சங்கரன் (சிறுகதை) – ஆசிப் மீரான்

ஏற்கனவே ஆசிப் மீரானின் மாலாவை இங்கே போட்டிருக்கிறேன் –  அனுமதியுடன். இப்போது ‘ஒட்டக மனிதர்கள்’ சிறுகதைத் தொகுதியில் இருந்து அவருடைய ‘சங்கரன்’. நன்றி! – AB
*

சங்கரன் – ஆசிப் மீரான்

“அது யாருன்னு தெரியுதா?” தூரத்தில் பேருந்தில் ஏறுவதற்காகக் காத்திருந்த ஆளைக்காட்டி ஜான் அண்ணன் கேட்டார். கூர்ந்து கவனித்தாலும் சரியாகத் தெரியவில்லை.

“யாருண்ணே அது?”

ஜான் அண்ணன் சிரித்தார். “அதுக்குள்ள மறந்துட்டியா என்ன?”

அதற்குள் அந்த உருவம் எங்களைப் பார்த்து உற்சாகமாகக் கையை ஆட்டியவாறே வர… அட!! நம்ம வீரக்குமார்.

‘ய்யேய் மக்கா, வீரக்குமார்தானே?”

“காக்கா, பரவாயில்லயே, ஞாபவம் வச்சிருக்கியளே?”

“அவ்வளவு சுலபத்துல மறக்க முடியுமாடேய்?” ஜான் அண்ணன் கேட்க நானும் வீரக்குமாரும் சிரித்துக் கொண்டோம்.

-o0o-

அவசரமாக ஓடி வந்தான் மைதீன்.

“காக்கா, வீரகுமாரை அடிச்சி கட்டி வச்சிருக்காங்க. உங்களையும் ஜான் அண்ணனையும் தோசையண்ணன் தேடிக்கிட்டிருக்காரு”

“எதுக்குல அடிச்சாங்களாம்?”

“தெரியல. உங்கள உடனே சாலாட்சி அம்மன் கோவிலுக்குப் போகச் சொன்னாங்க”

நானும் ஜான் அண்ணனும் மாதா கோவில் மேடையிலிருந்து பின்பக்கத்து தூசியைத் தட்டி விட்டுக் கொண்டு எழுந்தோம். நடந்து பக்கத்து செல்வின் கடையில் மிதிவண்டியை வாடகைக்கு எடுத்து விட்டு விசாலாட்சி அம்மன் கோவில் நோக்கிப் பறந்தோம். ஜான் அண்ணன் வேகமாக மிதித்துக் கொண்டே, “இந்த சனியன் புடிச்ச பய என்ன செஞ்சான்னு தெரியலியே. அவன யாரு அடிக்கிறாங்களோ, தோசை ஏன் நம்மளத் தேடுறான்?’ என்று புலம்பிக் கொண்டிருந்தார். எனக்கும் காரணம் எதுவும் புரியவில்லை.

வீரக்குமார் வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் கடைநிலை ஊழியன்தான். ஆனாலும், நடை உடை பாவனைகளைப் பார்த்தால் வட்டாட்சியாளரோ என்று சந்தேகம் வராமலிருந்தால்தான் அதிசயம். எதையும் வித்தியாசமாகச் சிந்திக்க வேண்டுமென்று யாரோ சொன்னதை விபரீதமாக எடுத்துக் கொண்டு அடாவடியாக எதையாவது செய்து கொண்டேயிருப்பான். பள்ளிக்கூட நாடகங்களில் அவனுக்கு முக்கிய கதாபாத்திரம் வாங்கிக் கொடுத்த நாளிலிருந்து என் மேல் தனி பாசம். “காக்கா, நீங்க ஒரு ஆளுதான் என்னை சரியா தெரிஞ்சு வச்சிருக்கிய.நீங்க வக்கீல் வேசம் குடுத்ததுக்கப்புறம்தான் எல்லாரும் இப்ப வீரக்குமாரை தேடுதானுவோ” என்று பார்க்கும்போதெல்லாம் சொல்லிச் சொல்லிப் பரவசப்படுவான். இத்தனைக்கும் அந்த வேசம் செய்ய ஆளில்லை என்பதால் அவனுக்குக் கொடுக்கலாம் என்று சொன்னது மட்டுமே எனது பங்கு.

ஜான் அண்ணன் நெளிந்து நெளிந்து மிதித்து கடைத்தெருவையெல்லாம் எப்படியோ கடந்து அஞ்சல் அலுவலகத்து சாலையைக் கடக்கும்போது தோசை தென்பட்டான்.’எங்க போய் தொலஞ்சிய ரெண்டு பேரும். வீராவைப் போட்டு அவங்க ஐயா அந்த சாத்து சாத்துதாரு. அடிக்காதீங்கன்னு சொல்லப் போனா ‘சோலியப் பாத்துட்டு போலே’ன்னு சொல்லுதாரு. நான் என் சோலியக் காட்டுணமுன்னா அப்புறம் அவரு சோலி முடிஞ்சு போயிடும்லா… அத அவருக்கு சொல்லிக்குடுங்க” பொருமினான் தோசை.

அவன் பிறப்பிலிருந்தே அப்படித்தான். வாயால் பேசுவதிலெல்லாம் நம்பிக்கை அவனுக்கு சுத்தமாகக் கிடையாது. இருக்கிற பிரச்னையில் இவன் வேறு முளைத்து கிளம்பி விடக் கூடாதென்று கொஞ்சம் கவலையும் என்ன நடந்தது என்று தெரியாத கலவர உணர்வுமாக நான் இருக்க “எலேய்..அவரு சோலிய அப்புறமா முடிப்பம்டேய். எதுக்கு அவங்க ஐயா அவனை அடிக்காராம்?” ஜான் அண்ணன் கேட்டார். “யாருக்கு தெரியும்? அதக் கேட்கப் போனா பெரிய புடுங்கி மாதிரிலா பேசுதாரு. எனக்கும் பேசத் தெரியும்லா”மீண்டும் ஆவேசப்பட்டான் தோசை.

“சரி.நீ இங்கினயே இரு.நாங்க போய் பாத்துட்டு வரோம்” என அவனை அடக்கி விட்டு ஜான் அண்ணன் என்னைக் கூப்பிட்டு போனார். விசாலாட்சி அம்மன் கோவிலுக்கு முன்னால் கொஞ்சம் கூட்டமாக இருந்தது. கோவில் நுழைவாயிலுக்கு முன்னால் நீண்டிருக்கும் அம்மன் தெருவில் கோவிலில் இருந்து நான்காவது வீடாக வீரக்குமாரின் வீடு. வாசலில் அரசமரம் ஒன்று பாதி இலையைப் பறிகொடுத்து விட்டு நின்று கொண்டிருந்தது.

வாசலுக்குள் நுழையும்போதே,” சேரக் கூடாதுனுவ கூட சேர்ந்து சுத்தும்போது கண்டிக்காம விட வேண்டியது. இப்ப கட்டி வச்சு அடிச்சு என்ன புண்ணியம்? இவனா செய்யுற அளவுக்கு இவனுக்கு புத்தியெல்லாம் கிடையாது. இவனை அவனுவ எவனோதான் ஏவி விட்டுருக்கானுவோ. இது தெரியாம இவன எதுக்கு கட்டி வச்சிருக்கிய புள்ளவாள்?” சிவசுப்பிரமணியம் அண்ணாச்சியின் குரல் கேட்டது. சிவசு பிள்ளை என்றால் ஊரில் எல்லோருக்கும் தெரியும். விசாலாட்சி அம்மன் கோவில் தர்மகர்த்தாக்களில் ஒருவர். விசாலாட்சி அம்மன் கோவிலுக்குச் சொந்தமான நிலத்தில் பாதி இப்போது இவர் பெயருக்கு வந்து விட்டதென்று வீரக்குமார் கொஞ்ச காலமாக சொல்லிக் கொண்டு திரிந்தான்.அவருக்கு எதிராக அவர் வீட்டிற்கு முன்னால் உண்ணாவிரதமெல்லாம் செய்து அவரது கடுப்பைக் கிளப்பியிருக்கிறான்.

வீரக்குமாரின் வீடு கொஞ்சம் பெரிய வீடு. என்ன காரணத்துக்காகவோ தெருவிலிருந்து பெரிய கோட்டை போல மதில் வைத்துக் கட்டியிருந்தார்கள். அதனாலேயே கோட்டை வீடு என்று செல்லப் பெயரும் அந்த வீட்டுக்கு இருந்தது. வீட்டு முற்றத்துக்குள் நுழைய 20 படிகளாவது ஏறித்தான் போக வேண்டும். அந்த முற்றமே பெரிய மைதானம் போல் இருக்கும் – நெல் காயப்போட வசதியாக. இப்போது பழைய செழிப்பு குறைந்து போனாலும் ‘குதிரை மட்டமாக”த்தான் இருந்தது அவர்கள் குடும்பம். நெல் காயப்போட இருந்த முற்றத்தின் ஓரத்தில் கம்பு நட்டு வைத்து துணி காயப்போட்டிருந்தார்கள். முற்றத்தின் நடுவில் தென்னை மரமொன்று ‘ஏதோ இருக்கேன்’ என்பது போல நின்று கொண்டிருந்தது. கொல்லத்திலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட தரை ஓடுகள் பதித்த விசாலமான முற்றத்தில் அங்கங்கே ஓடுகள் பராம்ரிப்பின்றி உடைந்து போய் சிமெண்டில் ஒட்டுப் போடுக் கொண்டிருந்தது. முற்றம் தாண்டிய திண்ணையில் ஒரு தூணில் வீரக்குமாரை கட்டி வைத்திருந்தார்கள். அடிபட்டு அவன் கன்னம் வீங்கியிருந்ததையும் கட்டியிருந்த லுங்கியில் ஒரு பகுதி கிழிந்திருப்பதையும் அங்கங்கே உடலில் காண்ப்படும் சிராய்ப்புகள் கையில் கிடைத்ததையெல்லாம் எடுத்து அடித்ததால் ஏற்பட்டது என்பதையும் உணர முடிந்தது.

நாங்கள் உள்ளே நுழையும்போது “அடடா!! வந்துட்டாகள்ளா புரட்சிக்காரங்க” வீரக்குமாரின் அப்பா சொல்ல அனைவர் பார்வையும் எங்கள் மேல் விழுந்து துளைத்தது. வீரக்குமாரின் அப்பா சரவணகுமாரை எல்லோரும் அழைப்பதென்னவோ குமாரப்பிள்ளை என்றுதான் – வீரக்குமார் உட்பட. “எங்கய்யா குமாரப்பிள்ளை இருக்காருல்லா காக்கா” என்றுதான் அவரைப் பற்றிப் பேசத்துவங்குவான். “வாங்க தம்பி!! உங்களத்தான் பாத்துக்கிட்டிருக்கோம்” சிவசு அண்ணாச்சிதான்.

“எங்களையா? எங்கள எதுக்கு எதிர்பாக்குறீங்க?” ஜான் அண்ணன் கேட்டார்

“தம்பி கேக்குதாகள்ளா, சொல்ல வேண்டியதுதானே?”” சிவசு பிள்ளையின் குரலில் எகத்தாளம் எட்டிப் பார்த்தது. ‘தோசை மாதிரி ஆளுங்கதான் இவருக்கு லாயக்கு’ என்று மனதில் ஒரு எண்ணம் ஓடி அடங்கியது.

“குமாரண்ணே, என்னை எதுக்கு கூப்பிட்டீங்க?” ஜான் அண்ணன் மீண்டும் கேட்டார்.

“தம்பி சானு, உங்க ஐயா கிட்டதான் நாங்க படிச்சோம். நீங்க எங்க வாத்தியார் மவன். அதனால நாங்க மரியாதயா நடக்குதோம் உங்க கிட்ட. அதே மாதிரி நீங்க நடக்காம போனா நல்லதில்ல”
வீரக்குமாரின் அப்பா சரவணகுமாரின் குரலில் கோபம் வெளிப்படையாக இருந்தது.

“ஜான் அண்ணன் என்ன செஞ்சார்னு கொஞ்சம் தெளிவா சொல்லுங்க” என்றேன் நான். சுற்றி வளைத்துப் பேசுகிறவர்களைக் கண்டால் எப்போதும் வரும் கோபம் அப்போதும் எனக்குள் எட்டிப் பார்த்தது.

“தம்பி.. நீங்க சும்மா இருங்க. நீங்க எப்பவாதுதான் ஊருக்கு வருவிய..உங்களுக்கு ஒண்ணும் தெரியாது” சிவசு அண்ணாச்சி என்னைப் பேச விடாமல் தடுக்க முயற்சி செய்தார்.

“நடந்தது என்னன்னு தெளிவாச் சொல்லுங்க குமாரண்ணே, நான் நடந்துகிட்டது நல்லா இல்லன்னு சொல்றீங்க. என்ன நடந்ததுன்னு சொன்னாத்தானே என்னன்னு எனக்கு தெரியும்? கூப்பிட்டு வரச் சொல்லிட்டு ஒண்ணும் சொல்லாம என்னை எதிர்பார்த்திருக்குறதா சொன்னா எப்படி?”

“அப்போ உங்களுக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுண்ணா சொல்லுதியோ?”

“அதத்தானண்ணே சொல்லிக்கிட்டிருக்கேன்”

“நீங்க அப்படித்தான சொல்லுவியோ. உங்க கோயில்ல இப்படி செஞ்சா மட்டும் சும்மா வுட்டுடுவியளாவேய்?” பின்னாலிருந்து முகம் காட்டாமல் எவனோ ஒருத்தன் சாம்பிராணி அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“இதப் பாருங்க. வீரக்குமாரை அடிக்குறதா செய்தி வந்தது. யாருன்னு தெரியல. யாரா இருந்தாலும் நமக்கு வேண்டப்பட்டவன அடிச்சது யாருன்னு பாக்கலாம்னுதான் நான் வந்திருக்கேன். இப்ப பாத்தா, அவனை நீங்களே அடிச்சு கட்டி வச்சிருக்கீங்க. எதுக்கு அடிச்சசீங்கன்னு தெரியல. இதுல என்னக் கூப்பிட்டுட்டு வரச் சொன்னதா தோசை வந்து சொன்னான். அதான் கேட்டுட்டுப் போலாம்னு வந்திருக்கேன்”

“அதக்கேக்க நீ யாருவேய்? உடப்பொறந்தவனா மாமனா என்ன முறைவேய் உமக்கு? இதக் கேக்க வந்திருக்கீரு” சிவசு அண்ணாச்சியின் மகன் கணேசன்.

“லேய் க்ணேசா, அவரு எனக்கு அண்ணாச்சி.. என்ன எவனாவது அடிச்சா கேக்கத்தான் செய்வாரு..நீ உன் சோலி மசுரப் பாத்துக்கிட்டு போடேய். அண்ணாச்சிய ஏதாவது சொன்னா பொலி போட்டுருவேன்” என்று சொல்லி முடிக்குமுன்னர் பாய்ந்து வீரக்குமாரை அடித்தார் சரவணகுமார் அண்ணாச்சி..

“வேசிக்குப் பொறந்தவனே..செய்யுறதயும் செஞ்சுப்புட்டு பேசவால செய்யுத?” சொல்லியவாறே வீரக்குமாரின் குறுக்கில் மிதிக்க அவன் அலறினான்.

“அண்ணாச்சி என்ன வேல செய்யுதிய..படாத இடத்துல பட்டுட போவுது”

“படட்டும்டேய்..என் மொவந்தானே..அவன் இதோட ஒழியட்டும். இதப் பெத்து இப்படி அவமானப்படுறதுக்கு அவனக் கொன்னு போட்டுட்டா சமாதானமா இருப்பேன். நீங்க இதுல இடபடாதியோ”

“அண்ணாச்சி..நடந்தது என்னன்னு சொல்லுங்க..மொதல்ல அவனைக் கட்டவுத்து வுடுங்க” வீரக்குமாரின் அலறல் என்னைப் பேச வைத்தது.

“பாருங்க தம்பி, உங்க வாப்பாவும் நானும் சிநேகிதம்தான்.ஆனா அதச் சொல்லிக்கிட்டு இவனுக்காவ வக்காலத்து வாங்காதீங்க”

“அது இருக்கட்டும் அண்ணாச்சி.. இப்படி கட்டி வச்சி அடிக்குற அளவுக்கு என்னதான் செஞ்சான்?”

“அத உங்க சேக்காளி கிட்ட கேளுங்க. அவருதான இவன இப்படி செய்யச் சொல்லியிருப்பாரு” இதைச் சொன்னதும் ஜான் அண்ணன் கடுப்பாகி விட்டார். “திரும்ப திரும்ப நடந்தது என்னன்னே சொல்லாம இப்படி ஒளிச்சு ஒளிச்சு பேசுனா என்னய்யா அர்த்தம்? சின்னாரு, தோசையைக் கூப்பிடு” என்றார்.

எதிர்பார்த்து காத்திருந்தது போல வெளியேயிருந்து தோசை உள்ளே வந்தான். “நாந்தான் அப்பமே சொன்னம்லா..என்ன செய்யணும்?” முழுக்கைச் சட்டையை மடக்கிக் கொண்டே கேட்டான் தோசை.

“யேய் சாணு, இதெல்லாம் நல்லால்லடேய். .இந்த மரியாத தெரியாத பயலோட சேந்துதான் என் பையனயும் கெடுத்து குட்டிச்சுவரா போவ வச்சிட்டிய” வீரகுமாரின் தகப்பனாரின் வாயிலிருந்து இந்த வார்த்தை வரக் காத்திருந்தது போல தோசை கடுப்பானான். “ஆமாவேய்..நாங்க மரியாத தெரியாத பயலுவதான். உமக்குத்தான் மயித்துல புடுங்குன மரியாத நெறய தெரியும்லா. அப்புறம் என்னத்துக்குவே இன்னமும் பதிலச் சொல்லாம வளவளங்கீரு..யோவ் சான் அண்ணே, நான் வீரக்குமார் கயித்த அவுத்துட்டு கூப்பிட்டு போறன். எவன் வந்து தடுக்குறான்னு பாக்குதேன்” தோசை வீரக்குமாரைக் கட்டி வைத்திருந்த தூணை நோக்கி நடந்தான்.

“யேய் சின்னாரு தம்பி, இந்த மாதிரி நடக்குறது நல்லால்லடேய்.. உங்க வாப்பா கிட்ட சொல்லிடுவம்டேய்..என்ன நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கிய..” இந்தமுறை வீரகுமாரின் தகப்பனாரின் கோபத்தில் கையாலாகாத்தனத்தின் தொனி – அதுவும் ஜான் அண்ணனிடம் பேசுவதை விட்டு விட்டு என்னிடம் பேச்சு.

“இத பாருங்க சரவணகுமார் அண்ணாச்சி..நடந்தது என்னன்னு கேட்டுதான் நாங்க வந்தோம். நீங்க எதையோ நெனச்சுக்கிட்டு என்னமோ பேசிட்டிருக்கீங்க. எதுக்கு இவன அடிச்சீங்கன்னு கேட்டா அதுக்கு பதிலச் சொல்லுங்களேன்”

“காக்கா, நீர் என்ன புதுசா தொடங்குதீரு? அவுருதான் வாயத் தொறந்தா முத்து உதிந்துடும்னு பயப்படுதாருல்லா?இப்ப போயி திரும்பவும் கத கேக்கீரு” தோசை ஆத்திரப்பட்டான்.

“தோசை. கொஞ்சம் சும்மா இரம்டேய்” என்று தோசையை அடக்கினார் ஜான் அண்ணன்.

“இப்ப சொல்லுங்கண்ணே”

“என்ன ஏன் சொல்லச் சொல்லுதியோ. உங்க சேக்காளியக் கேளுங்கோ”

“டேய் வீரக்குமார், என்ன நடந்ததுன்னு நீயாவது சொல்லேண்டேய்”

“கட்டை அவுத்து வுடச் சொல்லுங்க காக்கா, அப்புறம் சொல்லுதேன்”

“அவுத்து விடுங்கண்ணே”

“பாத்தியளா குமாரப் பிள்ளைவாள், நாந்தான் சொன்னம்லா, நம்ம வீட்டுக்கு வந்து அவனுவோ அதிகாரம் பண்ணுறானுவோ” சிவசு பிள்ளை சரவணகுமார் அண்ணாச்சியை உசுப்பேற்றினார்.

“வேய் வெங்கலப் —கு, நீரு பொத்திக்கிட்டு போவும். நீருதானவே ஒண்ணுமில்லாதத பெருசாக்குதீரு” வீரகுமார் உடைந்த குரலில் உரக்கப் பேச முயன்றான்.

“பாத்தியளா பிள்ளவாள், எனக்கு மரியாதயே இல்ல இந்த இடத்துல. இந்த மாதிரி புள்ளயப் பெத்ததுக்கு நானா இருந்தா நாண்டுகிட்டு செத்திருப்பேன்”

“அப்படின்னா கணேசனைப் பெத்த அன்னிக்கே நீரு போயி சேந்திருக்க வேண்டியதுதானவேய்” என்று தோசை சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல கணேசன் பாய்ந்து வந்து தோசையை அடிக்க தோசை அது எதன் மேலோ விழுந்த அடி மாதிரி அந்த இடத்தை லேசாகத் தடவிக் கொண்டு யாரும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் கணேசனின் கன்னத்தில் அறைய, •பேர் அன் லவ்லி ஆறு மாதம் போட்டுக் காத்திருக்க அவசியமில்லாமல் அடுத்த நொடியே கணேசனின் கன்னம் சிவந்து போனது. கூடவே தடித்தும் விட கொஞ்ச நேரத்தில் ஆளாளுக்கு சத்தம் போட்டு ஒரே கூச்சல் குழப்பமாக ஆரவாரமாக இருந்தது. கையாலாகாத கோபத்தில் கணேசன் தோசையைக் கொன்று விடுவதாகச் சொல்ல, தோசை தமிழ் அகரமுதலிகளில் இடம் பெறாத வார்த்தைகளில் கணேசனை ‘வாழ்த்தி’ விட்டு,சிரித்துக் கொண்டே வீரக்குமாரின் கட்டை அவிழ்த்து விட்டான்.

“வீரகுமார் இப்போ சொல்லுடேய்” என்றான் தோசை.

“எலேய் தோசை, இப்ப என்ன அடிச்சிட்டடேய்..ஆனா ஊருக்குள்ள் எங்களுக்கும் ஆளிருக்குல்லா” கணேசன் கத்தினான்.

“இருந்தா கூப்பிட்டு சிரச்சுக்கோ..” தோசை அலட்சியமாகச் சொன்னான்.

“சான் தம்பி, இது கொஞ்சமும் சரியில்ல. எங்க வீட்டுக்கு வந்த சிவசு பிள்ளய இவன வச்சு மரியாத இல்லாம தொரத்திவிட்டுட்ட்டீங்க. என் மவனையும் இத மாதிரி மரியாத இல்லாம ஏதேதோ செய்ய வச்சதாலதான் இவ்வளவோ வினை” ஆற்றாமல் புலம்பினார் சரவணகுமார் அண்ணாச்சி.

“அண்ணாச்சி தப்பா நெனக்கக் கூடாது. நான் வந்து மரியாதயத்தான கேட்டேன். நீங்க சொல்லியிருந்தா நான் பாட்டுக்கு திரும்பிப் போயிருப்பேன். நீங்க யார் சொன்னதயோ கேட்டுக்கிட்டு என் மேல கோபமா இருந்தீங்க. இந்த நிமிசம் வரைக்கும் கூட என்ன நடந்ததுன்னு சொல்ல மாட்டேங்க்கீங்க. நான் உங்க மவன தூண்டி விட்டேன்னு சொல்லுதிய. என்னால்தான் உங்க மவன் இப்படி செஞ்சுட்டான்னும் சொல்லுதிய. நான் அப்படிப்பட்ட ஆளுன்னா நெனக்கிய? அப்ப இவ்வளவு நாளா அப்படித்தானா என்னயப் பத்தி தெரிஞ்சு வச்சிருக்கிய? உங்களச் சொல்லிக் குத்தமில்ல அண்ணாச்சி. சிவசு அண்ணாச்சி வரதுக்கு முன்னாடியே நான் வந்திருந்திருக்கணும். சரி சரி..இப்ப இதப்பத்திப் பேசி என்னாவப் போவுது? என்ன நடந்ததுன்னு நீங்க சொல்ல மாட்டேங்கிய. நான் வந்தது இவனக் கூட்டிட்டுப் போயி என்ன நடந்ததுன்னு விசாரிக்கத்தான். நீங்கதான் தப்பா நெனச்சிட்டிய..எலேய் வீரா, நீயாவது சொல்லித் தொலையம்டேய்ய்”

“என்னத்த சொல்லுறது. நீங்க வாங்கண்ணே, வெளியில போயி பேசிக்கலாம்”

“ஆமா, வெளியில போயி பேசிக்கோ. திரும்ப இந்த வீட்டுக்குள்ள் வரலாம்னு மட்டும் நெனக்காதே. வந்தா சத்திய்மா வீட்டுக் கதவ தொறக்கவே மாட்டேன். இந்த ரவுடிப் பயலுக்கு அடியாளா இருந்துட்டு வெட்டு குத்துன்னு அலை” சரவணகுமார் அண்ணாச்சி கோபத்தில் கத்தினாலும் குரல் உடைந்து கண்ணீர் வருவதைப் பார்த்தபோது மனதுக்கு வருத்தமாக இருந்தது.அந்தக் கண்ணீரில் ஒரு தகப்பனுக்கு மகனால் ஏற்பட்ட அவமானம் கலந்திருப்பதை உணர முடிந்ததில் வீரக்குமார் மீது கோபம் வந்தது. இந்தக் கிறுக்கன் அப்படி என்ன செய்து தொலைத்திருப்பான் என்று கேள்வி குடைந்தது

அவனை அழைத்துக் கொண்டு சுந்தரேசன் பண்ணை வயலுக்குப் போய் சேரும் வரையிலும் வீரா மௌனமாகவே வந்தான். அவ்வப்போது உதடு கிழிந்த இடத்திலிருந்து மெலிதாக வழிந்த குருதியை எச்சில் தொட்டு நிறுத்தும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தான். பண்ணை வயலில் இளநீர் குடித்து விட்டு மெதுவாக விசாரித்தபோதுதான் சரவணகுமார் அண்ணாச்சி ஏன் கட்டி வைத்து உதைத்தார் என்பது புரிந்தது.

“அண்ணாச்சி, நம்ம பால்துரை சார் அன்னிக்குக் கூட்டத்துல ‘என்னிக்கு கீழ்சாதிக்காரன் ஒருத்தன் மேல் சாதி கோவிலுக்குள்ள வந்து பூச பண்ணுறானோ அன்னிக்குத்தான் சாதி ஒழிஞ்சதுன்னு” சொன்னாரு. எனக்கு அதக் கேட்டதுலேயிருந்து தூக்கமே வரலை அண்ணாச்சி. எங்கப்பாவும் தர்மகர்த்தாதானே? அவரு கிட்ட போயி இதச் சொல்லுதேன் அவரு என்னடான்னா ‘எல, உனக்குக் கோட்டி கீட்டி புடிச்சிருக்கால’ன்னு கேட்டுட்டுப் போயிட்டாரு. இதுக்கு என்ன முடிவு கெட்டணும்னு பாத்தேன். நம்ம சங்கரன் இருக்கான்லா, அவனக் கூப்பிட்டேன். நேரே கோவிலுக்குப் போனேன். நம்ம பூசாரி இருந்தாரு. கோவில அப்பதான தொறந்தாங்க. கூட்டம் இல்ல. நான் போயி பூசாரி கிட்ட.”இன்னிக்கு சங்கரந்தான் பூச பண்ணுவான். நீங்க வெளியில போங்க’ன்னு சொன்னேன். அவரு மொதல்ல சிரிச்சாரு. ‘என்ன தம்பி வெள்யாடுதியளா’ன்னு கேட்டாரு. நான் வெளயாடலன்னு அவர் கிட்ட சொல்லாம சங்கரனப் பாத்து”சங்கரா இன்னிக்கு நீதான் பூச பண்ணுற’ன்னு சொன்னேன்”

“கேணத்தனமா இருக்கே?” என்றேன் நான்.

“எலேய், நெசமாத்தான் சொல்றியா? எதையும் செய்யுறதுக்கு முன்னால ஒண்ணுக்கு ரெண்டா யோசிக்க வேண்டாமா? இது என்ன சிறுபுள்ள வெளயாட்டா?” என்றார் ஜான் அண்ணன்.அவர் முகத்தில் அபூர்வமாகத் தென்படும் அதிர்ச்சி.

“என்ன அண்ணாச்சி, இப்படி சொல்லுதிய..நான் செஞ்சத பாராட்டுவீங்கன்னு பாத்தா இப்படி சொல்லி
நோவடிக்கிறீங்களே” வீரக்குமாரின் குரலில் இப்போது அதிர்ச்சியும் வருத்தமும்.

“என்னத்தப் பாராட்டுவாங்க?எதுக்குப் பாராட்டுவாங்க? நீ செஞ்சிருக்கற கோட்டிக்காரத்தனத்துக்கு உங்க அப்பா உன்ன வெட்டிப் போடாம இருந்ததே பெருசு” ஜான் அண்ணன் பதட்டத்தில் இருப்பது மிக அபூர்வம். புறங்கையைக் கட்டிக் கொண்டு அவர் உலவுகிறாரென்றால் பதட்டமாக இருக்கிறாரென்றுதான் பொருள். உலவிக் கொண்டிருந்தார் அவர். வழக்கம்போலவே நேரங்காலம் தெரியாமல் இப்போதும் சிரித்தான் தோசை.

“தோசை, இப்ப என்னதுக்கு தேவையில்லாம சிரிக்க?”

“காக்கா, எனக்கு அந்த பூசாரிய நெனச்சுத்தான் சிரிப்பு வந்தது” சொல்லி விட்டு அவன் சிரிக்க, ஜான் அண்ணன் அவனைத் திரும்பி முறைத்ததும் உடனே நிறுத்திக் கொண்டான்.

‘உங்க கோவில்ல இப்படி செஞ்சா மட்டும் சும்மா வுடுவியளா”ன்னு எவனோ கேட்டதற்குப் பொருள் இப்போது புரிந்தது. இதில் ஜான் அண்ணன் எப்படி சம்பந்தப்பட்டார் என்பதுதான் புரியாமல் இருந்தது. ஒருவேளை தன் பெயர் இதில் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதுதான் அவரின் பதற்றத்துக்குக் காரணமாகக் கூட இருக்க வேண்டும்.

“சரி வீரா, என் மேல உங்கப்பா கோப்மா இருந்தாரே எதுக்கு?”

“நான் சங்கரனைப் பூச பண்ணச் சொன்னதும் பூசாரி வெளியில் ஓடிப் போயி எங்கப்பா கிட்ட சொல்லியிருக்காரு. அப்ப பாத்து அந்த சிவசு புள்ள வேற கூட இருந்திருக்கான்.ரெண்டு பேரும் உடனே கோவிலுக்கு வந்தாங்க. ‘எதுக்குல இப்படி செஞ்சே?’ன்னு எங்கப்பா கேட்டுக்கிட்டே அடிச்சாரு.

‘அடிக்காதீங்கய்யா,சாலாச்சி அம்மன் இவுரு பூச செஞ்சாதான் நல்லது செய்வாளா?சங்கரன் செஞ்சா ஒண்ணும் செய்ய மாட்டாளா’ன்னு திருப்பிக் கேட்டேன்.சிவசு என்ன அடிக்க கைய ஓங்குனாரு. அவரு கிட்ட ‘என்ன அடிக்குற வேலயெல்லாம் வச்சுக்காதீங்க’ன்னேன்.என்ன அடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. நான் அடிக்காதீங்கன்னு சொன்னேன். கேக்கல. ‘என்ன அடிச்சா கேக்க ஆளில்லன்னு நெனக்காதீங்கய்யா.. சான் அண்ணன் கிட்ட சொன்னா நடக்குற கதையே வேற”ன்னு சொன்னதும் எங்கப்பா ரொம்ப கோபமாயி அடிக்க ஆரம்பிச்சார். இதான் சமயமுன்னு அந்த வேசாமொவன் சிவசுவும் அடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டான்.அவன் தான் எங்கய்யா கிட்ட உங்களப் பத்தி கோள் மூட்டிக்கிட்டே இருந்தான். அதான் எங்கப்பா என்னைக் கட்டி வச்சுட்டு உங்களக் கூப்பிட ஆளனுப்புனாரு.நானும் உங்களக் கூப்பிடச் சொன்னேன். வந்து எனக்கு பரிஞ்சு பேசுவீங்கன்னு பாத்தா அதுக்குள்ள கணேசன் எல்லாத்தையும் கெடுத்துட்டான். அதெல்லாம் இருக்கட்டும்ணே, நான் செஞ்சது என்ன தப்பா?”

“அப்புறம் என்ன சரியா?”

“சரியில்லன்னா அப்புறம் எதுக்கு சாதியப் பத்தியெல்லாம் பேசுதீங்க?”

“அது வேற இது வேற”

“எது வேற? இப்போ தப்புன்னு சொல்லுதீங்கள்ளா, ஆனா எனக்கு அது தப்பா தெரியல” எனக்கு வீரக்குமாரைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது. அவன் நிலையை உணர்ந்து கொள்வது சிரமமாக இருந்தது. எவ்வளவு பெரிய விசயத்தை எவ்வளவு அலட்சியமாக செய்ய முனைந்திருக்கிறான்? ரெண்டு வார்த்தை பாராட்டி விட்டால் நாளைக்கு இதுமாதிரி ஏதாவது செய்ய மாட்டானென்பதெற்கு எந்த நிச்சயமும் இல்லை. என்னைப் போலவேதான் ஜான் அண்ணனும் குழப்பத்துடன் காணப்பட்டார். தெரிந்தோ தெரியாமலோ வீரக்குமார் செய்தது ஜான் அண்ணன் தலைமீதுதான் விடிந்திருக்கிறது. அறியாத பையனை வைத்துக் கொண்டு எதையோ தூண்டி விட்டிருக்கிறார் என்பது போலத்தான் எல்லோரும் இனி பேசப் போகிறார்கள்.

கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் வீரக்குமாருடன் குமாரப்பிள்ளை அண்ணாச்சி வீட்டுக்குப் போய் அவரை சமாதானப்படுத்தி நடந்ததற்கு மன்னிப்பும் கேட்டு, வீரக்குமாரை அழைத்து பூசாரி,சிவசு உள்ளிட்ட அனைவரிடமும் மன்னிப்பு கேட்கச் சொல்லி விட்டு வீடு திரும்ப நள்ளிரவாகி விட்டது. சிவசு அண்ணாச்சி முரண்டு பிடித்தாலும் தோசைக்குப் பயந்தோ என்னவோ சமாதானமாகி விட்டார். வீரகுமாருக்கு தர்மகர்த்தாக்கள் கூடி அபராதம் விதிப்பதென்று தீர்மானம் செய்தார்கள். தொடர்ந்து ஒரு வார காலம் கொஞ்சம் பதற்றமாகவே இருந்ததென்றாலும் அதன் பின் எல்லா ஆரவாரங்களும் அடங்கிப் போய் விட்டது.

-o0o-

அதன் பிறகு ஒன்றிரண்டு முறை வீரக்குமாரைப் பார்த்திருந்தாலும் இப்போது பார்ப்பது மிக வித்தியாசமாக இருந்தது. நெற்றியில் பட்டையாக விபூதி. கழுத்தில் உத்திராட்சம். நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்து கொண்டதைப் போல,” அந்த சம்பவத்துக்கு அப்புறம் அப்பா உடஞ்சு போயிட்டார் காக்கா. மொதல்ல அத நான் புரிஞ்சுக்கல.வழக்கமான வீறாப்போடத்தான் நடந்து திரிஞ்சிக்கிட்டிருந்தேன். ஆனா, அவரோட கவலயப் புரிஞ்சுக்கிட்டபோது ரொம்ப வருத்தப்பட்டேன். அதுக்குள்ள அவருக்கு வாதம் வந்து படுக்கையில் அவிழுந்துட்டாரு. என்னாலதான் ஆடி ஓடிக்கிட்டிருந்தவரு விழுந்துட்டாருன்னு நெனச்சு எனக்குள்ள குத்த உணர்வு வந்திருச்சு. அவரை சந்தோசப்படுத்தணும்னு நெனச்சேன்.அவரு சந்தோசத்துக்காகவாவது கொஞ்ச நாள் வாழணும்னு நெனச்சேன். அவரை தூக்கிக்கிட்டு கோவிலுக்குப் போக ஆரம்பிச்சேன். அவரு சொன்ன பொண்ணையே கட்டிக்கிட்டேன். அதுல அவருக்குக் கொஞ்சம் சந்தோசம் வந்த மாதிரி இருந்தது. பழசயெல்லாம் மறந்து அவரு எங்கிட்ட நல்லா பேச ஆரம்பிச்சாரு. அவருக்கு நான் சந்தோசம் குடுக்குறது அந்த ஆண்டவனுக்குக் கூடப் புடிக்கல போலிருக்கு.” நிதானமாக வார்த்தைகள் வந்தது வீரக்குமாரிடமிருந்து. எனக்கு ஏதோ போலிருக்க நான் ஜான் அண்ணனைப் பார்த்தேன். நடப்பதற்கும் எனக்கும் சம்பந்தமில்லை என்பது போல சலனமில்லாமல் நின்று கொண்டிருந்தார் அவர்.

“அவருக்காக ஆரம்பிச்ச பழக்கம் போகப் போக எனக்கும் சந்தோசமாவே இருந்தது. அப்படியே பழகிட்டேன் காக்கா. என்ன விடுங்க? நீங்க எப்படியிருக்கிய? நல்லா இருக்கியளா?”

தலையாட்டினேன். திருச்செந்தூர் நகரப் பேருந்து வர கல்லூரி மாண்வர்கள் குழுவொன்று ஆரவாரமாக இறங்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தது. கேலியும் கிண்டலுமாக வாழ்க்கையின் மறுப்பக்கம் அறியாத ஆனந்த காலத்தின் உற்சாகம் ஒவ்வொருவரிடமும்..

“சரி, எங்க தூரமா?” ஜான் அண்ணன் கேட்டார்

“கோயிலுக்குத்தான். பையனுக்கு முடி வளந்திருக்கு. சடை இறக்கணும். அதான் திருச்செந்தூர் வரைக்கும் போவலாம்னு”

“சங்கரன் திருச்செந்தூருலதான இருககான்?” ஜான் அண்ணன் கேட்டார்

“எந்த சங்கரன்?”

“அதான் நான் பூச பண்ணச் சொல்லி கூப்பிட்டுட்டு போனம்லா..அந்த சங்கரன். என்னய நீங்கள்ளாம் சேந்து சமாதானப்படுத்திட்டியோ..ஆனா, சங்கரனுக்கு ஆளில்லள்ளா. அதனால சிவசுவும், கணேசனுமா ஆளவச்சு அவன அடிச்சு அவன் காலை உடச்சு, ஊர விட்டே தொறத்திட்டானுவோ.. நான் செஞ்ச தப்புக்கு அவன் ஊர விட்டுப் போயிட்டான்” கண்ணில் விழுந்த தூசியைத் துடைப்பது போல துண்டால் கண்ணீரை வீரக்குமார் துடைப்பதைக் கவனிக்கும்போது எனக்குள்ளும் என்னவோ போல இருந்தது.

“சரி வரட்டுமா? டிரைவர் வண்டில ஏறிட்டான். வண்டி பொறப்பட்டுடும்” சொல்லிக் கொண்டே வீரக்குமார் நகர, நான் அவசரமாக அருகிலிருந்த செந்தில் இனிப்பகத்தில் கொஞ்சம் இனிப்புகளை வாங்கிக்கொண்டேன். பேருந்தின் ஓர இருக்கையில் வீரக்குமார் மடியிலிருந்த அவனது பையனிடம் இனிப்பைக் கொடுத்து விட்டு, “தம்பி, உன் பேரென்னப்பா? என்றேன்.

“சங்..க..ரன்” என்று மறுமொழி வந்தது.

*
Thanks : Asif Meeran

பேரன்புடன் ஆசிப் மீரான்

பனிமூட்டம் நிறைந்த அந்தப் பரிசல் பயணத்தில் மம்மூட்டி தன் கனத்த குரலில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் நீங்கள் என்று சொல்லி தனது கதையை சொல்லத் துவங்கி இயற்கை பேரன்பாலானது என்று முடிக்கும் போது உண்மையில் நாம் எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று புலனாகிறது

மூளை முடக்கு வாத நோயினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பதின்ம வயது பெண்ணை தனி ஆளாக தகப்பனாக நின்று தாங்குகின்ற ஒரு மனிதனின் பெருங்கதை தான் பேரன்பு

ஒரு பதின்ம வயதுப் பெண்ணிற்கு அவளது மாதவிலக்கின்போது ‘பேட்’ மா ற்றுவதிலிருந்து மூளை முடக்குவாதமே வந்தாலும் உடல் தினவுகள் அவர்களையும் விட்டு விடுவதில்லை என்றறிந்து தன் மகளின் உடல்பசியைத் தீர்க்க எவரேனும் கிடைப்பார்களா என்று ஒரு தகப்பனாக யாசிப்பதென்று பேசாப்பொருளைப் பேசும் படம் உலுக்கி விடுகிறது ஆன்மாவை. ‘மூளை முடக்கு வாதம் வந்த அல்லது உடல் குறைபாடுள்ள மனிதர்களிடம் இனியாவது பேரன்போடு நடந்து கொள்ளுங்கள் பதர்களே!’ என்று சமூகத்தையும் மானுடத்தையும் நோக்கி மிக அழுத்தமான செய்தியைப் பதிவு செய்திருக்கிறார் இயக்குநர் ராம்.

இயற்கை புதிரானது, ஆபத்தானது, அற்புதமானது, அதிசயக்கத்தக்கது, இரக்கமற்றது, தாகமானது, பேரன்பாலானது என்று கதையின் நகர்விற்கேற்ப அத்தியாயம் சொல்லியிருக்கும் ராமின் திரைக்கதை நேர்த்திக்கும், கதை சொல்லலுக்கும் ஒரு சிறப்பு ‘சபாஷ்’! மிக முக்கியமாக தமிழ்த்திரைப்படங்களுக்கேயுரிய ‘மெலோ டிராமா’வாக மாறக் கூடிய காட்சிகள் நிறைய இருந்தும் அவற்றை இயல்பாகக் கடந்து சென்றதற்காக ராமுக்கு என் அன்பு. மிக முக்கியமாக, இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் நாமே வாழ்ந்து விடலாம் என்று தன்னம்பிக்கையோடு அதில் ஈடுபடாமல் ஓர் இயக்குநரின் தெளிவோடு மம்மூக்காவை தேர்ந்தெடுத்ததற்காக ராமிற்கு என் பேரன்பு!!

மம்மூக்கா – சமீபத்திய இவரது மலையாளப் படங்களைப் பார்த்து விட்டு இவரது சில படங்களைப் பார்க்காமலேயே கூட இருந்தேன். சின்னச் சின்ன அசைவுகளில் உடல் மொழியில் முக பாவனைகளில்.. அநேகமாக அதிக முறை தேசிய விருது வாங்கிய நடிகர்களில் கமலஹாசனை இந்தப் படத்தின் மூலம் வென்று விட வாய்ப்புகள் அதிகம். தன் மகள் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் தெரியும் பிம்பத்துக்கு முத்தம் கொடுக்க முனையும்போது கதவை மூடிவிட்டு அந்த உணர்வுகளைக் கடத்துவாரே… பதின்பருவத்துப் பெண்ணின் தகப்பனாக வாழ்வில் ஏற்படும் சவால்களையும் ஏமாற்றங்களையும் சின்னச்சின்ன மகிழ்வுகளையும் துரோகங்களையும் வலிகளையும் ஒற்றை மனிதனாகப் படம் முழுவதிலும் சுமக்கிறார். ஆனால் எவ்வளவு பெரிய சுமை தெரியுமா இது என்ற அலட்டல் ஏதுமின்றி வெகு இயல்பாக. ராட்சசன்யா நீ மம்மூக்கா!!

மூளை முடக்கு வாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உடல் எப்போதும் விறைப்புத்தன்மையோடே இருக்குமாம். கடும் குளிர் இருந்தபோதும் நடுங்கி விடாமல் உடலை விறைப்பாகவும் முகத்தைக் கோணிக்கொண்டும் நாக்கை வெளித்தள்ளிக் கொண்டும் படம் முழுதும் வருவதற்கு ஒரு பதின்பருவப் பெண்ணுக்கு அசாத்திய மனத்திடமும் உடல் உழைப்பும் எண்ணியது முடிக்கும் உறுதியும் வேண்டும். பதின் வயதுப் பெண் குழந்தைகளெல்லாம் நிமிடத்திற்கு நான்கு செல்ஃபிக்கள் எடுத்து தங்களை அழகு பார்த்துக் கொள்ளும் காலகட்டத்தில் ஒரு படம் முழுதும் தன்னை விகாரமாகக் காட்டும் படத்தில் நடிப்பதற்குத் துணிவும் வேண்டும். அந்தத் துணிவும் மனத்திடமும் கடின உழைப்பும் இயல்பாகவே வாய்த்திருக்கும் சாதனாவுக்குப் பேரன்பு!!

தேனி ஈஸ்வரின் சட்டங்கள் பனிமூட்டம் நிறைந்த அந்தக்குளிரை உடலுக்குள் கடத்துமளவுக்கு அற்புதமாக இருக்கிறது. தேர்ந்த ஓவியனின் தூரிகையின் வண்ணங்களைப் போல அமைந்த சில காட்சி சட்டங்களுக்காக அன்போடு அவரை அணைத்துக்கொள்ளத் தோன்றுகிறது. அந்த நேர்த்தியான ஒற்றை வீட்டை உருவாக்கிய கலை இயக்குநரையும்..

பேரன்பின் பேரமைதியைப் படத்தில் உலவ விட்டுப் பின்னணி இசையில் அசத்தியிருக்கும் யுவனுக்கும் பேரன்பு!!

“உங்களுக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை இருக்கு. இருந்தும் என்னையே ஏமாத்தியிருக்கீங்கன்னா என்னை விட உங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய பிரச்னை இருக்கும்?” என்று மம்மூக்கா விரக்தியில் சொல்லும் வசனத்திற்கு அரங்கு அதிர்கிறது. மிகக் கூர்மையான அளவான வசனங்கள் தமிழ்த்திரையுலகில் உண்மையான பேரன்பு போல அரிதுதானே? இதற்காகவும் இயக்குநர் ராமிற்கு பேரன்பு

ஒரு தகப்பன் மகள் கதையாக மட்டுமே சுருக்கிப் பார்க்கும் திரைப்படமல்ல இது. இதன் மூலம் சமூகத்தின் மனசாட்சியை உலுக்க முனைந்திருக்கிறார் ராம் – பிரச்சாரமில்லாமல் இயல்பான தொனியில்.
குறைபாடுள்ள மனிதர்களைப் பேரன்போடு இந்த சமூகம் அணுகுமானால் அதுவே மானுடத்தின் வெற்றி. மாந்த நேயத்தின் ஒரு பகுதியை உரசிப் பார்த்து உண்மையில் நாம் எவ்வளவு ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என நம்மை உணர வைத்ததற்காக இயக்குநர் ராமிற்கும் படக்குழுவினருக்கும் பேரன்பு

*

நன்றி : ஆசிப் மீரான்

அமீரகச் சிறுகதைகள் – கே.என்.சிவராமன் அணிந்துரை

Uma Kathir (fb) : அண்ணாச்சி உங்க கதை உண்டா?

Asif Meeran (fb) : அதுக்குத்தானலே மூதி இந்த ஏற்பாடே?! 🙂

*

குறிப்பு : சென்னை புத்தகத் திருவிழா 2019-ல் கிடைக்கும் இந்த ‘ஒட்டக மனிதர்கள்‘ நூலில் ஆபிதீன் ஐட்டமும் உண்டு. என்ன, அது கொஞ்சம் பெருசு. பொறுத்துக்கொள்ளவும்.   அரங்கு எண் : 719 ரஹ்மத் பதிப்பகம், அரங்கு எண் : 602  அன்னம்  பதிப்பகத்தில் நுழைந்து பார்க்கவும்.

பாலைவனத்தில் முளைத்த தொப்புள் கொடி! – கே.என்.சிவராமன் அணிந்துரை :

பலர் எழுதியிருக்கும் கதைகள்தான். சிறுகதை தொகுப்புதான்.

என்றாலும் இது பத்தோடு பதினொன்றல்ல. போலவே சாதாரணமானதும் அல்ல.

மறுக்கவில்லை. மரியாதைக்கும் வணக்கத்துக்கும் உரிய ஆபிதீன், அப்துல் மஜீத் என மூத்த படைப்பாளிகளில் தொடங்கி தங்கள் முத்திரையை ஏற்கனவே சிறியதும் பெரியதுமாக வாசகர்கள் மனதில் பதித்திருக்கும் இளம் படைப்பாளிகளான அய்யனார் விஸ்வநாதன், பெனாத்தல் சுரேஷ், ஆசிப் மீரான், சென்ஷி, செல்வராஜ் ஜெகதீசன் எனப் பயணித்து முதல் முறையாக பிரசுரமாகும் சிறுகதையை எழுதியவர்கள் வரை பலரும் இத்தொகுப்பில் கைகோர்த்திருக்கிறார்கள்.

இதன் காரணமாக மட்டும் இத்தொகுப்பு அசாதாரணமானதாக மாறவில்லை.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வசிப்பவர்கள் எழுதியிருக்கும் தமிழ் சிறுகதைகள் என்பதுதான் இத்தொகுப்பை பத்தோடு பதினொன்றாக மாற்றாமல் இருக்கிறது.  முக்கியத்துவமும் பெறுகிறது.

ஆம். தமிழகத்திலிருந்து பல்லாயிரம் கிலோ மீட்டர் தொலைவில் வசிப்பவர்கள் எழுதியிருக்கும் கதைகள் இவை.

மொழி வேறு. நிலம் வேறு. எழுதியிருப்பவர்களில் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடியவர்கள் மட்டுமே தங்கள் மனைவி, குழந்தைகளுடன் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வசிப்பவர்கள். எஞ்சியவர்கள் நெருங்கிய சொந்தங்களை பிரிந்து தன்னந்தனியாக வாழ்பவர்கள். மொத்தத்தில் இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருக்கும் அனைவருமே தங்கள் உற்றார் உறவினர்களை, நிலங்களை, வீடுகளை விட்டுப் பிரிந்து கண்காணா தொலைவில் நடமாடுபவர்கள்.

அப்படியிருந்தும் நினைவுகளை பொத்திப் பொத்தி பாதுகாப்பது போலவே தங்கள் மொழியையும் பொக்கிஷமாக பத்திரப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்; அதை பூட்டி வைக்காமல் வளர்க்கவும் செய்கிறார்கள்.

இதன் காரணமாகவே மற்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் இருந்து இது வித்தியாசப்படுகிறது; முக்கியத்துவமும் பெறுகிறது.

குறிப்பாக தங்கள் குடும்பத்தில் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தலைமுறை பட்டதாரிகளாக இருப்பவர்களே கதை சொல்லிகளாக இருப்பதை முழுதுமாக படித்து முடித்ததும் அவதானிக்க முடிகிறது. இந்தப் புள்ளி தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த / நிகழும் பெரும் சமூக மாற்றத்தின் விளைவை சிறுகதையின் பேசுப்பொருளாக இருக்கும் நிகழ்வுக்கும் சம்பவத்துக்கும் அப்பால் பலத்தளங்களில் விரிவுப்படுத்துகிறது.

கவுச்சி வாடைக்காக டியூஷனில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட நிகழ்வு சிறுகதையாகி இருப்பது இதற்கு ஓர் உதாரணம்.

வரலாறு என்பது ஒருவகையில் நினைவுகளின் தொகுப்புதான். அசைபோடுவது எல்லாம் கடந்த காலத்தில் மட்டும் அடங்கிவிடுவதில்லை. நிகழ்காலத்தின் காரணிகளையும் எதிர்காலத்தின் போக்கையும் கூட அவை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்தத் தொகுப்பு, அதற்கு ஒரு சோறு பதம்.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் நடைபெறும் சம்பவங்களையும் கதையாக்கி இருக்கிறார்கள். விடுமுறைக்காக ஊருக்குச் சென்றபோது சந்தித்த நிகழ்வுகளையும் எதிர்கொண்ட மனிதர்களையும் படைப்பாக்கி இருக்கிறார்கள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஊரில் நடந்ததை இப்போது எண்ணிப் பார்த்து தங்கள் ஏக்கத்தை பதிவும் செய்திருக்கிறார்கள்.

என்றாலும் இதிலிருக்கும் அனைத்து சிறுகதைகளின் மையமும் கதை சொல்லியின் அந்நியமாதலை அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது. தன் கதையில் பெனாத்தால் சுரேஷ் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல், துபாயில் மதராஸியாகவும் ஊரில் துபாய்க்காரனாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுவது பெரும் சோகம். எங்குமே அவர்களாக அவர்களை யாரும்  சுட்டிக் காட்டுவதில்லை. அரசியல் காரணங்களுக்காக அகதியானவர்கள் மட்டுமல்ல; வாழ்வியல் காரணங்களுக்காக புலம்பெயர்ந்தவர்களும் அன்றாடம் சந்திக்கும் அவலம் இது.

கூடவே கடலில் குளிக்கும்போது அருவியில் குளிக்க வேண்டும்; அருவியின் கீழ் நிற்கும்போது கடலில் கால் வைக்க வேண்டும் என்ற மனநிலை.

இதை இத்தொகுப்பில் இருக்கும் அனைத்து சிறுகதைகளும் அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கின்றன. முதலாளிகளுடன் ஏற்படும் முரண்பாடு முதல் சொந்த உறவினர்களிடம் தன்னியல்பாக நிகழும் விலகல் வரை அனைத்தின் ஊடாகவும் இந்த நிராகரிப்பும் ஏற்கச் சொல்லும் மவுனக் கதறலுமே மையமாகவும் மையம் விலகிய விளிம்பாகவும் தொத்தி நிற்கின்றன.

ஊர் என்பது வெறும் பெயரல்ல. போலவே வாழ்ந்த இடமோ வாழும் இடமோ வெறும் நிலமும் அல்ல. அவையும்  அவரவர் எண்ணங்களில் உயிர்த்திணைதான். ஒருபோதும் அவை அஃறிணை அல்ல.

கண்காணா தொலைவில் நடமாடினாலும் நம் நாசியை வருடும் இட்லியின் மணம் அம்மா / மனைவியின் சமையலையும் அடிக்கடி நாம் விரும்பி சாப்பிட்ட உணவகத்தின் நினைவையும் மீட்டு விடும். எங்கோ எதிர்படும் ஒரு புங்கை மரம் பால்யத்தை கண்முன் கொண்டு வந்துவிடும்.

தனிமையை அனுபவிப்பவர்களுக்கு நினைவுகளே ஒரே பிடிப்பு. இதன் வழியாகவே தங்களுக்குள் தாங்கள்  மரணிக்காமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். இக்கதைகளும் இதை எழுதியவர்களுக்கு அப்படித்தான். உயிர் வாழ்கிறது; வாழ்கிறார்கள்.

எழுதிய அனைவருக்கும் என்றும் அன்பு. சிதறியவற்றைக் கோர்த்து மாலையாக – தொகுப்பாக – கட்டியவருக்கு முத்தங்கள்.

*

நன்றி : கே.என். சிவராமன் (‘குங்குமம்’ இதழ் ஆசிரியர்)

*

தொடர்புடைய இரு பதிவுகள் : ஷஹிதா மதிப்புரை  & ஆசிப்மீரான் முன்னுரை

நாடகம் – ஆசிப் மீரான் சிறுகதை

ஒரே களேபரமாக இருந்தது. கூச்சலும், சத்தமுமாக ஆளாளுக்குப் பேசிக் கொண்டிருக்க சுப்பையா வாத்தியார் கடுப்பாகிப் போய் “நாசமாப் போறவனுவளை வச்சுக்கிட்டு என்ன செய்யச் சொல்லுதிய?” என்று யாரிடமோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அங்காள பரமேஸ்வரி அம்மன் கோவிலில் கொடை வருவதை முன்னிட்டு இந்த முறை கீழத் தெரு இளைஞர் சங்கம் சார்பாக “கறுத்த முகம்” நாடகம் நடத்துவதாகத் தீர்மானம் செய்திருந்தார்கள். போன வருசம் மெஞ்ஞானபுரத்தில் வள்ளுவர் கலைமன்றம் சார்பில் நடத்தப்பட்ட “கறுத்த முகம்” நாடகத்தில் ஒரே ஒரு பெண் வேசம்தான் என்பதால் அந்த நாடகம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதே தவிர, உலகத்தைப் புரட்டிப் போடும் சமூகச் செய்தியைச் சொல்லுமென்பதற்காக அல்ல.

நாடகம் போடுவதில் இருக்கும் ஒரே சிக்கல் அதற்குண்டான செலவுதான். புளியடி மாரியம்மன் கோவில் மாதிரி இந்தக் கோவிலுக்கு பெரிய அளவில் வருமானமெல்லாம் இல்லை. தலைக்கட்டு வரிபோட்டு வசூல் செய்யுமளவுக்கு பெரிய தலைகளும் ஒன்றுமில்லை. இருந்தாலும் ‘தேங்காய் உடைக்குற இடத்துல குறைஞ்சது சிரட்டையாவது உடைக்கணுமே’ன்னுதான் நாடகம் போடுறதா தீர்மானம். செல்லப்பாதான் இளைஞர் சங்கச் செயலாளர். உருண்டையாக இருப்பான். எப்போதும் ‘தொளதொள’ வென்று பெரிய சட்டையாகப் போட்டுக் கொண்டு அவன் நடப்பதைப் பார்ப்பதற்கே கூட வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கும். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக சங்கத்தில் ஆளில்லாத காரணத்தால் அவனேதான் செயலாளர்.

எல்லாவற்றையும் தானே சமாளிக்கும் திறன் இருப்பதால் எப்படியாவது ஊரை அடித்து உலையில் போட்டு விடும் சாமர்த்தியக்காரன். “மதுரைக்கு வழி வாயிலதாம்லே இருக்கு” என்பதுதான் அவனது ஒரே சித்தாந்தம்.

அரங்கம், ஒப்பனை எல்லாவற்றுக்கும் சேர்த்து வள்ளுவர் கலை மன்றத்துக்கு 500 ரூபாய் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். ஒலிபெருக்கி, விளக்கு எல்லாவற்றுக்குமாக இன்னொரு 200 ரூபாய். நாடகம் முடிந்ததும் நாடகத்தில் நடித்தவர்களுக்கு இட்லியும், காரச் சட்டினியும் கொடுத்தேயாக வேண்டும். அதற்கு எப்படியும் இன்னொரு 300 ரூபாயாவது வேண்டும். இதெல்லாம் போக பெண் வேசம் போடும் நடிகை யார் என்பதைப் பொறுத்து 200லிருந்து 500 ரூபாய் வரை கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

செல்லப்பா கூட்டிக் கழித்து கணக்குப் போட்டுப் பார்த்ததில் எப்படியும் தொள்ளாயிரம் தேறி விடும் என்பது புரிந்தது. பற்றாக்குறை வந்தால் எப்படிச் சமாளிப்பது என்று அவனுக்குத் தெரியும். நாடகம் முடிந்து இட்லியை அளவுச் சாப்பாடாக்கி விட்டால் நூறு ரூபாயும், ஒலிபெருக்கியில் ஐம்பதும், நாடகம் போடும் வகையில் ஐம்பதும் குறைந்தால் எப்படியும் நாடகத்தை முடித்து விடலாமென்று நம்பிக்கை வந்ததும், சுறுசுறுப்பாக கணபதி வாத்தியாரைப் பார்த்து நாடகம் நடத்தப் போவதைப் பற்றிச் சொல்லிவிட்டான்.

கணபதி வாத்தியார்தான் கலைமன்றத்தின் பொறுப்பாளர். அவர்களாகப் போடும் நாடகத்துக்கு இயக்கமும் அவரேதான். ஒல்லியாக, காற்றடித்தால் பறந்து போய்விடுபவரைப் போல இருப்பார். நெற்றி நிறைய நீறு பூசி வாயில் வெற்றிலைக் குதப்பலோடு இருப்பார். ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர். கொஞ்சம் முறுக்கிக் கொண்டார்.

“பாருங்க தம்பி, இப்பல்லாம் முன்ன மாதிரியில்லல்லா.. நெறய நாடகம் போடுதானுவோ.. போன வருசம் ‘கறுத்த முகம்’ போட்டம்லா.. அவுகளே 1000 ரூவாயும் தந்து, பாராட்டி அனுப்பிச்சாங்கல்லா..”

செல்லப்பாவுக்கு கணபதி வாத்தியார் என்ன அடிபோடுகிறார் என்பது புரிந்து விட்டது.

“சரி அண்ணாச்சி, அப்போ நான் பொறவு வரேன். இந்த வருசம் நாடகம் வேண்டாம்னு சொல்லிடுதேன்..”

“என்னடேய்.. இப்படிச் சொல்லுதே? நாடகம் போடாம வேறென்ன செய்யப் போறிய?”

“250 ரூவா குடுத்தா கருங்கொளத்துலேருந்து சிவனடிமை கரகத்தோட வரப் போறான். அத பாத்துக்கிடுதோம்”

“என்னடேய்.. அவனுக்கு வயசாயிடுச்சுல்லா? அவன் ஆடுனா யாரு பாப்பா?”

“நாங்க பாப்பம்லா அண்ணாச்சி.. பணம் இருந்தா பவுசு காட்டலாம். இல்லன்னா என்ன செய்யச் சொல்லுதிய?”

செல்லப்பா குரலில் வருத்தம் காட்டினான்.

“அதுக்கென்னடேய் இப்பம்? பணம் இல்லாட்டிப் போனா என்ன? நாடகம் போட்டாத்தானடே கூட்டம் வரும். அதுக்கு ஏற்பாடு பண்ணுங்கடேய்.. வேணும்னா 750 ரூவா குடுங்க.. நம்ம பையனுவளுக்குச் செய்யாம வேற யாருக்குடேய் செய்யப் போறோம்?”

“சரி.. அண்ணாச்சி நாங்க கருங்கொளத்துக்குப் புறப்படுதோம்”

கணபதி வாத்தியாருக்குக் கலக்கம் வருவது மாதிரி செல்லப்பா எழுந்து விட்டான்.

“யேய்!! கொஞ்சம் இரிடேய்.. இப்படி அவசரப்படுதே? என்னதான் குடுப்பேன்னு சொல்லு. முடிஞ்சுதுன்னா உனக்குச் செய்யாமலாடே போயிடப் போறேன்?”

“அதெல்லாம் சரிப்படாது அண்ணாச்சி.. 300 ரூவாய்க்கு நீங்க எங்க வரப்போறிய?!. நான் கெளம்புதேன்!”

கணபதி வாத்தியார் செல்லப்பாவை ஒருமுறை ஏற இறங்கப் பார்த்தார்.

“ஆனாலும் ரொம்பத்தாண்டே உனக்கு. 300 ரூவாய்க்கு சொவப்புப் பொவுடர் கூடக் கிடைக்காதுடேய்”

“எனக்குத் தெரியும்லா அண்ணாச்சி. அதான் கெளம்புதேன்னு சொல்லுதேன்” செல்லப்பா சலனமில்லாமல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு அவரை ஏறிட்டான்.

“சரிடேய்.. உனக்குமில்ல; எனக்குமில்ல; 400 ரூவாய்க்குப் போட்டுடுவோம்டேய். என்ன சொல்லுதே?”

“400 ரூவாய்க்கு எங்க போவ? 350க்கு பாருங்க அண்ணாச்சி”

“டேய் நீ ரொம்பத்தான் ஆசப்படுதடேய்.. நாடகத்துக்கு ஆளில்லாமவா பேரம் பேசுதேன்னு நெனக்கே? நம்ம பயலுவளாச்சேன்னு பாத்தா ரொம்பத்தான் எட போடுதடேய். நானூறுக்கே நான் மன்றத்துல ஏச்சு வாங்கணும் தெரியும்லா” கண்பதி வாத்தியார் குரலை உயர்த்திச் சொன்னார்.

“சரி.. சரி.. அண்ணாச்சி. 100 ரூவாய் முன்பணம் புடிங்க. மீதி இருநூத்தம்பதுக்கு நாடகம் முடிஞ்சதும்..” செல்லப்பா முடிப்பதற்குள் “மீதி முன்னூறு” என்றார் கண்பதி.

“சரிங்கண்ணாச்சி.. நடிக்குறதுக்கு யாரைக் கூப்பிடுவிய?” செல்லப்பாதான் ஆவலாய்க் கேட்டான்.

“ஆமாடேய்ய்.. கேப்பியல்லா.. நல்லா கேப்பியல்லா.. குடுக்குற நானூறு ரூவாய்க்கு காஞ்சனாவா வருவா? நம்ம ஆளுங்க யாரையாவது பொம்பள வேசம் போடச் சொல்லுடேய்” பத்து ரூபாய் தாளை பத்துத் தடவை எண்ணி சரி பார்த்துக் கொண்டே சொன்னார் அவர்.

செல்லப்பா திரும்பி வந்து நடந்ததைச் சொன்னதும் ‘கறுத்த முகம்’ நாடகம் நடத்துவதென்பது உறுதியாகி விட்டது. கதாநாயகனாக நடிக்க பாபநாசத்திடம் போனபோது அவர் கேட்ட முதல் கேள்வியே யாரு எனக்கு ஜோடி என்பதுதான். வள்ளி நாயகம்தான் என்று செல்லப்பா சொன்னதுமே பாபநாசத்துக்கு உற்சாகம் வடிந்து விட்டது.

“அநேகமா நான் அன்னிக்கு ஊருலயே இருக்க மாட்டேன்னு நெனக்கேன். வேற ஆளப் போடுங்கடே.. புது ஆட்களும் நடிக்கட்டும். நானே எத்தனை நாடகத்துல நடிக்க?’ சிரித்துக் கொண்டே அவர் சொல்ல வெளியே வந்ததும் செல்லப்பா கொதித்தான்.

“பெரிய புடுங்கின்னு நெனப்பு. போன வருசம் கனகாவை நடிக்கக் கூப்பிட்டப்போ எனக்கு ரெண்டு ஜோடி பாட்டு போதாதுன்னு அடம் புடிச்சி மூணு பாட்டு கேட்ட ஆளுல்லா. அன்னிக்கே ”””யை குறுக்குல மிதிச்சிருந்தா இன்னிக்கு ஒழுங்கா பேசியிருப்பாம்லா”

வள்ளி நாயகம் கதாநாயகியாக வேசம் போடுகிறான் என்று தெரிந்ததும் கதாநாயகனாக நடிக்க எவருக்கும் ஆர்வமில்லாமல் போனது. பாபநாசம் தானாகவே முன்வந்து வில்லன் வேசத்துல நடிக்கக் கேட்டதும் செல்லப்பாவுக்கு மனசில்லை. ஆனாலும், ‘தொலைஞ்சு போட்டுடே!’ என்று சம்மதித்து விட்டான்.

“நானே நாயகனாவே நடிச்சா நல்லாருக்காதுல்லா.. ஒரு மாறுதலுக்கு இந்த வேசத்தையும் போட்டுப் பாத்துடுவோம். என்ன சொல்லுதிய?” என்று ஏதோ ஆஸ்காருக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நடிகனைப் போல பேசிக் கொண்டிருந்தார் பாபநாசம். பாபநாசம்தான் ஊரைப் பொறுத்தவரைக்கும் எம்ஜியார், சிவாஜி எல்லாமே. குறைந்த பட்சம் அவருக்காவது அப்படி ஒரு நினைப்பு மனதிற்குள் இருந்து வந்தது. “நான் டவுசர் போடுத காலத்துலேருந்தே நடிக்கலாம்டே. மெட்ராசுக்குப் போவத் துட்டில்லாம இங்க கெடந்துட்டேன். இல்லேன்னா இன்னைக்கு சினிமால இருந்திருப்பம்லா..” என்பது போலத் தான் பேசிக் கொண்டிருப்பார். அது வரது இயல்புதான்.

“இனி நாடகம் முடியுற வரைக்கும் இந்த வேசா மொவன் பேசுறதையெல்லாம் கேட்டுத் தொலைக்கணும்லா” செல்லப்பா அலுத்துக் கொண்டாலும் அதில் இருக்கும் உண்மை எல்லோருக்கும் தெரியும்.

பாபநாசம் ஒதுங்கிக் கொண்டதாலும், வள்ளி நாயகம்தான் பெண் வேசம் போட்டு நடிக்கப் போகிறானென்பதாலும் கதாநாயகனாக நடிக்க ஆள் கிடைக்கவேயில்லை. செல்லப்பா நொந்தே போனான்.

“அறுதலிங்க பண்ணுத சேட்டையைப் பாத்திராவே.. கதாநாயகி வேணுமாம்லா. பொட்டப்புள்ள இருந்தாத்தான் நடிப்போம்னு ஒவ்வொருத்தனும் சண்டைலா போடுதானுவோ. நான் நாடகத்துக்குத் துட்டுச் சேக்குறதுக்கே நாய் படாதபாடு படுதேன். அது எந்த மைராண்டிக்காவது தெரியுதா? பெரிய புடுங்கின்னு அவனவனுக்கு நெனப்புல்லா” செல்லப்பா தனியாகப் பொருமிக் கொண்டிருந்தான்.

ஜான் அண்ணன் தான் செல்லப்பாவைச் சமாதானம் செய்து வைத்தார். செல்லப்பாவை “நீயே கதாநாயகனா நடிடேய்!” என்று அவர் சொல்ல செல்லப்பா அவரை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்துச் சிரித்தான்.

“என்ன அண்ணாச்சி, கிண்டல் —- பண்ணாதீரும். நாடகம் போடுததுக்கு உம்மைக் கூப்பிட்டா, நீரு என்னடான்னா நாடகமே நடக்காம இருக்குததுக்குல்லா யோசனை சொல்லுதீரு”

“அப்படியில்ல கோட்டிக்காரா.. எப்படியும் நடிக்கப் போற எவனும் சிவாஜி கணேசன் இல்ல. அந்தக் கொடுமைக்கு நீ நடிச்சாத்தான் என்ன?”

“நான் கதாநாயகன்னு சொன்னா எல்லாரும் சிரிக்கல்லா செய்வானுவ?” செல்லப்பாவுக்கு, தனக்குக் கிடைத்த குருட்டு வாய்ப்பை எண்ணி உள்ளூற சந்தோசம் இருந்தாலும் சந்தேகத்தைக் கேட்டு வைத்தான்

‘சிரிக்கட்டும்டேய்.. எம்ஜியாரு நடிக்கப் போவும்போது கூட சிரிக்கத்தான் செஞ்சிருக்கானுவோ கொஞ்சம் பேரு. அவரு சிவாஜியை வுடப் பெரிய ஆளா வரலியாடேய்?”

ஜான் அண்ணன் சொன்ன சமாதானத்தை விடத் தன்னை எம்ஜியாரோடு ஒப்பிட்டு அவர் பேசியது செல்லப்பாவுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால், ஒத்திகையில் கதாநாயகனாக நடிக்கப் போவது செல்லப்பா என்று தெரிந்ததும் எல்லோரும் சிரிக்கவே செய்தார்கள்.

“என்ன மயித்துக்குவே சிரிக்கிய? நான் நடிச்சா என்னங்கேன்?” என்று செல்லப்பா கோபப்பட்டான்.

“டேய், யாரு வேணும்னா நடிக்கலாம்டேய். ஆனா அதுக்காவ மொதல்லயே கதாநாயகனா நடிக்கணும்னு ஆசப்பட்டா அது ரொம்ப தப்புல்லா!”

“செயலாளரா இருக்குறதுக்காக கதாநாயகன் வேசம் போடுதது சரியாடேய்?”

“—ளி மாப்ள, நீ ரோடு போடுத மெசின்மாதிரில்லாடே இருக்க. நீ மேடைக்கு நடந்து வாரதுக்குள்ள நாடகம் முடிஞ்சிடும்லா”

ஆளாளுக்கு செல்லப்பாவைக் கேள்வி கேட்க “போங்கலேய்!”ன்னு அவன் வேசம்போட மறுத்து விட்டான். இப்படி ஆள் யாருமே கிடைக்காமல் போனதால் துரை அண்ணாச்சியை கதாநாயகனாக்க வேண்டியதாயிற்று. துரை அண்ணாச்சிக்குப் பலசரக்குக் கடை கல்லாவைத் தவிர வேறு ஏதாவது தெரியுமா என்று யாருக்கும் தெரியாது என்றாலும், சுளையாக நூறு ரூபாய் அன்பளிப்பாகத் தருபவர்கள் எந்த வேசத்தில் வேண்டுமானாலும் நடிக்கலாம் என்பது மட்டும் எல்லாருக்கும் தெரியும்.

நாடக ஒத்திகை நடக்க ஆரம்பித்ததும் ஜான் அண்ணன் இயக்கும் பொறுப்பை சுப்பையா வாத்தியாரிடம் ஒப்படைத்து விட்டார்.. ஆரம்பத்தில் அவர் உற்சாகமாகத்தான் இருந்தார்.. ஆனாலும் இரண்டொரு நாள்களிலேயே ‘கொள்ளைல போறவனுவோ வரவும் மாட்டானுவோ. வந்தா ஒழுங்கா வசனம் பேசவும் மாட்டானுவோ. இந்த அறுதலிங்களைக் கட்டி அழறதுக்கு எதுக்குத்தான் சம்மதிச்சேனோ தெரியலையே’ன்னு புலம்பிக் கொண்டிருக்க, ஒரு நாள் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தான் செல்லப்பா.

“சுப்பையாண்ணே, ஒத்திகையைக் கொஞ்சம் நிறுத்துங்க. முக்கியமான விசயம் ஒண்ணு சொல்லணும்.”

“என்னடேய்.. நாடகம் நின்னுடிச்சா” சுப்பையா வாத்தியின் குரலில் தெரிந்தது மகிழ்ச்சியா வருத்தமா என்று தெரியவில்லை.

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல.. இன்னைக்கு இட்டமொழி போயிருந்தேம்லா. அங்கின நம்ம நல்லசிவம் அண்ணாச்சியப் பாத்தேன். அண்ணாச்சி கிட்ட பேசிட்டிருக்கும்போது கோயில் கொடையெல்லாம் எப்படியிருக்குன்னு விசாரிச்சாக. நான் துட்டுக்கு வழியில்லாம அலையுதேன்னு சொன்னேன். ‘எதுக்குலே இப்படி இருக்கிய.. என் கிட்ட கேட்டா தரமாட்டனான்னு சொன்னாக. சரி நூறு ரூவா தருவாக போலிருக்குன்னு நெனச்சா மூணு நூறு ரூவா நோட்டையில்லா எடுத்துத் தந்தாக. “இதை முன் பணமா வச்சுக்கடேய். ஊருக்கு ரெண்டு நாள்ல வருவம்லா. அப்ப இன்னும் எரநூறு தாரண்டேய்”னு சொல்லியிருக்காக. அதனால அவுக வரதுக்கு முன்னால எல்லாம் அவங்கவங்க பாடத்தை ஒழுங்காப் படிச்சு நாடகத்துல ஒழுங்கா நடிங்க. அண்ணாச்சி ஊருக்கு வந்தாருன்னா ஒத்திகைக்கு வருவாருல்லா.”

அந்தக் கூட்டத்தில் கொஞ்ச நேரம் அசைவு ஏதுமில்லை.

“யேய் செல்லப்பா, அப்படின்னா நாடகம் முடிஞ்ச உடனே அளவு இட்டிலி போடாம நெறய போடுடேய்!” வள்ளிதான் முதலில் சொன்னான். அவன் கவலை அவனுக்கு.

“அதுக்கென்னலேய்.. போட்டுடுவோம். அத விட முக்கியமான ஒண்ணு இருக்குல்லா. நேத்து நான் திருநவேலி போயிருந்தம்லா. டவுண்ல மாலாவைப் பாத்துப் பேசியிருக்கேன். அவ சரின்னு சொல்லிட்டா. துரை அண்ணாச்சிக்கு யோகம்தான்!” செல்லப்பா சிரிக்க, துரை அண்ணாச்சிக்கு நடப்பது கனவு போல இருந்தது. மாலாதான் சுற்று வட்டாரத்தில் பரவலாக அறியப்படும் நாடக நடிகை. பார்ப்பதற்கும் கொஞ்சம் பளிச்சென்று மப்பும் மந்தாரமுமாக இருப்பாள்.

மாலாவோடு வள்ளுவர் கலா மன்ற ‘செட்டிங்’கில் சிவப்பு, மஞ்சள், ஊதா வண்ண விளக்கு வெளிச்சத்தில் ‘மானா மதுர குண்டு மல்லியே’ மானசீகமாகப் பாடுவதற்கு அவருக்கு அது போதுமானதாக இருந்தது. பிறந்த பயனை அடைந்தது போல வாய் நிறைய புன்னகையோடு வலம் வர ஆரம்பித்தார் அண்ணாச்சி.. ‘நூறு ரூவா குடுத்தது வீணாப் போவல’ என்று மனசுக்குள் கணக்கும் ஓடியது அவருக்கு.

“என்னது, மாலாவை நடிக்கக் கூப்பிடப் போறியா?” பாபநாசம் அண்ணாச்சி கேட்டார்.

“ஆமா அண்ணாச்சி!”

“வள்ளி நடிக்காம்னுல்லா மொதல்ல சொன்னே?”

“ஆமா வள்ளிதான நடிக்குறதா இருந்துது”

“ஆனா, மாலா நடிக்கப் போறான்னு சொல்லுத?”

“ஆமா. அன்னைக்குக் கையில துட்டு இல்லல்லா. அதனால அப்படி. இப்போ அண்ணாச்சி துட்டு தந்திருக்காரு. அதான் இப்படி. மாலா வந்தா கூட்டம் வரும்லா.”

“ஏமாத்துதீங்கடேய்.. வருசம் பூரா கதாநாயகனா நடிச்ச என்னை வில்லனா நடிக்க வைக்குறதுக்குத்தான இந்த நடிப்பு?” பாபநாசம் அண்ணாச்சி கொதித்தெழுந்தார்.

“யார் நடிக்கா? நானா நீரா?” செல்லப்பாவுக்கும் மூக்கு சிவக்க ஆரம்பித்தது.

“மொதல்லே என் கிட்ட சொல்லாம, என்னை ஏமாத்திப் போட்டு நாடகம் நடத்திடலாம்னு பாக்கியளோ?” பாபநாசம் பொங்க ஆரம்பிக்க,

“ஆமாவேய்.. அப்படித்தான்னு வச்சுக்கும்வேய்.. இப்ப அதுக்கு என்னங்கீரு?”

“என்னலேய் மரியாத தெரியாத பயலா இருக்க. நீ கூப்புட்டு நடிக்க வந்தேன் பாரு. என் புத்தியத்தான் செருப்பால அடிக்கணும். என்னவேய் சுப்பையா, நீருமாவே இதுக்குக் கூட்டு?” பாபநாசம் கணையைத் திசை திருப்ப, “அய்யய்யோ எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது'” என்றார் சுப்பையா வாத்தி.

நிலவரம் மோசமாவதைப் பார்த்து மற்றவர்கள் பாநாசத்தைச் சமாதானப்படுத்த, செல்லப்பாவை தள்ளிக் கொண்டு ஜான் அண்ணன் வெளியில் போனார்.

“நானாவே அவரை வில்லன் வேசம் போடச் சொன்னேன். பொம்பள வேசத்துக்கு ஆளில்லன்னவுடனே நான் வில்லனா நடிக்கேன்னு சொன்னது இந்த வேசா மொவந்தானே?.. எவன் தாலியறுத்தா என்னன்னு கிடக்காம நாடகம் போட அலையுதேன் பாரும். எனக்கு இன்னம் வேணும்வேய்” செல்லப்பா ஜான் அண்ணனிடம் புலம்பிக் கொண்டிருக்க, உள்ளே பாபநாசம் தன் கலையுலக வாழ்க்கைப் பெருமையை தானே சொல்லிக் கொண்டு தனக்கு உரிய மரியாதை கிடைக்காத இடத்தில் இனி நடிக்க மாட்டேன் என்று முழங்கிக் கொண்டிருந்தார். ஆனால், அவர் பேசுவதைக் கேட்கத்தான் ஆளில்லை.

கொஞ்ச நேரப் பொருமலுக்குப் பிறகு பாபநாசம் தானாகவே சுப்பையா வாத்தியிடம் போய், “நான் இந்த நாடகத்துல நடிக்கணும்னா நான் கதாநாயகனா நடிச்சிருந்தா எப்படி எனக்கு பாட்டு வைப்பியளோ அதுமாதிரி எனக்கு மாலா கூட ஜோடிப் பாட்டு வைக்கணும். அப்படிச் செய்யுங்க.. இல்லன்னா இப்பவே சொல்லுங்க. என்னை என்னமோ போக்கத்த பயன்னு நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கியளா? நூறு கதாநாயகி கூட நடிச்சிருக்கேன்வே”

சுப்பையா வாத்தியாருக்கு என்ன சொல்வதென்றே புரியவில்லை

“அண்ணாச்சி, நீங்க வில்லன் வேசம்லா போடுதீங்க, உங்களுக்கு எப்படி ஜோடிப் பாட்டு வரும்?”

அவரது கேள்வியை பாபநாசம் கண்டு கொண்டதாகத் தெரியவில்லை.

“வில்லன் வேசம் போட்டா என்ன? கதாநாயகனுக்குக் கனவுப்பாட்டு வைக்கியள்ளா? அது மாதிரி எனக்கும் வைங்க.. கதாநாயகன் மட்டும்தான் கனவு காங்கணும்னு எவம்லே சொன்னான்? வில்லனும் கனவு காண்பான்னு சொல்லும். எவன் கேப்பான்? என்ன செய்வியளோ ஏது செய்வியளோ எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு ஜோடி பாட்டு வேணும். அவ்வளவுதான். இல்லன்னா நீங்களே ஆளப் போட்டு நாடகத்த நடத்துங்க.” சொல்லி விட்டு ஒத்திகைக்குக் கூட இருக்காமல் அவர் கிளம்பிப் போவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு செல்லப்பா சொன்னான்..

“போவட்டு போவட்டு.. இங்க கடவுளே களனித் தண்ணிதான் குடிச்சிட்டிருக்குறாராம். பூசாரிக்கு புண்ணாக்கு வேணுமாமுல்லா?? அவரப் போவச் சொல்லுவே.. கூரைக்கு மேல சோத்தப் போட்டா ஆயிரம் காக்கா வரும். இவரு செரைக்கலன்னா மசுரு போவாதுன்னு எவன் சொன்னான்? வேற யாராவது கிடைக்காமலா போயிடுவான்?” செல்லப்பா வீறாப்பாகச் சொல்லி விட்டாலும் உடனே ஆள் கிடைக்கவில்லை.. இரண்டு நாள் தேடிப்பார்த்தும் ஆளில்லாததால் சுப்பையா வாத்தியாருக்குக் கொஞ்சம் பயம் வந்துவிட்டது.

“நீ என்ன மயித்துக்குடே அவரு கிட்ட மாலா நடிக்கப் போறதப் பத்திச் சொன்னே?” சுப்பையா வாத்தி செல்லப்பாவிடம் கேட்டார்.

“ஆமாவே, என் கிட்ட கேளும். அந்தப் படுக்காளிப் பய நடிக்க மாட்டேன்னு சொன்னாம்லவே. அப்ப வாய்க்குள்ள கொழக்கட்டயா வச்சிருந்தீரு?” செல்லப்பா கடுப்பானான்.

“அவரு பெரிய நடிகருல்லாடே”

“ஆமா. மயித்தப் புடுங்குன நடிகன். என் வாயப் புடுங்காதீரும்வே. நடிகனாம்ல நடிகன்?! ஊரு உலகம் காணாத நடிகன். பிச்சக்காரப் பய!”

“சரிடே, இப்ப என்ன செய்யணுங்க? ரெண்டு நாளுதான இருக்கு. மாலா என்னைக்கு வாரா?”

“என்ன எளவாவது செய்யுங்க. அவ நாடகம் நடக்குத அன்னைக்குக் காலைலதான் வருவா”

“ஒரு நாள் முந்தி வரச் சொல்லலாம்லா?”

“ஒருநா முந்தி வந்து ரெண்டு வருஷம் முன்னால ஒருத்தி பட்டபாடு எங்களுக்குத் தெரியாதா? ஊராவே இது?! மாட்டுக்குப் பொடவ கட்டிக் கூட்டுட்டு வந்தாலும் மொறச்சு மொறச்சுல்லா பாக்கானுவ. பொம்பளைய வாழ்க்கையிலேயே பாத்ததேயில்லன்னு சாமி மேல சத்தியம் பண்ணுவான போல. இந்த ஊருக்கே இனி வரமாட்டேன்னு சொல்லிட்டுல்லா போனா அவ.. இவளும் அந்த மாதிரி சொல்லணும்னு உமக்கு ஆசையாக்கும்?” செல்லையா கேட்டதும் சுப்பையா வாத்தியார் பேசாமல் இருந்து விட்டார்.

“சரிடே, இப்ப என்னதான் செய்யச் சொல்லுத? நடக்குற கதயப் பேசம்டே’

“ஆமாவே.. எல்லாத்துக்கும் என் காமாட்டுலேயே வந்து முட்டும். நான் ஒருத்தந்தானா வேட்டியக் கட்டிக்கிட்டு நடக்கேன். நீரும்தானே கட்டிக்கிட்டு இருக்கீரு? எவனையாவது புடிச்சிப் போட்டு நாடகம் நடத்தத் துப்பில்ல. வேற என்னத்தச் செய்யச் சொல்லுதீரு? அந்த வேசா மொவனையே நடிக்கச் சொல்லித் தொலையும்.. ஆனா ஒரு விசயம். ஒரு பாட்டுத்தான் குடுப்போம். அதும் கடைசிலதான் வைக்கணும். சம்மதம்னா நடிக்கட்டு. இல்லேன்னா நாடகத்தையே மண்ணள்ளிப் போட்டு மூடும். இனிமே நாடகம் போடுதேன் மயிரப் புடுங்குதேன்னு எவனாவது என் கிட்ட வந்தியன்னா நடக்குற கதய வேற.. சொல்லிப்புட்டேன் பாத்துக்கிடும் ” சொல்லி விட்டு செல்லப்பா எழுந்து போனான். போனவன் போனவன் தான்.

அதன் பிறகு நாடகத்தன்று காலையில் மாலா ஒத்திகைக்கு வந்தபோது கூட செல்லப்பாவைக் காணவில்லை.. மற்ற காட்சிகளையெல்லாம் மறந்து விட்டு காலை முழுவதும் ஜோடிப் பாட்டுக்கு ஒத்திகை நடத்த வேண்டுமென்று பாபநாசம் சொன்னதை மற்றவர்கள் மறுத்து விட்டார்கள். அப்போதும்…………..

“செல்லப்பா அண்ணனை எங்க காணோம்?” என்று மாலா அக்கறையோடு விசாரிக்க, “லேய், செல்லப்பா இவளுக்கு அண்ணன்னு சொல்லுதா. அப்ப அவன் இனிமே எனக்கு மச்சாம்லா” என்று ஒத்திகை பார்க்க வந்திருந்த சிலர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோதும்…………….

மதியம் மாலாவோடு சேர்ந்து பாபநாசம் ஆட்டத்திற்கு ஒத்திகை பார்த்தார். “இடுப்புலல்லாம் கை வைக்காதிய அண்ணாச்சி” என்று மாலா சொல்ல மற்றவர்கள் சிரித்தார்கள். சுப்பையா வாத்தியார் தலையில் அடித்துக்கொண்டார். அப்போதும்………….. செல்லப்பா வரவில்லை. ஆளைக் காணவுமில்லை.

நாடகம் அம்மன் வீதி உலா முடிந்து தர்மகர்த்தாக்களுக்கெல்லாம் மாலை போட்டு, வாழ்த்துரை எல்லாம் வழங்கப்பட்டு தொடங்கும்போது மணி 11 ஆகியிருந்தது. பாபநாசம் பதட்டமாகவும், கோபமாகவும் இருந்தார்.

“எனக்கு ஜோடிப் பாட்டு கடைசியில் வச்சிருக்கிய. இவ்வளவு லேட்டாச்சுன்னா யாரு பாப்பாங்க?” என்று பொருமிக் கொண்டிருந்தார்.

“இல்லன்னா மட்டும் இவரு ஆடுறதப் பாக்கவா ஆளுங்க வர்றாங்க. கோட்டிக்காரத் தா—ளியால்ல இருக்கான். நாங்களே செல்லப்பாண்ணன் எங்க போய்த் தொலைஞ்சாருன்னு தேடிக்கிட்டி திரியிதோம். வந்துட்டாரு தூக்கித் தோள்ல போட்டுக்கிட்டு” என்று அவரைத் திட்டிக்கொண்டு ‘தம்’மடிப்பதைத் தொடர்ந்தான் திரைச்சீலையை இழுக்கும் கணேசன்.

நாடகம் பாதி முழுங்கப்பட்ட வசனங்களோடும், மிகையான நடிப்போடும், ஒலிவாங்கியின் அசுரக் கூச்சலோடு கூடிய ஒலியோடும், ஆர்ப்பாட்டமான சிரிப்போடும் எதிரில் இருக்கும் ஜனங்களைப் பற்றிய அக்கறை இல்லாமலும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அப்போதும் காணவில்லை செல்லப்பாவை.

துரை அண்ணாச்சி கலாமன்றத்தின் தயவில் முதல் தடவையாக டை கட்டிக் கொண்டு இரவல் வாங்கிய கறுப்புக் கண்ணாடியை மாட்டிக் கொண்டு மாலாவோடு ஆடும்போது கண் சரியாகத் தெரியாமல் தடுக்கி கீழே விழுந்ததைப் பார்த்து ஜனங்கள் வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு சிரித்தார்கள்.

திரைக்குப் பின்னால் பாபநாசம் அண்ணாச்சி தீவிரமான முகத்தோடு உலாவிக் கொண்டிருந்தார்.

“என் பாட்டு எப்படே வருது?” என்று அடிக்கடி கணேசனைக் கேட்க அவன் கடுப்பாகி, “யாருக்குவே தெரியும்? நாடகத்துல நடிக்கேங்கீரு. உமக்கே தெரியலை. எனக்கு எப்படிவே தெரியும்? வெளங்காத ஆளால்லாவே இருக்கீரு!” என்று திட்டித் தீர்த்துவிட்டான். அப்போதும் செல்லப்பா வரவில்லை.

ஒருவகையாக 34வது காட்சி நடந்து கொண்டிருந்தபோது சுப்பையா வாத்தி பாபநாசத்திடம் போய், “அடுத்த காட்சி உம்மோடதுதான்வே. எப்படி ஆடுறதுன்னு ஞாபவம் இருக்குல்லா? மாலா இடுப்புல மட்டும் கைய வக்காதிய கேட்டியளா? அவ கோபப்படுதால்லா?!” என்றார்.

“ஆமா. பர தேவதைல்லா அவ. எத்தனை பேரு அவ மேல எங்கெங்க கைய வச்சிருக்கான்னு எனக்குத் தெரியும்வே. அவ அப்படித்தான் சொல்லுவா. நாங்க பாத்துக்கிடுதோம். நீரு உம்ம துருத்திய மட்டும் ஊதும். என்ன?” என்றார் பாபநாசம். அவருக்குத் தெரியாமல் தலையிலடித்துக் கொண்டார் சுப்பையா வாத்தி.

அடுத்த காட்சி தனதென்பதால் தனது ஒப்பனை கலைந்து விட்டதாக பாவித்துக்கொண்டு முகத்தை துடைத்துக் கொண்டார். மீண்டும் கணேசனிடம் “மேக்கப்பு கலைஞ்சிருக்கானு பாருடே!” என்று கேட்க, “சட்டியில இருக்கதுதானவே வரும். மேக்கப்பு போட்டா மட்டு நீரு எம்சியாரு ஆயிடுவீரோ. போரும்வே!” என்றான். ராத்திரி இரண்டு மணியாகியும் நாடகம் முடியாத கவலை அவனுக்கு..

ஒரு வகையாகக் கடைசியில் அந்தக் காட்சி வந்தே விட்டது. காட்சியின் பின்னணியில் பார்வையாளர்களுக்கு முதுகைக் காட்டிக் கொண்டு மாலா நின்றிருக்க பாபநாசம் உள்ளே நுழைந்து அவளைக் கைப்பிடித்து மெல்லத் திருப்ப வேண்டும்.

பாபநாசம் இந்தக் கதையில் தான் வில்லன் என்பதை மறந்து கதாநாயகத் துள்ளலோடு அருகில் சென்று மாலாவின் கைபிடித்துத் திருப்ப, திரை விலகி ஒளி விழுந்தபோது மாலாவாக நின்று கொண்டிருந்தான் செல்லப்பா.

அரங்கு அதிர்ந்து ஆர்ப்பரிக்க, பேயறைந்த முகத்தோடு பாபநாசம் திகைத்து நிற்க, “வே வெங்கலப் —–கு, ஆடும்வே!” என்றான் திரை இழுக்கும் கணேசன். பாபநாசம் ஆடாமல் அப்படியே நிற்க செல்லப்பா அவருக்கும் சேர்த்து ஆனந்த நடனமாடினான்.

கூட்டம் செல்லப்பாவோடு சேர்ந்து ஆர்ப்பரிக்க, ஆடாமல் நின்றிருக்கும் பாபநாசத்திடம், “வே.. பாபநாசம் ஆடும்வே!” என்று உள்ளிருந்து கணேசன் கூவ, வேறு வழியில்லாமல் அவர் ஆடத் துவங்க, ‘அண்ணாச்சி, செல்லப்பா இடுப்புல கைய வச்சுக்கிட்டு ஆடுங்க’ என்று மாலா சொல்ல… பாபநாசம் அண்ணாச்சியின் முகம் கறுத்து விட்டது.

சொல்லத் தேவையில்லை; ‘கறுத்த முகம்’ தான் பாபநாசத்தின் கடைசி நாடகம்.

*

நன்றி : ஆசிப்மீரான்

« Older entries