இப்ராஹீம் மனநிலை – நாகூர் ரூமி

ஃபேஸ்புக்கில் நண்பர் நாகூர் ரூமி பகிர்ந்தது, நன்றியுடன்…
*

இப்ராஹீம் மனநிலை

நாம் காலமெல்லாம் தோல்வி அடைந்தே பழக்கப்பட்டுப் போனதனால், தோல்விக்கும் நமக்கும் ஒரு அழுத்தமான தொடர்பு, ஒரு நட்பு, ஒரு ’முஹப்பத்’ ஏற்பட்டுவிட்டது. அதனால்தான் ஒரு நேரத்தில் இருக்கும் மனநிலை இன்னொரு நேரத்தில் நமக்கு இருப்பதில்லை. ஒரு நேரத்தில் இருக்கும் முகம், இன்னொரு நேரத்தில் ‘மொஹரக் கட்டை’யாக மாறிவிடுகிறது! இப்படிக் கசங்கிப் போன மனதை வைத்துதானே நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்?

ஆனால் மனதில் அழுத்தமான, ஆழமான, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை வைத்திருந்தால் வெற்றியும் சந்தோஷமும் நமக்கு நிச்சயமாகக் கிடைக்கும். ’காற்றடித்தால் மலை ஆடுமா’ என்று மௌலானா ஜலாலுத்தீன் ரூமி (ரஹ்) அழகாகக் கேட்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட மலையைப் போன்ற மனநிலையை ’இப்ராஹீம் மனநிலை’ என்று நான் பெயரிட விரும்புகிறேன்.

இறைத்தூதர் இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் நெருப்புக்குண்டத்தில் எறியப்பட்டபோது தர்க்க ரீதியாக, அறிவுப்பூர்வமாக யோசித்தால் ஒரு மனிதர், ஆமாம் ஒரேயொரு மனிதர், உயிர் வாழ வாய்ப்பே இல்லை. அந்த நெருப்புக் குண்டத்தின் அருகில்கூட யாரும் போக முடியவில்லை. வெகு தூரத்தில் இருந்து சர்க்கஸில் பீரங்கிகளுக்குள்ளிருந்து ’க்ளௌவுன்’கள் வெளித்தள்ளப்படுவதுபோல, தூரத்திலிருந்தே இப்ராஹீம் நபியவர்கள் அதற்குள்ளிருந்து நெருப்புக் குண்டத்தினுள் எறிந்து தள்ளப்பட்டார்களாம்.

அப்போது நடந்ததாக ஒரு நிகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது. அப்போது வானவர் ஜிப்ரயீல் (அலை) தோன்றி ’உங்களை நெருப்பிலிருந்து காப்பாற்ற வேண்டி இறைவனிடம் முறையிடுங்கள்’ என்று சொன்னார்களாம். அதற்கு இப்ராஹீம் நபி கொடுத்த பதில்தான் இங்கே மிக முக்கியமானது.

’இறைவனுக்காகத்தான் நான் இதில் விழுந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்று அவனுக்குத் தெரியாதா என்ன? எனக்கு அவன் போதுமானவன் (ஹஸ்புனல்லாஹு வ நி’மல் வகீல்). நான் தனியாக எதுவும் அவனிடம் கேட்கத் தேவையில்லை’ என்று சொன்னார்களாம்! அந்த உறுதியான, மலைபோன்ற, அசைக்க முடியாத, பரிபூரண நம்பிக்கைதான் இப்ராஹீம் மனநிலையின் குறியீடு.

அந்த இப்ராஹீம் மனநிலை நம் அனைவருக்கும் வாய்க்குமானால், இன்ஷா அல்லாஹ் இப்போது பற்றி எரியத் தொடங்கி இருக்கும் தீயையும் இறைவன் நிச்சயம் குளிர்விப்பான். ”யா நாரு, கூனி பர்தன்” (நெருப்பே, குளிர்ந்து விடுவாயாக’) என்று நிச்சயம் உத்தரவிடுவான். இன்ஷா அல்லாஹ்.

அன்புடன்

நாகூர் ரூமி

நாகூர் ரூமிக்கு இன்னொரு விருது

இனிய நண்பர் நாகூர் ரூமி ‘ஷெய்கு சதக்கத்துல்லா அப்பா இலக்கிய விருது’ (2019) . பெறுகிறார் இன்று. வாழ்த்துகிறேன். அவர் அனுப்பிவைத்த ’நபிமொழிக் கவிதைகள்’ நூல் நேற்று கிடைத்தது. ’நபிமொழியை நாலு லைனில் சுருக்கு , நாகூர் ரூமி புக்ஸ்-ஐப் பெருக்கு’ என்று அப்போதே சிறுவிமர்சனமும் MeWeல் செய்துகொண்டேன் – சும்மா தமாசுக்காக (அடுத்த நொடியில் அவருடைய 52வது புத்தகம் பற்றிய அறிவிப்பு வெளியாகிறது ஃபேஸ்புக்கில்!) நல்ல வேகம். சாகித்திய அகாதமி விருதும் சீக்கிரம் கிடைக்கும், இன்ஷா அல்லாஹ்.

’எண்ணி எண்ணி சேர்க்காதே பொருளை, இறைவன் கொடுக்க மாட்டான் அருளை’ என்று நண்பர் எளிமையாக – ஹகீம் இப்னு ஹிஷாம் சொன்ன ஹதீஸை –  எழுதும்போது அருமையாகத்தான் விரட்டுகிறார் நம் இருளை 🙂  இவை எல்லாமே அவருடைய வலைப்பக்கத்திலும் இருந்தாலும் எனக்குப் பிடித்த ஒன்றை இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

*

முஆத் இப்னு ஜபல் என்ற தோழரை
யெமன் நாட்டுக்கு ஆட்சியாளராக
அனுப்பியபோது அருமை நபி சொன்ன
அறிவுரை இதுதான்:

மனதை வருத்துவது பாவம்
அதுவே நமக்கான சாபம்
அஞ்சிக்கொள்ளுங்கள் அன்பரே
அநீதி இழைக்கப்பட்டவரின் உள்ளம்
அல்லாஹ்விடம் உடனே செல்லும்

அவர்களது நெஞ்சம்
இழைக்கப்பட்ட அக்கிரமத்தால் வலிக்கும்
அவர்களது பிரார்த்தனையோ
அக்கணமே அக்கணமே பலிக்கும்

ஏனெனில்
அவர்களது பிரார்த்தனையில் குறையில்லை
அல்லாஹ்வுக்கும் அதற்குமிடையில் திரையில்லை

(முஸ்லிம், அ: இப்னு அப்பாஸ். 01 – 121)

Visit : https://tinyurl.com/nabi-mozhi11
*

நன்றி : நாகூர் ரூமி

கவிஞர் சாதிக் கௌரவிக்கப்பட்டார்

அல்லாஹ்வை நாம் தொழுதால் – சுகம் எல்லாமே ஓடி வரும்‘ போன்ற புகழ்பெற்ற பாடல்களை எழுதிய கவிஞர் சாதிக் அவர்கள் நேற்று மாலை நாகூர் தமிழ்ச் சங்கத்தினரால் கௌரவிக்கப்பட்டார். விழாவில் நடந்த விருந்திற்குப் பிறகு , நண்பர் நாகூர் ரூமி ஃபேஸ்புக்கில் எழுதிய பதிவு இது. பசியுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்! – AB

*

இன்று (17.07.19) மாலை மக்ரிப் தொழுகைக்குப் பிறகு நாகூர் தமிழ்ச்சங்கத்தில் கவிஞர் சாதிக் நானா சிறப்பாக கௌரவிக்கப்பட்டார். அவருக்கு ஒட்டு மொத்தமாக திரண்ட 96000 ரூபாய்கள் வழங்கப்பட்டன. என் மூலமாக வந்த ரூ 42000/- யும் சேர்த்து.

தாராளமாக அன்பளிப்பு செய்து உதவிய சிங்கப்பூர் வாழ் என் தம்பிகள் தீன், நிஜாம் மற்றும் முஸ்தஃபா மாமா, சகோதரர் அபூபக்கர், தம்பி அன்சாரி ஆகியோருக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். நண்பர் பிலால் மூலம் அன்பளிப்பு செய்த தம்பி ஜாஃபர் சாதிக், பெயர் சொல்ல விரும்பாத ஒரு சகோதரர் ஆகியோருக்கும் நன்றி கூறிக்கொள்கிறேன். அல்லாஹ் இவர்களுக்கு நீண்ட ஆயுளையும், ஆரோக்கியத்தையும், பரக்கத்தையும் அருள்வானாக ஆமீன்.

சாதிக் நானாவோடு சேர்த்து இரண்டு பேர் கௌரவிக்கப்பட்டார்கள். ஒருவர் பேரா. ஜெயச்சந்திரன் என்பவர்.இன்னொருவர் தமிழக அரசின் தமிழ் அறிஞர் விருது பெற்ற எழுத்தாளர் ஜி.அஹ்மது. இவர் எனக்கு நெருங்கிய உறவினர் என்பது அவரோடு பேசிய பிறகுதான் தெரிய வந்தது எனக்கு! என் மாமா அறிஞரும் பன்மொழி வித்தகருமான மர்ஹும் ஹுசைன் முனவ்வர் பேக் அவர்களோடு வேலை பார்த்ததாகவும் கூறினார். என் அக்கா மகளின் மாமானாரும் கூட!

நாகை மாவட்ட காவல் கண்காளிப்பாளர் திரு. ராஜசேகரன் வந்திருந்து விருது வழங்கினார். அவர் தமிழ்ப் பேராசிரியராகவும் பணியாற்றியவர்! சார் ஆட்சியர் கமல் கிஷோர் அவர்கள் வரமுடியவில்லை.

சகோதரர்கள் மாலிம், நிஜாம், வி.சாதிக், காதரொலி ஆகியோர் பேசினார்கள். காதரொலி சாதிக் நானாவின் பைத்து சபா பாட்டொன்றையும் பாடிக்காட்டினார்! அவர் பாடகராகப் போயிருக்கலாம். கவிதையாவது தப்பித்திருக்கும்! வி. சாதிக் பண்டைய தமிழ் இலக்கியம் பற்றி நிறைய பேசினார். அவரது தமிழ் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

நிகழ்ச்சி சிறப்பாக நடந்தேற முதுகெலும்பாக இருந்த நண்பர் ஹுசைன் மாலிமுக்கும், அவர் தம்பி முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர் நிஜாமுக்கும், நண்பர் நூர் சாதிக்குக்கும், காதரொலிக்கும், வி. சாதிக்குக்கும் என் சிறப்பு நன்றிகள்.

நாகூர் பற்றிய தகவல்களைக் கொட்டி வைத்திருப்பவர்கள் இரண்டு நாகூர்க்காரர்கள். அப்துல் கய்யூம், ஆபிதீன். இருவர் ஏற்படுத்தி வைத்துள்ள இணைய வலைத்தளங்களும் பொக்கிஷங்கள். அவற்றில் இருந்த சில விஷயங்களையும் நான் ’அல்லாஹ்வை நாம் தொழுதால்’ என்ற சாதிக் நானாவின் கவிதை நூலுக்காக பயன்படுத்திக்கொண்டேன். முக்கியமாக கய்யூமின் ஒரு கட்டுரையை அப்படியே – அவர் பேரில்தான் – நூலில் பயன்படுத்தியும் உள்ளேன். நூல் வடிவமைப்பு, அச்சிடல் போன்ற விஷயங்களில் உதவியவர் நண்பர் கவிஞர் யாழன் ஆதி.

அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

இறைவன் மேலும் மேலும் நாகூரின் பொக்கிஷமாய் உள்ள படைப்பாளிகளை உலகுக்கு வெளியில் கொண்டு வர உதவி செய்வானாக.

*
நன்றி : நாகூர் ரூமி

*

தொடர்புடைய பதிவு (அப்துல் கையும் எழுதியது) :

சாதிக்க வந்த கவிஞன்  நாகூர் சாதிக்

செருப்பு வியாபாரி சொன்ன கதை

யார் மௌனமாக இருக்கிறாரோ அவரே காப்பாற்றப்பட்டவர். – துன்னூன் மிஸ்ரி.

*

நண்பர் நாகூர் ரூமி எழுதிய ‘சூபி வழி – இதயத்தின் மார்க்கம்’ நூலிலிருந்து எனக்குப் பிடித்த இந்தப் பகுதியைப் பகிர்கிறேன்.
*

ஒருமுறை துன்னூன் மிஸ்ரி மக்காவுக்கு புனித யாத்திரை செய்தபோது அது நடந்தது.

அரஃபாத் என்ற பெருவெளியில் மிஸ்ரி தங்கியிருந்தார். அங்கு தங்குவது ஹஜ்ஜின் முக்கிய கடமைகளில் ஒன்றாகும். அங்கு தங்காமல் ஹஜ் நிறைவேறாது. அங்கு தங்கிய மிஸ்ரி இரவு முழுவதும் இறைவணக்கத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார். அப்போது அவருக்கு ஒரு காட்சி காண்பிக்கப்பட்டது. அதில் சிரியாவின் தலைநகரான டமாஸ்கஸைச் சேர்ந்த அஹ்மது என்ற ஒரு செருப்பு வணிகரின் முகம் காட்டப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து அவருடைய ஹஜ்தான் அந்த ஆண்டு இறைவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட முதல் ஹஜ்ஜாகும் என்றும், எனினும் அஹ்மது அந்த ஆண்டு ஹஜ் செய்ய மக்காவுக்கு வரமுடியவில்லை என்றும் சொல்லப்பட்டது.

மிஸ்ரிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஹஜ்ஜுடைய காலத்தில் மக்காவுக்கு வந்து எல்லா சடங்குகளையும் நிறைவேற்றி அரஃபாத் பெருவெளியில் தங்காமல் போனாலே ஹஜ் நிறைவேறாது.  அப்படியிருக்க மக்காவுக்கு வராமல் ஒருவரால் – அதுவும் செருப்பு செய்து விற்றுக்கொண்டிருந்த ஒருவரால் – எப்படி ஹஜ்ஜை நிறைவேற்ற முடியும்? அதுவும் அவருடைய ஹஜ்ஜுதான் முதலில் இறைவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்ற அசரீரி வேறு!

ரொம்பவும் குழம்பிப்போன மிஸ்ரி, ஹஜ்ஜை முடித்துக்கொண்டு டமாஸ்கஸ் சென்று அந்த செருப்பு வியாபாரியைச் சந்தித்தார். யாரோ ஒரு சூஃபி தன்னைத் தேடி வந்திருந்ததைக் கண்ட அந்த ஏழை மிஸ்ரியை வரவேற்று உபசரித்து உணவளித்தார். பின்பு இரவு நேரத்தில், “இந்த வருடம் நீங்கள் ஹஜ் செய்தீர்களா?” என்று லேசாக கேள்வியைப் போட்டார் மிஸ்ரி.

“செய்யலாம் என்று ரொம்ப ஆசையாகத்தான் இருந்தேன். ஆனால் முடியவில்லை” என்று அஹ்மது பதில் சொன்னார்.

அந்த பதிலைக்கேட்டு புன்னகைத்த மிஸ்ரி, தனக்குத் தோன்றிய காட்சியும் கேட்ட குரலும் ஷைத்தானின் வேலையாக இருக்கும் என்று நினைத்தார். பின், “ஏன் ஹஜ் செய்யவில்லை?” என்று அஹ்மதிடம் கேட்டார்.

“அது ஒரு பெரிய கதை” என்றார் அஹ்மது. “என்ன கதை” என்று மிஸ்ரி கேட்கவும் அஹ்மது சொன்னார்.

‘நான் ஹஜ்ஜுக்குப் போகவேண்டும் என்று என்று ரொம்ப காலமாக ஆசைப்பட்டு வந்தேன். ஆனால் அதற்கான பணம் என்னிடம் இல்லை. அதனால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதற்காகப் பணம் சேர்க்க ஆரம்பித்தேன். கடைசியில் ஹஜ்ஜு செய்வதற்கான பணம் சேர்வதற்கு எனக்கு நாற்பது வருஷங்களாகிவிட்டன. இந்த வருஷம்தான் ஹஜ்ஜு செய்யலாம் என்று நினைத்தேன். இதுதான் நாற்பதாவது வருஷம்.

‘இப்படி நான் ஆசைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்துவிட்டது. பக்கத்துவீட்டுக்குப் போன என் மகன் திரும்பி வந்து அழுதான். ஏனென்று கேட்டேன். பக்கத்து வீட்டில் இறைச்சி சமைத்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்களாம். இவன் கொஞ்சம் கேட்டிருக்கிறான். அவர்கள் இவனுக்குத் தெரியாமல் என் மகனை விரட்டி விட்டார்கள். அதனால்தான் அழுதுகொண்டே என்னிடம் வந்து சொன்னான். ச்சே, என்ன மனிதர்கள். ஒரு சின்ன குழந்தைக்குக் கொஞ்சம்கூட கொடுக்காமல் இப்படி விரட்டி விட்டார்களே என்று வருத்தப்பட்டேன்.

‘என் வார்த்தைகளைக் கேட்டு என் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் என்னிடம் வந்தார். நாங்கள் கடந்த ஐந்து நாட்களாக சாப்பிடுவதற்கு எதுவும் இல்லாமல் கொலை பட்டினியாக இருந்தோம். தெருவில் ஒரு செத்த ஆடு கிடந்தது. அதை எடுத்துவந்து அறுத்து சமைத்து சாப்பிட்டோம். அதைத்தான் உங்கள் மகன் கேட்டான். அந்தக் கறியை நாங்கள் சாப்பிடாவிட்டால் செத்துப் போயிருப்போம். அது எங்களுக்கு ஆகுமானது. ஏனெனில் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளத்தான் ஆட்டை சமைத்தோம். ஆனால் அது உங்கள் மகனுக்கு ஆகுமானதல்ல. அதனால்தான் கொடுக்கவில்லை என்று சொன்னார்கள்.

‘பக்கத்து வீட்டில் இப்படி பட்டினியாக இருக்கும்போது நான் ஹஜ் செய்வதா என்று நாற்பது ஆண்டுகளாக சேர்த்த பணத்தையெல்லாம் அவர்களிடம் கொடுத்து பிழைத்துகொள்ளச் சொல்லிவிட்டேன். அதனால்தான் இந்த வருஷமும் என்னால் ஹஜ்ஜு செய்ய முடியவில்லை’ என்று சொன்னார்.

அதைக் கேட்டதும் துன்னூன் கதறி அழ ஆரம்பித்தார். செருப்பு வியாபாரி சொன்ன கதை அவரை செருப்பால் அடித்த மாதிரி இருந்தது. துன்னூர் மிஸ்ரிக்கு ஒரு உண்மையை இறைவன் விளங்க வைத்தான். அது அவருக்கு ஹஜ் பற்றிய தெளிவை ஏற்படுத்தியது. ஏன் அழுதார் என்று செருப்பு வியாபாரி அஹ்மதுக்கு வேண்டுமானால் புரியாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் நமக்கு நிச்சயம் புரியும்.
*
நன்றி : நாகூர் ரூமி

*

தொடர்புடைய ஒரு பதிவு : ஷிப்லி கதை – சூஃபி வழி

« Older entries