அடங்குங்கப்பா..! – அபு ஹாஷிமா

ஃபேஸ்புக்கில் அண்ணன் அபு ஹாஷிமா எழுதியிருந்தது பிடித்திருந்தது. இங்கே பகிர்கிறேன். ஆன்மீகம் பிடிக்காதவர்கள் தம்பி பழனிகுமாரின் பகடியை இங்கே படித்துவிட்டு பயங்கரமாக சிரிக்கலாம்! – AB
***

ஹஜ்ஜாஜ் இப்னு யூசுப் …
உமையா ஆளுநர்.
அவனிடம் படைத்தளபதியா இருந்த ஒருவன் அழகான விலை உயர்ந்த ஆடை அணிந்து வீதியில் நடந்து சென்றான்.
நடையில் திமிர்
பேச்சில் திமிர்
பார்வையில் திமிர்
எல்லோரையும் விட தான் உயர்ந்தவன் என்ற
எண்ணத் திமிர் !
சூபி ஒருவர் அவனைக் கவனித்தார்.
” தம்பி கொஞ்சம் அடங்கி நட ” என்று அவனிடம் சொன்னார் .
அவனுக்கு கோபம் வந்து விட்டது .
” ஏய்…நான் யார் தெரியுமா ? யாருகிட்டே பேசுறே தெரியுமா ? என் அந்தஸ்து என்னான்னு தெரியுமா ? பரதேசிப் பயலே …”
அப்படின்னு அவர்மேலே கோபப்பட்டான்.
அவருதான் பக்கிரிசாவாச்சே… பயப்படுவாரா ?
அமைதியா சொன்னார்..
” நீ யாருன்னு நல்லாவேத் தெரியும். தெரிஞ்சுதான் சொல்றேன்.. அடங்கு ” என்று.
” தெரியுமா ? தெரிந்துமா என்னோடு பேசுகிறாய் ? சொல்லு ..சொல்லு … நான் யாருன்னு சொல்லு ?” அப்படின்னான்.
” நீ ஒரு அற்பத்துளி விந்திலிருந்து பிறந்தவன் . ஒரு அருவருப்பான இடத்திலே இறந்து அடங்கப்போறவன் . பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் நடுவிலே உன் குடலில் மலத்தை சுமந்து கொண்டு அலைபவன் . போதுமா இன்னும் சொல்லணுமா ?” ன்னு சூபி கேட்டாரு.
” போதும் அய்யா…போதும்னு சொல்லிட்டு பணிவா நடக்க ஆரம்பிச்சான்… அந்த வீரன்.
இங்கே கொஞ்சம் பேரு பெருமையில இல்லாத நெஞ்சை நிமித்திகிட்டு மாவு இடிக்கிரதை பார்த்தா…
அடேங்கப்பா… வானத்தில இருந்து குதிச்சு வந்த புனிதர்கள் மாதிரி … என்னா பெருமை…என்னா பெருமை …
அடங்குங்கப்பா…

*

Thanks to : Abu Haashima

இன்னொரு சுட்டி :

ஈரத்தை இழந்த மரங்கள் – அபு ஹாஷிமா

அலெக்ஸாந்தரும் கோவணமும் !

கார்ட்டூனிஸ்ட் மதன் எழுதிய ஜீனியஸ்-ல் இந்தக் கோவணம் வருகிறது. பார்த்து, மன்னிக்கவும், படித்து ரசித்தேன். ‘நாம் சர்வ சாதாரணமாக ‘கோடிவீட்டு கோதண்டம் பெரிய ஜீனியஸ், தெரியுமில்ல?!’ என்கிறோம் – அதன் நிஜ அர்த்தம் புரியாமல்!’ என்றுதான் தொடரை அவர் ஆரம்பிக்கிறார்! மகான்களுக்கும் தத்துவ மேதைகளுக்கும் முன் மாமன்னர்கள் சர்வ சாதாரணம் என்று சொல்லும் இந்தப் பகுதி அருமை. இந்த நாளுக்குப் பொருத்தமானதும் கூட!

*

கிரேக்க தத்துவ மேதை டயோஜினீஸ் ஒரு நாள் பாலைவன மணலில், கோவணம் மட்டும் அணிந்துகொண்டு படுத்திருக்க, அந்தப் பக்கமாக மாஸிடோனியாவின் மன்னராகிவிட்ட அலெக்ஸாந்தரின் பரிவாரம் செல்ல நேர்ந்தது. ‘அங்கு படுத்திருப்பது யார்?’ என்று அலெக்ஸாந்தர் வினவ, ‘டயோஜினீஸ்.. மன்னா!’ என்று தளபதி எடுத்துச் சொல்ல, உடனே குதிரையிலிருந்து கீழே குதித்து தத்துவ மேதையின் அருகில் விரைந்த மன்னர் ‘தங்களுக்காக நான் ஏதாவது செய்ய வேண்டுமா?’ என்று பணிவோடு கேட்டார். டயோஜினீஸ் எல்லாவற்றையும் கடந்த, பழுத்த தத்துவஞானி. மன்னரை ஏறிட்டுப் பார்த்து தலையசைத்த அவர் ‘எனக்கும் சூரியனுக்கும் இடையில் நிற்காமலிருந்தால் நன்றாக இருக்கும்!’ என்று சாவதானமாகச் சொல்ல, அலெக்ஸாந்தரின்  மெய்க்காவலர்கள் ஏக காலத்தில் கோபத்துடன் வாளை உருவினார்கள். ‘வாளை உரையில் போடுங்கள்!’ என்று ஆணையிட்ட மன்னர் திரும்பிச் சென்று குதிரையில் ஏறும்போது தன் தளபதியிடம் ‘அடேங்கப்பா! நான் மட்டும் அலெக்ஸாந்தராக இல்லையென்றால் டயோஜினீஸாக இருக்கவே ஆசைப்படுவேன்!’ என்றார் புன்னகையுடன்.
*
நன்றி : மதன், வெங்கட் ரமணன்

இமாம் சாஅதியின் குலிஸ்தானிலிருந்து…

ஆர்.பி.எம். கனி அவர்கள் எழுதிய ‘பாரஸீகப் பெருங் கவிஞர்கள்’ எனும் நூலிலிருந்து பகிர்கிறேன். இமாம் சாஅதி (Saadi Shirazi) பெரிய கிண்டல்காரர். ஒரு உதாரணம் : ஒரு பணக்காரனுடைய மகனுக்கு எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டுப் பாடஞ் சொல்லிக் கொடுத்தும் பயனற்றுப் போனது கண்ட ஆசிரியர், அந்த பணக்காரனிடம் வந்து சொன்னாராம் :”உங்கள் மகன் கொஞ்சமும் அறிவு பெறக் காணோம்; ஆனால் அவன் என்னைத்தான் முட்டாளாக்கி வருகிறான்” என்று. ‘ஆண்டு தோறும் உன் மனைவியைப் புதுப்பித்துக்கொள். சென்ற ஆண்டின் பஞ்சாங்கம் இந்த ஆண்டு உதவாது’ என்று சொன்னது கூட கிண்டல் பிரிவில்தான் வரும்! மற்ற தமாஷ்களை அப்புறம் பார்க்கலாம், நாம் அறிவுபெற இமாம் சொன்ன வேறொரு கதையை இங்கே தருகிறேன். அப்பப்ப ஆப்பமும் , மன்னிக்கவும், ஆன்மீகமும் இங்கே காட்ட வேண்டுமல்லவா? – AB-
*
குலிஸ்தான் :

749px-Sadi_and_the_youth_of_kashgar_Bukhara_1547தூக்கிலிடும்படி அரசனால் உத்தரவிடப்பட்ட அன்னிய நாட்டான் ஒருவன் தண்டனை விதித்த அரசனைத் தன் பாஷையில் திட்டினான்.

வேறு வழியற்ற மனிதன் தன் நாவை அசைப்பதும் நாயின் முன்னால் அகப்பட்டுக் கொண்டு தப்பமுடியாத பூனை நாயை எதிர்த்துப் பாய்வதும் இயற்கைதானே! தலையை வெட்டக் கத்தி வருகையிலே ஓடித் தப்பிக்கமுடியாதென்றால் கையானது கத்தியின் கூரிய முனையையும் பிடிக்க முயலும்.

அவன் என்ன கத்துகிறானென்று அரசன் கேட்டான். ஒரு மந்திரி சொன்னான்: “எஜமானே, கோபத்தையடக்கிப் பிறரை மன்னிப்போர்க்கே சுவர்க்கம் என்றும் கருணையாளரிடம் கடவுளும் அன்பு காட்டுவார் என்றும் அவன் சொல்கிறான்.”

அரசன் அந்த அன்னியன் மீது கருணைகாட்டி அவனை விடுதலை செய்ய உத்தரவிட்டான்.

அங்கிருந்த இன்னொரு மந்திரி சொன்னான்: “அரசரின் முன்னிருப்பவர்கள் பொய் சொல்வது சரியன்று; மதிப்புக்குரிய அரசரை இந்த அன்னியன் இழிவாகப் பேசினான்.”

இதைச் சொன்ன மந்திரியை அரசன் கோபத்தோடு நோக்கினான். அவன் சொன்னான் : “நீ சொன்ன உண்மையை விட அந்த மந்திரி சொன்ன பொய் எனக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது. அது நல்லெணத்தோடு கூறப்பட்டது. இது கெட்ட உணர்ச்சியால் உண்டானது. சமாதானத்தை உண்டாக்கும் பொய், பூசலை உண்டாக்கும் மெய்யை விடச் சிறந்தது.”

தான் சொல்வதை அப்படியே கேட்கும் அரசனுக்கு மந்திரி எப்போதும் நல்லவற்றையே சொல்ல வேண்டும்.

*

குறிப்பு : ‘மகான் ஷைகு சாஅதி’ என்ற தலைப்பில், ஆர்.பி.எம். கனி அவர்களின் நூலை ‘நேஷனல் பப்ளிஷர்ஸ்’ (சென்னை) வெளியிட்டிருக்கிறார்கள் என்று அறிகிறேன். தொடர்பு கொள்க : 044-2834 3385 .
Image (Saadi Shirazi is welcomed by a youth from Kashgar during a forum inBukhara.) Source :  Eleanor Sims, from the Bibliotheca Bodmeriana, Geneva & wiki

ஷிப்லி கதை – சூஃபி வழி

sufi_vazhi_1-500x500_0நண்பர் நாகூர் ரூமி எழுதிய ‘சூஃபி வழி : இதயத்தின் மார்க்கம்’ நூலில் என்னை சிரிக்கவைத்த பகுதி இது. சிரிப்பதும் சூஃபிஸ வழிகளில்தான் ஒன்றுதான் என்பதை சிந்தித்துத் தெரிந்து கொள்க. ‘தாதா கஞ்செ பக்‌ஷ்’ (பொக்கிஷங்களைக் கொடுப்பவர்) என்று லாஹூர் மக்களால் மரியாதையுடன் அழைக்கப்பட்ட ஞானி அல் ஹூஜ்விரி எழுதிய ‘கஷ்ஃபுல் மஹ்ஜூப்’ (திரைகளுக்கு அப்பால்) என்ற நூலிலிருந்து நண்பர் எடுத்திருக்கிறார். சிக்ஸ்த் சென்ஸ் பப்ளிகேஷன்ஸூக்கு நன்றி.
***

ஒருநாள் ஷிப்லி முறைப்படி உடல் சுத்தம் செய்துகொண்டு பள்ளிவாசலுக்குள் நுழைய இருந்தார். “ரொம்ப சுத்தமாக இருக்கிறோம் என்ற அகந்தையில் என் வீட்டுக்குள் நுழைகிறாயா?” என்று அவருக்குள்ளிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. உடனே அவர் திரும்பிச் செல்ல எத்தனித்தார்.

“என் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டு உள்ளே வராமல்  என்னை அவமதிக்குமாறு திரும்பிப் போகிறாயா? எங்கே போவாய்?” என்றது குரல்.

ஷிப்லி உரத்த குரலில் சப்தமிட்டு முறையிட்டார்.

“என்னைத் திட்டுகிறாயா?” என்றது குரல்.

ஷிப்லி அமைதியாக இருந்தார்.

“நான் தரும் கஷ்டங்களை சகித்துக்கொள்வதுபோல நடிக்கிறாயா?” என்றது குரல்.

அதற்குமேல் ஷிப்லியால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை:

“இறைவா, என்னை உன்னிடமிருந்து காப்பாற்றும்படி உன்னை நான் கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்” என்று பிரார்த்தித்தார்!
***

அவ்வளவுதான் கதை. இறைவா, நாகூர் ரூமியிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுவாயாக!

« Older entries Newer entries »