Missing you, Dad! : தாரிக்-இன் கவிதை , தாஜ் வாழ்த்துடன்…

‘கண்ணாடி அணிந்திருப்பது தாரிக் ; பின்னாடி அமர்ந்திருப்பது ஷமிம் – அவர் அண்ணன்.’    –  M

***

’u start wid something which u think as d main thing but u end up making something else’  என்று தன் அத்தாவையே விமர்சிக்கும் நட்சத்திரத்தை அறிமுகம் செய்கிறேன். அத்தா யாரு, நம்ம மஜீதத்தாதான். அத்தாவை மட்டுமல்ல,  ஆபிதீன் பக்கங்களையும் விமர்சிப்பார் இவர் – ‘y s it so islamized?’ என்று.  நான் என்னா பண்றது தாரிக், எனக்குத் தெரிஞ்சவங்க எல்லாரும் தொப்பி போடுறவங்க. உங்களாலெ இப்ப இன்னொன்னு சேர்ந்து போச்சி..!   நிறைய எழுதுங்க , வாழ்த்துகள். உங்களை வாழ்த்தும்போது , ‘நுட்பம் கொண்டவர்களிடம்தான் கவிதை அணையும்’ என்று படு நுட்பத்தோடு தன்னையும் சேர்த்துக்கொள்ளும் தாஜோடு நிறைய உரையாடுங்கள்.  கவிதை தவிர எல்லாம் வரும்! சொல்ல மறந்துட்டேன், உங்க  அத்தாட தொல்லை இங்கெ தாங்க முடியலே. புதுசா , ’முல்லாவும் டான்ஸு’ம் என்று ஒரு ஜோக் அனுப்பியிருக்கிறார்.  ஹாரிபிள் ஹஜ்ரத் மாதிரி இன்னொன்னு . இங்கே பதிவிட்டால் கொன்றே விடுவார்கள்.  y s it so islamized? –  ஆபிதீன்

***

அன்புடன்
தாரிக்

பெயர் தாஜ்.
உன் தந்தையின் நண்பன்.
உன் வளர்ச்சியைப் பற்றி
அடிக்கடி
உன் தந்தை
என்னிடம் கூறி பெருமைப்படுவார்.
இன்றைக்கு
உன் கவிதைகளை
மகிழ்ச்சியோடு
எனக்கு அனுப்பித் தந்தார்.
வாசித்தேன் பிரமிப்பாக இருந்தது.
நல்ல திறமை
இன்னும் இன்னும் வளர்த்துக்கொள்.
சந்தோஷம்.
வாழ்த்துக்கள்.
-தாஜ்

***

அன்புள்ள தாஜ் அவர்களுக்கு,

தங்கள் பாராட்டுக்கு நன்றி…

கை விரலில் வந்து முட்டும் வார்த்தைகளை புனைய முடியாத பூரிப்பு..

தங்களைப் பற்றி நிறைய சொல்லியிருக்கிறார் அத்தா…

தங்களின் படைப்புகள் பார்த்தேன்.. அனைத்தும் அற்புதம்…

-தாரிக்

***

அன்பு தாரிக்

நன்றிக்கு
நன்றி.

நீ ஈடுபாடு கொண்டிருக்கும்
கவிதை
அபூர்வமான விசயம்.
எல்லோருக்கும் வாய்க்காது.
நுட்பம் கொண்டவர்களிடம்தான்
அது அணையும்.

கவிதை என்பது
உணர்தலில் திளைக்கும் சங்கதி.
அதனைப் படைப்பதென்பது
இன்னும்…. இன்னும்
மேலான
உணர்தலில் திளைக்கும் சங்கதி!

இப் பருவத்தில்
வளமான
பொழுதுப் போக்கு அம்சமாக மட்டும்
கவிதை எழுதுதலில்
ஈடுபாடு கொள்.

படிக்கும் படிப்பு ஆகி
பணியில் அமர்ந்தாகி
கவிதைக் குறித்து
நிறையப் படித்தாகி……
பின்னர்
நீ தீர
கவிதைப் படைப்பில்
உச்சம் தொட முனைவாய்.

வாழ்த்துக்கள்
-தாஜ்

***

அன்புள்ள தாஜ் அவர்களுக்கு,

பொழுதுபோக்காக கவிதைகளை படிக்ககூட முடியாமல் இருக்கும் சோம்பேறி ஆகிவிட்ட எனக்கு கவிதைப்படைப்பு என்பது தற்சமயம் எட்டாக்கனிதான்! 🙂

படிப்பு, பணி… இரண்டும் கலந்த மருத்துவத்துறையில் கால் வைத்து விட்டு அதற்கான பொறுப்பு இல்லாமல் இருக்கின்றோமே எனும் சிந்தனை ஓங்கியிருக்கும் நேரத்தில், இலக்கியச்சிந்தனையெல்லாம் தங்களுக்கு அனுப்பும் அஞ்சல்களோடு சரி…..

தங்களின் வார்த்தைகள் வரமாக வளரும் என்ற நம்பிக்கையுடன்,

தாரிக்

***

Missing you, Dad!


Missing your warmth and love,
I am here alone;
Like a calf that lost its cow,
I’m calling you dad, in a humble tone.

Missing your advices and chats,
I am here ignored;
In memories that grew fat,
I took you, while others blurred.

Missing you from breakfast to dinner,
I feel like hell here;
But i am not any sinner,
To break out with tears.

Missing the joys and sorrows,
I bear things as much as i could;
Because i do know,
That everything is meant for good.

Tariq / Feb’ 2007

**

View Readers’ Comments here.

**

நன்றி : தாரிக் | hercules_tariq@yahoo.co.in

சும்மாவா? – மஜீத்

‘MIRAL’  சினிமாவை மஜீதிடம் கொடுத்து விமர்சனம் எழுதச்சொன்னேன். மாசம் ரெண்டாவப் போவுது. மனுஷன் என்னடான்னா யானை,  குரங்கு, எலி என்று ’கிச்சுகிச்சு’ காட்டுகிறார். என்ன செய்வது? Elephant: “Ouch!” . Mouse: “Ouch Vouch Kuch Nahi Gandu, Apna Shot To Aisa Hi Hota Hai!“  ரொம்ப பழைய பிளேபாய் ஜோக்தான். நண்பர் ராஜநாயஹம் கூட – கொஞ்சம் சேர்த்து – முன்பு எழுதியிருந்தார்.  பிரமாதமான நகையுணர்வு கொண்ட சகோதரர் வெங்கட்ரமணனும் எழுதிய ஞாபகம்.  அதுபோல இப்ப நம்ம மஜீத்பாயும் கொஞ்சம் சேர்க்கிறார்.  இது 18++. சின்னப் புள்ளைங்க  சந்தோஷமா இருங்க!

***

சும்மாவா? – மஜீத்

ஒரு காட்டில் ஒரே ஒரு தாசிதான் இருக்கணும்னு வந்த புது சட்டத்துக்குப் பிறகு வருஷா வருஷம் எல்லா மிருகங்களும் சேர்ந்து ஏதாவது ஒரு பொம்பளை மிருகத்துக்குப் பொட்டுக்கட்டி விடுறது வழக்கமாப் போனது.

அந்தக் காட்டில இருந்த ‘மைனர்’ குரங்குக்கு இது வசதியாகவும் போனது. ஒவ்வொரு வருஷமும் புதுசா கிடைக்குதேன்னு அதுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் வேற. ஆனா அந்த சந்தோஷம் எல்லாம் போனவருஷத்தோட முடிஞ்சு போச்சு.

இந்த வருஷம் நடந்த போர்டு மீட்டிங்ல நாட்டாமைகள் எல்லாம் ஒண்ணு சேர்ந்து, ஒரு பொம்பள யானையை நியமிச்சவுடனே நம்ம மைனருக்கு ஒரு மாதிரியான கிளுகிளுப்பு.
 
நல்லா திமுதிமுன்னு இருக்கே, ரொம்ப நல்லாருக்கும்னு அதுக்கு கற்பனை வளர்ந்துக்கிட்டே போச்சு. அப்பத்தான் அதுல ஒரு பெரிய சிக்கல் வந்துச்சு. யானை தனது உருவத்துக்கு தகுந்தமாதிரி ரேட்டையும் அதிகமாக்கி ஃபிக்ஸ் பண்ணிருச்சு. ஒரு தடவைக்கு 100 ரூபாயாம்!!

நம்ம மைனருக்கு வருமானம் கம்மி. இதுக்கு எல்லாம் 100 ரூபாய் பட்ஜெட்ல ஒதுக்குறது ரொம்பக் கஷ்டம். இருந்தாலும் ரொம்ப முயற்சி பண்ணி, 100 ரூபாய் சேர்த்துடலாம்னு நம்புச்சு. எதிர்பாராத செலவுகள் அடிக்கடி வந்து மைனரோட லட்சியத்துக்குக் குறுக்கே நின்றன.

ஒருதடவை 90 ரூபாய் வரைக்கும் சேமிப்பு வந்து அதுக்கு மேல ஏறாததுல, மைனர் ரொம்ப அப்செட். ஒரு முடிவோட யானைட்ட போய், தான் நிலைமையை எடுத்துச் சொல்லி, தான் ரொம்ப ஆர்வமா இருக்குறதையும் சொல்லி, இந்த ஒருதடவ மட்டும் இருக்குற காசை வாங்கிக்கிட்டு ஒத்துழைக்கும்படி, காலில விழுந்து கெஞ்சியது.

யானை ரொம்பக் கறார். அந்தப் பேச்செல்லாம் இங்க ஆகாது. 100 ரூபாய்க்கு சல்லிக்காசு குறைஞ்சாலும் இந்தப் பக்கம் வராதே. மீறி வந்து தொந்தரவு கொடுத்தே, தும்பிக்கையாலே ஒரே சொழட்டுதான்; ஓடிருன்னு வெரட்டிருச்சு.

மைனருக்கு அவமானம் வேற புடுங்கித்தின்னது. இருந்தாலும் அந்த ஆசை மட்டும் குறையல. நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் யானை பின்னாடியே திரிஞ்சுச்சு. சில முட்டாள் மிருகங்கள், நோஞ்சான் மிருகங்கள், ரவுடி மிருகங்கள் எல்லாம் காசு தயார் பண்ணி யானைட்ட போறதைப் பார்த்து பொறாமையில எரிச்சல் பட்டுச்சு.

இப்படித்தான் உடல்பூரா தோல் வியாதியோட  இருந்த அந்த ‘மூனு காலும் ஒரு வாலும்’ உள்ள மிருகம்** கூட எக்ஸ்ட்ரா காசு கொடுத்து யானைட்ட போனதைப் பாத்துப்பாத்து வயிறு எரிஞ்சுச்சு, மைனருக்கு. தான் உக்காந்துருந்த மரத்துல தலைய வேகமா முட்டிக்கிருச்சு. அந்த மிருகம் அப்பப்ப ‘ஊரு’க்குள்ள போய் ஏதாவது சம்பாரிச்சுட்டு வந்துருது. நம்ம ஊருக்குள்ள போனா, நாய்பேய் எல்லாம் துரத்தியடிக்குதுகளேன்னு வருத்தம்!
அப்பத்தான் அந்தக் கொடுமை நடந்துச்சு. ஒரு சுண்டெலி எப்படியோ 100 ரூபாய் தயார்பண்ணி, நேரா யானைக்கிட்டா வந்து சேந்துருச்சு. மைனருக்கு கோபத்தை விட ஆச்சரியம் தாங்கல. இது எப்படி யானைய பண்ணப்போகுதுன்னு பாக்க ஒரே ஆர்வம் மைனருக்கு. பின்னாலயே போய், நல்ல வசதியா ஒரு தென்னை மரத்துல உக்காந்து என்ன நடக்குதுன்னு பாத்துச்சு.

சுண்டெலி நேரா யானையோட பின்னங்கால்ல இருந்து ஏறி, ‘மேல’ போய் உக்காந்துகிட்டு, யானைட்ட என்ன ரெடியான்னு கேட்டுச்சு. யானையும் ம்ம்ம் நான் ரெடின்னு சொன்னவுடனே, சுண்டெலி வேலைய ஆரம்பிச்சிருச்சு.

மைனருக்கு கோபம் தலைக்கேறி, சமாளிக்க முடியாம தென்னை மரத்துல இருந்து ஒரு எளனியைப் புடுங்கி யானை மண்டையக் குறிபாத்து எறிஞ்சுச்சு. அடிபட்ட யானை வலி பொறுக்காம அம்மாஆஆஆஆன்னு ஒரு கத்து; மைனருக்கு அப்ப வந்த சந்தோஷம், ஒரு நொடி கூட நீடிக்கலை. யானை கத்துறதைக் கேட்ட சுண்டெலி, “ம்க்கும், சும்மாவா, 100 ரூபாய்ல?’ ன்னு சொல்ல, அதுக்கு மேல தாங்காத மைனர், தென்னை மர உச்சில இருந்து குதிச்சு தற்கொலை பண்ணிக்கிருச்சு.

**

’பின்’ குறிப்பு : **அது என்ன மூனு காலு ஒரு வாலு உள்ள மிருகம்னு யோசனையா? அது ஒண்ணும் அதிசயம் இல்லங்க. அது ஒரு சொறிப்புடிச்ச நொண்டி நாய்ங்க.

***

நன்றி : மஜீத் |  amjeed6167@yahoo.com

கஷ்டத்தை கஷ்டமா நெனச்சாதான், கஷ்டம் கஷ்டமா தெரியும்! – மஜீத்

பள்ளம் , மேடு என்று ஏதேதோ எழுதி இந்த வில்லங்கம் அனுப்பியிருக்கிறதே.. அர்த்தம் வேறு மாதிரி வருமே என்று பயந்துகொண்டே வாசித்தேன். சே, ‘துஆ’ கேட்கும் பயங்கரமெல்லாம் இல்லை. இது ஆன்மீகமாக்கும்.  ‘God Is Not a Solution – but a Problem’ என்று நம் ஓஷோ கிண்டல் செய்யும் ஆன்மீகமல்ல. வேறு வகை. ஆண்மீகம்? அட, வாசித்துப் பாருங்களேன். காரில் போகிற மஜீதின் பார்வை இது. கல்லுடைத்து கொண்டிருந்தாலும் அப்படித்தான் பார்ப்பாரா என்று தெரியவில்லை. ‘கஷ்டத்தை இஷ்டமா நெனச்சா, கஷ்டம் இஷ்டமாயிரும்’ என்கிறார் முடிவில். கஷ்டம்!

நாளை , இன்ஷா அல்லாஹ், ஹமீது ஜாஃபர் நானாவின் ‘ஹாஷ்யம்’ வெளியாகும். இன்னொரு கஷ்டம்!

ஆபிதீன்

***

வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே!  – மஜீத்

எல்லோரும் கொண்டாடுவோம்!

சில காலமாக எனக்கு ஒரு பழக்கம். வெளியில் கடினமான வேலை செய்யும் நண்பர்களைத் தாண்டும்போது, இயல்பான ஒரு புன்னகையையும், சில சந்தர்ப்பங்களில் ஓரிரு வார்த்தைகளையும் விட்டுச் செல்வதே அது. “இயல்பான” என்று சொல்வதின் அர்த்தம், எனது புன்னகையின் தொனி, ஏதோ பரிதாபத்தில் வருவதாக நிச்சயம் இருக்காது. நானும் உங்களில் ஒருவன்தான் என்பதையே அவர்களுக்கு உணர்த்தும்.

பொதுவாக எனக்கு இந்த மாதிரி காட்சிகள் அவ்வளவாகப் பிடிக்காது. காரணம், ஒரே மண்ணில் பிறந்த ஒரே மாதிரி மனிதர்கள் ஏன் பலவிதமாக வாழவேண்டும்? எதற்கு பலர் கஷ்டப்பட வேண்டும்? சிலர் மட்டும் வசதி வாய்ப்போடு களிக்க வேண்டும்? அவர்களில் சிலரால் மட்டும் எப்படி மற்றவரை துன்புறுத்த முடிகிறது? போன்ற கேள்விகள் என்னைத் துளைத்தெடுக்கும். நம்மால் என்ன செய்யமுடியும் என்ற இயலாமையும் அதன் பங்குக்கு சுட்டெரிக்கும்.

ஆனால், இரண்டு நாட்களுக்கு முன் துபாயின் ‘எமிரேட்ஸ் ஹில்ஸ்” பகுதிக்குள் போய்விட்டு வரும்போது கண்ட ஒரு காட்சி சிந்தனையின் திசையை மாற்றியது.

ஒரு சிறிய நெரிசலால் போக்குவரத்து தடைப்பட்டு இரண்டு நிமிடம் ஒரே இடத்தில் நின்றபோது, எனது இடதுபுறம் மிக அருகில் பட்டுப்போன ஒரு ஈச்சை மரத்தைப் பிடுங்குவதற்காக அதைச்சுற்றி ஒரு நாலைந்து பேர் பள்ளம் தோண்டிக் கொண்டிருந்தனர். அல்லது ஏதோ இயந்திரம் தோண்டிய பள்ளத்திலிருந்து மண்ணை அள்ளிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் யாரும் என் பக்கம் பார்க்கவில்லை.

எனது பார்வையை அதே திசையில் சிறிது தூரத்தில் நிறுத்த அங்கு வேறு காட்சி. “மாண்ட்கொமெரீ கோல்ஃப் கிளப்”பின்  டிரைவ் ரேஞ்சில் (Montgomery Golf Club- Drive Range) இருக்கப்பட்டவர்கள் பலர் நின்று கொண்டு அவர்களது ‘டிரைவிங் ஸ்கில்ஸை’ வளர்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
[தூரத்திலிருக்கும் குழியை நோக்கி, மேஷ ரிஷபம் பார்த்து, பந்தை ஓங்கி அடிக்கும் முதல் அடிதான் டிரைவ். அதற்கு உபயோகிக்கும் மட்டைக்குப் பெயர் “டிரைவர் (Driver)’” மற்ற மட்டைகளுக்குப் பெயர்:”கிளப்ஸ்” (Clubs) தவறுகள் இருந்தால் கோல்ஃப் தெரிந்த நண்பர்கள் திருத்தவும்]
அங்கு ஒருவர் குனிந்து நின்றுகொண்டு பலவாறு அவரது நிலையை அனுசரித்துக்கொண்டுவிட்டு, பிறகு மட்டையை ஓங்கி, அடிப்பது மாதிரி கீழே கொண்டுவந்து, சரிபார்த்துவிட்டு, அடுத்தமுறை அதே மாதிரி ஓங்கி, ஒரே அடி! பந்து எங்கோ மேலே செல்ல, அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார், அது விழும்வரைக்கும்.

அதே நேரத்தில் அருகே மரத்தடியில் ஒருவர் குறியெல்லாம் பார்க்காமல் மண்வெட்டியால் ஓங்கி மண்ணை வெட்டி, அள்ளி, ஒரு வீசு வீசினார். விழுந்த மண்ணை நோக்கி லேசான ஒரு பார்வை.

திடீரென்று எனக்குள்ளே ஒரு குறுகுறுப்பு: ரெண்டுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

இருவர் உடம்பிலும் வெயிலால் வியர்வை.  இருவர் முகத்திலும் கவலை. (1. இந்தமுறை எத்தனை ‘யார்டு’ போனது பந்து?  2. இன்னும் எவ்வளவு நேரம் மண்வெட்ட வேண்டும் இன்னிக்கு?)

அங்கே இன்னொருவரைப் பார்த்தேன். “டிரைவிங்” பயிற்சி முடித்ததும், தனது மட்டைக்களடங்கிய, நீண்ட “பேக்”கை, அதனடியிலிருந்த சக்கரங்களால், சற்று மேடான புல்தரையில் சிறிது சிரமத்துடன் இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தார்.

இங்கே இன்னொரு நண்பர் ஒரே சக்கரமுள்ள ஒரு ‘டிராலி’யில், மண் மற்றும் சில இலைதழைகளை வைத்து சிறிது சிரமத்துடன் தள்ளிக்கொண்டிருந்தார்.

இருவருமே வலிந்துதான் ஈடுபடுகிறார்கள். கட்டாயமென்றாலும் அது இருவருக்கும் தான். (ஒருவருக்கு சமூக அந்தஸ்து; மற்றவருக்கு பொருளாதார நிலைமை)

இருவரும் தத்தமது இடங்களுக்கு வர சிரமம் கொள்ளுகிறார்கள். (ஒருவருக்கு வார்மிங் அப்; மற்றவருக்கு சீக்கிரம் எழுந்து, பஸ் பிடித்து இத்யாதி…..)

வித்தியாசம் 1:
அவர் அங்கு வருவதற்கு (ஏற்கனவே சம்பாதித்ததில்) சுமார் 20,000 திர்ஹாம் வருட சந்தா மற்றும் இன்றைய வருகைக்கு ஒரு 200 திர்ஹாம் செலவு கணக்கு.
இவருக்கோ இன்றைய வருகையால் சில பத்து திர்ஹாம் வருமானம்;

வித்தியாசம் 2:
இன்று அவர் முகத்தில் ஒரு பெருமை (நான் உயர்வர்க்கத்தினன்)  இவர் முகத்தில் இன்று வருத்தம்தான் தெரிகிறது. ஆனாலும்……
அவர் விடுமுறையில் ஊர் சென்றால் பத்தோடு பதினொன்றுதான்.  இவர் விடுமுறையில் ஊர் சென்றால், தன் சுற்றம் முன்பு? ஆஹா………

இருவரில் யார் சிறந்தவர்?  என்னால் கணிக்க முடியவில்லை. தேவையும் இல்லை நம் வாழ்க்கை நாம் வாழத்தான். அதில் யாரையும் நுழைய அனுமதிக்கத் தேவையில்லை.  வாழ்ந்து பார்த்துவிடுவோம் நண்பர்களே!                                          

அரபி திடீர்னு வந்து ‘கொதவளய’ புடிக்கிறானா? மிசிறிக்காரன் மேல உக்காந்து மூளையைத் திங்குறானா? நம்மாளே நமக்கு ஆப்பு வைக்கிறானா? சொந்தக்காரனே மோசம் பண்றானா? இவங்க எல்லாருமே உங்களை கஷ்டப்படுத்துறதுக்கு அவங்க கஷ்டப்படுறாங்க. படட்டும். நமக்கென்ன??
ஆக, எல்லாருக்கும் கஷ்டம் இருக்கு;    கஷ்டத்தை கஷ்டமா நெனச்சாதான், கஷ்டம் கஷ்டமா தெரியும்!  கஷ்டத்தை இஷ்டமா நெனச்சா, கஷ்டம் இஷ்டமாயிரும்.  கோல்ஃப் ஆட்டக்காரர்கள் மாதிரி!!

ஆமாம். மல்டி-மில்லியனேர்களாகிய இவர்கள், தங்களது குளிர்சாதன வசதியுடைய ஆடம்பர வில்லாக்களை ஒதுக்கிவிட்டு, 45 டிகிரி வெயிலில் 95 சதவீத ஈரப்பதத்தோடு வீசும் வெப்பக்காற்றில் நான்கு மணிநேரம் நாயாய் அலைந்து கோல்ஃப் விளையாடுகிறார்கள்; அது பெருமையாம்; மகிழ்ச்சியாம்; இந்திய நகரங்களில் ட்ராஃபிக் சிக்னல்களில் பிச்சைக்காரர்கள் இதே செயலை வருமானத்தோடு செய்தால்? கேவலம்.

ஆகையினால், ஆனது ஆகட்டும், அனுபவிப்போம் வாழ்க்கையை.  வாருங்கள். எல்லோரும் கொண்டாடுவோம்!!

இன்னா நைனா, இவ்ளோ சொல்றியே, அவர்ட்ட மில்லியன் கணக்குல கீது , இவர்ட்ட டன்கணக்குல கடன்தானே கீதுன்றீங்களா? அத்த விடுங்க சார், அதுக்கும்தான் நம்ப செருப்புதைக்கும் தோஸ்த் சொலுஷன் சொல்ட்டாருல்ல?

**

நன்றி : மஜீத் |  amjeed6167@yahoo.com

காரைக்குடி மஜீதின் கலாட்டாக்கள்

ஸாஃப்டான ஆட்கள் ‘தேரா திக்ர்’ கேட்டுவிட்டுப் போய்விடுங்கள். சரியா?

‘கல்ஃப் கலீஜா ‘ பிஸ்கட்களை காலையில் சாப்பிட்டுவிட்டு அலுவலகம் புறப்படுவது வழக்கம். மெட்ரோவில் என்னை விடுவதற்கு – சாதாரண அர்த்தம்தான் – வரும் சூபர்வைசர் ஷாஜு  போனவாரம் சொன்ன ஜோக்கால் எந்த பிஸ்கட்டும் சாப்பிடப் பிடிக்கவில்லை. அந்த கண்றாவி ஜோக் இதுதான்:

பெரிய கீற்றுத் தடுப்பிலுள்ள ஒரு துளையை  உபயோகித்து அந்த கிராமத்துக் காதலர்கள்  முத்தமிட்டுக் கொள்வது வழக்கம் –  முகத்தைப் பார்க்காமலேயே. ச்ச்…ம்ம்ம் ச்ச்ச்…!  இந்தப் பக்கத்திலுள்ள காதலன் தன் உதட்டை (கீற்று) துவாரத்தில் வைத்துக்கொண்டிருந்ததை ஒருநாள்  பார்த்த பெண்ணின் தகப்பன் கடுப்பாகி, கக்கூஸ் போய்விட்டு அப்படியே கழுவாமல் , அந்தப் பக்கத்தில் தன் பின்பக்கத்தை வைத்திருக்கிறார், குனிந்தபடி. காதலன் சொன்னானாம் : ‘அன்பே, பிஸ்கட் சாப்பிட்டுட்டு வாய கழுவாம அப்டியே வந்துட்டியே!’

பழைய ஜோக்கோ? எனக்கென்ன தெரியும், நானா முகர்ந்தவன்?! லிபியா பற்றி இங்கிருந்து எழுத இயலாததால் லிப்ஸ்-டு-லிப்ஸ் சொன்னேன். சரி, இப்போ ’ஹாரிபிள் ஹஜ்ரத் ஜோக்’ சொல்லி அனைவரையும் அதிரவைத்த (கடுமையாக திட்டி மெயில் அனுப்பிய ஒரு ஆலிம்ஷா கடைசிவரியாக ‘இதுபோல் அடிக்கடி பதியவும்’ என்று சிரிப்புடன் குறிப்பிட்டதை சொல்ல விரும்புகிறேன்) மஜீதுக்கு வருவோம். இவரது கலாட்டா தாங்க இயலவில்லை. 2 TB எக்ஸ்டெர்னல் ஹார்ட்டிஸ்க் இருநூறு திர்ஹம் (சிலர் டிராம் வண்டியோட்டுவது போல ’திராம்’ அல்ல) குறைவாக பர்துபாய் பஜாரில் இருப்பதாக முந்தாநாள் – அங்கிருந்தே – ஃபோன் செய்தார். சைஸ் என்ன என்று கேட்டால் ‘துஆ’ சைஸ்லெ பாதி இருக்கும் நானா’ என்கிறார்! அப்புறம்.. உலகத்திலேயே தன் வீட்டு நாய்க்கு செல்லப்பெயராக ‘நாயி’ என்று வைத்தவர் இவராகத்தான் இருக்கும். பூனைக்கு? பூனய்.. ! இந்த ’ஷார்ஜா ஷேக்’ எது சொன்னாலும் ’ஷாக்’!

நேற்று இவர் அனுப்பியதைப் படித்தபிறகு விக்ஸ் தடவி சிகரெட் குடிக்கவே அருவருப்பாக இருக்கிறது, பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். நாளையிலிருந்து சுருட்டுதான்!

ஒரு விஷயம்… நான் கேட்காமலேயே சில ’நண்பர்கள்’ – தன் வலைப் பக்கத்தில்கூட  பதிவிடாமல் –  ஏடாகூடமாக எதையாவது எழுதி – எனக்கு அனுப்பி விடுகிறார்கள். ’ஆபிதீன் பக்கங்கள்’ பிரபலமாக இருக்கிறாம். அப்படியா,  அகிலத்திலுள்ள ஆறுபேர்கள் அன்றாடம் ’தூக்கி’ப் பார்ப்பதாலா?  ஆனால் அநியாயத்திற்கு அடிவாங்குபவன் நானாக அல்லவா இருக்கிறேன்?   யா அல்லாஹ், என்னை மட்டும் காப்பாற்று!

ஆபிதீன்

***

நவீன கழுவேற்றம் – மஜீத்

புகைபிடிக்கும் வழக்கமுள்ள ஒரு நண்பரைச் சந்திக்க சமீபத்தில் சென்றேன். ‘உர்-உர்’ என்று இழுத்துக் கொண்டிருந்தார், புகையை அல்ல அவரது மூக்கை, இருமிக்கொண்டே. அக்கறையோடு கேட்டேன்: இப்ப உங்களுக்கு சிகரெட் ஞாபகம் அவ்வளவா வராதே? (இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில்தான் நான் சிகரெட்டை விட்டேன்.) ஆனால் அவர் ரொம்பத் தெளிவு – என்னை மாதிரி இல்லை. ஒரு strepsils மாத்திரையை சப்பிக்கிட்டே, ஒரு கப் தேநீரும் குடித்தால் சிகரெட் பிடிக்கும் ‘மூட்’ தானாக வருமென்று சொல்லிக்கொண்டே, இன்னொரு ‘ஐடியா’வும் செய்தார். “விக்ஸ்” மருந்தை விரலில் எடுத்து அதை ஒரு சிகரெட்டில் சுற்றிலும் தடவி, அப்படியே மூக்கருகே வைத்து முன்னும் பின்னும் நகர்த்தி ஆழ்ந்து நுகர்ந்தார். ஆஹா, இதெல்லாம் நமக்குத் தோனலயே, அநியாயமா விட்டுத் தொலச்சுட்டமேன்னு நொந்தபோது, பழைய கதை ஒண்ணும் ஞாபகம் வந்தது.

சொல்லாட்டி நமக்கு தூக்கமும் வராது.

நண்பரின்  வீட்டுக்கு  மாதம் ஓரிரு முறை சென்று, அவருடன் பல சங்கதிகளையும் அளவலாவி மகிழும் ஒரு அப்பாவியின் பரிதாப கதை இது. என்னதான் அவர் மகிழ்ந்தாலும் அந்த சந்திப்புகளில் அவருக்கு ஒரு சங்கடமும் இருந்தது. நண்பர் அடிக்கடி சுருட்டு பிடிப்பவர். இவருக்கோ அந்த வாடையே பிடிக்காது. இருந்தாலும் சகித்துக்கொண்டே சென்று வருவார்.

அன்று நண்பரின் வீட்டை அடைந்தவுடன் வரவேற்ற நண்பர் இவரை உட்காரவைத்துவிட்டு இதோ சிலநிமிடங்களில் வந்துவிடுகிறேன் என்று வெளியே சென்றார். இவர் அமர்ந்திருக்கும்போது முன்னால் இருந்த மேசையில் 4 சுருட்டுகள்  இருந்ததைப் பார்த்ததும் பொங்கிவிட்டார். இன்று நண்பரைப் பழிவாங்க முடிவெடுத்ததும் ஒரு விபரீத யோசனை தோன்றியது.

சரேலென்று எழுந்து அறைக்கதவை சாத்தியவர், நான்கு சுருட்டுகளையும் எடுத்து, அவற்றின்மீது, ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் ’கழுவேறினார்

குரூர திருப்தியுடன் அவற்றை இருந்த இடத்தில் வைத்துவிட்டு, கதவையும் திறந்து வைத்துவிட்டு ஒன்றுமறியாதவர்போல் வந்து அமர்ந்துகொண்டார்.

நண்பரும் வந்தார். சிறிது நேரத்தில் முதல் சுருட்டைப் பற்றவைத்தார். ஏதோ துர்நாற்றம் வரவே, சீக்கிரமே எறிந்துவிட்டார். நம்மவருக்கு சிறிது சந்தோஷம். கொஞ்சநேரத்தில் இரண்டாவதைப் பற்றவைக்க, அதே நாற்றம் வர, அதையும் உடனே எறிந்துவிட்டார். நம்மாளுக்கோ கொஞ்சம் அதிக சந்தோஷம். சிறிது நேரம்கழித்து இன்னொரு சுருட்டை எடுத்த நண்பர், பழைய பழக்கதோஷத்தில் அந்த சுருட்டை மூக்கருகே வைத்து ஆனந்தமாக உறிஞ்ச முயற்சித்தார். (பிடித்தமான பிராண்ட் விஸ்கி பாட்டிலை உடைத்ததும், கிளாசில் ஊற்றும் முன்பு முழுமூச்சாய் ஒரு மோப்பம் எடுப்பதைப் போல).

முகம் அஷ்டகோணலாக மாறி, அந்த சுருட்டையும் மீதமிருந்த இன்னொன்றையும் சேர்த்து வெளியே வீசியெறிந்தார். மறுபடி சுருட்டை அவர் நாடவே இல்லை. நம்மாளுக்கோ ஏகசந்தோஷம்!! அரட்டையும் தொடர்ந்தது. மேலும் சிறிது நேரத்தில் நண்பர்கள் இருவரும் பிரிந்தனர்.

அடுத்தமுறை இவர் நண்பரைத் தேடிப்போகும்போது, நண்பர் வெகு உற்சாகமாக இருந்தார். ஆனால் இவரோ நேரெதிராக ஏதோ சோகமாகவே தெரிந்தார். உள்ளே சென்றமர்ந்ததும் நண்பர் சந்தோசமாகச் சொன்னார்: “போனதடவை நீங்க வந்துட்டுப் போனதிலிருந்து, நான் சுருட்டு குடிக்கிறதை விட்டுட்டேன்”

நம்மவர் சோகமாக பதிலளித்தார்: “நான் ஆரம்பிச்சுட்டேன்”

***

நன்றி : மஜீத்amjeed6167@yahoo.com

« Older entries Newer entries »