ஜி. நாகராஜன் , கோபி கிருஷ்ணன் குறிப்புகள் (தேர்வு : ஆசிப்)

துபாயில் நேற்று மாலை சிறப்பாக நடைபெற்ற அய்யனார் விஸ்வநாத்தின் ஓரிதழ்ப்பூ நூல் வெளியீட்டுவிழாவுக்கு வந்திருந்த ஆசிப்மீரான் கையில் இந்தக் குறிப்புகள் இருந்தன. ஏதாவது மேலும் சொல்லலாம் என்று எடுத்து வந்திருப்பார்! எழுத்தழகைப் பார்த்துவிட்டு நாளை பதிவிடுகிறேன் என்று அப்பிக்கொண்டேன். பைத்தியக்காரன் பத்தும் செய்வான், போகட்டும் விட்டுவிடு! – AB

gn-2

ஜி. நாகராஜன் :

சமுதாயம் தன்னுடைய நலனுக்காக தனிமனிதன் மீது சுமத்தும் கட்டுப்பாடுகளில் திருமணமும் ஒன்று. இதைக் காதலில் தோன்றச் செய்து, காதலில் நிலை பெற்றிருப்பதாக ஆக்கும் அளவுக்கு மனிதன் ஒரு கட்டுப்பாட்டினை தன்னுடைய சுதந்திரமான ஒரு இச்சையின் மறுபுறமாக மாற்ற முடியும்.

மனிதனைப் பற்றிப் பொதுவாக எதுவும் சொல்லச் சொன்னால் ‘மனிதன் மகத்தான சல்லிப்பயல்’ என்றுதான் சொல்வேன்

இதில் உங்களுக்குப் பிடிக்காதது இருந்தால், “இப்படியெல்லாம் ஏன் நடக்கிறது?” என்று வேண்டுமானால் கேளுங்கள்; “இதையெல்லாம் ஏன் எழுத வேண்டும்?” என்று கேட்டுத் தப்பித்துக் கொள்ளப் பார்க்காதீர்கள். உண்மையைச் சொல்வதென்றால் முழுமையுந்தான் சொல்லியாக வேண்டும். நான் விரும்பும் அளவுக்குச் சொல்ல முடியவில்லையே என்பதுதான் என் வருத்தம்.

*

gopi-ays

கோபி கிருஷ்ணன் :

“மன நோயாளி என்பவன் குறுக்கிடும் குடும்பத்தின், பைத்தியக்காரச் சமூகத்தின் பலிகடா. பைத்தியக்காரன் சுவாதீனமுள்ளவன். அவனைப் பைத்தியக்காரன் என்று முத்திரை குத்தும் சமுதாயம்தான் பைத்தியக்காரத்தனமானது” – Thomas Szasz

கட்டுப்பாடுகள் ஏதுமில்லாத Samoaவில் வாழும் தொல்குடிகள் மன ஆரோக்கியத்தின் உச்சநிலையில் வாழ்கிறார்கள் என்று மானிடவியலாளர்கள் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள்.

மன இயல்பின் செழுமையான பாதையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக முளைகளை நட்டு, முட்களைப் பரப்பி கூரான கற்களை ஆங்காங்கு போட்டுவிட்டால், ஓட்டம் எப்படி சீராக இருக்கும்?

நாகரீக வளர்ச்சி என்பதே ஆத்ம நிர்மாணத் தூய்மை மீது மடத்தனமாக அணிவிக்கப்பட்ட சாணியில் தோய்த்த சட்டை. சள்ளை பிடித்த விவகாரம். இதற்காகச் சந்தோசப்பட்டு வேறு தொலைய வேண்டுமா என்ன?

“பண்பாட்டையும் பாலியல் பிறழ்வுகளையும் மனதில் போட்டு குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது. உணர்வுபூர்வமான உண்மையான காதலோடு கணவன் அல்லது பிற ஆடவனுடன் பாலுறவு கொள்ளும் பெண்ணைச் சித்தரிக்கும் சாமர்செட் மாமின் ‘த பெயிண்டட் வெல்ஸ்’ஐ எப்படிப் புறக்கணிக்க முடியும்? சாமர்செட் மாமின் இன்னொரு படைப்பான ‘Rain’ பாதிரியார் ஒருவரின் பாலிச்சையைச் சாடுவதாக அமைகிறது. “எல்லா ஆண்களும் பன்றிகள்” என்று ஒரு பரத்தை சொல்லும் வாசகத்துடன் முடியும் இந்தப் படைப்பத்தான் தூக்கி எறிய முடியுமா?”

“பக்திப் பரவசத்துக்கும் விஸ்கிப் பரவசத்துக்கும் அதிக வித்தியாசமில்லை”

“கீர்க்ககார்டின் ‘பயம் எனும் கருத்தாக்கம்’ என்ற புத்தகத்துக்கு எழுதப்பட்ட முன்னுரையில் : ‘இது சுவாரஸ்யமான புத்தகம். ஆசிரியர் ஒரு முக்கியமான எழுத்தாளர் என்ற அபிப்ராயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளார். ஏனென்றால் ஆசிரியர் ஒரு மனநோயாளி எனக் கொள்ளப்படுவதற்கான ஆதாரங்கள் புத்தகத்திலிருந்து கிடைக்கின்றன”

சமூகமே ஒன்றை ஆரம்பிக்கும். அதுவே கண்டிக்கும். களைய எத்தனிக்கும். சீர்திருத்தும். பிள்ளைக்குச் சரியான கிள்ளல். பிறகு ஆதுரத்துடன் தொட்டில் ஆட்டுதல். பம்மாத்து.

சமுதாய அமைப்பு நாறிக்கிடைக்கில் ஒரு தனி நபரைக் குறைகூறுவதில் யாதொரு பயனும் இல்லை.

நமது கலாசாரம் சீரான சிந்தனையத் தூக்கி எறிந்து கொண்டிருக்கும் முரண்பாடுகளில் ஒரு பெரிய அழுக்கு மூட்டை.

இப்பொழுதுள்ள சமுதாயம் பாலுணர்வின் அடிப்படையில் தோன்றும் பொறாமையை அடியொற்றித்தான் தோன்றி இருக்க வேண்டும்.

இது முனிபுங்கவர்களுக்காகவோ, துறவிகளுக்காகவோ, சன்னியாசிகளுக்காகவோ, செக்ஸை பாவம் என்று கருதும் மனநோயாளிகளுக்காகவோ எழுதப்பட்டதல்ல. உள்ளங்களிலும் உணர்வுகளிலும் இயல்பான நம்பிக்கை வைத்திருக்கும், எளிதில் கசிந்துருகிவிடும் இளகிய மனது படைத்தவர்களுக்கக எழுதப்பட்டது. பாலுணர்வும் பரவசமும் காதலும் எத்தனை ரம்மியமானவை?

asif-gopi1.jpg

asifmeeran-IMG_2999

நன்றி : ஆசிப்மீரான்

கம்மட்டிப்பாடம் (விமர்சனம்) – ஆசிப் மீரான்

kammatti-paadam-1

ஐம்பதுகளில் நம்பூதிரிப்பாடு முதலமைச்சரான காலத்தில் கொச்சி பெருநகரமாக இருக்கவில்லை. நிலமற்ற ஏழைகளுக்கு குறிப்பாக நிலத்தில் கூலியாட்களாகப் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த புலையர்கள் என்ற தலித்களுக்கு கொச்சியின் புறநகர்ப் பகுதியின் சதுப்புநிலங்களை நம்பூதிரிப்பாடு நிலமாற்ற சட்டத்தின் அடிப்படையில் வழங்கியிருந்தார்.தொண்ணூறுகளில் கொச்சி பெருநகர கழகம் அமைந்தபின் சதுப்பாக இருந்து விளை நிலங்களாக மாறிய நெல்வயல்கள் மண்மூடி அடுக்ககங்களால் நிரப்பப்பட்டு உயர்ந்து நிற்கையில் அதன் பின்னணியில் நிலங்களை வலுக்கட்டாயமாக ரியல் எஸ்டேட்காரர்களிடம் சூழ்ச்சியால் இழந்த தலித்களின் வாழ்க்கை அந்த நெல்வயல்களைப் போலவே மூடப்பட்டு கிடந்தது

அக்காணும் மாமலயொண்ணும்
நம்முடதல்ல என் மகனே
ஈ காயல் கயவும் கரயும்
ஆருடெயுமல்ல என் மகனே

புழு புலிகள் பக்கி பருந்துகள்
கடலானகள் காட்டுருவங்கள்
பலகால பரதெய்வங்கள்
புலயாடிகள் நம்மளுமொப்பம்
நரகிச்சு பொருக்கும் இவ்விடம்
பூலோகம் திருமகனே
கலகிச்சு மரிக்கும் இவிடம்
இகலோகம் திருமகனே

புலையர்கள் என்ற ஒடுக்கப்பட்ட இனத்தின் அவலத்தைச் சொல்லும் வலி மிகுந்த வரிகள். அந்த வலிகளுக்குப்
பின்னால் கட்டி உயர்த்தப்பட்ட கொச்சி பெருநகரம். நகரமயமாக்கலில் சிதைந்து போன எளியவர்களின்
வாழ்க்கை. யாருடைய வாழ்வுக்காகவோ தங்கள் வாழ்வை உதிரிகளாகவே வாழ்ந்து முடித்தாக வேண்டிய
அவலத்துக்கு ஆளாக்கப்படும் ஒரு சமூகம். சதுப்பு நிலங்களை இரத்தத்தால் நிரப்பும்போது அழிந்துபோகும்
வாழ்க்கையின் அவலங்களை அதன் கோர முகங்களை, வன்முறையின் அடர்த்தியை, குரூரங்களை முகத்தில்
அறையும் காட்சிக்கோர்வைகளோடு சொல்லிச் செல்கிறது கம்மட்டிப்பாடம்

இக்கட்டில் இருக்கும் நண்பன் கங்காவைத் தேடி வருகிறான் கிருஷ்ணன். ‘அவனுக்காக நீ வருகிறாய். உனக்கு ஏதேனுமென்றால் அவன் வர மாட்டானென உனக்குத் தெரியாதா?’ என்கிறாள் கிருஷ்ணனின் முன்னாள் காதலியும் கங்காவின் இந்நாள் மனைவியுமான அனிதா.

துரோகமும், வன்மமும், சுயநலமும் சூழ்ந்த உலகில் கங்காவை கிருஷ்ணன் தேடுகையில் கிருஷ்ணனின் கடந்து போன வாழ்க்கை காட்சிகளாக விரிகின்றன.

இளம் வயதிலேயே கையில் கத்தியெடுக்கும் சூழலும், கூட்டம் சேர்ந்தால் கிடைக்கும் தைரியமும், எந்த
வழியிலாவது சம்பாதிக்கலாமென்ற மனக்கருத்தும் கொண்ட கூட்டத்தின் கதையாக அது விரிகையில் இந்த
வன்முறைக்கு வித்திடும் கனவான்கள் அந்தச் சூழலை எப்படி தமக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்கிறார்கள் என்ற
இன்னொரு சரட்டை இயக்குனர் சாமர்த்தியமாக உணர்த்திக் கொண்டேயிருக்கிறார்.

வெறும் ‘குண்டர்’களின் கதையாக மட்டுமில்லாமல், வெறும் சாதாரண டீக்கடைக்காரனாக இருந்து
ஒன்றுமறியாத விளிம்புநிலைச் சிறுவர்களை வன்முறையை ஏவி விட்டு சில்லறைகளுக்காக தங்கள்
வாழ்க்கையைப் பணயம் வைக்கும் அவர்களின் சூழலைத் தனக்குச் சாதகமாக்கிக் கொண்டு தன்னளவில் உயர்ந்து
விடும் பெரிய மனிதனின் கதையாகவும் இதனைப் பார்க்க முடியும். ஒன்று நசிந்தால்தான் இன்னொன்று வாழும்
என்றொரு மலையாள சொலவடையை இயக்குனர் ராஜீவ்ரவி அழுத்தமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்

ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் ஓர் இளைஞர் கூட்டம். சட்டென்று உணர்ச்சிவசப்படும் அவர்களது கோபத்தை தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்ளும் சாமர்த்தியசாலியின் சூட்சுமம் புரியாமல், தங்களது வாழ்க்கையை அடகு
வைக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நன்மைக்கும்‌ தீமைக்கும்‌இடையிலான வரம்புகள் எதுவும் நிச்சயமில்லை. அன்றாட வாழ்க்கையின்‌ தேவைக்கு சாராயம்‌கடத்துதல், அடியாளாக மாறி ஆட்களை அடித்தல், குடியிருப்பவர்களை மிரட்டி ஓட வைப்பது, தேவையென்றால் இடுப்பில் கத்தியைச் செருகுவதென்று எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் இயங்கும் அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவன் பாலேட்டன், அவனது தம்பி கங்கா அவர்களோடு சிறுவயதிலிருந்தே  நட்பு பாராட்டும் ஈழவ சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த கிருஷ்ணன். இவர்களைச் சுற்றி முன்னும் பின்னுமாக ‘நான்லீனியராக’ கதை நகர்ந்தாலும் குழப்பமில்லாத திரைக்கதை பார்வையாளனைக் குழப்புவதில்லை

‘அன்னயும் ரஸூலும்’ இயக்கிய அதே ராஜீவ் ரவிதான் கம்மட்டிப்பாடத்தையும் இயக்கியிருக்கிறார்.
அவருக்கேயுண்டான நிதானமான இயல்பான விதத்தில் இயக்கியிருக்கிறார்.ஒரு கேங்ஸ்டர் கதையினூடாக
வன்முறைக்குத் தள்ளப்படும் சமூகத்தையும் வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் வளரும் நகரத்தையும் அழகாகக்
காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்.படத்திற்கான கதாபாத்திரங்களைத் தேர்வு செய்வதில் சந்தேகமேயில்லாமல் பெரும் பாய்ச்சல் நிகழ்த்தியிருக்கிறார்.

நடிப்பைப் பொறுத்தவரை மலையாள சினிமா நடிகர்கள் ராட்சசன்கள். பாலனேட்டனாக அறிமுகமாகி இருக்கும்
நாடக நடிகர் மணிகண்டன் மர்க்களப்படுத்தியிருக்கிறார். கங்காவாக விநாயகம் நடத்தியிருக்கும் அதிரடி
ருத்ரதாண்டவம் படம் முடிந்து வெகுநேரமாகியும் அடங்க மறுக்கிறது. உடல் மொழியும்,வசன உச்சரிப்பும்
இயக்குனரின் தேர்வை வெகுவாக நியாயப்படுத்தியிருக்கிறது. படத்தின் ஆணி வேரே கங்காதான் என்று உறுதியாகச் சொல்லி விடமுடியும். இந்த இரண்டு அசுரர்களுக்கு நடுவில் கிடைத்த வாய்ப்பில் நேர்த்தியாகச் செய்திருக்கிறார் துல்கர் சல்மான். படத்திற்குப் படம் வெவ்வேறு பரிமாணங்களைத் தரும் கதாபாத்திரங்களை தேர்வு செய்து தனக்கென ஓர் இடத்தைத் தேர்வு செய்வதில் துல்கர் காட்டும் முனைப்பு அவருக்குத் தனி இடத்தைப் பெற்றுத் தரும். இவ்விருவரின் அசாத்தியப் பாத்திரப் படைப்பிற்கு நடுவில் இந்தக் கதாபாத்திரத்தைச்
செய்யத் துணிந்ததே அதற்கான அத்தாட்சி.

“எனக்குத் தெரியும் அவ உன்னைத்தான் லவ் பண்றான்னு. ஆனாலும் அவ என்‌முறப் பொண்ணு. நீ அவளை மறந்துடு” உயிர்த்தோழனான கிருஷ்ணாவிடம் கங்கா சொல்லும் இந்தக் காட்சியில் இருவரின் முகபாவங்களும்.. அபாரம்.

சிறைக்குச் சென்ற மகன் விடுதலையாகும் போது காண வரும் தந்தை அவன்‌ விடுதலையானதுமே அவனைத்
தங்களோடு எடுத்துச் சென்று விட கண்கலங்கி நிற்கும் தந்தை, எவரையோ யாருக்காகவோ இருப்பிடத்தை
விட்டு விரட்டும் உறவுகளைக் கண்டிக்க முடியாமல்‌உயிர்விடும் தோழர் என்று சின்னச் சின்ன கதாபாத்திரங்கள் கூட அழகு சேர்க்கிறார்கள் படத்திற்கு.

மதுநீலகண்டனின் காட்சி சட்டகங்கள் படத்தை மேலும் வசீகரப்படுத்துகின்றன. வெவ்வேறு கால கட்டங்களாகக்
கொச்சியை‌ உள்வாங்கிக் கொள்வதில் மதுவின் திறமை சிறப்பாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

இயக்குனர் ராஜீவ் ராயின் கதைக்கு அழகாக நேர்த்தியான திரைக்கதையை உருவாக்கித் தந்திருக்கிறார்
பாலச்சந்திரன்.

கே என்ற கிருஷ்ணகுமாரின் பின்னணியும் விநாயகம், ஜான் வர்க்கி ஆகியோரின்‌இசையில் உருவான
பாடல்களும் சிறப்பாக இருக்கின்றன

இரண்டாம் பகுதி மெதுவாக நகர்வதும், பொதுவாகவே படத்தின் நீளம்‌அதிகமாக இருப்பதும்‌தவிர்த்தால்…

கம்மட்டிப்பாடம் – ஓர் அழகியல்‌ அனுபவம்

*

asifmeeran-IMG_2999

நன்றி : ஆசிப் மீரான்
https://www.facebook.com/asifmeeran

« Older entries