பேரன்புடன் ஆசிப் மீரான்

பனிமூட்டம் நிறைந்த அந்தப் பரிசல் பயணத்தில் மம்மூட்டி தன் கனத்த குரலில் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் நீங்கள் என்று சொல்லி தனது கதையை சொல்லத் துவங்கி இயற்கை பேரன்பாலானது என்று முடிக்கும் போது உண்மையில் நாம் எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று புலனாகிறது

மூளை முடக்கு வாத நோயினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பதின்ம வயது பெண்ணை தனி ஆளாக தகப்பனாக நின்று தாங்குகின்ற ஒரு மனிதனின் பெருங்கதை தான் பேரன்பு

ஒரு பதின்ம வயதுப் பெண்ணிற்கு அவளது மாதவிலக்கின்போது ‘பேட்’ மா ற்றுவதிலிருந்து மூளை முடக்குவாதமே வந்தாலும் உடல் தினவுகள் அவர்களையும் விட்டு விடுவதில்லை என்றறிந்து தன் மகளின் உடல்பசியைத் தீர்க்க எவரேனும் கிடைப்பார்களா என்று ஒரு தகப்பனாக யாசிப்பதென்று பேசாப்பொருளைப் பேசும் படம் உலுக்கி விடுகிறது ஆன்மாவை. ‘மூளை முடக்கு வாதம் வந்த அல்லது உடல் குறைபாடுள்ள மனிதர்களிடம் இனியாவது பேரன்போடு நடந்து கொள்ளுங்கள் பதர்களே!’ என்று சமூகத்தையும் மானுடத்தையும் நோக்கி மிக அழுத்தமான செய்தியைப் பதிவு செய்திருக்கிறார் இயக்குநர் ராம்.

இயற்கை புதிரானது, ஆபத்தானது, அற்புதமானது, அதிசயக்கத்தக்கது, இரக்கமற்றது, தாகமானது, பேரன்பாலானது என்று கதையின் நகர்விற்கேற்ப அத்தியாயம் சொல்லியிருக்கும் ராமின் திரைக்கதை நேர்த்திக்கும், கதை சொல்லலுக்கும் ஒரு சிறப்பு ‘சபாஷ்’! மிக முக்கியமாக தமிழ்த்திரைப்படங்களுக்கேயுரிய ‘மெலோ டிராமா’வாக மாறக் கூடிய காட்சிகள் நிறைய இருந்தும் அவற்றை இயல்பாகக் கடந்து சென்றதற்காக ராமுக்கு என் அன்பு. மிக முக்கியமாக, இந்தக் கதாபாத்திரத்தில் நாமே வாழ்ந்து விடலாம் என்று தன்னம்பிக்கையோடு அதில் ஈடுபடாமல் ஓர் இயக்குநரின் தெளிவோடு மம்மூக்காவை தேர்ந்தெடுத்ததற்காக ராமிற்கு என் பேரன்பு!!

மம்மூக்கா – சமீபத்திய இவரது மலையாளப் படங்களைப் பார்த்து விட்டு இவரது சில படங்களைப் பார்க்காமலேயே கூட இருந்தேன். சின்னச் சின்ன அசைவுகளில் உடல் மொழியில் முக பாவனைகளில்.. அநேகமாக அதிக முறை தேசிய விருது வாங்கிய நடிகர்களில் கமலஹாசனை இந்தப் படத்தின் மூலம் வென்று விட வாய்ப்புகள் அதிகம். தன் மகள் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் தெரியும் பிம்பத்துக்கு முத்தம் கொடுக்க முனையும்போது கதவை மூடிவிட்டு அந்த உணர்வுகளைக் கடத்துவாரே… பதின்பருவத்துப் பெண்ணின் தகப்பனாக வாழ்வில் ஏற்படும் சவால்களையும் ஏமாற்றங்களையும் சின்னச்சின்ன மகிழ்வுகளையும் துரோகங்களையும் வலிகளையும் ஒற்றை மனிதனாகப் படம் முழுவதிலும் சுமக்கிறார். ஆனால் எவ்வளவு பெரிய சுமை தெரியுமா இது என்ற அலட்டல் ஏதுமின்றி வெகு இயல்பாக. ராட்சசன்யா நீ மம்மூக்கா!!

மூளை முடக்கு வாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உடல் எப்போதும் விறைப்புத்தன்மையோடே இருக்குமாம். கடும் குளிர் இருந்தபோதும் நடுங்கி விடாமல் உடலை விறைப்பாகவும் முகத்தைக் கோணிக்கொண்டும் நாக்கை வெளித்தள்ளிக் கொண்டும் படம் முழுதும் வருவதற்கு ஒரு பதின்பருவப் பெண்ணுக்கு அசாத்திய மனத்திடமும் உடல் உழைப்பும் எண்ணியது முடிக்கும் உறுதியும் வேண்டும். பதின் வயதுப் பெண் குழந்தைகளெல்லாம் நிமிடத்திற்கு நான்கு செல்ஃபிக்கள் எடுத்து தங்களை அழகு பார்த்துக் கொள்ளும் காலகட்டத்தில் ஒரு படம் முழுதும் தன்னை விகாரமாகக் காட்டும் படத்தில் நடிப்பதற்குத் துணிவும் வேண்டும். அந்தத் துணிவும் மனத்திடமும் கடின உழைப்பும் இயல்பாகவே வாய்த்திருக்கும் சாதனாவுக்குப் பேரன்பு!!

தேனி ஈஸ்வரின் சட்டங்கள் பனிமூட்டம் நிறைந்த அந்தக்குளிரை உடலுக்குள் கடத்துமளவுக்கு அற்புதமாக இருக்கிறது. தேர்ந்த ஓவியனின் தூரிகையின் வண்ணங்களைப் போல அமைந்த சில காட்சி சட்டங்களுக்காக அன்போடு அவரை அணைத்துக்கொள்ளத் தோன்றுகிறது. அந்த நேர்த்தியான ஒற்றை வீட்டை உருவாக்கிய கலை இயக்குநரையும்..

பேரன்பின் பேரமைதியைப் படத்தில் உலவ விட்டுப் பின்னணி இசையில் அசத்தியிருக்கும் யுவனுக்கும் பேரன்பு!!

“உங்களுக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை இருக்கு. இருந்தும் என்னையே ஏமாத்தியிருக்கீங்கன்னா என்னை விட உங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய பிரச்னை இருக்கும்?” என்று மம்மூக்கா விரக்தியில் சொல்லும் வசனத்திற்கு அரங்கு அதிர்கிறது. மிகக் கூர்மையான அளவான வசனங்கள் தமிழ்த்திரையுலகில் உண்மையான பேரன்பு போல அரிதுதானே? இதற்காகவும் இயக்குநர் ராமிற்கு பேரன்பு

ஒரு தகப்பன் மகள் கதையாக மட்டுமே சுருக்கிப் பார்க்கும் திரைப்படமல்ல இது. இதன் மூலம் சமூகத்தின் மனசாட்சியை உலுக்க முனைந்திருக்கிறார் ராம் – பிரச்சாரமில்லாமல் இயல்பான தொனியில்.
குறைபாடுள்ள மனிதர்களைப் பேரன்போடு இந்த சமூகம் அணுகுமானால் அதுவே மானுடத்தின் வெற்றி. மாந்த நேயத்தின் ஒரு பகுதியை உரசிப் பார்த்து உண்மையில் நாம் எவ்வளவு ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என நம்மை உணர வைத்ததற்காக இயக்குநர் ராமிற்கும் படக்குழுவினருக்கும் பேரன்பு

*

நன்றி : ஆசிப் மீரான்

:((( நொடிகளில் கழியும் காலமிது – தாஜ்

அமீரகச் சிறுகதைகள் – கே.என்.சிவராமன் அணிந்துரை

Uma Kathir (fb) : அண்ணாச்சி உங்க கதை உண்டா?

Asif Meeran (fb) : அதுக்குத்தானலே மூதி இந்த ஏற்பாடே?! 🙂

*

குறிப்பு : சென்னை புத்தகத் திருவிழா 2019-ல் கிடைக்கும் இந்த ‘ஒட்டக முகங்கள்‘ நூலில் ஆபிதீன் ஐட்டமும் உண்டு. என்ன, அது கொஞ்சம் பெருசு. பொறுத்துக்கொள்ளவும்.   அரங்கு எண் : 719 ரஹ்மத் பதிப்பகம், அரங்கு எண் : 602  அன்னம்  பதிப்பகத்தில் நுழைந்து பார்க்கவும்.

பாலைவனத்தில் முளைத்த தொப்புள் கொடி! – கே.என்.சிவராமன் அணிந்துரை :

பலர் எழுதியிருக்கும் கதைகள்தான். சிறுகதை தொகுப்புதான்.

என்றாலும் இது பத்தோடு பதினொன்றல்ல. போலவே சாதாரணமானதும் அல்ல.

மறுக்கவில்லை. மரியாதைக்கும் வணக்கத்துக்கும் உரிய ஆபிதீன், அப்துல் மஜீத் என மூத்த படைப்பாளிகளில் தொடங்கி தங்கள் முத்திரையை ஏற்கனவே சிறியதும் பெரியதுமாக வாசகர்கள் மனதில் பதித்திருக்கும் இளம் படைப்பாளிகளான அய்யனார் விஸ்வநாதன், பெனாத்தல் சுரேஷ், ஆசிப் மீரான், சென்ஷி, செல்வராஜ் ஜெகதீசன் எனப் பயணித்து முதல் முறையாக பிரசுரமாகும் சிறுகதையை எழுதியவர்கள் வரை பலரும் இத்தொகுப்பில் கைகோர்த்திருக்கிறார்கள்.

இதன் காரணமாக மட்டும் இத்தொகுப்பு அசாதாரணமானதாக மாறவில்லை.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வசிப்பவர்கள் எழுதியிருக்கும் தமிழ் சிறுகதைகள் என்பதுதான் இத்தொகுப்பை பத்தோடு பதினொன்றாக மாற்றாமல் இருக்கிறது.  முக்கியத்துவமும் பெறுகிறது.

ஆம். தமிழகத்திலிருந்து பல்லாயிரம் கிலோ மீட்டர் தொலைவில் வசிப்பவர்கள் எழுதியிருக்கும் கதைகள் இவை.

மொழி வேறு. நிலம் வேறு. எழுதியிருப்பவர்களில் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடியவர்கள் மட்டுமே தங்கள் மனைவி, குழந்தைகளுடன் மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் வசிப்பவர்கள். எஞ்சியவர்கள் நெருங்கிய சொந்தங்களை பிரிந்து தன்னந்தனியாக வாழ்பவர்கள். மொத்தத்தில் இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றிருக்கும் அனைவருமே தங்கள் உற்றார் உறவினர்களை, நிலங்களை, வீடுகளை விட்டுப் பிரிந்து கண்காணா தொலைவில் நடமாடுபவர்கள்.

அப்படியிருந்தும் நினைவுகளை பொத்திப் பொத்தி பாதுகாப்பது போலவே தங்கள் மொழியையும் பொக்கிஷமாக பத்திரப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்; அதை பூட்டி வைக்காமல் வளர்க்கவும் செய்கிறார்கள்.

இதன் காரணமாகவே மற்ற சிறுகதைத் தொகுப்பில் இருந்து இது வித்தியாசப்படுகிறது; முக்கியத்துவமும் பெறுகிறது.

குறிப்பாக தங்கள் குடும்பத்தில் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தலைமுறை பட்டதாரிகளாக இருப்பவர்களே கதை சொல்லிகளாக இருப்பதை முழுதுமாக படித்து முடித்ததும் அவதானிக்க முடிகிறது. இந்தப் புள்ளி தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த / நிகழும் பெரும் சமூக மாற்றத்தின் விளைவை சிறுகதையின் பேசுப்பொருளாக இருக்கும் நிகழ்வுக்கும் சம்பவத்துக்கும் அப்பால் பலத்தளங்களில் விரிவுப்படுத்துகிறது.

கவுச்சி வாடைக்காக டியூஷனில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட நிகழ்வு சிறுகதையாகி இருப்பது இதற்கு ஓர் உதாரணம்.

வரலாறு என்பது ஒருவகையில் நினைவுகளின் தொகுப்புதான். அசைபோடுவது எல்லாம் கடந்த காலத்தில் மட்டும் அடங்கிவிடுவதில்லை. நிகழ்காலத்தின் காரணிகளையும் எதிர்காலத்தின் போக்கையும் கூட அவை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்தத் தொகுப்பு, அதற்கு ஒரு சோறு பதம்.

மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் நடைபெறும் சம்பவங்களையும் கதையாக்கி இருக்கிறார்கள். விடுமுறைக்காக ஊருக்குச் சென்றபோது சந்தித்த நிகழ்வுகளையும் எதிர்கொண்ட மனிதர்களையும் படைப்பாக்கி இருக்கிறார்கள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஊரில் நடந்ததை இப்போது எண்ணிப் பார்த்து தங்கள் ஏக்கத்தை பதிவும் செய்திருக்கிறார்கள்.

என்றாலும் இதிலிருக்கும் அனைத்து சிறுகதைகளின் மையமும் கதை சொல்லியின் அந்நியமாதலை அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது. தன் கதையில் பெனாத்தால் சுரேஷ் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல், துபாயில் மதராஸியாகவும் ஊரில் துபாய்க்காரனாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுவது பெரும் சோகம். எங்குமே அவர்களாக அவர்களை யாரும்  சுட்டிக் காட்டுவதில்லை. அரசியல் காரணங்களுக்காக அகதியானவர்கள் மட்டுமல்ல; வாழ்வியல் காரணங்களுக்காக புலம்பெயர்ந்தவர்களும் அன்றாடம் சந்திக்கும் அவலம் இது.

கூடவே கடலில் குளிக்கும்போது அருவியில் குளிக்க வேண்டும்; அருவியின் கீழ் நிற்கும்போது கடலில் கால் வைக்க வேண்டும் என்ற மனநிலை.

இதை இத்தொகுப்பில் இருக்கும் அனைத்து சிறுகதைகளும் அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கின்றன. முதலாளிகளுடன் ஏற்படும் முரண்பாடு முதல் சொந்த உறவினர்களிடம் தன்னியல்பாக நிகழும் விலகல் வரை அனைத்தின் ஊடாகவும் இந்த நிராகரிப்பும் ஏற்கச் சொல்லும் மவுனக் கதறலுமே மையமாகவும் மையம் விலகிய விளிம்பாகவும் தொத்தி நிற்கின்றன.

ஊர் என்பது வெறும் பெயரல்ல. போலவே வாழ்ந்த இடமோ வாழும் இடமோ வெறும் நிலமும் அல்ல. அவையும்  அவரவர் எண்ணங்களில் உயிர்த்திணைதான். ஒருபோதும் அவை அஃறிணை அல்ல.

கண்காணா தொலைவில் நடமாடினாலும் நம் நாசியை வருடும் இட்லியின் மணம் அம்மா / மனைவியின் சமையலையும் அடிக்கடி நாம் விரும்பி சாப்பிட்ட உணவகத்தின் நினைவையும் மீட்டு விடும். எங்கோ எதிர்படும் ஒரு புங்கை மரம் பால்யத்தை கண்முன் கொண்டு வந்துவிடும்.

தனிமையை அனுபவிப்பவர்களுக்கு நினைவுகளே ஒரே பிடிப்பு. இதன் வழியாகவே தங்களுக்குள் தாங்கள்  மரணிக்காமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். இக்கதைகளும் இதை எழுதியவர்களுக்கு அப்படித்தான். உயிர் வாழ்கிறது; வாழ்கிறார்கள்.

எழுதிய அனைவருக்கும் என்றும் அன்பு. சிதறியவற்றைக் கோர்த்து மாலையாக – தொகுப்பாக – கட்டியவருக்கு முத்தங்கள்.

*

நன்றி : கே.என். சிவராமன் (‘குங்குமம்’ இதழ் ஆசிரியர்)

*

தொடர்புடைய இரு பதிவுகள் : ஷஹிதா மதிப்புரை  & ஆசிப்மீரான் முன்னுரை

தாஜ்  குறுநாவல்கள் – காலச்சுவடு

காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியீடாக, பிரியத்திற்குரிய நண்பர் தாஜ்  எழுதிய ஐந்து குறுநாவல்களின் தொகுப்பு ‘தங்ஙல் அமீர்’ , 2019 சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் வெளிவருகிறது.

பிறப்புக்கும் முன்னாலேயே நம் மேல்தோல்களிலும் இருதயத்திற்குள்ளேயும் ‘இறக்கியருளப்படும்’ அநாமதேயச் சுவடுகள் ஒவ்வொருவரையும் எப்படி வளைத்து நெளித்து உருளவிடுகிறது என்பதை நயமாகவும் நகைச்சுவையோடும் சற்றே அதிர்ச்சி மதிப்பீட்டோடும் சொல்லும் குறுநாவல்கள் இவை என்று சரியாகவே சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

வாழ்த்துகள் தாஜ்!

அட்டை வடிவமைப்பு : ரஷ்மி.

*
தாஜ் முன்னுரை :

இந்தத் தொகுப்பைப் பற்றி, வாசிக்கும் நீங்கள் சொல்லும் தருணம் இது. மேலாக நான் ஏதேனும் சொல்லனுமென்றால்…

முதலில், என் மூத்த படைப்பாளிகள் அத்தனைப் பேர்களுக்கும் இந்த முயற்சியை முன்னிறுத்தி நெகிழ்வோடு நன்றி சொல்லனும். நன்றி! குறிப்பாய் பெரியவர் தி.ஜாவுக்கும், என் மீது அன்பு பாராட்டிய சு.ரா. அவர்களுக்கும்! அந்தக் கீர்த்திகள் செப்பனிட்டப் பாதையில்தான் இப்படி ‘எழுதுகிற பேர்வழி’யென வலியில்லாமல் நடந்து இருக்கிறேன்.

இதில் காணும் ஐந்து குறுநாவல்கள் ஒவ்வொன்றும் ஓவ்வொரு திக்கைப் பிடித்து பயணித்து இருப்பவை. இவற்றில் ஓரிரண்டில் எங்கள் மண்ணின்- ஒருங்கிணைந்த தஞ்சை மாவட்ட – கீழத்தஞ்சை வட்டார – இஸ்லாமிய ராவுத்தர் குடும்பங்களில் பேசுகிற – என் மனமொன்றிய வட்டார மொழியை மகிழ்ச்சியோடு பிணைத்திருக்கிறேன். இதற்கு முன் இன்னொருவர் காணாத ரசனை இதுவெனவும் கருதுகிறேன்! மற்றப்படிக்கு நான் எதிர்கொண்ட கதாபாத்திரங்களின் நிறைவின்மை அல்லது நிறைவை நீங்கள்தான் சொல்லனும்.

நவீன இலக்கியத்தினை ஒருவிதக் காதலோடு நான் ஒன்றுவதற்கு காரணமான மறைந்த என் நண்பர் கூத்தாநல்லூர் ஹாஜா அலி, நண்பர்கள் ஆபிதீன், நாகூர் ரூமி, முகம்மது சாதிக் மற்றும் என் அன்பிற்குரிய திரு. கண்ணன், அண்ணன் களந்தை பீர்முகம்மது அவர்களுக்கும் என் நன்றிகள்.

80 – களில்பஞ்சம் பிழைக்கப் போன சௌதியில், நவீன இலக்கியத்தின் மேல் காதலானேன். என் மூத்தப் படைபாளிகள் பலரின் ஆக்கங்களை அங்கே வைத்துதான் வாசித்தேன். அப்படி வாசிக்கவும், உள்வாங்கிக் கொள்ளவும் உறுதுணையாக இருந்த ‘ரஸ்தனூரா- அராம்கோ கேம்’பிற்கும் நன்றிகள்! இன்னும் நான் நன்றி சொல்லனும் என்றால் அது என் மனைவி குழந்தைகளுக்கென்றே இருக்கும். அவர்கள் எனக்கு அவ்வப்போது சுதந்திரமான ஓர் இருப்பை வழங்கியிராவிடில் இந்தத் தொகுப்பே எனக்கு சாத்தியமாகி இருக்காது.

*

நன்றி : தாஜ் (https://www.facebook.com/tajdeen.sa)

« Older entries