மறக்க முடியவில்லை அப்பா ! – மகுடேசுவரன் பதிவு (FB)

முகநூலில் கவிஞர் மகுடேசுவரன் நேற்று  எழுதிய பதிவு இது. படித்ததும் எப்படியோ ஆகிவிட்டது – என் சீதேவி வாப்பாவை நினைத்து. – AB

*

magudeswaran-fb3அப்பா இறந்து இன்றோடு இருபதாண்டுகள் நிறைவுறுகின்றன. என் சிறுவத்தில் அவர் வீட்டுக்கு வருவதற்குக் காலந்தாழ்ந்தால் கண்ணீர் வரும். அருகில் யாருமற்ற பொட்டல் காட்டு வீடொன்றில் தந்தையின் வருகையை எதிர்நோக்கி சீமையெண்ணெய் விளக்கின் அரைத்திரி ஒளியில் தாயாரும் நானும் தனியராய்த் தவித்திருப்போம். தளர்ந்து நான் உறங்கிவிடும் இரவுகளில் என்னை எழுப்பிக் கொஞ்சிவிட்டுத்தான் உறங்கச் செல்வார்.

அப்பா அழைத்துச் செல்லாமல் அருகிலுள்ள நகரங்களுக்குச் செல்லத் தெரியாது. தொலைந்து போய்விடுவோம் என்னும் அச்சம். அப்பா வாங்கித் தராத ஒன்றைத் தின்னத் தெரியாது. எல்லாம் அப்பாவாக இருந்த காலம் அது.

கறுப்பு நிறத்து மணிவிளிம்புக் காலுடையும் அரைக்கன்னம்வரை இறங்கிய கிருதாவும் தூக்கிச் சீவிய முடியுமாய்க் கிளம்பிச் சென்ற நாள்களில் அவர் அவ்வூரின் பெருமை. வற்றாத கிணறுகளும் வாழையும் நெல்லும் மிக்கிருந்த அவ்வூரின் வாழ்நாள்களை எப்படி மறப்பது ?

எல்லாமுமாக இருந்த ஒருவர் இல்லாமலே இருபதாண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இதை நம்ப முடியவில்லை. அவர் எங்கோ வாழ்கின்றார் என்ற கற்பிதம்தான் அந்தத் துன்பத்திலிருந்து காப்பாற்றியது. எல்லாவற்றிற்குமான தொடக்கம் அவர்.

நள்ளிரவில் சில நினைவுகள் ஆழ்ந்து தோன்றும். எங்கேனும் ஏமாற்றப்பட்டால், வஞ்சிக்கப்பட்டால், எதிர்க்கும் வலுவின்றி நின்றால் “ஐயா… நான் தந்தையற்றவன் ஐயா… என்னை இப்படிச் செய்யாதீரும்…” என்று கதறவேண்டும்போல் இருக்கும்.

எழுதப் படிக்கத் தெரியாத தாயாரோடும் எட்டு ஒன்பது படிக்கும் தம்பி தங்கையோடும் தந்தையில்லாத குடும்பத்தின் தலைமகனாக என் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினேன்.

தந்தையில்லாத வாழ்வில் நான் எத்தகைய கடைநிலையில் இருந்தேன் என்பதை உறவினர் வற்புறுத்தலின் பேரில் கோவைப் புதூர்க்குப் பெண்கேட்டுச் சென்ற இடத்தில் ஒரு தரகரின் மதிப்பீட்டில் உணர்ந்தேன். “ஏன்பா… நீ வெறும் பன்னண்டாங் கிளாஸ் படிச்சிருக்கே… டிகிரி ஏதும் படிக்கல… ஏதோ சொந்தமாத் தொழில் பண்றேன்கிற… இப்போதைக்குச் சின்னதா வீடு கட்டியிருக்கே… உன்னை நம்பி உங்கம்மா இருக்குதுங்கறே… தம்பி தங்கச்சி இரண்டும் படிப்புக்கும் சோத்துக்கும் உன்ன நம்பித்தான் இருந்தாகணும். அதுங்களுக்குக் கண்ணாலங்காட்சி காதுகுத்து வரைக்கும் நீதான் பார்க்கணும். இவ்வளவு பிக்கல் பிடுங்கலோட இருக்கிற உனக்கெல்லாம் எவன் பொண்ணு கொடுப்பான்னு நினைக்கிறே…?” என்று கேட்டார்.

அன்றைக்கே நான் செத்துவிட்டேன்.

வரும்போது நானும் அவ்வுறவினரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஓர் ஏரிக்கரையில் சிறுநீர் கழிக்க வண்டியை நிறுத்தினோம். அந்த ஏரிக்கரையில் நிற்கையில் என் கன்னங்களில் தாரை தாரையாய்க் கண்ணீர் வழிந்தது. அதிலிருந்து எப்படி நான் என்னைத் தேற்றிக்கொண்டு வந்தேன் என்றே தெரியவில்லை. நினைத்தால் மலைப்பாக இருக்கிறது.

அப்பா இருந்திருந்தால் என்னைப் போன்ற ஒருவனுக்கு எவ்வளவோ துணையாக இருந்திருக்கும். சில கொடுஞ்சொற்களுக்கேனும் நான் தப்பியிருப்பேன்.எல்லாம் கற்றுத் தந்த நீங்கள் இவ்வாழ்க்கை இவ்வளவு வலிதரும் என்று சொல்லாமல் சென்றுவிட்டீரே.. தந்தையே.

ஓர் ஆறுதல். என் தந்தையார் பட்ட துன்பங்களில் ஒரு விழுக்காடுகூட நான் படவில்லை. எல்லாவற்றிலும் அவரே உடனிருந்து காக்கிறார் என்று நம்புகிறேன்.

அப்பா… உங்களை மறக்க முடியவில்லை அப்பா !

*

நன்றி : கவிஞர் மகுடேசுவரன்

 

ஜி. நாகராஜன் , கோபி கிருஷ்ணன் குறிப்புகள் (தேர்வு : ஆசிப்)

துபாயில் நேற்று மாலை சிறப்பாக நடைபெற்ற அய்யனார் விஸ்வநாத்தின் ஓரிதழ்ப்பூ நூல் வெளியீட்டுவிழாவுக்கு வந்திருந்த ஆசிப்மீரான் கையில் இந்தக் குறிப்புகள் இருந்தன. ஏதாவது மேலும் சொல்லலாம் என்று எடுத்து வந்திருப்பார்! எழுத்தழகைப் பார்த்துவிட்டு நாளை பதிவிடுகிறேன் என்று அப்பிக்கொண்டேன். பைத்தியக்காரன் பத்தும் செய்வான், போகட்டும் விட்டுவிடு! – AB

gn-2

ஜி. நாகராஜன் :

சமுதாயம் தன்னுடைய நலனுக்காக தனிமனிதன் மீது சுமத்தும் கட்டுப்பாடுகளில் திருமணமும் ஒன்று. இதைக் காதலில் தோன்றச் செய்து, காதலில் நிலை பெற்றிருப்பதாக ஆக்கும் அளவுக்கு மனிதன் ஒரு கட்டுப்பாட்டினை தன்னுடைய சுதந்திரமான ஒரு இச்சையின் மறுபுறமாக மாற்ற முடியும்.

மனிதனைப் பற்றிப் பொதுவாக எதுவும் சொல்லச் சொன்னால் ‘மனிதன் மகத்தான சல்லிப்பயல்’ என்றுதான் சொல்வேன்

இதில் உங்களுக்குப் பிடிக்காதது இருந்தால், “இப்படியெல்லாம் ஏன் நடக்கிறது?” என்று வேண்டுமானால் கேளுங்கள்; “இதையெல்லாம் ஏன் எழுத வேண்டும்?” என்று கேட்டுத் தப்பித்துக் கொள்ளப் பார்க்காதீர்கள். உண்மையைச் சொல்வதென்றால் முழுமையுந்தான் சொல்லியாக வேண்டும். நான் விரும்பும் அளவுக்குச் சொல்ல முடியவில்லையே என்பதுதான் என் வருத்தம்.

*

gopi-ays

கோபி கிருஷ்ணன் :

“மன நோயாளி என்பவன் குறுக்கிடும் குடும்பத்தின், பைத்தியக்காரச் சமூகத்தின் பலிகடா. பைத்தியக்காரன் சுவாதீனமுள்ளவன். அவனைப் பைத்தியக்காரன் என்று முத்திரை குத்தும் சமுதாயம்தான் பைத்தியக்காரத்தனமானது” – Thomas Szasz

கட்டுப்பாடுகள் ஏதுமில்லாத Samoaவில் வாழும் தொல்குடிகள் மன ஆரோக்கியத்தின் உச்சநிலையில் வாழ்கிறார்கள் என்று மானிடவியலாளர்கள் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள்.

மன இயல்பின் செழுமையான பாதையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக முளைகளை நட்டு, முட்களைப் பரப்பி கூரான கற்களை ஆங்காங்கு போட்டுவிட்டால், ஓட்டம் எப்படி சீராக இருக்கும்?

நாகரீக வளர்ச்சி என்பதே ஆத்ம நிர்மாணத் தூய்மை மீது மடத்தனமாக அணிவிக்கப்பட்ட சாணியில் தோய்த்த சட்டை. சள்ளை பிடித்த விவகாரம். இதற்காகச் சந்தோசப்பட்டு வேறு தொலைய வேண்டுமா என்ன?

“பண்பாட்டையும் பாலியல் பிறழ்வுகளையும் மனதில் போட்டு குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது. உணர்வுபூர்வமான உண்மையான காதலோடு கணவன் அல்லது பிற ஆடவனுடன் பாலுறவு கொள்ளும் பெண்ணைச் சித்தரிக்கும் சாமர்செட் மாமின் ‘த பெயிண்டட் வெல்ஸ்’ஐ எப்படிப் புறக்கணிக்க முடியும்? சாமர்செட் மாமின் இன்னொரு படைப்பான ‘Rain’ பாதிரியார் ஒருவரின் பாலிச்சையைச் சாடுவதாக அமைகிறது. “எல்லா ஆண்களும் பன்றிகள்” என்று ஒரு பரத்தை சொல்லும் வாசகத்துடன் முடியும் இந்தப் படைப்பத்தான் தூக்கி எறிய முடியுமா?”

“பக்திப் பரவசத்துக்கும் விஸ்கிப் பரவசத்துக்கும் அதிக வித்தியாசமில்லை”

“கீர்க்ககார்டின் ‘பயம் எனும் கருத்தாக்கம்’ என்ற புத்தகத்துக்கு எழுதப்பட்ட முன்னுரையில் : ‘இது சுவாரஸ்யமான புத்தகம். ஆசிரியர் ஒரு முக்கியமான எழுத்தாளர் என்ற அபிப்ராயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளார். ஏனென்றால் ஆசிரியர் ஒரு மனநோயாளி எனக் கொள்ளப்படுவதற்கான ஆதாரங்கள் புத்தகத்திலிருந்து கிடைக்கின்றன”

சமூகமே ஒன்றை ஆரம்பிக்கும். அதுவே கண்டிக்கும். களைய எத்தனிக்கும். சீர்திருத்தும். பிள்ளைக்குச் சரியான கிள்ளல். பிறகு ஆதுரத்துடன் தொட்டில் ஆட்டுதல். பம்மாத்து.

சமுதாய அமைப்பு நாறிக்கிடைக்கில் ஒரு தனி நபரைக் குறைகூறுவதில் யாதொரு பயனும் இல்லை.

நமது கலாசாரம் சீரான சிந்தனையத் தூக்கி எறிந்து கொண்டிருக்கும் முரண்பாடுகளில் ஒரு பெரிய அழுக்கு மூட்டை.

இப்பொழுதுள்ள சமுதாயம் பாலுணர்வின் அடிப்படையில் தோன்றும் பொறாமையை அடியொற்றித்தான் தோன்றி இருக்க வேண்டும்.

இது முனிபுங்கவர்களுக்காகவோ, துறவிகளுக்காகவோ, சன்னியாசிகளுக்காகவோ, செக்ஸை பாவம் என்று கருதும் மனநோயாளிகளுக்காகவோ எழுதப்பட்டதல்ல. உள்ளங்களிலும் உணர்வுகளிலும் இயல்பான நம்பிக்கை வைத்திருக்கும், எளிதில் கசிந்துருகிவிடும் இளகிய மனது படைத்தவர்களுக்கக எழுதப்பட்டது. பாலுணர்வும் பரவசமும் காதலும் எத்தனை ரம்மியமானவை?

asif-gopi1.jpg

asifmeeran-IMG_2999

நன்றி : ஆசிப்மீரான்

« Older entries