முந்திய இரவு – தேவதாஸ் காந்தி

எழுத்தாளர் எஸ்.பொ அவர்கள் மொழிபெயர்த்துத் தொகுத்த ‘காந்தி தரிசனம்’ என்ற நூலிலிருந்து எனக்குப் பிடித்த ஒரு கட்டுரையை இங்கே பதிவிடுகிறேன். பல ஆளுமைகள் , தலைவர்கள் சொன்னதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இதை மட்டும் பதிவிடக் காரணம் தந்தை – மகன் – பேரன் உறவும், ‘ஹூசைனப்பா’ என்று என் மகன் நதீம் அழைக்கும் என் சீதேவி வாப்பாவை அது நினைவுபடுத்தியதும்தான். நன்றி. – AB
*

தேவதாஸ் காந்தி, காந்திஜியின் மகனாவர். ராஜாஜியின் மகளைக் கலப்புத் திருமணம் புரிந்தவர். ‘இந்துஸ்தான் டைம்ஸ்’ பத்திரிகையின் ஆசிரியராக இருந்தவர்.

gandhi tharisanam 1wp

முந்திய இரவு – தேவதாஸ் காந்தி

பாபுவுடன் ஒரு கண நேரந் தனிமையிலிருக்கும் அந்த அரிய அநுபவங்களுள் மிக அரிதான அநுபவமொன்று முதல் நாளிரவு எனக்கு ஏற்பட்டது. வழமைபோல 9:30 மணிக்கு அவரிடஞ் சென்றேன். அவர் படுக்கையிற் கிடந்தார். ஆனால் வார்தாவுக்கு முன்னதாகச் செல்லக்கூடிய ரயில் ஒன்று பிடிப்பது பற்றி, ஆசிரமத்தில் வசிப்பவர் ஒருவருக்கு அறிவூட்டுவதை அப்பொழுதுதான் முடித்திருந்தார். நான் உள்ளே அடியெடுத்து வைத்ததும், “என்ன புதினம்?” என என்னை உபசரித்தார். நான் புதினப் பத்திரிகையாளன் என்பதை எப்பொழுதும் அவர் இந்த வகையிலேதான் எனக்கு நினைவூட்டுவார். நான் நன்கு விளங்கிக்கொண்ட எச்சரிக்கையையும் அது சுமந்தது. என்னிடமிருந்து அவர் எதையும் மறைத்து வைக்கவில்லை என்றே கூறலாம். நான் கேட்டவற்றின் எந்தச் சாரத்தையும் அவர் எப்பொழுதுமே தந்தார். ஆனால், பொதுவாக, மிக அத்தியாவசியமான தேவையை உத்தேசித்துத்தான் நான் கேட்கின்றேன்; அதுவும் புதினப் பத்திரிகைகளின் அர்த்தத்தில் புதினத்துடன் எத்தகைய தொடர்பும் இல்லாத நோக்கத்திலேயே கேட்கின்றேன் என்ற அநுமானங்களின் பேரிலேயே, நான் அறிய விரும்பிய விடங்களை அவர் வெளிப்படுத்தினார்.

இவ்விடயங்களில் அவர் தம்மை நம்புவதைப் போலவே என்னையும் நம்பினார். அவரிடம் கொடுக்கக்கூடிய எந்தப் புதினமும் என்னிடம் இல்லை. எனவே, “அரசென்னுங் கப்பல் எவ்வாறு பயணஞ் செய்கின்றது?” என நான் கேட்டேன். “இச் சிறிய வேறுபாடுகள் மறைந்துவிடும் என்பதில் நான் நிச்சயமாக இருக்கின்றேன்” என்றார்.

“ஆனால், வார்தாவிலிருந்து நான் திரும்பும் வரையிலும் விடயங்கள்
காத்திருக்க வேண்டியிருக்கலாம். அதற்கு அதிக காலம் பிடிக்கமாட்டாது. அரசாங்கம் தேசபக்தர்களைக் கொண்டது. நாட்டின் நலன்களுடன் முரண்படும் எதனையும் எவருஞ் செய்யமாட்டார்கள். என்ன நேர்ந்தபோதிலும் அவர்கள் ஒன்றுபட்டிருக்கவேண்டும்; அவ்வாறே செய்வார்கள் என்பதிலும் நான் நிச்சயமுள்ளவனாக இருக்கின்றேன். தாற்பரியங் குறித்த வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை” எனத் தொடர்ந்து அவர் கூறினார்.

இந்தத் தடத்திலேயே மேற்கொண்டுஞ் சம்பாஷணை நிகழ்ந்தது. நான் தாமதித்திருந்தால், அந்த நேரத்திலும், வழக்கமான “கூட்டத்தை” நான் அழைத்தவனாகியிருப்பேன். எனவே புறப்பட ஆயத்தமாகிக்கொண்டே, “பாபு இப்பொழுது நித்திரை கொள்ளப் போகின்றீர்களா?” எனக் கேட்டேன்.

“இல்லை; அவசரமெதுவும் இல்லை. நீ விரும்பினால் இன்னுஞ் சற்று நேரம் பேசலாம்” என்றார். சம்பாஷணையைத் தொடரும் அநுமதியை அடுத்த தினம் புதுப்பிக்க இயலாது போய்விட்டது.

சில தினங்களுக்கு முன்பு, இரவில் நான் விடைபெறும்போழுது, உணவருந்த பியாரிலாலை என் கூடவே அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறினேன். “ஆமாம்; அழைத்துச் செல். ஆனால் என்னை அழைப்பது பற்றி எப்பொழுதாவது நினைத்திருக்கின்றாயா?” எனக் கேட்ட அவர், எப்பொழுதும் போலவே மனம்விட்டுச் சிரித்தார்.

அவர் தில்லியிலே தங்கியிருந்த கடந்த சில மாதங்களாக பாபுவின் அன்புச் சீராட்டுதலைப் பெறுஞ் சலுகை என் மூன்று வயதுப் பையனுக்குக் கிடைத்தது. நாங்கள் பிர்லா மாளிகைக்குச் செல்லத் தவறியபொழுது, என்னிலும் பார்க்க கோபு வராமலிருந்ததைத் தாம் மிகவும் உணர்ந்ததாக, சமீபத்தில் ஒரு தடவை என்னிடங் கூறினார்.

தன் தாத்தா தனக்கு உபசரிப்பு செய்யும் வகையை அபிநயித்துத் தன்னுடைய உதடுகளைப் பிதுக்கிக்காட்டி, இச்சிறு பயல் எங்களுடைய கண்களிலிருந்து இப்பொழுது புதிய கண்ணீரை வரவழைத்துக் கொண்டிருக்கின்றான்.

*

(Download PDF)

நன்றி : மித்ர பதிப்பகம், நூலகம்

‘மாஸ்தி’யின் வெல்லம்

‘வெல்லம்னு இப்பவெல்லாம் பேச்சு வந்தாலே மாஸ்தி நினைவுதான் வருகிறது’ என்பாராம் எஸ்.பொ. அவ்வளவு
அருமையான விசயம். ‘தளம்’ இதழ் 9-ல் வெளியான ஒரு கட்டுரையிலிருந்து மாஸ்தி வெங்கடேச ஐயங்காரின் அந்த சுயசரிதைப் பகுதியை பகிர்கிறேன்.
*

Masti Venkatesha Iyengar3ஒருமுறை வெல்லம் காய்ச்சும் பருவத்தில், என்னுடைய பாட்டனார் என்னை ஓர் அளிமனைக்கு (வெல்லம்
காய்ச்சும் கொட்டகை) கூட்டிச் சென்றார். முன்பே சில முறை நான் என் தோழர்களோடும், மாமனோடும் அங்கு
சென்றதுண்டு. வேண்டிய மட்டும் கரும்புச் சாறை இலவசமாகக் கேட்டு வாங்கிப் பருகலாம். ஆனால் அங்கேயே இருந்து பருக வேண்டும். அரிதாக, சில சமயம் பெரியவர்கள் சிறு பாத்திரங்களில் சாற்றை நிரப்பி வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்வதுண்டு. விநயமாகக் கேட்டுக்கொண்டால், உரிமையாளர் விருப்பப்படி, புதிய வெல்லக் கட்டியும் கிடைக்கும். மணக்க, மணக்க ஒரு சிறு ஆரஞ்சுப் பழ அளவுக்கு.

என் பாட்டனார் அன்று பாத்திரம் எடுத்து வரவில்லை. அளிமனையில் “குழந்தை கையில் ஒரு வெல்லக் கட்டி
கொடுங்கள்”என்று வேண்டுகோள் மட்டும் விடுத்தார். குழந்தைக்காக என்று கேட்டதால், சிறிய கட்டியே
கிடைத்தது. மாலை மயங்கும் வேளை, பாட்டனார் கிராமத்தை நோக்கி நடந்தார். பின்னாலேயே நான், சிறிது
சிறிதாக வெல்லத்தைக் கடித்துச் சுவைத்தபடி.

கிராமத்தருகே இருந்த குளத்து உவர் நீரில் கைகால்களை அலம்பிக் கொண்டு, மாலை வழிபாட்டை முடித்துக்
கொண்ட பாட்டனார் என்னருகே வந்து மெல்லக் கேட்டார்: ‘வெல்லக் கட்டி எங்கே, எடு’.

‘எல்லாத்தையும் சாப்பிட்டு விட்டேனே’ என்றேன் நான் விழித்தபடி.

பாட்டனார் பதறினார்: ‘ஏலா, ஏலா எல்லாத்தையுமா முழுங்கிப்புட்டே?’

கூடவே இன்னொரு சொல்லையும் உதிர்த்தார். கெட்ட வார்த்தையென்றும் சொல்ல முடியாது, கோபமான
வார்த்தையும் இல்லை. கொஞ்சம் வேடிக்கையானது, ஆனால் இங்கே எழுதுவதற்குச் சற்று கொச்சையானது.
அதைச் சொல்லி பாட்டனார் உரக்கச் சிரித்தார். ‘சரி, சரி, போகலாம் வா’. நாங்கள் வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.

எனது சிறு வயதில் நடந்த சம்பவங்களில் இது என்னை மிகவும் பாதித்தது. ஒரு பேரன் மூலம் பாட்டனாருக்கு
வருத்தம் நேரிட வாய்ப்புள்ளது என்பதே என்னால் கற்பனை செய்ய முடியாத ஒன்று. வளர்ந்த பின் உணர்ந்தேன் பாட்டனாருக்கு அன்று வெல்லக் கட்டி சாப்பிட ஆசை எழுந்து விட்டிருந்தது, என்னால் அது கெடுக்கப்பட்டு விட்டது என்பதை.

இந்த உண்மை உறைத்தபோது, பாட்டனாரோ அல்லது அந்த வெல்லக் கொட்டைகையோ என்னருகில் இல்லை.
பாட்டனார் காலம் முடிந்துவிட்டிருந்தது. நிவர்த்திக்க முடியாமல் போன தவறு தருவித்த வருத்தத்தை
இன்னமும் நான் சுமந்து கொண்டிருக்கிறேன். வெல்லம் காய்ச்சப்படும் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் இச்சம்பவத்தை
நினைத்துக் கொள்வேன். புதிய வெல்லத்தின் சுவை ஈடு இணையற்றதுதான். ஆனால் கொட்டகை அருகில் போக
என் மனம் விழைவதில்லை. பாட்டனாருக்கும் கால கதியில் இந்த பற்றற்ற நிலை கிட்டியிருக்கக்கூடும்.
இருந்தாலும் இழப்பின் பாரத்தை சுமந்த என் மனம் அத்தகைய சமாதானங்களை ஏற்கும் நிலையில் இல்லை.

*
நன்றி : ‘தளம்’ இலக்கிய இதழ், வீ. விஜயராகவன்.

« Older entries