கரும்பும் கள்ளியும் (நாடகம்) – கோமல் சுவாமிநாதன்

இந்தியா டுடே இலக்கிய ஆண்டு (1993-94) மலரில் இருந்து, நன்றியுடன்…
**
டாக்டர் மனோகர் வீடு. வீடு வசதிகளுடன் இருப்பதற்கான தோற்றம்.
ஹாலில் செய்தித்தாள் கிடக்கிறது. மனோகரின் மகன் கௌசிக் தன் அறையிலிருந்து வருகிறான். பேப்பரை எடுத்து வந்து சோபாவில் அமர்ந்து படிக்கிறான்.
அவன் மனைவி திலகம் காபி கொண்டு வருகிறாள்.
திலகம்: என்னங்க… பேப்பரில ஏதாவது விசேஷம் உண்டா ?
கௌசிக்: இந்த நூற்றாண்டின் இறுதிக்குள்ள இந்தியாவிலிருந்து முற்றிலுமாக வறுமையைப் போக்கி விடுவோம் என்று குடியரசு தினச் செய்தியில் ஜனாதிபதி குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
திலகம் : பாபு ராஜேந்திர பிரசாத் ஜனாதிபதியாக இருந்தபோது அந்த செய்தியை டைப் பண்ணிக் கொடுத்திருப்பாங்க. ஒரு ஜனாதிபதி விடாம திரும்பத் திரும்ப அதையே படிச்சுக்கிட்டிருக்காங்க. வேற ஏதாவது செய்தி உண்டா ?
கௌசிக்: குடியரசு தின விருதெல்லாம் குடுத்திருக்காங்க. பத்மஸ்ரீ, பத்மபூஷண் இதெல்லாம்.
திலகம்: நமக்குத் தெரிஞ்சவங்க யாருக்காவது கிடைச்சிருக்கா பாருங்க!
கௌசிக்: மன்னார்குடி பர்வதம்மாள். பரத நாட்டியம்.
திலகம் : கொடுக்க வேண்டியதுதான். இந்த வயசுல கொடுக்கல்லேன்னா எப்படி? பரத முனிவர் சொல்லாத ஆட்டமெல்லாம் அவுங்க உடம்புல ஆட ஆரம்பிச்சுட்டது.
கௌசிக் (சிரித்து): உனக்கு ரொம்ப கிண்டல் ஜாஸ்தி.
அப்புறம்…. காளையார் கோவில் கிருஷ்ணசாமி, அனந்த ராமன். அவர் சிறந்த அதிகாரி. பொது நிறுவனம் ஒன்றின் சேர்மன்….
திலகம்: சிறந்த அதிகாரின்னா எப்படி…?
கௌசிக்: லஞ்சம் கிஞ்சம் வாங்கியிருக்கமாட்டார்.
திலகம்: பார்ப்போம். போன வருஷம் பத்மவிபூஷண் வாங்கின அதிகாரி இந்த வருஷம் மோசடி வழக்குல திஹார் ஜெயில்ல இருக்கார் தெரியுமா?
கௌசிக்: என்ன நீ எல்லாத்தையும் குறை சொல்லிக் கிட்டிருக்கே… யாருக்குத்தான் பட்டம் கொடுக்கணும்கிறே?
திலகம்: கொடுக்கற ஆள்களையெல்லாம் பார்த்தா யாருக்குமே கொடுக்க வேணாம்னுதான் தோணுது.
கௌசிக்: திலகம்! அ..டே.. டே அப்பாவுக்கு பத்ம பூஷண் பட்டம் கிடைச்சிருக்கே…..
திலகம்: என்ன சொல்றீங்க! மாமாவுக்கு பத்ம பூஷணா?
கௌசிக்: ஆமா. இதப்பாரு. குழித்தலை சந்தான கிருஷ்ண மனோகர். அவர்தானே?
திலகம் (பேப்பரை வாங்கிப் பார்த்து): ஆமா! அவருக்குத்தான் கிடைச்சிருக்கு! கௌசிக் (மேலே பார்த்து): அப்பா… அப்பா… டாக்டர் மனோகர் இரவு உடையில் மாடியிலிருந்து இறங்கி வருகிறார்.

மனோகர்: குட்மார்னிங். கௌசிக்.
கௌசிக்: அப்பா! உங்களுக்கு பத்மபூஷண் பட்டம் கிடைச்சிருக்கு.
மனோகர்: வாட்… எனக்கா?
கௌசிக்: ஆமா, இதப்பாருங்க.
மனோகர் பேப்பரை வாங்கிப் பார்க்கிறார்; கண்கள் மலர்ச்சியால் அகல விரிகின்றன.
மனோகர்: ஓ… என்னுடைய திறமையை இத்தனை வருசத்துக்குப் பிறகாவது அங்கீகரிக்க அரசாங்கத்துக்கு மனசு வந்ததே. உலகத்துல விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய விவசாய விஞ்ஞானிகளிலே டாக்டர் மனோகரும் ஒருத்தர்னு உலகத்துப் பத்திரிகையெல்லாம் எழுதறான். ஆனா இது நாள் வரைக்கும் நான் அரசாங்கத்தின் கண்ணுல படல்லே. ஒட்டுக் கரும்புல இருந்து ஒரு வீரிய இனத்தைக் கண்டு பிடிச்சு கரும்பு உற்பத்தியிலேயே ஒரு மகத்தான சாதனை பண்ணி இருக்கேன் நான். இந்தியாவில பல மடங்கு கரும்பு உற்பத்தி யாகுது. சர்க்கரை இறக்குமதி அறவே இல்லை என்கிற நிலை யாரால வந்தது?
கௌசிக்: நிச்சயமா உங்களால தான்பா. பம்பாயில் உள்ள கரும்பு உற்பத்தியாளர் சங்கம் உங்க அறிவைப் பாராட்டி தங்க மெடல் பரிசளிச்ச பிறகுதான் அரசாங்கம் முழிச்சுக்கிட்ட துன்னுநெனைக்கிறேன். உங்க திறமையை முதன் முதல் அங்கீகாரம் செய்தவங்களே அவுங்கதான்.

திலகம்: ஆமா! மாமாவுடைய ஆராய்ச்சியினால அவுங்க எத்தனை லட்சம் லாபம் சம்பாதிச்சாங்க! அதுக்கு இதுகூட செய்யக்கூடாதா?
கௌசிக்: ஆனா டாக்டர் நஞ்சுண்டன் மட்டும் தன்னு டைய ஆராய்ச்சியை நீங்க திருடி வெளியிட்டுட்டதாக இன்னமும் சொல்லிக்கிட்டிருக்காரே!
மனோகர்: அவன் கிடக்குறான், பைத்தியக்காரன். பிழைக்கத் தெரியாதவன். என் மேல பொறாமை. அவன் மட்டும்தானா? டாக்டர் பிரகாசம் ஒரு கட்டுரையே எழுதியிருக்கான். இந்த ஒட்டு ரக கரும்பு விளைச்சலிலே உற்பத்திச் செலவு ரொம்ப அதிகமாகுதாம். கரும்பைத் தாக்கி தொளை உண்டு பண்ணுகிற பூச்சி அதிகமாகு தாம். பூச்சிக் கொல்லி மருந்தும் உரமும் அதிகம் செலவாகுதாம். அதனால இது பணக்கார விவசாயிகளுக்குத் தான் லாபமாம். சிறு விவசாயிகளை தோட்டத்தை விட்டு விரட்டியடிக்கிற சதியாம் இது. என்னல்லாமோ மனசுக்குத் தோணினதெல்லாம் இறக்கி வச்சிருக்கான்.

போன் மணி அடிக்கும் சத்தம் கேட்கிறது ஓ. இனிமே விடாமே என்னை கங்கிராஜுலேட் பண்ணி போன் வந் துக்கிட்டே இருக்கும். நான் மாடியில இருக்கேன்.
(மனோகர் மாடிக்குப் போகிறார்)

திலகம்: ஏங்க, உங்கப்பா தனக்கு ஏதோ சர்ப்ரைசா விருது கிடைச்ச மாதிரி நடிக்கிறாரே, கவனிச்சீங்களா?
கௌசிக்: என்ன சொல்றே நீ? திலகம்: ஒண்ணுமில்ல: போன வாரம் முழுக்க பம் பாய்க்கு, கரும்பு உற்பத்தியாளர் சங்கத் தலைவர் கோர்படே கூட பேசிக்கிட்டிருந்தார்.
கௌசிக்: அதனால….? திலகம்: அவுங்க பேச்சுல பத்மபூஷண் அது இதுன்னு காதில் விழுந்தது.
கௌசிக்: அதனால என்ன இப்ப. கோர்படேவா பட்டம் கொடுத்திருக்கான். கவுர்மெண்டுல்ல கொடுத்திருக்கு.
திலகம்: கோர்படேயுடைய மைத்துனன் ஒரு எம்.பி.ன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா…? மகாராஷ்டிரா வில இருந்து கரும்பு முதலாளிகள் பத்து பதினஞ்சு பேர் எம்.பி.யாக இருக்காங்கன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா?
கௌசிக்: நீ எல்லாத்துக்குமே ஒரு குதர்க்கம் கண்டு பிடிக்கிறவளாயிட்டே. கிடைக்க முடியாத பட்டம் நம்ப மாமாவுக்குக் கிடைச்சிருக்கேன்னு ஏன் உன்னால பெருமை அடைய முடியல்லே!
திலகம்: பட்டம் தேடி வந்தா என்னைப் போல சந்தோஷப்படறவங்க யாரும் இருக்க முடியாது. இந்தப் பட்டம் கேட்டு வாங்கினதோன்னு எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு.
கௌசிக்: அப்படி எல்லாம் சந்தேகப்படாதே. அப்பா அந்த அளவுக்குத் தன்னைத் தரம் தாழ்த்திக்க மாட்டார். இந்த மனித குலம் பசி பட்டினியிருந்து விடுதலை அடையணும்னு அவரைப் போல சதா சர்வ நேரமும் யாராலும் சிந்திச்சுக்கிட்டிருக்க முடியாது. வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு அங்குலமும் போராடி முன்னுக்கு வந்தவராக்கும் அவர்.
திலகம் சிரிக்கிறாள்.
கௌசிக்: என்ன சிரிக்கிறே?
திலகம்: உங்க அப்பாவைப் பத்தி இவ்வளவு உயர் வான மதிப்பு வச்சுருக்கீங்களே அதைப் பத்திதான். அல்லது மதிப்பு வச்சிருக்கிறதாக எனக்கு வேண்டி நடிக்கறீங்களோ என்னமோ.
கௌசிக்: நான் நடிக்கிறேனா? நோ. நோ. உன்னைப் போல என்னால மனிதர்களை விபரீதமா வேற கோணத் துல வச்சு கற்பனை பண்ணிப்பார்க்க முடியாது.
திலகம்: நீங்க சாதுன்னு சொல்ல வரீங்க. அதே சமயம் நான் வம்புக்காரினு முடிவு பண்றீங்க.
கௌசிக்: நான் அப்படிச் சொன்னேனா? ஏன் ஒரு நல்ல ஹாலிடேயில இப்படி ஒரு மோதலை உண்டு பண்றே?
திலகம்: நீங்க ஏன் எல்லாத் துக்கும் ஒரு பொய்யான முற்றுப் புள்ளி வச்சுட்டு தப்பிச்சு ஓடப் பார்க்கிறீங்க? உங்கப்பாவா இருந்தா என்ன, அவரைப் பத்தி யும் கொஞ்சம் பேசிப் பார்ப்பமே.
கௌசிக்: இப்ப என்ன சொல்றே? அப்பாவுக்கு பத்மபூஷண் கிடைச்சது தகிடுதத்தம். அவர் அதுக்குத் தகுதியில்லே . ஓ.கே. அவ்வளவுதானே. ஐ அக்ரி வித் யூ.
திலகம்: இதுதான் வடிகட்டின சுய நலம். எதிலயும் பட்டுக்காம எந்த அபிப்ராயமும் சொல்லாம மடிப்புச் சட்டை கலையாம ஜகா வாங்குறது, டிபிகல் மிடில் க்ளாஸ் மனோபாவம்.
டாக்டர் மனோகர், மாடியிலிருந்து இறங்கி வருகிறார்.
மனோகர்: காலேஜ் வாத்தியாரம்மா யாருக்கு இப்ப லெக்சர் கொடுத்துக்கிட்டிருக்காங்க?
கௌசிக்: ஒண்ணுமில்லைப்பா…. உங்களுக்கு பத்ம பூஷண் கிடைச்சது, அவுளுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்.
மனோகர்: அவ சொல்றது சரிதாண்டா. எல்லாத்தையுமே நீ பூசி மொழுகிட்டுப் போயிடறே. இப்படியே பூசி மொழுகிட்டுப் போனா ஒரு நாள் அது படார்னு வெடிச்சுத்தான் தீரும். இன்னைக்கு அது வெடிக்கட்டும்.
திலகம்: மாமா… நான் வந்து……
மனோகர்: ஏன் பயப்படறே? இத்தனை நேரமா வீராவேசமாப் பேசினே, இப்ப ஏன் தயங்குறே? எனக்குக் கிடைச்ச பத்மபூஷண் லாபியிங்குல கிடைச்சது என்பது தானே உன்னுடைய கன்டென்ஷன்? இப்ப நான் கேக்குறேன். திறமையை மதிக்கத் தெரியாத தேசத்துல ‘லாபியிங்’ என்ன தவறு?
கௌசிக்: அப்பா ஒண்ணுமில்லைப்பா. அவ ஏதோதமாஷா…
மனோகர்: ஒரு தமாஷுமில்லைடா. இது முத்திப் போனா பிரிஞ்சு போயிடுவோமோன்னு தானே நீ பயப்படுறே. பிரிஞ்சு போனா என்னடா. ‘எங்கப்பாவுக்கு பத்ம பூஷண் கொடுத்தது அவளுக்குப் பிடிக்கல்லே; பிரிஞ்சு வந்துட்டோம்’னு சொல்லேன். அவுங்க அப்பா மாதிரி ‘தாமிர பத்திரமும் எனக்கு வேண்டாம், அஞ்சு ஏக்கர் நிலமும் எனக்கு வேண்டாம்’ அப்படீன்னு சொல்லிட்டு தியாகத்தை வேறவிதமா வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டச் சொல்றாளா?
திலகம்: மாமா. ஏன் எங்கெல்லாமோ போறீங்க. ஐ ஆம் சாரி. நான் சொன்னது தப்புன்னா நான் உங்க கிட்ட மன்னிப்புக் கேட்டுக்கறேன்.
மனோகர்: இதுதான் கோழைத்தனம்கிறது. விவாதத்தை ஆரம்பித்து விட்டா இப்படியெல்லாம் பின்வாங்கக் கூடாது. கமான். உலகத்துல எந்தப் பரிசு நேர்மையா கிடைக்குதுன்னு நீ நெனைக்கிறே? நோபல் பரிசுல எத்தனை ஃப்ராடு இருக்கு தெரியுமா? கம்யூனிசத்துக்கு விரோதமாக எழுதின எத்தனை பேரை அவுங்களுக்கு இலக்கியத் தகுதி இருக்கான்னு கூட பார்க்காம தூக்கி விட்டிருக்காங்க. இங்கே தகுதி இல்லாதவங்க எத்தனை பேர் மந்திரிக்கும், ஆளுங்கட்சிக்கும் வேண்டியவங்கன்னு பரிசை வாங்கிட்டுப் போறாங்க! இவ்வளவு ஏன்? எத்தனை முதல் மந்திரிகள் பல்கலைக்கழகத்தை வற்புறுத்தி பட்டம் வாங்கிக் கிறாங்க. அப்படியிருக்க திறமை யுள்ள நான் எனக்காக கொஞ்சம் முயற்சி பண்ணினது தப்பா? சொல்லு! |
திலகம்: மாமா! நீங்க கேட்டதுனால நான் சொல்ல வேண்டிய நிர்பந்தத்துல இருக்கேன். நீங்க முயற்சி பண்ணி பட்டம் வாங்கினது கூட தப்பில்லை. ஆனா உங்களுக்குத் திறமை இல்லைன்னு நான் சொல்றேன்.
மனோகர்: வாட்! எனக்குத் திறமையில்லியா….?
கௌசிக்: திலகம்! நீ என்ன சொல்றே?
திலகம்: இதனுடைய விளைவுகள் என்ன ஆகும்னு தெரிஞ்சுக் கிட்டுதான் சொல்றேன்.
மனோகர்: எனக்குத் திறமை இல்லையா? கரும்பு விவசாயத்திலேயே ஒரு புரட்சியை உண்டு பண்ணின எனக்குத் திறமையில்லையா?
திலகம்: திறமைன்னு நீங்க எதைச் சொல்றீங்க? ஒரு ஏக்கர் நிலத்துல நீங்க கண்டுபிடிச்ச வீரிய கரும்பு சில டன்கள் கூடுதல் விளைச்சலைக் கொடுத்தா அதுக்குப் பேர் திறமை, ‘நான் ஒரு விஞ்ஞானி’ன்னு மார் தட்டிக்கிறீங்க. ஆனா… ஆனா… அந்தத் திறமை மனிதாபி மானத்தோட சம்பந்தப்பட்டிருக்கணும்.
மனோகர் (சிரித்து): ஓ. சயன்ஸ் வெர்சஸ் ஹ்யூமனிசம். இதப் பாரு, சயன்ஸ் ஒரு நீதிபதி. உள்ளதை தான் சொல்லும். பரிவு பச்சாதாபம் இதுக்கு எடம் கொடுத்து உண்மையை மறைச்சிடாது.
திலகம்: நான் பேசுறது சயன்ஸ் என்கிற ஒரு அரூபப் பொருளைப் பத்தி அல்ல; சயன்டிஸ்ட் என்கிற மனிதனைப் பற்றி.
மனோகர்: ஓ… அப்படி நான் என்ன மனிதாபிமானம் இல்லாம நடந்துக்கிட்டேன் சொல்லு? (திலகம் மௌனமாயிருக்கிறாள்)
மனோகர்: எந்த விமரிசனத்துக்கும் நான் தயாராக இருக்கேன். சொல்லு.
கௌசிக்: இந்த விவாதம் இனிமே தொடர வேண் டாம். இன்னிக்கு நாம மூணு பேருமே எங்கியாவது ஒரு ஹோட்டலுக்கு லஞ்சுக்குப் போவோம். எவ்ரிதிங் ஈஸ். ஓ. கே.
திலகம்: எவ்ரிதிங் ஈஸ் நாட் ஓ. கே. தயவுசெய்து கொல்லைப்புறம் போய் வேலி ஓரத்தில பக்கத்து வீட்டுல முளைச்சிருக்கிற அடுக்கு மல்லி செடியைப் போய் பாருங்க.
கௌசிக்: ஆமா.. நேத்து கூட அழகா ஒரு சின்னப்பூ பூத்திருந்ததே…
திலகம் : இன்னிக்கு அந்த பூவும் இல்லை , செடியும் வாடிப் போய் தலை தொங்கிக்கிடக்குது.
கௌசிக்: நேத்து வெயில் ரொம்ப அதிகம் இல்லையா? அதனால இருக்கலாம்.
திலகம்: ஜனவரி மாசத்து வெயில்ல அது தலை தொங்கிப் போகலீங்க. அதை தலை தொங்க வச்சவர் உங்கப்பா.
கௌசிக்: அப்பாவா….? திலகம்: ஆமாம். நேத்து அதிலயிருந்து உங்கப்பா ஒரு பூவைப் பறிச்சார். அதை பறிக்கிறபோது ஒரு சின்ன கொப்பு முறிஞ்சிட்டது. அதைப் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் பார்த்துட்டார். ‘ஏன் சார், நீங்க படிச்சவர்தானே. அந்த செடி இப்பதான் கொப்பும் கிளையுமா வந்துக்கிட்டிருக்கு. பூவைப் பறிச்சாலும் பரவாயில்லை. இப்ப ஒரு கொப்பையும் உடைச் சிட்டீங்களே’ அப்படீன்னு கேட்டுட்டார். உங்கப்பாவுக் குக் கோபம் வந்து அவரோட சண்டைக்குப் போனார்.
கௌசிக்: சின்ன கொப்பு ஒடிஞ்சதுக்காக அவன் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லலாமா? அநாகரீகம் பிடிச்சவன்.
திலகம்: ஆனா அதைவிட அநாகரிகமான காரியத்தை உங்கப்பா செய்துட்டார். வீட்டுக்காரர் கதவைச் சாத்திட்டு உள்ள போனவுடனே இவர் பாத்ரூமுக்குப் போய் ஹீட்டர்லயிருந்து ஒரு பக்கட்டுல கொதிக்க கொதிக்க வெந் நீரைப் புடிச்சார். எதுக்கு இவர் வெந்நீரைப் புடிக்கிறார்னு நான் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தேன். நேரே பின் பக்கம் போய் அந்த அடுக்கு மல்லிச்செடி மேல ஊத்திட்டார். உண்டா, இல்லையா? கேளுங்க.
கௌசிக் தன் தந்தையைப் பார்க்கிறான்.
மனோகர்: ஆமடா, அந்த அயோக்கியப் பயலை எப்டீடா பழிவாங்குறது?
கௌசிக்: ஓ.கே. இந்த நிகழ்ச்சியை மறந்துடுவோம். மல்லிகைச் செடியில் வெந்நீரை ஊத்திட்டார்ங்கிற சாதாரண விஷயத்துக்காக அவருக்கு பத்மபூஷண் கொடுக்கக்கூடாதுன்னு நீ சொல்லக்கூடாது.
திலகம்: இது சாதாரண விஷயம் இல்லீங்க. மல்லிகைச்செடியில வெந்நீரை ஊத்தறதும் ஒண்ணுதான், ஹிரோஷிமா நாகசாகியில அணுகுண்டைப் போடறதும் ஒண்ணுதான்.
திலகம் உள்ளே போக மனோகரும், கௌசிக்கும் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

***

ஓவியம் : ஆர்,பி. பாஸ்கரன்

*

நன்றி : இந்தியா டுடே

சென்ஷிக்குப் பிடித்த 25 சிறுகதைகள்

பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு ’பண்புடன்’ குழுமத்தில்  தம்பி சென்ஷி  பகிர்ந்த 25 சிறுகதைகளை சில சுட்டிகளுடன் இங்கே தந்திருக்கிறேன். இவற்றை ஒரு PDF ஆக மாற்றி வெளியிடலாமென்று… பார்ப்போம்! – AB

*
1. பொய் : எழில் வரதன்

2. ஊமைச் செந்நாய் – ஜெயமோகன்

3. அவ்வா – சாரு நிவேதிதா

4. உத்தரவிடு.. பணிகிறேன் – ஆல்பர்ட்டோ மொராவியா (தமிழில்- நாகூர் ரூமி)

5. சுவர்ப்பேய் – யுவன் சந்திரசேகர்

6. பழைய ஒரு சிறிய காதல் கதை – வைக்கம் முகமது பஷீர், தமிழில் சுரா

7. மாஷ்கா – மாக்ஸிம் கார்க்கி (தமிழில் சுரா)

8. சிறுமியும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளும் – சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்

9. கல்லூரி முதல்வர் மிஸ் நிர்மலா – ஜி. நாகராஜன்

10. பரிசுச்சீட்டு – ஆண்டன் செகாவ்.  தமிழில் – எஸ். ஷங்கரநாராயணன்)

11. நம்பிக்கையாளன் – ஜெயமோகன்

12. தினம் ஒரு பூண்டு – ஆபிதீன்

13. காமரூபிணி – ஜெயமோகன்

14. பி.விஜயலெட்சுமியின் சிகிட்சை குறிப்புகள் – எஸ் ராமகிருஷ்ணன்

15. புவியீர்ப்புக் கட்டணம் – அ. முத்துலிங்கம்

16. ஆப்பிரிக்கப் புல்வெளி – ரே ப்ராட்பரி (தமிழில்: விஸ்வநாத் சங்கர்)

17. அக்ரகாரத்தில் பூனை – திலீப்குமார்

18. வஞ்சம் – ஆதவன் தீட்சண்யா

19. சொல்லவே முடியாத கதைகளின் கதை – ஆதவன் தீட்சண்யா

20. சிதைவு – பவா செல்லதுரை

21. பிரார்த்தனைகளும் பிரசாதங்களும் – இராசேந்திர சோழன்

22. ஏழுமலை ஜமா – பவா செல்லதுரை

23. கடிகாரம் – ஜீ.முருகன்

24. குரங்குகளின் வருகை – ஜீ.முருகன்

25. ஈரம் – சுப்ரபாரதிமணியன்

*

நன்றி : சென்ஷி

திருவாசகத் தேன் – குன்றக்குடி அடிகளார்

தவத்திரு குன்றக்குடி அடிகளார் அவர்கள் எழுதிய ’திருவாசகத் தேன்’ எனும் நூலில் உள்ள ’அறியாது கெட்டேன்!’ என்ற கட்டுரையை இங்கே பகிர்கிறேன். ’திருவாசகத் தேன்’ என்றே ஒரு தனிக்கட்டுரை அந்த நூலில் உண்டு. அது பிறகு வரும், இன்ஷா அல்லாஹ்! ஆமாம், இன்ஷா அல்லாஹ்தான். ’ஒளி, ஞானத்தின் சின்னம்! முகம்மது நபி, எல்லாம் வல்ல இறைவனிடம் ‘ஒளியை என் உடலில் நிரப்பு’ என்று கேட்டுப் பிரார்த்தனை செய்கிறார். இத்தகு ஒளியால் உடலின் எடை குறைகிறது. உடல் ஆன்மாவின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது.’ என்று ’புறம் புறம் திரிந்த செல்வம்’ கட்டுரையில் எழுதும் அடிகளார் கட்டுரை பற்றி அப்படித்தான் சொல்ல வேண்டும் – இந்தப் புனித ரமலான் மாதத்தில்.

நன்றி : தமிழிணையம் – மின்னூலகம் & வானதி பதிப்பகம்

*

அறியாது கெட்டேன்!

நோய்!! புதிய புதிய நோய்கள் ! உடல் நோய்! ஆன்மாவின் நோய்! ஏன் நோய்? எதனால் நோய்? காரணங்களைத் தேடின் மூச்சு வாங்கும்! – ஓர் உண்மை புலனாகிறது! நோய்க்குரிய காரணங்களில் பழையன மட்டுமல்ல! புதியனவும் உண்டு! பழைய காலத்தில் அழுக்காறு என்ற நோய்க்குக் காரணம் உடைமைச் சார்புடையதாகவே அமைந்திருந்தது. இன்றோ புகழும் காரணமாக அமைந்திருக்கிறது! நோய் இயற்கையன்று! நோய்க்குப் பழ வினைகள் காரணமல்ல. நோய் செயற்கை, நோய் வரவேற்றுக்கொள்வது! நோய்க்கும் இவன் புதியவனே! சுவை நாடி உண்டமை, உழைப்பில்லாத வாழ்க்கை, தூய்மையற்ற உடல், தூய்மையற்ற மனம், கெட்டபுத்தி , அறியாமையின் இரும்புப் பிடியில் சிக்கிய ஆன்மா இவையெல்லாம் நோய்க்குக் காரணங்கள்!

உலகம் முன்னேறுவது, நொடிகள் தோறும் முன்னேறுவது. ஒரு நொடிப் பொழுது அயர்ந்தாலும் உலகம் நெடுந்தொலைவு போய்விடும் ! நாம் பின்தங்கி விடக்கூடாது! துறைதோறும் முன்னேற்ற நிலை பராமரிக்கப் பெறுதல் வேண்டும். அறிவில் பிற்பட்டிருந்தால் – அறிவிருந்தாலும் உலக அறிவை நோக்க அறியாமையாகவே கொள்ளப்பெறும்! அறிவு வளர்வது; இடையீடின்றித் தொடர்ந்து வளர்வது! ‘அறிதோறும் அறியாமை’ என்று திருக்குறள் பேசும்! இன்றைய அறிவே அறிவு; வாழ்க்கைக்குக் கைகொடுக்கும் அறிவு; உழைப்பு. உழைப்புத் திறன் வளரும் இயல்பினது. உடலியக்கத்திற்குரிய உணவு, உழைப்பின் வழியே தான் படைக்கப் படுகிறது! உழைத்து உண்பது அறம்! உழைத்து உண்பது ஒழுக்கம்! அறிவின் ஆக்கத்தில் பின்னடைவு; உழைப்பில் பின்னடைவு! இங்ஙனம் துறைதோறும் பின்னடைவுகள் தோன்றின் நோய்க்கு ஆளாவது இயற்கை !

நோய்வாய்ப்பட்ட பிறகு நெஞ்சில் கவலை பிறக்கும்; துன்பமும் துயரமும் வருத்தும்; அமைதி விடைபெறும்; இன்பம் விலைப்பொருளாகி விடும்; வாழ்க்கை கசக்கும். ஆதலின் பிற்படா நிலையில் நொடிகள் தோறும் துறை தோறும் முன்னேற்றத் துடிப்புடன் உழைக்க வேண்டும். பெற்ற முன்னேற்றத்தைப் பராமரிக்க வேண்டும். மாணிக்கவாசகர் நோய்க்கு எளிதில் இரையாகக்கூடிய அமைச்சுப் பதவியில் இருந்தார், அமைச்சுப் பதவி “கடினமான பதவி. ஆன்ம நலன்களைக் கெடுக்கும். அதிகாரம் அமைச்சுப் பதவிக்கு உண்டு! இருக்கும் இடம் உயரமானது! பெரிய இடத்தில் சின்னப் புத்தி தலைகாட்டும். ஆனால், உடலும் ஆன்மாவும் எளிதில் நோய்வாய்ப்படும் நிலை, ஆன்ம நலன்களில் பிற்பட்ட நிலை!

பிற்பட்ட நிலை மாற்றப் படுதல் வேண்டும். முன்னேற்றம் தேவை. முன்னேற்றம் கருதிய வாழ்க்கைக்கு முதலில் உரிய சுற்றம் அமைய வேண்டும்! நல்ல பழக்கங்கள் வேண்டும்; வழக்கங்கள் வேண்டும். ஒருவருக்குக் கெட்ட பழக்கங்கள் எளிதில் விலை இல்லாமலே கூடக் கடை வீதியில் கிடைக்கும்! ஆனால் நல்ல பழக்கங்கள் எளிதில் கிடைக்கா. வழக்கங்கள் சொல்லவே வேண்டாம்! நல்ல பழக்கங்கள்தான் நல்ல வழக்கங்களாக மாறுகின்றன, ஆன்மா சிறந்த நலன்களைப் பெற்று முன்னேற வேண்டுமாயின் நல்லோர் கூட்டு வேண்டும். நல்லோர் இணக்கம் வேண்டும். நல்லோருடன் பழக வேண்டும். அங்ஙனம் தேர்ந்தெடுத்துப் பழகும் நல்லோரும்கூட வழி வழி நல்ல மரபினராயிருந்தால் காலம், தேசம், வர்த்தமானம் அவர்களை மாற்றா. அவர்களே பழ அடியார்கள்; என்றும் நல்லவர்கள்! தற்காலிகமாக இன்று பிழைப்புக் கருதி அடியார்களானவர்கள் பிச்சைக்காரர்கள்! இவர்களில் நடிப்பவர்களும் இருக்கலாம். பழைய அடியாரொடுப் பழுத்த மனத்தடி யாரொடும் கூட்டு இருந்தால் அவர்கள் நம்மை வளர்ப்பார்கள். நம்மைப் பாதுகாப்பார்கள். காலைக் கதிரவன் ஒளியில் தோயும் இமயம் பொன்னொளி பெற்று விளங்கும். அப்போது அந்த இமயத்தைச் சார்ந்த காக்கையும் பொன்னொளி பெற்று விளங்கும். இமயம் சார்ந்த காக்கை பொன்னிறம் பெறும் என்பார் விபுலானந்தர். பழைய அடியாரொடும் கூடி வாழாமல் அரசன், அமைச்சர்கள் படைத் தளபதிகள் ஆகியோருடன் கூடி வாழ்ந்து கழிந்த காலத்தை மாணிக்கவாசகர் எண்ணி வருந்துகிறார்: பழைய அடியாருடன் கூடி வாழ்ந்தால் நோய் வராது. பிற்படுத்தலுக்குரிய சூழலும் தோன்றாது. ஆதலால், மாணிக்கவாசகர் பழைய அடியாருடன் கூடி வாழ்தலை விரும்புகின்றார்..

பழைய அடியாருடன் கூடி வாழ்தல் எப்போது கிடைக்கும்? பழைய அடியார்கள் பழுத்த அடியார்கள்! புளியம்பழம் போல் வாழ்கிறவர்கள்! அவர்கள் கூட்டத்தில் சேர்வது கடினம்! அவர்களுடன் கூடி வாழ்வது கடினம்! நெய், வேப்பெண்ணெய் என்று வேறு பாடு கருதாது சுவையுணர்வு கெட்டு உண்ணும் பழக்கம் வேண்டும். நான் எனது’ என்ற செருக்கறுதல் வேண்டும். காய் கதிர்ச்செல்களின் கதிரொளிக் கற்றைகளும் மழை வழங்கும் புனலும் மரத்தின் வேர்களும் தாழ்ந்து தாழ்ந்து செல்லுதல் போலத் தாழ்வெனும் தன்மையுடன் வாழ்தல் வேண்டும். இறைவனிடம் பிறந்து மொழி பயின்ற நாள் தொடங்கி இடையீடின்றித் தொடர்ந்து பத்திமை செலுத்த வேண்டும். பெருமிதமும் வீரமும் செறிந்த அடிமைப் பண்பு வேண்டும்! அன்பிலும் அன்பின் திட்பத்திலும் அன்பின் ஆற்றலிலும் நம்பிக்கை வேண்டும். அச்சத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். “அஞ்சுவது யாதொன்றும் இல்லை, அஞ்ச வருவதும் இல்லை” என்று வாழ்தல் வேண்டும். அச்சம் அன்புக்குப் பகை ; உறவுக்கு எதிரி. அச்சம் பத்திமைக்கு எதிரிடையானது. அச்சம் தவிர்த்தவர்களே அடியார்கள்! பழ அடியார்கள்! மாணிக்கவாசகருக்கு அச்சமில்லை ! ”எங்கு எழில் என் ஞாயிறு” என்றார். ஞாயிறு திரியும் திசை மாறினால் துன்பம் வரும். அத்துன்பமும் தன்னைத் தீண்டாது! இது மாணிக்கவாசகரின் திட்டம்! உறுதி! மாணிக்கவாசகர் அச்சமின்றி வாழ்ந்தார். மாணிக்கவாசகர் ” அச்சம் தவிர்த் தாண்ட” சேவனாகிய திருப்பெருந்துறையுறை சிவனுக்கு உடைமையானார். உலகியல் வாழ்க்கையில் உடைமை மிகுதியும் பேணப்படுகிறது. உடைமைக்கு உள்ள மதிப்பு மனிதனுக்குக்கூட இல்லை. காரணம் உடைமை வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுகிறது. அருளியல் வாழ்க்கை யிலும் ஆன்மிக வாழ்க்கையிலும் – உடைமையாதலுக்கு. மதிப்பு உண்டு. பங்கமில்லாத உரிமைக்கு உடைமையாதல் அவசியம். அதாவது நம்முடைய தோழனுக்கு நாம் உடைமையாதல், நட்பியல் வாழ்க்கையில் உடைமையான வழி உறவுகள் வளரும்; உரிமைகள் அமையும். நல்ல பாதுகாப்புக் கிடைக்கும்; இருபாலும் கிடைக்கும்… ஆன்மிக வாழ்க்கையில் இறைவனுக்கு நாம் உடைமையாகிவிட்டால் அவன் நம்மை வளர்ப்பான்; காப்பான்! நாம் கவலையின்றி வாழலாம்! நாம் உலக உடைமைகளுக்கும் உரிமைக்காரராக விளங்கும் வரையில் இறைவனுக்கு உடைமைக்காரராதல் அரிது. கடவுளுக்கும் சைத்தானுக்கும் ஒரே நேரத்தில் தொண்டு செய்ய முடியாது. இரண்டு எஜமானருக்கு ஒரே நேரத்தில் சேவை செய்தல் ஒல்லுமோ? மாணிக்கவாசகர் அமைச்சுப் பதவியில் இருந்தவரை அவர், அரசருக்கு உடைமையாக இருந்தார். அமைச்சுப் பதவியை உடைமையாகப் பெற்றிருந்தார். அதுவும்கூட உடைமையாக அல்ல. உடைமையாகப் பெற்றிருந்தால் குதிரைகள் வாங்காததை, திருக் கோயில் கட்டியதைப் பாண்டியன் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பான். வரலாறே திசை திரும்பியிருக்கும். பாண்டியனுக்கு மாணிக்கவாசகர் உடைமைக்காரராகவும் இல்லை. அடிமைக்காரராகவே இருந்தார்.

மாணிக்கவாசகர். திருப்பெருந்துறையை அடைகின்றார். அறிவு நிலை மாறுகிறது; உணர்வு நிலை மாறுகிறது. திருப்பெருந்துறையுறை சிவனுக்குத் தாம் உடைமைப் பொருள் என்பதை உணர்கின்றார். திருப்பெருந்துறைச் சிவனுக்கு உடைமையாய் – அடிமையாய் வாழ விரும்புகின்றார். திருப்பெருந்துறைச் சிவனைக் கூவி அழைக்கின்றார். திருப்பெருந்துறைச் சிவனுக்கு உடைமைக்காரராய். வாழாது கழித்த நாளை நினைந்து இரங்குகின்றார். இதனால், திருப்பெருந்துறைச் சிவன் தன்னைத் தன் உடைமைக்காரன் என்று ஏற்பானா? அங்கீகரிப்பானா? புறத்தே தள்ளி விடுவானே என்று எண்ணி அழுதரற்றிப் பாடிடும் பாடல்கள் என்பையும் உருக்குந்தகையன. பழைய அடியார் நின்பால் வந்தார் நானும் நோயும் புறமே போந்தோம் என்று பாடுகின்றார். இறைவனை, திருப்பெருந்துறைச் சிவனைக் காண நாணி நிற்பதாகப் பாடுகின்றார். “இறைவனுக்கு உடைமைப் பொருளாகிவிட்டால் அவன் வாழ்விப்பான்! பாரம், தோள் மாறும்!” “என்ன குறையும் இலோம்” என்று வாழலாம். மாணிக்கவாசகரின் துன்பம் நீக்க, திருப்பெருந்துறைச் சிவன் குதிரைச் சேவகனாக, கொற்றாளாக வந்தருளிய பாங்கினை அறிக.

இறைவன் உறவே பழைய உறவு! இருள் மலத்துள் முலையில் முடங்கிக் கிடந்த ஆன்மாவைக் கருவி, கரணங்களுடன் இணைத்துப் பிறப்பில் ஈடுபடுத்தி அறிவொளிக் கதவைத் திறந்ததே இறைவன்தானே! இறைவன் நமக்கு நன்றே செய்தான்! யாதொரு பிழையும் செய்தானில்லை! இறைவன் ஆன்மாவுக்கு மானுடம் என்ற மதிப்புயர் வாழ்க்கையைத் தந்தருளினான். மானுடம் என்ற நிலை, வரலாறு படைப்பது. மானுடம் ஆற்றல் மிக்கது; படைப்பாற்றலுடையது. அறிவுப் பலன்கள்! படைப்பாற்றல் உடையது உடல்! படைப்பாற்றலுக்குரிய உலகம் ! அன்பு சுரக்கும் இதயம்! அம்மம்ம! இந்த மானுடப் பிறவியின் ஆற்றலை வியந்து எழுத ஏது சொற்கள்! அற்புதமானது! அற்புதமானது! மானுடமாகிய வாழ்நிலையை ஆன்மாவுக்கு இறைவன் தந்தருளினன். இறைவனால் யாதொரு குறையும் இல்லை! நமக்குத்தான் இறைவன் அளித்த மானுடப் பிறப்பின் அருமை புரியவில்லை! உலகம் பற்றிய அறிவு இல்லை ! பொறிபுலன்களை ஆட்சி செய்யத் தெரியவில்லை. வண்டிக்காரன் மாடு இழுத்த வழிக்கு வண்டியை விட்டு விடுவது போல, நமது வாழ்க்கையை மனம் என்ற குதிரை இழுத்த வழி விட்டுவிட்டுத் துன்பத்தை விலை கொடுத்து வாங்கிக்கொண்டு அழுகின்றோம்; புலம்புகின்றோம்! இந்த உலகம் துன்பமானது என்று முகாரி ராகம் பாடுகின்றோம். வாழ்க்கையைக் கசப்பாக்கிக் கொண்டு ஒன்று கொலை செய்கின்றோம். அல்லது தற்கொலை செய்து கொள்கின்றோம்! ஏன் இந்த அவலம்?

இன்பமாக வாழ இறைவன் மானுடம் என்ற பதத்தை அருளினன். இறைவன் பால் குறையில்லை என்றும் இன்பமாக வாழலாம். ஆனால் நாம் மானுடத்தின் இயல்பு அறியாது கெடுத்தோம்! கெட்டுப்போனோம்! இம்மையையும் இழந்தோம் ! மறுமையையும் இழந்தோம்! இறைவனுக்கு உடைமைக்காரனாகாமல் பொறிகளுக்கே உடைமையானோம். . நம்மை உடைமையாகப் பெற்ற பொறிகளும் புலன்களும் இச்சைக்கு ஆளாக்கி அடிமையாக்கி இந்த வாழ்க்கையை சொத்தையாக்கி விட்டன. நன்னெறிப்படுத்தும் பழைய அடியாரொடும் கூடுவதில்லை . மாறாக நகர் திரிதரு நம்பியருடன் கூட்டு! வறுமொழியாளரொடு கூட்டு! வம்பப் பரத்தரொடு கூட்டு! இதனால்’ வாழ்நிலை பின் தங்கிவிட்டது! என்னை ஒத்தார் எங்கோ சென்று உயர்ந்து விட்டனர். நமது நிலை பின் தங்கிய நிலை. வாழ்வு பின் தங்கியது மட்டுமா? நோய்க்கு விருந்தானோம்!

இதிலிருந்து தப்ப என்ன வழி! மானுடம் என்ற பதந்தந்த வாழ்முதலை, இறைவனை நினைந்து நினைந்து அவனுக்கு உடைமைப் பொருளாக எண்ணி அருள் பாலிக்கும் பணிகளைச் செய்து வாழ்தலே வழி! இந்த வழியில் செல்வதற்குத் திருவாசகம் துணை!

என்னால் அறியாப் பதந்தந்தாய்
யான தறியா தேகெட்டேன்
உன்னால் ஒன்றும் குறைவில்லை
உடையாய் அடிமைக் காரென்பேன்
பன்னாள் உன்னைப் பணிந்தேத்தும்
பழைய அடியா ரொடுங் கூடாது
என் நாயகமே பிற்பட்டிங்கு
இருந்தேன்! நோய்க்கு விருந்தாயே!

(ஆனந்தமாலை- 2)

*
Download (pdf) : திருவாசகத் தேன்

ஐயப்பனும் கோஷியும் – ஆசிப் மீரான்

“மனிதன் ஒரு மகத்தான சல்லிப்பயல்”- எழுத்தாளர் ஜி நாகராஜன் ஒரு வரியில் சொன்னதை மூன்று மணிநேர திரைப்படமாகக் கண்முன்னால் விரிய வைத்திருக்கிறார் இயக்குநர் சச்சி. முன்னரே பிரித்வி பிஜூ மேனன் கூட்டணியில் லட்சத்தீவின் பின்னணியில் அனார்க்கலி என்ற சுவாரஸ்யமான காதல் கதையைச் சொன்ன, ” ட்ரைவிங் லைசென்ஸ்” திரைப்படத்திற்கு திரைக்கதை எழுதிய அதே சச்சிதான் இவர்.
உண்மையில் இது இரண்டு மனிதர்களுக்கு இடையிலான தனிப்பட்ட தன்முனைப்பு சார்ந்த போராட்டம் என்பதுபோல தோன்றினாலும் அதனூடே உண்மையில் அதிகாரம் என்பது எப்படி எந்தெந்த வகையில் யார் யாருக்காகவெல்லாம் வளைந்து கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறது என்பதையும் பூடகமாக உணர்த்திச் செல்கிறது என்பதனால்தான் இந்தத் திரைப்படம் முக்கியமானதாகிறது
பொதுவாக இந்தத் திரைப்படத்தை கோஷிக்கும் ஐயப்பனுக்கும் இடையில் நடக்கும் தன்முனைப்பு போராட்டமாக மட்டுமே பலரும் அடையாளப்படுத்துகிறார்கள் ஆனால் மூன்றுவிதமான போராட்டங்கள் இந்தப் படத்தின் மூலமாக வெளிப்படுகின்றன. கோஷிக்கும் ஐயப்பனுக்கும் இடையில் நடக்கும் சண்டைதான் பிரதானம் என்றாலும் கோஷிக்கும் கோஷியின் தகப்பனான குரியனுக்கும் இடையில் நடக்கும் போராட்டமும் மிக முக்கியமானது இந்த இரண்டு போராட்டங்களுக்கும் நடுவில் அதிகார வர்க்கத்திற்கும் அதற்கு வளைந்து போகாத மனிதனுக்கும் இடையில் நடக்கும் போராட்டமும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.
இராணுவத்தில். பணிபுரிந்து ஓய்வுபெற்ற ஹவில்தார் எனத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளும் கோஷியினுடைய கதாபாத்திரம் ஊசலாடும் தன்மையோடு படைக்கப்பட்டிருக்கிறது ஆகவே தனது தந்தை செய்யும் தவறுகளுக்கும் தான் விலை கொடுக்க வேண்டிய நிலை வரும்போது கோஷியின் மனம் தடுமாறுகிறது. அதுவே ஐயப்பனுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ஆங்காங்கே அவனை நிலைகுலைய வைக்கிறது. இறங்கி வர நினைக்கலாமென எண்ணும்போதே சூழல்கள் மீண்டும் கோஷியை நியாயப்படுத்தத் தூண்டுகின்றன.
ஐயப்பனின் கதாபாத்திரம் கொஞ்சம் மங்கலான இருக்கிறது ஏனெனில் சில விஷயங்கள் பூடகமாகச் சொல்லப்பட்டு விடுகின்றன. உதாரணமாக ஐயப்பனுக்கு நடந்த திருமணம் குறித்த பின்னணி ஒரு அவசரகதியில் அளிக்கப்பட்டு அள்ளித் தெளிக்கப்பட்டு இருக்கிறது ஆனால் ஐயப்பன் தான் எடுக்கும் முடிவுகளில் மிகத் தெளிவானவனாகவே இருக்கிறான். தன் பழைய சுபாவங்களிலிருந்து மீண்டு நேர்மையான காவல் அதிகாரியாக வாழ்பவனாக இருக்கிறான் ஐயப்பன்.
இப்படி, கதாபாத்திரங்களின் குணாதிசயங்களின் வரையறைகள் மிகச் சிறப்பாக செய்து இருப்பதாலேயே ஊசலாடும் ஒரு மனநிலை உள்ளவனக்கும் தெளிவான சிந்தனை கொண்ட ஒரு காவல்துறை அதிகாரிக்குமான மோதல் என்பது இருக்கை நுனிவரை நம்மைக் கட்டிப் போட போதுமானதாக இருக்கிறது.
காவல்துறை உதவி ஆய்வாளராக இருக்கும் ஐயப்பனுக்கும் தற்காலிகப் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட பின் இருக்கும் ஐயப்பனுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுதான் திரைக்கதையின் மையச் சரடு. இந்தச் சரட்டை மிகப் பலமானதாக உருக்குக் கம்பி போல உருவாக்கி இருப்பதால்தான் அதைச் சார்ந்த கிளைச் சம்பவங்களை அடுத்தடுத்துச் சொல்வதென்பது – குறிப்பாக அதிகாரவர்க்கம் தனக்கு வேண்டியவர்களுக்கு எப்படி எல்லாம் வளைந்து நெளிந்து கொடுக்கிறது – திரைக்கதை ஆசிரியரான சச்சிக்கு இயல்பாகக் கைவந்திருக்கிறது.
நேர்மையான காவல் அதிகாரியாக இருந்த போதும் கூட உயர் அதிகாரியின் கட்டளைக்காக வேலை நேரத்தில் செய்த பிழைக்காக இன்னும் 2 ஆண்டுகளில் ஓய்வு பெற இருக்கும், முதலமைச்சரிடமிருந்து பதக்கம் பெறவிருக்கும் நிலையில் தற்காலிகப் பதவி நீக்கம் செய்யப்படும் ஓர் உதவி காவல் ஆய்வாளரின் நிலை பணத்திமிரும் குடிவெறியும் கொண்ட சராசரி குடிமகன் ஒருவனால் பந்தாடப்படும் போது அதை எதிர்கொள்ள அவன் எப்படி ஆயத்தம் ஆகிறான் என்பதும் இந்தக் கதையின் நோக்கமென்றாலும் இறுதியில் அந்த நேர்மையான அதிகாரிக்கு எதிராக எவன் செயல்பட்டானோ அவனே இறங்கி வந்து அவன் மூலமாகவே மீண்டும் காவல்துறை அந்த உதவி ஆய்வாளருக்குச் சீருடையை திரும்ப அணிய வைக்கும் சூழல்தான் அமைகிறது என்பதுதான் மிகப்பெரிய நகைமுரண் ஆனால் அதுவேதான் இந்த தேசத்தின் நிலையும் கூட வசதியும் வாய்ப்புகளும் இருப்பவர்களுக்கு சட்டம் நீதி எல்லாம் பணத்தின் மூலமாக சம்பாதிக்கக்கூடிய ஒன்றாகவே இருக்கிறது என்பதாகவும் கூட இந்தக் கதையை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்
இந்தப் படத்தின் மிக முக்கியமான விஷயமாக நான் கருதுவது இந்தப் படத்தின் முக்கிய கதாபாத்திரங்களில் தோன்றிய நடிகர்களின் அபாரமான நடிப்பாற்றல்தான். எப்போதுமே நான் வியக்கக்கூடிய ஒரு விஷயமும் கூட.
இரண்டு நாயகர்கள் இரண்டு கதாபாத்திரங்கள் இதில் யாருக்கு பலம் அதிகம் என்ற தன்முனைப்பு இல்லாமல் தங்கள் கதாபாத்திரங்களில் தாங்கள் வாழ்ந்து காட்டுவதன் மூலமாக மட்டுமே தங்களது திறமையை வெளிப்படுத்த முடியும் என்ற எண்ணமும் ஆற்றலும் உறுதியும் தன்னம்பிக்கையும் மலையாள நடிகர்களுக்கு இருக்கிறது என்பதால்தான் இதுபோன்ற படங்களும் பாத்திரங்களும் மலையாளத் திரைப்படங்களில் சாத்தியமாகிறது.
பிஜு மேனனும் சரி பிரித்வி ராஜனும் சரி அமர்க்களப்படுத்தி இருக்கிறார்கள் அதிலும் குறிப்பாக பிஜு மேனன் இடைவேளைக்குப் பிறகு மதம் கொண்ட யானையின் சீற்றத்தோடு நடத்தும் அடாவடித்தனங்கள் அத்தனையும் சபாஷ் போட வைக்கின்றன. பிஜு மேனனின் அந்த சுனாமியின் முன் பிரித்வி நீச்சல் போட்டதே பெரிய விசயம்தான்.
ஐயப்பனின் மனைவியிடம் ஏகத்திற்கும் ஏச்சு வாங்கி கூனிக்குறுகி நிற்கும் பொழுதில் ஐயப்பன் கோஷியிடம் வந்து “வயிறு நெறச்சு கிட்டியோ?” என்று கேட்கும்போது “ஒரு அளவுக்கு” என்று பிரித்வி பம்மிப்பதுங்கும் காட்சி கொள்ளை அழகு. (இப்படி ஒரு காட்சியில் எந்தத் தமிழ் முன்னணி நடிகரும் நடிக்க ஒப்புக்கொள்வார்களா என்பது வேறொரு கேள்வி) அந்த இடத்தில் கண்ணம்மாவாக நடித்திருக்கும் கௌரி நந்தாவின் வசன உச்சரிப்பும் ஆங்காரம் மிகுந்த உடல் மொழியும் வசனங்களும் வெகு கச்சிதம்.
வழக்கம்போலவே எந்த நடிகரும் சோடை போகவில்லை குறிப்பாக பிரித்வியின் தந்தையாக வரும் இயக்குனர் ரஞ்சித் ஒரு ஆணாதிக்கவாதியான, பழம்பெருமை பேசக்கூடிய ஆணவ சாதிக்காரனைப் போல தன் பெருமை பேசிக்கொண்டு இருக்கக்கூடிய ஒரு பழைய ‘பூர்ஷ்வா’த் தனத்தோடு நடக்கக்கூடிய பெரிய மனிதனின் உடல் மொழியை இயல்பாகக் கடத்தி இருக்கிறார். ஆய்வாளராக வரும் அனில் நெடுமங்காடு, காவலராக வரும் அனு மோகன் ஆகியோரும், பெண்காவலர் ஜெஸ்ஸியாக நடித்திருக்கும் தன் யாவும் தங்கள் பங்குகளைச் சிறப்புற செய்திருக்கிறார்கள்
படத்தில் இயக்குநரான சச்சியே திரைக்கதையையும் அமைத்திருப்பது மிகப்பெரிய பலமாக அமைந்திருக்கிறது என்றால் அதற்கு உற்ற துணையாக ஒளிப்பதிவும் அமைந்திருக்கிறது. அட்டப்பாடியில் இயற்கை வளம் சூழ்ந்த அத்தனை காட்சிகளையும் அழகுற உள்வாங்கியிருக்கிறது சுதீப்பின் கேமரா’ கண்ணில் ஒற்றிக் கொள்ளலாம் போல அத்தனை அழகான சட்டகங்கள் குறிப்பாக ஐயப்பன் ஒரு மரத்தினடியில் இருக்கும் “பெஞ்சில்” அமர்ந்திருக்கையில் ஓரமாக தூளியில் குழந்தை இருக்கும் அந்த ஒற்றைக் காட்சி
அட்டப்பாடி என்பது ஆதிவாசிகள் பெருமளவில் வசிக்கும் பகுதி. அவர்களது நிலங்களை பெருமுதலாளிகள் சுரண்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சாராயம் கொடுத்து அவர்களை ஏமாற்றுகிறார்கள் என்பதால் அந்தப் பகுதியில் சாராயம் தடை செய்யப்பட்டதாக இருக்கிறது. என்ற போதும் கூட இந்தப் பகுதியில் ஆதிவாசிகளுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருக்கின்றன சமீபத்தில் கூட ஒரு ஆதிவாசியை மரத்தில் கட்டிவைத்து அடித்தே கொன்ற செய்தியை பார்த்து நாம் பதறி இருக்கிறோம் ஆகவே அட்டப்பாடியின் பின்னணியில் நடக்கக்கூடிய இந்தக் கதையில் அட்டப்பாடி ஆதிவாசிகளின் மலையாளமும் தமிழும் கலந்த ஒரு வினோத மொழியில் அவர்கள் பாடுகின்ற நாட்டுப்புற பாடல்களை மிக அழகாகவும் செய்நேர்த்தியோடும் மிகச் சரியான இடங்களில் புகுத்தி இருப்பதன் மூலம் தனது பின்னணி இசைக்கு புதிய பரிமாணத்தை வழங்கியிருக்கிறார் இசையமைப்பாளர் ஜேக்ஸ் பிஜோய் இதுவரை கேட்டறியாத நஞ்சியம்மை என்ற ஆதிவாசிப் பெண்ணையே அவர் எழுதிய பாட்டை படத்தில் உபயோகப்படுத்தி இருப்பதன் மூலம் மிக முக்கியமான காட்சிகளில் அதன் தரத்தை வேறொரு தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்றிருக்கிறார் இயக்குநர் . மிகுந்த பாராட்டுக்குரிய செயல் இது
மலையாள சினிமா ஏன் தனித்துவம் பெறுகிறது என்பதற்கு இத்திரைப்படத்தில் பல காட்சிகள் சான்று பகர்கின்றன. கண்ணம்மா காவல் நிலையத்தில் காவலர்களுடன் பேசுகின்ற காட்சியும் சரி அதைப்போலவே ஐயப்பனும் கோஷியும் தனியாக வனப்பகுதியில் பேசிக்கொள்ளும் காட்சியும் சரி முற்றிலும் வேறு ஒரு பரிமாணத்தில் இருக்கின்றன.
திரைப்படத்தில் பட்டுத்தெறித்தாற் போல் வருகின்ற வசனங்களில் கூர்மை மீண்டும் மீண்டும் நம்மை வியப்புக் கொள்ளவும் அதே நேரத்தில் ‘ஆ’வென்று வாய் பிளக்கவும் வைக்கின்றன.
மூன்று மணி நேரம் படம் என்பது மட்டுமே மிகப்பெரிய குறை என்று சிலர் அலுத்துக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் மூன்று மணி நேரம் இருக்கையிலேயே சுவாரசியம் குறையாமல் நம்மை கட்டிப் போடுவது என்பது ஒரு மிகப்பெரிய கலை. ஆனால் படத்தில் ஒரு. முக்கியமான குறை இருக்கிறது. உயர் அதிகாரி சொன்னார் என்பதற்காக, காவல் நிலையத்தில் வைத்தே ஐயப்பன் கோஷிக்காக மது. ஊற்றிக் கொடுக்கும் போது அதை கோஷி அவருக்குத் தெரியாமல் வீடியோ எடுக்கிறார். எதிரில் இருப்பவனைப் பற்றித் தெரிந்திருந்தும் ஐயப்பன் அஜாக்கிரதையாக அதை கவனிக்காமல் விட்டுவிடுவதுதான் அந்தக் குறை. ஆனால் அது இல்லாவிட்டால் மூன்று மணி நேர சுவாரஸ்யம் இல்லாமல் போயிருக்குமே?!
மசாலாப் படங்கள் என்றால் நான்கு பாடல்கள் ஐந்து சண்டை பஞ்ச் டயலாக், அதிநாயகத் தன்மைகள் என்று குண்டுச் சட்டியில் குதிரை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கும் மசாலா பட இயக்குநர்கள் ஒரு மசாலா படத்தையே எப்படி ரசிக்கும் விதமாக அழகுற ஆனால் மசாலா தூக்கலாக இல்லாமல் மிகச் சிறப்பாகத் தரமுடியும் என்பதை கற்றுக்கொள்ள இந்தத் திரைப்படம் அருமையான ஒரு வாய்ப்பு.
*
Asif Photo : Yazhni

« Older entries