரஸார்கள் ராஜாஜியின் குணத்தையும் கொள்கையையும் அப்படியே உள் வாங்கியவர்கள். அவர்களைப் போலவே தீவிர மதப்பற்று கொண்ட ஜின்னா, காவிமயக் கொள்கைக்குப் பொருந்தாத ஒரு பொருளாகத் திகழ்ந்ததே இந்தியாவுக்குப் பெரும் சோதனை. இந்து மகாசபையை வீழ்த்தவேண்டும் என்று கூறிக் கொண்டே அடிக்கடி உபநிஷத்து மந்திரத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருந்த கதர் மஸ்லின்காரர்களைக் கண்டபோதெல்லாம்  காந்திஜியுடன் சேர்ந்து ஜின்னாவும் முகம் வாடிப் போனார். இரண்டாம் நிலை தலைவர்களின் சகிக்க முடியாத வாலாட்டத்திற்கும் வேலாட்டத்திற்கும் ஈடு கொடுக்க இயலாமல் சோர்ந்துபோனார். காந்தியும் நேருவும் முகத்தைச் சுளித்தும்கூட ஜின்னாமீது காங்கிரஸ் நண்பர்கள் காட்டிய அலட்சியமும் அவமானமும் அவரை நிலை குலையச் செய்திருந்த தென்னவோ உண்மை.

அந்தச் சமயத்தில்தான் முஸ்லிம்களுக்கென்று ‘முஸ்லிம் லீக்’ என்ற தனிக்கட்சியொன்று 1916ம் ஆண்டு துவங்கப்பட்டது. என்றாலும் காங்கிரஸையும் காந்தி, நேரு, திலக் போன்ற உத்தம நண்பர்களையும் விட்டு விலக மனமில்லாமல் முஸ்லிம் லீக்கில் சேர்வதை நீண்டகாலம் தவிர்த்தார் ஜின்னா.அதை நினைவு கூர்ந்தேனும் ஜின்னா ஒரு அப்பழுக்கற்ற தேசியவாதி என்பதை மனப்பூர்வமாக ஒத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும். ஒரு சமயம், பால கங்காதர திலக்மீது  வெள்ளையர் ஆட்சி ராஜ துரோகக் குற்றம் சுமத்தியபோது, நீதிமன்றத்தில் ஜின்னா ஆஜரானார்.

“ தாய் மண்ணுக்கு விடுதலை கேட்பது ராஜ துரோகமா?” என்று வெள்ளைய நீதிபதியைப் பார்த்து வெடித்தார் ஜின்னா. 

 ” அவர்மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளைப் படிக்காமல் நீதிமன்றம் வந்தது உமது தவறு “ என்று பழித்தார் நீதிபதி.

 ” வாழ்நாளில் நான் செய்த தவறெல்லாம் இங்கிலாந்தில் லின்கன்ஸ் இன்னில் படித்ததுதான். போகட்டும். திலக் தேசத்துரோகி இல்லை. நாட்டுக்காகப் போராடுவது ராஜத்துரோகமென்று உங்கள் சட்டத்தில் எங்குமில்லை “ என்று சாமர்த்தியமாக வாதாடினார். அன்றையிலிருந்து திலகருக்கும் ஜின்னாவுக்குமிடையே ஆழமான நட்பு மலர்ந்தது. நேசத்திற்குரிய அத்தனை பேரையும் உதறிவிட்டு முஸ்லிம் லீக்கிற்குள் அவர் அடியெடுத்து வைத்ததற்குக் காரணம் நெருக்கடி மட்டுமல்ல; காங்கிரஸுக்கும் லீக்குக்குமிடையே ஒரு பலமான பாலத்தை நிறுவவேண்டுமென்ற தணியாத ஆசையும்கூட என்பது அவரது அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகளிலிருந்து தெளிவாயிற்று. அப்படியும்கூட அவர் 1920ம் ஆண்டுதான் லீக்கில் இணைந்தார். 

அப்போதெல்லாம் அவர் உயர்ரக அமைப்பான இம்பீரியல் சட்டமன்றத்தின் உறுப்பினர். ஐரோப்பியர்களும் ராஜபுத்திரர்களும் அங்கம் வகித்த அந்தச் சபைக்குள் அவர் நுழைந்ததன்மூலம் அரசாங்கத்தின் பெரும் மதிப்புக்கும் அன்புக்கும் அருகதையாகி இருந்தார். அதையெல்லாம் உதறித்தள்ளிவிட்டுத்தான் அவர் முஸ்லிம் லீக்கில் சேர வேண்டியதாயிற்று. ஜின்னாவின் தலைமையில் செயல்பட்ட லீக்கிற்கும் காங்கிரஸுக்குமிடையே வலுவான உறவு பரிணமித்ததை யாரும் மறுக்கவோ மறைக்கவோ இயலாது. ஜின்னாவின் தலைமையிலான முஸ்லிம் லீக்கும், காங்கிரஸும் பல போராட்டங்களை ஒருங்கிணைந்து நடத்தின.

நல்லவேளையாக அப்போது மதவாரி இடஒதுக்கீடு அமுலில் இருந்ததோ ஜின்னா தப்பித்தார். இல்லாவிட்டால் அவர்தான் அதற்கும் காரணம் என்று விளாசித் தள்ளியிருப்பார்கள். 1927ல் சைமன் கமிஷனை எதிர்த்து காங்கிரஸும் லீக்கும் ஓரணியில் நின்று போராடியதெல்லாம் வரலாறு. தனி இடஒதுக்கீடு இருப்பதைப் போன்று மதவாரி ஓட்டளிப்புமுறையும் வேண்டுமென்ற ஜின்னாவின் கோரிக்கையை நேரு ஆமோதிக்க,காந்திஜி பலமாக எதிர்த்தார். அங்குதான் ஜின்னா என்ற ஒரு தனிமனிதனை நோக்கிப் படுபாதாளப்பள்ளம் வெட்டப்பட்டது. அப்போதும்கூட ஜின்னா பிரிவினையைப்பற்றி யோசிக்கவில்லை.நெருக்கடி மிகுந்த தருணத்தில்கூட இந்தியாவை இழப்பதையோ அல்லது அதைப் பிளப்பதையோ பற்றிச் சற்றும் சிந்திக்காத தேசபக்தர் அவர்.
 ‘ தனிநாடு ‘  கோரிக்கை தென்னகத்தில்தான் முதன்முதலில் எழுந்தது.      ம.பொ.சி.யும் அண்ணாவும் கேட்ட மாநில சுயாட்சியில் இருந்த தகிப்போ தாக்கமோ இன்றி,தெளிவான சிந்தனையோடு ,ஒன்றுபட்ட இந்தியாவைக் கருத்தில் கொண்டு ஜின்னா கேட்டதெல்லாம் மதவாரி வாக்கெடுப்புமுறை மட்டுமே.      “இந்துக்கள் இந்துகளுக்கு வாக்களிக்கட்டும்; முஸ்லிம்கள் முஸ்லிம்களுக்கு ஓட்டு போடவேண்டும். மற்ற மதத்தினர் அவரவர்களுக்கு வாக்களித்துக் கொள்ளட்டும். எல்லோரும் சேர்ந்து விகிதாச்சார அடிப்படையில் ஆட்சியதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். நாடு ஒன்றுபட்டுப் பலமாக இருக்க இதுவே ஒரே வழி ’’ என்பது ஜின்னாவின் திட்டம். பல நாட்டிலே இத்தகைய திட்டம் வெற்றிகரமாகச் செயல் பட்டுக்கொண்டிருந்தது. விகிதாச்சார ஆட்சிமுறை தேசத்தைப் பிளக்குமென்றால், மக்களைப் பிரிக்குமென்றால், அமைதியையும் சுபிட்சத்தையும் சீர்குலைக்குமென்றால், பாரதத்தை உடைக்காமல்,சிதைக்காமல் வைக்கக்கூடிய ஓர்   உன்னதமான, எல்லோருக்கும் ஏற்புடைய ஒரு மாற்றுத்  திட்டத்தை முன் வைக்காதது யாருடைய குற்றம் ? யாருடைய சதி ?       

பெரும்பான்மையோர் மட்டுமே ஆள வேண்டும் என்கிற சாதியச் சதியைப் புரிந்துகொள்வதற்கு ஜின்னாவுக்கு அதிகநேரம் தேவைப்படவில்லை. உளச்சுத்தியோடு இவர்களிடம் பேசிப் புண்ணியமில்லை என்பதை முற்றிலுமாக உணர்ந்ததும் மனம் வெதும்பிப் போனார்.
ஆனால் ஜின்னாவின் எதிரிகளும்,   காங்கிரஸில் இருந்த அதிகார வெறியர்களும்  காந்திக்கும் ஜின்னாவுக்குமிடையே தோன்றிய கருத்து மோதலைச் செம்மையாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, மௌலானா அஸாத், பாட்சா கான், அன்ஸாரி போன்ற மிருதுவான காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு மதச்சார்பின்மை சாயம் பூசி போர்க்களத்தில் இறக்கிவிட்டதைச் சகிக்காமல் ஜின்னா வெகுண்டெழுந்தது என்னவோ உண்மை. அது ஓர் உண்மையான அரசியல்வாதியின் உயர்க்குணமும்கூட.

காங்கிரஸில் இருந்த காவிக்காரர்கள் ஒரு சதுரங்கம் போட்டார்கள்: அபுல் கலாம் அஸாத் புனித மக்காவில் பிறந்தவர். இஸ்லாமிய மார்க்க மாமேதை.அப்பழுக்கற்ற தேசியவாதி. தியாகம் பல புரிந்த உத்தமர்.அத்துடன் கான் அப்துல் கப்பார் கான், டாக்டர் அன்சாரி, அலி சகோதரர்கள் ஆகியோர் மார்க்க்ப் பற்றுள்ள மாமனிதர்கள். 

 MuhammadAliJinnah_wiki01ஜின்னாவோ ஆங்கிலேயர்களைப்போல் உடையணியும் ஒரு மெல்லிய மனிதர். ஒரு தலைமுறைக்கு முன்னால் அவரது தந்தையைப் பெற்ற பாட்டன் ஒரு ரஜபுத்திர ஹிந்து. மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடும்போது  ஜின்னா ஆணிவேரில்லாத ஒரு ஷியா முஸ்லிம். புகை பிடிப்பவர்.மது அருந்துபவர். பன்றிக்கறிக்கூடச் சாப்பிடத் தயங்காதவர். பள்ளிக்குச் சென்று தொழாதவர். மத அனுஷ்டானங்களைப் பின்பற்றாதவர்.ஒரு பணக்கார குஜராத்தி. ஏழை மக்களுக்கும்  மதப்பற்றுள்ள முஸ்லிம்களுக்கும் தலைமை ஏற்பதற்கு இவருக்கென்ன அருகதை இருக்கிறது என்று காங்கிரஸிலுள்ள மதத்தலைவர்கள் கேள்வி எழுப்பினால், ஜின்னாவை அரசியல் சன்னியாசம் பெற்றுக்கொண்டு ஓட வைத்துவிடலாம் என்பதுதான் அவர்களுடைய கனவு. இதையெல்லாம் கேள்விப்பட்டவுடன் மனவேதனையும் துக்கமும் தாளாமல் அரசியல் துறவரம் ஏற்பதற்கு ஜின்னாவும் தயாராகத்தான் இருந்தார்.

அந்த சமயம்  பார்த்துதான் லண்டனில் சட்டம் பயின்று கொண்டிருந்த ரஹ்மத் அலி ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். நாலரைப்பக்கத்துக் கையெழுத்துப் பிரதி. ஜின்னாவின் தலையெழுத்தை மட்டுமின்றி தெற்காசியாவின் வரைப்படத்தையே மாற்றியமைத்த வல்லமை பொருந்திய சிறுக்காகிதங்கள். 

1933ம் ஆண்டு. லண்டன். ஹம்பர்ஸ்டோனில் அமைந்திருந்த ஒரு மாளிகை. அதில் மிக விசாலமான ஆடம்பர அறை.. கறுப்புக்காபி நிரம்பிய பளிங்குக் கோப்பையை நெடு நேரமாக கையில் தாங்கிப் பிடித்திருந்த ஜின்னா, பைப்பை நிதானமாக இழுத்துப் புகையை மெல்ல வெளியேற்றிக்கொண்டிருந்தார். நீண்ட நேர மௌனத்துக்குப்பின் மெல்லிய குரலில் கிசுகிசுத்தார்: “பாபுஜி ( காந்தி ) யிடம் இதை நான் எப்படிச் சொல்வேன் ? “

ரஹ்மத் அலி வினயமாகச் சொன்னார்: “ விட்டுக் கொடுப்பதற்கும் அலட்சியம் காட்டுவதற்கும் இது உங்கள் சொந்தப் பிரச்னையோ அல்லது சொத்துப் பிரச்னையோ அல்ல. பத்துக் கோடி முஸ்லிம்களின் தலைவிதியை நிர்ணயிக்கும் தேசப்பிரச்னை. வீணாகத் தயக்கம் காட்டி அவர்களின் தலையில் மண்ணை வாரிப் போட்டுவிடாதீர்கள். “

 “ஏன் இப்போது முஸ்லிம்கள் ஒன்றாக வாழவில்லையா? காலம் காலமாக ஒற்றுமையாகத்தானே வசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்?” 

” உண்மைதான். ஓர் அன்னியர் ஆட்சியின்கீழ் ஒற்றுமையாக வாழ்வதில் எவ்வித பிரச்னையுமில்லை. அவன் இந்து-முஸ்லிம் என்று வித்தியாசம் பார்க்கமாட்டான். அடிப்பதிலும் உதைப்பதிலும்கூட அவன் பாரபட்சம் காட்டமாட்டான். ஆனால் இந்துக்கள் முஸ்லிம்களை நடத்துவதில் நேர்மையும் நியாயமும் இருக்குமென்று நம்புகிறீர்களா? ஏன் ரொம்பத்தூரம் போக வேண்டும்? காங்கிரஸிலுள்ள உங்கள் நண்பர்கள் உங்களையே இப்போது எப்படி நடத்துகிறார்கள் என்பதை சற்றே எண்ணிப் பாருங்கள். நீங்கள் ஒரு முழுமையான தேசியவாதியாக இருந்தும், காங்கிரஸுக்காகப் போராடியும், நாட்டுக்காகத் தியாகம் செய்து இருந்தும்கூட  உங்களை நம்புகிறார்களா? அவர்கள் உங்களை அரசியல் சிரச்சேதம் செய்வதற்குச் சமயம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவற்றையெல்லாம் உன்னிப்பாகக் கவனிக்கையில் உங்களுக்கே நியாயம் வழங்காதவர்களின் கைகளில் பத்துக் கோடி அப்பாவி முஸ்லிம்களின் தலைவிதியை ஒப்படைப்பது சரிதானா? “ என்று முஹம்மத் அலி மூச்சுரைக்கப் பேசினார்.

ஜின்னாவிடம் அசாதாரண மௌனம். ஆழமான குழப்பம் என்றுகூடச் சொல்லலாம். “இப்படிப்பட்ட முயற்சிகள் நம்மை நாமே சித்திரவதை செய்து கொள்வது ஆகாதோ? “ என்று முனகினார்.

“ ஆகாது. நிச்சயமாக ஆகாது. இந்த அரிய சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு இந்தியத்  துணைக்கண்டத்தில் முஸ்லிம்களூக்கென்று ஒரு தனிநாடு நிறுவாமல் போனால், அதுதான் தற்கொலைக்குச்சமம். சரித்திரம் உங்களை மன்னிக்காது “ எனக் கூறி ஒரு வரைப்படத்தை ஜின்னாவிடம் காட்டினார் ரஹ்மத் அலி. ஜின்னா அதை உற்று நோக்கத் துவங்கியதும் “வட மேற்கு இந்தியா முழுவதும் முஸ்லிம்கள் அதிகம். அத்துடன் பஞ்சாப்,காஷ்மீர்,சிந்து, பலூசிஸ்தான்,அதைச் சேர்ந்த எல்லைப்பகுதி-இதுதான் உதயமாகப் போகிற இஸ்லாமிய நாடு. பெயர்கூடச் சூட்டியாயிற்று- பாகிஸ்தான் .“  என்றார் ரஹ்மத் சிரித்துக்கொண்டே..

” மக்கள் ஏற்பார்களா? “ – அப்போதும் ஜின்னாவிடம் ஐயம் ; அச்சம். மக்கள் நிராகரித்துவிட்டால் ஜின்னாவின் முழு அரசியல் வாழ்வும் அஸ்தமனமாகிவிடும். இது ஒரு போராட்டமல்ல ; சூதாட்டம். வெற்றியும் தோல்வியும் சகஜம்; சாஸ்வதம்.

ஆனால் ரஹ்மத் அலிதான் உற்சாகமூட்டினார்: “ உங்களைப்ப்ற்றி உங்களுக்கே தெரியாது. ‘ பாகிஸ்தான்’ என்று ஓர் அழைப்பு விடுத்துப் பாருங்கள். அப்புறம் அற்புதம்தான் “.

 இதுதான் பாகிஸ்தான் உருவான கரு. கதை. ‘ இது ஒரு சதி ‘ என்று வைத்துக்கொண்டால், அதில் ஜின்னாவுக்கும் ரஹ்மத் அலிக்கும் மட்டும் பங்கில்லை. இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள் சம அளவு பலத்துடன் திகழ்வதை விரும்பாத அத்தனை இந்திய அரசியல்வாதிகளுக்கும் இதில் தொடர்புண்டு. தேசம் உடைந்தாலும் ஜின்னாவின் கை ஓங்குவதைப் பொறுத்துக் கொள்ளாத அத்தனை பேருமே நாடு சிதறியதில் பங்கு கொண்டவர்களே என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதிகாரப் பகிர்வில் ‘இந்திய அன்னியர்’களின் பங்களிப்பு அறவே கூடாதென்ற ஜனநாயக சர்வாதிகாரிகளின் நரித்தனமே நாடு உடைந்ததற்கு முழு முக்கியக் காரணம்.

 1933ல் பாகிஸ்தான் தியரி கண்டெடுக்கப்பட்டாலும், நீண்ட இடைவெளிக்கும் நெடிய பரிசோதனைக்கும் பின்னரே ‘தனிநாடு’ என வாய் திறந்தார் ஜின்னா. 1940ல் லாஹூர் பிரகடனத்தில் ‘ பாகிஸ்தான் ‘  என்ற வார்த்தை சேர்க்கப்பட்டது- பிரிவினையைத் தடுக்கும் நோக்கத்துடன் காந்திஜி உள்ளிட்ட காங்கிரஸ் தலைவர்கள் யாரேனும் சமரசத் திட்டத்துடன் வர மாட்டார்களா என்ற எதிர்ப்பார்ப்புடன், ஏக்கத்துடன்.

 யாரும் வரவில்லை.

“ ஜின்னா ஒரு பிரிவினைவாதி ‘ என்று சொல்லி வைத்தாற்போல் எல்லோரும் வாய் கிழியக் கத்தினார்களே தவிர யாருமே ஜின்னாவை அணுகவில்லை.. லாஹூர் மாநாட்டுக்கு முன்னால், ஜின்னா கேட்டதெல்லாம் ஆட்சியதிகாரத்தில் பங்குதானேதவிர, தனிநாடோ பிரிவினையோ அல்ல. ஜின்னாவையும், அவரது பிறந்த மண் மோகத்தையும் காந்திஜியுடன் அவர் கொண்டிருந்த ஆழமான நட்புறவையும் கலப்படமில்லாமல் அறிந்தவர்கள், பிரிவினையைத் தவிர்த்திருக்க முடியும் என்றுதான் நம்புகிறார்கள். தேசம் துண்டாடப்பட்டதற்கு ஜின்னா மட்டுமே காரணமென்று கூறுபவர்களுக்கு உண்மையான வரலாறு தெரியாது. 
இந்தியாவுக்கு விடுதலை அளிப்பது குறித்த பேச்சு வார்த்தையில் கலந்துகொள்வதற்காக வின்ஸ்டன் சர்ச்சிலால் சிபாரிசு செய்யப்பட்டு,இங்கிலாந்து பிரதமர் அட்லி அவர்களால் அனுப்பப்பட்ட மவுண்ட் பாட்டன் ஜின்னாவைப் பற்றி கூறுகிறார்: “அவரைப்பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதையும் மற்றவர்கள் சொன்னதையும் வைத்து ஜின்னா ஒரு கடினமான மனிதர் என்று எண்ணி யிருந்தேன்.அவரிடம் எப்படிப் பேசி சுமுக முடிவுக்கு வரப் போகிறோம் என்ற தயக்கம் என்னிடம் இருந்தது. ‘ நோ ‘ என்ற ஒரேயொரு வார்ததையை வைத்துக்கொண்டு உலகப் புகழ் அடையக்கூடிய அவரிடம் நான் நடத்திய முதற் பேச்சு மிகவும் இனிமையாக அமைந்தது.“  

 வட்டமேஜை மாநாட்டில் ஜின்னா முன்னிறுத்திய வாதம்: “  இந்துக்கள் எந்த உருவத்தில் வேண்டுமானாலும் தெய்வத்தை வணங்கலாம். ஆனால் முஸ்லிம்கள் படைப்புக்களை வணங்க முடியாது. முஸ்லிம்களுக்கு ஒரே இறைவன். இந்துகளுக்கோ பல தெய்வ வழிபாடு.  நாட்காட்டியிலும் கலாச்சாரத்திலும் நாங்கள் எதிரும் புதிருமானவர்கள். அவர்கள் பசுவை வணங்குபவர்கள். நாங்கள் அதையே உண்பவர்கள். இனிமேல் சகிப்புக்கு வழியில்லை. எனவே பாகிஸ்தான். “

 மவுண்ட் பாட்டன் கேட்டார்: “ சுயாட்சிக் கோரிக்கைக்கு முன்னால், இங்கே பல மதங்கள், பல இனங்கள் இருந்தும் எல்லோரும் ஒற்றுமையாகத்தானே வாழ்ந்துகொண்டிருந்தீர்கள்?  இப்போது மட்டும் ஏன் பாகிஸ்தான்?“

“ தனிநாட்டுக்குத்தேவையான காரணங்களை முன்னரே கூறியாயிற்று.. “

” தனிநாடு மறுத்தால்? ”

” நேரடி நடவடிக்கை. “

“ அப்படியென்றால்? ‘’

 “ உள்நாட்டுப்போர். “

 மவுண்ட்பாட்டன் புன்னகைத்துக்கொண்டே, “ பாகிஸ்தான் எப்போது வேண்டும்? “ என்றார்.

” இப்போதே. அல்லது இரண்டு மாதம் கழித்து. ஆனால் இந்திய விடுதலைக்கு ஒரு நாளைக்கு முன்னால் “ என்றார் ஜின்னா.

“ அதென்ன ஒரு நாளைக்கு முன்னால்? “

“சுதந்திர இந்தியாவிலிருந்து ஜின்னா நாட்டைப் பிரித்துவிட்டான் என்று சரித்திரம் என்னைப் பழிக்கக்கூடாது. பிரிட்டிஷ் இந்தியாவிலிருந்துதான் எனக்கு பாகிஸ்தான் வேண்டும் “ என்று ஜின்னா கூறியபோது தீவிர கங்கிரஸ்காரர்களோ அல்லது இந்து மகாசபை தீவிரவாதிகளோ ஏன் வாயைத் திறக்கவில்லை என்பதுதான் மர்மம். புதிர். பூடகம்.  பாகிஸ்தான் துண்டாடப் பட்டிருக்காவிடில்  நவகாளி படுகொலை,  கல்கத்தா  கலவரம்,  குஜராத் வன்கொடுமை, அயோத்திக் கலகம் ஆகியவற்றை ஒருவேளை தவிர்த்திருக்கலாமோ? அல்லது தடுத்திருக்கலாமோ?          

பாரதிய ஜனதா கட்சித்தலைவர் அத்வானி அவர்கள் பாகிஸ்தான் சென்றிருந்தபோது “ ஜின்னா ஓர் அப்பழுக்கற்ற தேசியவாதி “ என்று மனம் திறந்தார்.அவரது சீடர்கள் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் தாவிக் குதித்தார்கள். பாவம், அவர்களுக்கென்ன தெரியும்?

சுதந்திரத்தையும் தெரியாது; போராட்டத்தையும் தெரியாது. ‘பாகிஸ்தான் என்றாலோ ஜின்னா என்றாலோ வெறு ‘ என்று மட்டும் அரசியல் காரணங்களுக்காகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டவர்கள்.ஒருவனைக் காரணமில்லாமல் வெறுத்தவர்கள் எந்தக் காரணத்தைக்கொண்டும் அவனை மீண்டும் விரும்புவது மகா அபூர்வம். தேசப்பக்தி என்பது இந்தியாவில் ஒரு கும்பலுக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட்ட பிரத்தியேக சாஸனம் என்று அவர்கள் நினக்கக்கூடும்.

 1947ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11ம் நாள். பாகிஸ்தான் விடுதலைக்கு இரு தினங்களுக்கு முன்னால். ஜின்னா, பாகிஸ்தான் அரசியலமைப்புப் பேரவையில் நிகழ்த்திய உரை: “ இந்த உன்னததேசத்தை மகிழ்ச்சியும் சுபிட்சமும் மிக்கதாக மாற்ற வேண்டுமானால் நாமனைவரும் ஒரு நல்ல குடிமகனாக, ஓர் உண்மையான தேசியவாதியாக வாழ வேண்டுமென்று உறுதி எடுத்தாக வேண்டும். இப்போது நீங்கள் முற்றிலும் விடுதலை பெற்றவர்கள். நீங்கள் மசூதிக்குச் செல்லலாம். கோயிலுக்குச் செல்லலாம். குருத்வாராவுக்குச் செல்லலாம்.  நீங்கள் விரும்பும் எந்த வழிபட்டு இடத்திற்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாம். பாகிஸ்தான் அரசைப் பொறுத்தவரை, நீங்கள் எந்த மதத்தை, இனத்தை,மொழியைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும் சரி- உங்களுக்குள் வேற்றுமை இல்லை. வித்தியாசம் இல்லை. பாரபட்சம் இல்லை. ஆனால் நீங்கள் அனைவரும் தேச விசுவாசியாக இருக்க வேண்டும் என்பது மட்டும்தான் எனது ஆத்மார்த்த விருப்பம்.“                

       
குறிப்பு: அறுபதாவது சுதந்திரப் பொன்னாளைக் கொண்டாடும் வேளையில், அதற்காக இரத்தம் சிந்திய உத்தமர்களை நினைத்துப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாது. இந்தியா என்றால்  பாகிஸ்தானும், காந்தி என்றால் ஜின்னாவும் பிரித்தெடுக்க முடியாத உன்னதங்கள். இந்த நேரத்தில் அவர்களை நன்றியுடன் நினைவு கூர்வதுதான் கொண்டாட்டம். நல்வாழ்த்துக்கள்.

***    

நன்றி : ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப் | E- Mail : hatheeb@gmail.com

Hatheeb02

A. H. Hatheeb Sahib
16, Mohideen Palli Street, Nagore – 611002
Tel : 0365 250218, Mob : 9944884080

**

தமிழினத் துரோகம் – ஏ.ஹெச். ஹத்தீப்

தமிழினத் துரோகம்

 – ஏ.ஹெச். ஹத்தீப்

சமநிலைச் சமுதாயம் – மார்ச் 2009 இதழிலிருந்து..

இலங்கைப் பிரச்னையை அலசும்போது அங்கே நிரந்தர அமைதியை நிறுவும் ராஜீவ் காந்தியின் நெடுநோக்கு முயற்சியையோ அல்லது அவரது கோரப் படுகொலையையோ தூரத் தள்ளிவைத்துவிட்டுத் தமிழீழ விவகாரத்தைப் புரிந்து கொள்ள முனைவது முற்றிலும் அரைவேக்காட்டுத்தனம்.

இலங்கையின் பாதுகாப்பு என்ற போர்வையில் இந்திய இறையாண்மைக்கும் நலனுக்கும் அச்சுறுத்தல் தருகிற எந்த நடவடிக்கையையும் தகர்க்கும் நோக்கில் அமைதிப்படையொன்றை அங்கே அனுப்பினார் ராஜீவ்.

சதாமிடமிருந்து தங்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காக தனது தேசத்தையே அமெரிக்காவுக்கு பலிகொடுத்து குவைத்திய முட்டாள்தனத்தைப் போன்று இலங்கை அரசும் ஏடாகூடம் செய்து விடக்கூடாதென்ற தொலைநோக்குச் சிந்தனையுடன் இந்தியா எடுத்த முயற்சியைத் துரதிர்ஷ்டவசமாக் சிங்களவர்களும், விடுதலைப் புலிகளும் ஒருசேர எதிர்த்த கொடுமையை யாரும் மறக்கவோ மறைக்கவோ முடியாது.

உலகமே எதிர்த்தாலும் தனது தாயகத்தைக் காப்பாற்றுவது ஒன்றே உயர்க் கர்மம் என்றெண்ணியதைத் தவிர வேறெந்தக் குற்றமும் ராஜீவ் செய்யவில்லை. அதுவும் இடதுசாரிகள் உள்ளிட்ட அனைத்து எதிர்க்கட்சிகளையும் கலந்தாலோசித்த பின்னரே காரியத்தில் குதித்தார் இந்தியப் பிரதமர்.

அந்தக் கொடூரமான கொலைப்பழியைத் தூக்கி தி.மு.க மீது போட்டுவிட்டு அரசியல் ஆதாயம் தேடியவர்கள் இங்கே உண்டு. அவர்களுக்குத் துணை போனவர்கள் இங்கே உண்டு. பிரபாகரன் குற்றவாளி என்று நீதிமன்றங்கள் அளித்த தீர்ப்பை மேடை போட்டுக் கேலி செய்தவர்கள் இங்கே உண்டு. அதனால்தான் இந்தியாவை இளிச்சவாயன் என்று நினைப்பவர்களுக்கு இங்கே பஞ்சமில்லாமல் போயிற்று.

அந்தக் காலகட்டத்தில், இலங்கைக்கு நல்லெண்ணப் பயணம் மேற்கொண்ட இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ்காந்தி மீது, இராணுவ அணிவகுப்பின்போது ஒரு சிங்கள வெறியன் துப்பாக்கி பேனட்டால் கொலைவெறித் தாக்குதல் மேற்கொண்டான். அந்தத் துர்ச்சம்பவம், சிங்கள இனம் இந்தியா மீது கடும் கோபம் கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கான அப்பட்டமான அடையாளம். நல்லவேளையாக அவர் உயிர் தப்பினார்.

ஆனால் ஒரு தமிழ் மனிதவெடிகுண்டிலிருந்துதான் அவரை எவராலும் காப்பாற்ற முடியவில்லை. அதுவும் இந்தியாவில்; தமிழகத்தில். தமிழுக்கும் தமிழினத்துக்கும் அன்றைக்குக் கிடைத்த அவப் பெயரை இன்றளவும் நீக்க முடியவில்லை.

ஒரு தேசத்தின் பிரதமரை வெடிகுண்டு வைத்துக் கொல்வது தீரச்செயல் என்று வியந்த புண்ணியவான்கள் வாழ்ந்த புனிதபூமி இது. நாட்டுக்காக உயிர்த்தியாகம் புரிந்த ராஜீவைப் புகழ்ந்தால், மரணத்தைக் கட்டித் தழுவிய தணுவை என்னவென்று பாராட்டுவது? என்று குறுக்குக் கேள்வி எழுப்பிய தேசாபிமானிகள் நிறைந்த நாடு இது.

சுமார் மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் இலங்கையில் போர் நிறுத்தம் நீடித்த சமயத்தில், திடீரென்று கொழும்புவில் தோன்றிய மாவீரன் பிரபாகரனிடத்தில் ஒரு வருத்தம் தெரிவிக்க மாட்டாரா என்ற ஏக்கத்தில், ‘ராஜீவ் காந்தியைப் படுகொலை செய்தது பற்றி இப்போது நீங்கள் என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்?’ என்று ஓர் இந்திய செய்தியாளர் கேள்வி எழுப்பினார். ‘அது முடிந்து போன கதை. இப்போது அதைப்பற்றிய கேள்வி தேவையில்லை’ என்று நெருப்பைக் கக்குவதைப் போல் வெறுப்பை உமிழ்ந்தார், பிரபாகரன்.

நூறு கோடி மக்களின் தலைவனின் கோரப்படுகொலைக்காக ஒரு விழுக்காடுகூட வேதனை தெரிவிக்காத அவரது அரக்கக் குணத்தை எண்ணி இந்தியத் தலைவர்கள் பொங்கி எழுந்திருக்க வேண்டும். குறைந்த பட்சம் கண்டனமாவது தெரிவித்திருக்க வேண்டும். தேச விசுவாசத்திற்கும் தேச துரோகத்திற்குமிடையே இங்கேதான் வித்தியாசம் வெளிப்படுகிறது.

தனது தளபதிகளில் பலபேரை பிரபாகரன் கொன்றிருக்கிறார். யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்த அப்பாவி முஸ்லீம்களை வெவ்வேறு இடத்திற்குத் துரத்தியடித்திருக்கிறார். அவர்களது வழிபாட்டு இடங்களை உருத்தெரியாமல் நொறுக்கியிருக்கிறார். லட்சக்கணக்கான அப்பாவித் தமிழர்களை மனிதக் கேடயமாக பயன்படுத்தியிருக்கிறார். என்ன அக்கிரமம் செய்தாலும் அபாரம் என்று கை தட்டுகிற கோமாளித்தனங்களாலேயே இன்றைக்கு அவரொரு கொடுங்கோலனாகப் பரிணமித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஈழத் தமிழ் மக்களை முற்றிலுமாக காப்பாற்ற வேண்டுமென்ற நிஜமான சிந்தனை இருக்குமேயானால் , ஐக்கிய நாடுகள் சபை அறைகூவல் விடுக்கத் தேவையில்லை. அமெரிக்கா அலற வேண்டியதில்லை. இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் தீர்மானங்கள் இயற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை. தமிழகத்தில் தீ குளிப்புச் சம்பவங்கள், மனிதச் சங்கிலிகள், பேரூந்து எரிப்புகள், உண்ணாவிரதங்கள், போராட்டங்கள் எதுவும் எதுவும் தேவையில்லை. எல்லோரும் ஒன்றுசேர்ந்து ஏகோபித்த குரலில் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரா! என் ஈழத்துச் சொந்தங்களைக் காப்பாற்று! என்று பிரார்த்தித்தால், அதற்கு அவர் செவி மடுத்தால் போதும்; தமிழர்களுக்காக இங்கே யாரும் ஒப்பாரி வைக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் போகும்.

கண்ணீர் சிந்தவேண்டிய கட்டாயமெல்லாம் தமிழர்களைக் காப்பாற்றுகிறோம் என்ற போர்வையில் விடுதலைப் புலிகளின் தாக்குதலை ஊக்கப்படுத்தியதால்தான், இந்தப் பிரச்னையில் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் எம்பிக் குதிக்கிற யாராவது ஒருவர், முதலில் பிரபாகரனைப் போர் நிறுத்தம் செய்ய அறிவுறுத்தியதுண்டா? ஐ. நா.சபையால் தீவிரவாதிகள் என்று பிரகனப்படுத்தப்பட்ட ஒரு கும்பலை எதிர்த்து, மக்களால் நிறுவப்பட்ட ஓர் ஆட்சி யுத்தம் புரிந்தால், குறுக்கே நின்று தடுத்து நிறுத்து என்று இந்தியாவுக்கு நெருக்கடி கொடுப்பது என்ன வகை ஜனநாயகம்? காஸா பகுதியில் இதே நிலை வியாபித்திருந்தபோது முஸ்லீம்கள் அதிகம் வாழும் பகுதியான கேரளாவிலோ, மேற்கு வங்கத்திலோ ஏன் இந்த ஜனநாயகம் பேசப்படவில்லை?

அப்பேர்ப்பட்ட இலங்கையின் தேவக்குமாரனுக்காகத் தமிழகமே இப்போது திரண்டு கொந்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இந்திய தேசத் தலைவனை வெடிகுண்டு வைத்துத் தகர்ந்த பிரபாகரனின் பெயரைத் தங்களது குழந்தைகளுக்கு சூட்டி அழகு பார்க்கிறது. எப்போதாவது ஒருநாள் தனது தீவிரவாதக் கொள்கையையும், பரிவாரங்களையும் காப்பாற்ற இந்தியக் கரங்களால் மட்டுமே முடியும் என்று எதிர்காலத்தை நினைத்துப் பார்க்காத ஒரு போராளிக்காகச் சகோதர இந்தியத் தமிழர்களைப் பகைத்துக் கொள்கிற காட்டுமிராண்டித்தனம் இங்கே தினந்தோறும் அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது. நேற்றுவரை போற்றியவர்களால் இந்தியத் தலைவர்களின் கொடும்பாவிகள் எரிக்கப்படுகின்றன. நாளைக்கு பாராட்டப்போகிற அரசியல் நண்பர்களின் உருவபொம்மைகள் சிதைக்கப்படுகின்றன.

இங்குதான் இந்தியத் தமிழினத்தைப் பற்றி ஒன்றுமே புரியமாட்டேனெங்கிறது.

ஈழத்து அப்பாவித் தமிழ் மக்கள் எவ்விதக் குறையுமின்றிக் காப்பாற்றப்பட வேண்டும் என்பதில் இந்தியாவிலிலுள்ள எவரும் மாற்றுக் கருத்து கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றவில்லை, ஏன்? ஐ. நாவும் அமெரிக்காவும் கூட அதற்காக குரல் கொடுக்கின்றன. ஜனாதிபதி பிரதிபா பட்டீல், வெளியுறவு அமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி, விடுதலைப் புலிகளால் தனது கணவரை இழந்து தாலியைத் துறந்த சோனியா காந்தி உள்ளிட்ட மத்தியத் தலைவர்களிலிருந்து, திராவிடக் கழகத் தலைவர் வீரமணி உட்பட அனைவரும் தமிழர் பாதுகாப்பு குறித்து மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருப்பதைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

ஆனால், மத்திய அரசு லட்சுமணன் கோட்டைத் தாண்டுகிற விஷயத்தில் மட்டும் சற்றுத் தயக்கம் காட்டுவதாகத் தெரிகிறது. அதுகூட தேசத்தின் நன்மையைக் கருதியே என்பதைச் சாதாரண மக்கள் கூடப் புரிந்து கொள்ள முடியும். அப்படியானால் தமிழகத் தலைவர்களுக்குப் புரியவில்லையா? அல்லது புரியாதவர்கள் போன்று மத்திய மாநிலை அரசுகளைச் சங்கடத்தில் ஆழ்த்த வேண்டுமென்ற தீய நோக்கத்துடன் ஆர்ப்பரிக்கிறார்களா? அதற்கு இந்த தருணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தற்கு ஒருவேளை வரப்போகும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல் காரணமாக இருக்கலாமோ?

அப்படியானால் அழுவது, கதறுவது, ஒப்பாரி வைப்பது அனைத்துமே அரசியல்தானா? அல்லல்படும் ஈழத்தமிழனுக்காக இல்லையா?

சுமார் ஓராண்டு காலமாகவே தமிழகத்து அரசியலில் அணிகள் மாறத் துவங்கிவிட்டன.. ஐந்தாண்டுகளாக எதிராளியாக இருந்தவர்களுடன் இப்போது கை கோர்த்து நடக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம். காங்கிரசுடனோ தி.மு.கவுடனோ கூட்டணியை முறித்துக் கொள்வதற்கான இரத்தத்தைச் சூடாக்கும் கொள்கை முரண்பாடுகள் எதுவும் தோன்றிவிடவில்லை. மக்களிடம் கூறுவதற்குக் கைவசம் இருப்பதெல்லாம் இலங்கைப் பிரச்சனை மட்டுமே. எல்லாத் துருவங்களையும் ஒன்றிணைக்கிற சக்தி இப்போதைக்கு அது ஒன்றுதான்.

அதனால்தானோ என்னவோ இந்த விவகாரத்தில் தமிழக எதிர்நிலை தலைவர்களின் பாஷைகள் அறவே தெளிவாக இல்லை. செல்வி ஜெயலலிதாவைத் தவிர இடதுசாரிகள் உள்ளிட்ட தமிழக அரசியல் தலைவர்கள் பேசும் செந்தமிழ் மொழியிலேயே நரேந்திரமோடியின் இரத்தவாடை வீசுகிறது. இப்போதைய தமிழகத்து அரசியல்வாதிகளின் வார்த்தைகளில் நிதானமோ தமிழ்ப்பண்போ வெளிப்படவில்லை. பாரதி பாடினானே, ‘இன்பத் தேன் வந்து பாயுது காதினிலே’ என்று. அந்த இன்பமுமில்லை; தேனுமில்லை. அமிலத்தில் மட்டுமே தோய்த்தெடுக்கப்பட்ட வெறும் வர்க்க வெறி மட்டுமே வெளிப்படுகிறது.

சமீபத்தில் நடந்த பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில், ஈழத்துப் பிரச்னையில் பாரதீய ஜனதாவை ஒதுக்கிவைக்க வேண்டியதில்லை என்று அறிவுரை கூறுகிறார் ஒரு செய்தியாளர். இதுபோன்ற அற்புதமான யோசனைகளை மீடியாக்காரர்கள் வெளிப்படுத்தப் போய்த்தான் நாடு வெகு வேகமாக சீரழிந்து கொண்டிருக்கிறது. தனது கட்சியின் கொள்கை காரணமாகவே பா.ஜ.க. தள்ளியே நிற்கிறது என்பதைக் கூடப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், குழம்பிப் போய்க்கிடக்கிறார்கள் பத்திரிகைகாரர்கள்.

இலங்கையில் கொல்லப்படுபவர்கள் ஒருவேளை கிருஸ்தவர்களாக இருந்திருந்தால் அமெரிக்கா தலையிட்டு அவர்களைக் கைத்தூக்கிவிட்டிருக்கும்’ என்று வெடிக்கிறார் தமிழகத்துப் பெருந்தலைவர்களில் ஒருவரான ராமதாஸ். இந்தியப் பேரரசில் அங்கம் வகித்துக் கொண்டே ஆரோக்கியமோ, சுகாதாரமோ இல்லாத சொற்களால் மத்திய அரசை அர்ச்சிக்கிறார் அவர்.

தமிழ்த் தேசிய கட்சியிலிருந்து காங்கிரஸூக்குத் தாவி, அங்கேயும் நிரந்தரமாகக் காலம் தள்ளாமல் தனிக்கட்சி துவங்கி, அதிலும் தங்காமல் இப்போது ஈழத்துப் போராளிகளுக்காகத் தனி ஆவர்த்தனம் வாசிப்பது நெடுமாறன் போன்ற அரசியல் துறவிகளுக்கு வேண்டுமானால் சரியாகப் படலாம். பாஸ்போர்ட்டே இல்லாமல் சட்டவிரோதமாக முல்லைத்தீவுக்குச் சென்று கள்ளத்தனமாக பிரபாகரனைச் சந்தித்துவிட்டு வந்த வை.கோ கூட நெடுமாறன் ரகம்தான். அவர்களுடன் சேர்ந்துகொண்டு திருமாவளவன், ராமதாஸ் போன்றோர் கூட ஈழத்துத் தமிழர்களின் வேதனையைத் தடுப்பதற்குப் பதிலாக நிலைமையை மிகவும் மோசமடையவே செய்யும்.

இவர்கள் அனைவரும் ஈழத்துத் தமிழர்களைக் காப்பாற்றுவதற்குப் பதிலாக விடுதலைப்புலிகளுக்கு ஆதரவாக வரிந்து கட்டிக்கொண்டு களத்தில் குதித்திருப்பது தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

விடுதலைப்புலிகள் வேறு; ஈழத்துத் தமிழர்கள் வேறு, ஒன்றோடு ஒன்றைப் போட்டுப் பின்னிக் கொள்வதாலேயே ஈழத்தமிழர்கள் மிகவும் ஆபத்தான இடத்துக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஓர் அன்னிய அரசுக்கும் தீவிரவாதிகளுக்கும் நடைபெறுகிற போராகக் கருதாமல் இனப்படுகொலை என்று வர்ணம் பூசி எவ்விதப் பயனுமில்லை.

இங்கே தலைவர்கள் பிடிவாதம் பிடிக்கும் ஒவ்வொரு வினாடியும் அங்கே எண்ணற்ற தமிழன் உயிர் துறக்கிறான். இந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள மறுத்து, வேறு திசையில் கவனத்தைத் திருப்புவதுதான் தமிழனத் துரோகம்.

***

ஏப்ரல் 2009ல் வாசகி ஸ்ரீவித்யாவின் எதிர்வினை :

மார்ச் 2009 இதழில் ஏ.ஹெச். ஹத்தீப் எழுதிய கட்டுரை வாசித்தேன். ‘விடுதலைப் புலிகள் வேறு, ஈழத் தமிழர்கள் வேறு. இதைப் புரிந்து கொள்ள மறுப்பது தமிழனத் துரோகம்’ என்று எழுதியிருப்பதை தமிழுணர்வு உள்ள யாருமே ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள். உலகெங்கிலும் (கனடா, லண்டன், ஸ்வீடன் உட்பட) ஈழத் தமிழர்கள் லட்சக்கணக்கில் திரண்டு புலிகளுக்கு ஆதரவு தெரிவித்தே, தனி ஈழத்துக்கான தாகத்தை வெளிப்படுத்தி வருகிறார்கள். புலிகள் மட்டுமே தமிழ் மக்களுக்கான போராட்டத்தில் களத்தில் உள்ளனர். இவர்கள் இல்லையெனில் இலங்கையில் தமிழினமே அழிந்திருக்கும். நண்பர் செய்தி ஊடகங்களிலிருந்து விலகியே இருக்கிறாரோ என்று எண்ண வேண்டியுள்ளது. 80களிலிருந்தே உலகளாவிய ஊடகங்கள் பலவும் சிங்களே அரசின் இனவெறியை, பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளைப் பதிவு செய்து வருகின்றன. இலங்கை அரசியலமைப்பில் தமிழர்களுக்கு சம உரிமைகள் வழங்கப்பட வழியே இல்லை. ஏனெனில், ‘சிங்கள பவுத்தர் மட்டுமே அதிபராக முடியும்’ என்கிறது அவர்கள் சட்டம். இந்நிலையில் அறவழிப் போராட்டங்கள் நடத்தில் அவை கடுமையான வன்முறையால் ஒடுக்கப்பட்ட பிறகே தமிழ் இளைஞர்கள் ஆயுதம் எடுக்க நேரிட்டது. இதுதான் இலங்கையின் அரச பயங்கரவாத வரலாறு. புலிகள் தற்போதும் போர் நிறுத்தத்திற்கு தயார் என் இம்மாதத் துவக்கத்தில் அறிவித்தும் சிங்கள அரசுதான் அதனை ஏற்கவில்லை. முன்பும் பலமுறை அமைதிக்கான நோர்வே முயற்சி உட்பட அனைத்தும் சிங்கள அரசாலேயே மீறப்பட்டன. சிங்கள அரசின் நோக்கம் தமிழின அழிப்பே. புலிகள் மீதான வெறுப்பால் நண்பர் ராஜீவ் காந்தியை மகத்தான் மக்கள் தலைவராகக் காட்ட முற்படுகிறார். இந்திய, சிங்கள் ராணுவக் கொடூரங்களை அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல் அமைப்பு அம்பலப்படுத்தியுள்ளது. ‘பிரபாகரன் அரக்க குணம் படைத்தவர்’ என்கிறார். அப்படியென்றால் சிங்கள அரசு அன்பே உருவான புத்த அரசா? ஈழ மக்கள் 30 ஆண்டுகளுக்க்கும் மேலாக அவலங்களைச் சந்தித்து வருகின்றனர். ஆனால், பாவம் தமிழ் பேசுபவர்களிடையே சிலருக்கு இது புரியவில்லை. மதம் குறுக்கிட்டு விடுகிறது. பாலஸ்தீன மக்களைப் போலவே வதைகளுக்கு ஆளாகும் ஈழத் தமிழர் அனாதையாக உள்ளனர். புலிகள் தவிர அவர்களைப் பாதுகாக்க யாருமில்லை என்பதே நிதர்சனம். ஈழ மக்களுக்காகப் பேசிவரும் தமிழகத் தலைவர்களிடம் நரேந்திரமோடியின் இரத்தவாடை வீசுவதாக கூறுகிறார். நரேந்திர மோடிக்கு விருந்தளித்தும் நட்பு பாராட்டுவதும் ஜெயலலிதா என்பதை நினைவுபடுத்துகிறேன். இன்றளவும் ஒரு சிங்களப் பெண்ணையாவது புலிகள் துன்புறுத்தியதில்லை. இதனைப் புரிந்து கொள்ளும் மாண்பு பலரிடம் இல்லை. ‘முழுக்க முழுக்க மக்கள் போராட்டம் என்பதைக் கொச்சைப்படுத்து முன், இரத்தவாடை வீசும் இலங்கை வரலாற்றை ஊன்றிப் படிக்குமாறு நண்பரைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

 – ஸ்ரீவித்யா, கூடலூர், நீலகிரி மாவட்டம்.

**

நன்றி : ஏ.ஹெச். ஹத்தீப், ஸ்ரீவித்யா, சமநிலைச் சமுதாயம்.

**

ஒரே ஒரு சுட்டி : http://nagarjunan.blogspot.com/2009/05/blog-post_20.html

« Older entries Newer entries »