‘கேட்காவிட்டால் கொடுக்காது!’ – தி. ஜா

‘நளபாகம்’ நாவலின் கடைசியில் , ஜோஷியர் முத்துசாமி எழுதும் இந்த அற்புதமான கடிதம் வருகிறது. அந்தப் ‘பி.கு’ நமக்காகத்தான்! வாசியுங்கள். – AB

*

thi_janakiraman - by - adhimoolam

ஆப்தன் ஸ்ரீகாமேச்வரனுக்கு,

அம்பாளின் அருள் பூர்ணமாகக் கிட்டவேணும். நீர் நாளைக் காலையில்தான் ஊருக்குப் புறப்படுவீர். நான் ரொம்ப அதிகமாய்ப் பேசிவிட்டேன். அதையெல்லாம் பற்றி யோசித்தேன். தூக்கம் வரவில்லை. எழுந்து உட்கார்ந்து எழுதுகிறேன். நான் சன்யாசிகள் சங்கராச்சாரிகள் – முக்கியமாக, ஆதிசங்கரர் எல்லாரையும் தூஷிப்பதாக அபிப்ராயம் சொன்னீர்.

நான் தூஷிக்கவில்லை. ஆதிசங்கரர் உலகம் பிரமிக்கிற மேதைதான். அவர்கள் எல்லாரும் சொந்த ஆசாரத்தில் நல்லவர்கள்தான். நல்ல சீலர்கள், அன்புள்ளவர்கள்தான். ஆனால் ஜனங்களை எல்லாம் ஏழைகளாகவும் கையாலாகாதவர்களாகவும் காரியத்தில் ஊக்கமில்லாதவர்களாகவும் அடிக்கிற ஒரு சம்பிரதாயத்திற்குக் கை கொடுத்து அது நீடிக்குமாறும் ஸ்தாபிக்கவும் உதவி செய்துவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு ஏதும் வேண்டாம் என்றால் மற்றவர்களும் அந்த மாதிரி நினைப்பவர்கள் என்று அர்த்தமா? இந்த உலகம் சுபிட்சமானது. அம்பாள் என்ற சக்தி எதையும் கொடுக்கக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. எதைக் கேட்டாலும் கொடுக்கும். ஆனால் கேட்க வேண்டும். கேட்காவிட்டால் கொடுக்காது. கேட்காதவர்களுக்கும் கொடுக்காது. நான் நாய், பேய் ஏழையாகவே இருப்பேன் என்று நினைத்தால் நீ ஏழையாகவே, நாயாகவே, பேயாகவே இரு என்று சொல்லி சும்மா இருந்துவிடும். எனக்கு ஒன்றும் வேண்டாம், சுகம் வேண்டாம், ஆண்டியாக இருப்பேன், எளிமைதான் பெருமை, இன்பம் என்றால் நீ ஆண்டியாக, ஏழையாக இரு என்று விட்டுவிடும். இந்த உலகத்தில் எத்தனை கோடி ஜீவர்களுக்கும் வற்றாமல் ஆகாரம், வீடு, துணிமணி, சுகங்கள் எல்லாம் எல்லையில்லாமல் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. அவை கேட்டால்தான் கிடைக்கும். கேட்டால்தான் அவைகளைப் பெறும் வழியையும் அந்த சக்தி கொடுக்கும். சுகமாக வாழ்வது குற்றம் என்றால், சரி அப்படியே ஆகட்டும் நீ ஒற்றைத் துணியோடு கஞ்சிகுடித்து  குற்றமற்று எலி வளையிலேயே குடியிரு என்று சொல்லும், சுகத்தை அடைகிற மார்க்கத்தைக் காட்டாது. நம்முடைய வேதங்கள் எல்லாம் எல்லா மனிதர்களும் சுகமாக வாழ வேண்டும், சுகமாக வாழ விடு என்று தெய்வத்தைப் பாடுகின்றன. ஆனால் நம்முடைய கச்சேரிகளிலும் பஜனைகளிலும் நான் நாய், பேய், ஏழை, என்று கதவிடுக்கில் சிக்கின மூஞ்சுறுகள் போல கத்துகிறோம். கதாகாலேக்ஷபங்களிலும் கத்துகிறார்கள். நாங்கள் எல்லாம் தீரர்கள், சத்தியங்களைப் பார்க்கப் பிறந்திருக்கிறோம், சௌக்யமாக வாழ்ந்து அம்பாள் படைத்த சகலத்தையும் அனுபவிக்கப் பிறந்திருக்கிறோம், கொடு என்றால் அம்பாள் வேலைக்காரி மாதிரி கொடுப்பாள். ஓடி உழைப்பாள். அத்தனை சுகங்களையும் கண்டுபிடித்து அனுபவிக்கிற புத்தியையும் வழியையும் காண்பிப்பாள். சக்தியை வழங்குவாள்.

அம்பாளைப் பார்த்து ஒன்றும் கேட்காதே – கிடைத்ததை வைத்துக்கொண்டு போதுமானாலும் போதாவிட்டாலும் இதுதான் நாம் கொடுத்து வச்சது என்று வாயை மூடிக்கொண்டு சும்மா இரு என்று வாயை அடைத்துவிட்டார்கள் இந்த சன்யாசிக் கூட்டங்கள். அதனால்தான் நான் உம்மிடம் உஷ்ணமாகக் கத்தினேன். வித்யாசமாக நினைக்கவேண்டாம். எனக்கு யார் மேலும் கோபம் இல்லை. இந்த ஆண்டிகள் பலநூறு ஆயிர வருஷங்களாக நம் மனசையும் ஆண்டியாக்கிவிட்டார்களே என்றுதான் எனக்கு வருத்தமாயிருக்கிறது. நீர் அந்த மாதிரி ஆண்டிப்பேச்சு பேசவேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன். அடுத்தபடியாக, நான் கேட்டுக்கொண்டபடி இங்கு என்னோடு வந்து இரும். மறுபடியும் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நீர் எனக்குப் பிள்ளையாகவும், சகோதரனாகவும், சில சமயம் குருவாகவும் சில சமயம் சீடனாகவும் ஆப்தசிநேகிதனாகவும் இருக்கலாம். தயங்காமல் வாரும். இல்லாவிட்டால் அடிக்கடி வந்து போய்க்கொண்டாவது இருக்கவேணும். ரங்கமணியம்மாள் குடும்பத்திற்கு எங்கள் பிரியமான விசாரணைகளைச் சொல்லவேணும். இப்படிக்கு உம்முடைய ஆப்தன் அம்பாள் திருவடி முத்துசாமி.

பி.கு : நாமெல்லாம் ஏழைகளாகவும் சோப்ளாங்கிளாகவும் இருப்பதற்காக நம்மைப் படைக்கவில்லை அம்பாள். அட முட்டாள்களே, குருடர்களே செவிட்டுப் பொணங்களே என்று அந்த மாதிரி இருப்பவர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்.
*

நன்றி : காலச்சுவடு, சென்ஷி
தி. ஜா ஓவியம் : ஆதிமூலம்

தொடர்புடைய சுட்டி: ‘நளபாகம்’ மஜீதுபாய்

‘நளபாகம்’ மஜீதுபாய்

தி. ஜானகிராமன்  எழுதிய ‘நளபாகம்’ நாவலை மீண்டும் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ‘கணையாழி’யில் தொடராக வந்த காலத்தில் படித்தது. அதிலிருந்து கொஞ்சம் (இருக்கிறேன் என்று சொல்ல காலாட்ட வேண்டுமே!)

பத்ரிநாத் / பதரிகாச்ரமம் புனித யாத்திரை போகிற ஒரு குழுவினருக்கு டெல்லியில் வழிகாட்டியாக வருகிற இந்த அப்துல் மஜீத் , முதலில் குறும்புக்காரராகத் தெரிந்தார். ‘கோச்சுக்க மாட்டீங்களே, நீங்க நாலு கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சொல்றாங்களே’ என்று ஜோஷியர் முத்துசாமி கிண்டலாகக் கேட்பதற்கு உடனே பதில் : ” இந்த மோட்டார் மணிக்கு நூறு மைல் போகலாம்னு இங்க காமிச்சிருக்கு. அந்த மாதிரிதான்!”

அட, ‘தாக்கத்’ (வலிமை) ! சிரிப்பு வந்துவிட்டது. அப்புறம் வருகிறது நான் ரொம்பவும் ரசித்த பத்தி. வியக்க வைக்கிறார் பாய். வாசியுங்கள். நன்றி – AB
————-

thija-nalabagam-kcபத்தேப்பூர் ஸிக்ரிக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பி வரும்போது மஜீத் அதிகமாகப் பேசவில்லை.

“நம்ம பேச்சைக் கேட்டுக் கேட்டு அலுத்துப் போய்ட்டாப்பல இருக்கு மஜீது பாய்க்கு” என்று கிண்டினார் முத்துசாமி. “ஏம்ப்ளா?”

“அலுத்துப் போகலெ. (சுலோச்சனாம்மா சொன்னாகள்ள, அப்பப்ப அதை நினைச்சுக்கிடறேன். தாஜ்மகாலெப் பாத்தாச்சு அழகாயிருக்கு ஆச்சரியமாயிருக்கு சரி – அப்புறம் சும்மா என்ன பேசுறதுக்கு
இருக்குன்னாங்கள்ள – அதை நினைச்சுக்கிடறேன். அம்மா சொன்னதிலே எத்தினியோ அடங்கியிருக்கு! தாஜ்மகால் கட்டுறான். பெரிய கோவில் கட்டுறான் பெரிய பெரிய அரண்மணையெல்லாம் கட்டுறான் சரி. அண்ணாந்தா களுத்து நோவும். அப்படியெல்லாம் கட்டுறாங்க. கட்டட்டும். அதிலெ என்ன ஆச்சரியப்படும்படியா என்னா ஆயிரிச்சி! வெறும் மண்ணு எப்படி சலவைக் கல்லாச்சு? வெறும் மண்ணும் கல்லும் எப்படி வைரமும் பச்சையும் கெம்புமா ஆச்சு? இக்கினியூண்டு விரை எப்படி மண்ணை இடிச்சுத் தள்ளிகிட்டு முளையா வருது? அது எப்படி இலையா ஆவுது? நிமிர்ந்து வளருதே. அதைவிடவா ஆச்சரியம் இருக்க முடியும்! முளை வர்றதுக்கு முன்னாலெ தளம் அடிச்சாப்பல இருக்கிற தரையிலே விரிசல் காணுது பாருங்க. இக்கினியூண்டு முளையைக் கண்டு தரையே பயந்து விரிஞ்சி குடுக்குதே அதைவிடவா ஆச்சரியம்! அது பயந்துகிட்டு விரிஞ்சி குடுக்குதா! இல்லெ ஆண்டவன் செடியா வர்றாருன்னு பக்தியோட ஆச்சரியமா, ‘ஏலே’ ஒதுங்கிடுவோம்டா’ன்னு விரிஞ்சி குடுக்குதா? அதைத்தான் நினைச்சிக்கிட்டு வர்றேன். ஒரு புல்லு எப்படி நிலத்தைக் கீறிக்கிட்டுக் கிளம்புதுன்னே நமக்குத் தெரிஞ்சுகறதுக்கில்லெ. பத்தாயிரம் பேர் சேந்து இருபது வருசம் முப்பது வருசத்திலெ இந்த மாதிரி ஒரு கட்டடத்த கட்டிப்பிடலாங்க. ஒரு புல்லை உண்டாக்கிடறேன்னு சொல்லுங்க பார்ப்பம். அதான் ஆச்சரியப்பட்டாச்சு. அப்புறம் என்னன்னு சொன்னாங்கள்ள – அதோட அர்த்தமே இதுதான். கண்ணாடியிலெ நம்மைப் பாத்துக்கறதுக்கப்பவே ஆச்சரியா இருக்கு. ஒரு தரம் பார்த்தா மினுமினுன்னு இருக்கு உடம்பு. இன்னொரு நாளைக்கு கண்ணுக்குக் கீள ரப்பை கட்டி சோந்து கிடக்கு. நாம பேசறோம். எங்கேயோ இருக்கிறவங்களை நெனக்கிறோம். திடீர்னு குத்தாலத்துலெ வீட்லெ உக்காந்து எங்கம்மாவோட நான் பேசிக்கிட்டிருக்காப்பல இருக்கு . நானே
மனசுக்குள்ளார அங்க உக்கார்ந்து அவங்களோட ரொம்ப விவரமா பேசிக்கிட்டிருக்காப்பல. அவங்க பேசறாப்பலியும் நான் பதில் சொல்றாப்பலியும் இருக்கு. ஒவ்வொரு வார்த்தையும் காதிலே கேக்குது. இதைவிடவா ஆச்சரியம் இருக்க முடியும்!..” என்று பேசிக்கொண்டே வந்த மஜீத், தேய்ந்தாற்போலப் பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டார். “இப்ப ஐயாவுக்கு நான் பேசிக்கிட்டு வர்றாதே அலுப்பாயிருக்கும், போதுமா?” என்று சிரிக்க வேறு சிரித்தார்.

thija-img1

(பக்: 52-53)

*

படித்துக்கொண்டே வந்த எனக்கு வேறொரு ஆச்சரியம் அடுத்த பக்கத்தில் இருந்தது. நாடி ஜோஷ்யம் உண்மையா என்று முத்துசாமியிடம் மஜீத்பாய் கேட்பதற்கு வரும் பதில் : ” இதுவும் ஒரு ஆச்சரியம்னு நெனைச்சுக்கிட்டு சும்மா இருங்களேன். நான் எல்லாத்துக்கும் ஒரு பதில் வச்சிருக்கேன். உண்டுன்னு சொல்லலாம், இல்லென்னு சொல்லலாம். உண்டுன்னு நம்புறவங்களுக்கு உண்டு. இல்லென்னு நினைக்கிறவங்களுக்கு இல்லெ.”

“அது எப்படிங்க?”

“ஆமா. இப்ப நான் மஜீதைப் பார்த்தப்புறம், மஜீத்னு ஒருத்தர் இருக்கார். ரஹீம்பாய் மச்சினன். அவர் ஆக்ராவிலே வியாபாரம் பண்றார். தமிழ் கைடாவே ஆயிட்டார். தில்லக்கேணி உருது பேசுவார் – இப்படியெல்லாம் தெரியறது எனக்கு. ஆனா உங்களைப் பார்க்காம எங்கியோ நாகூர்லெ இருக்கிற ஆளுக்கு மஜீத் யாரு, என்ன பண்றார்னு எதுக்குத் தெரியணும்? அவர் இங்க வந்து, உங்களைத் தெரிஞ்சுக்க நேர்ந்ததுன்னா, மஜீத் உண்டு. இல்லென்னா அவருக்கு மஜீத் இல்லெ. அவ்வளவுதான்.”

————

காரைக்குடி வில்லங்கம் மஜீதுக்கும் எனக்கும் கண்ணை இருட்டிவிட்டது. அது ஏன் நாகூர் உதாரணம்?! (வேறொரு பக்கத்தில் மெக்கா – அஜ்மீர் – நாகூர் என்ற வரிசையில் சொல்கிறார். போயிருப்பாரோ? )

“அட, இன்னக்கி பகல்தான் உங்க ‘உயிர்த்தல’த்துல வர்ற மீஜான் கதை பத்தி ஆசிப் சொல்லிக்கிட்டிருந்தார், அதுல வர்ற மஜீத் கேரக்டர் செம சிரிப்புன்னு. நான் உங்களோட பழகுறதுக்கு முன்னாலேயே நீங்க எழுதுன கதை அது. மஜீத் ரொம்ப நல்லவர்னு வேறு அதுல சொல்லியிருக்கீங்க!” என்று வியந்தார் மஜீத்.

‘கதையில பொய் சொல்லுவேன்” என்றேன்!
*

நன்றி : காலச்சுவடு, சென்ஷி

*

தொடர்புடைய சுட்டி:
தி.ஜானகிராமன் – அழியா நினைவுகள் : தாஜ்

« Older entries