பணக்காரர்கள் – இமாம் கஸ்ஸாலி

1966-இல் வெளியான ‘அறிவும் தெளிவும்’ நூலிலிருந்து… இமாம் கஸ்ஸாலியின் ‘இஹ்யா உலூமித்தீன்’ [Arabic: احياء علوم الدين ]  தமிழாக்கம் : மௌலவி. எஸ். அப்துல் வஹ்ஹாப் (பாகவி) அவர்கள்.

***

இவர்களில் நல்லவர்களும் இருக்கிறார்கள்; கெட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள். தாம் பெற்ற செல்வத்தை முறைப்படி செலவிடுவதோடு பணச் செருக்கிலிருந்து தம் மனத்தைக் காத்துக்கொண்டவர்கள் நல்லவர்கள். பணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு பண்புக்கு மாறுபட்ட எண்ணத்திலும் செயலிலும் ஈடுபடுகிறவர்கள் கெட்டவர்கள். இவர்களே நம் ஆராய்ச்சிக்குரியவர்கள்.

முதல் வகுப்பு : இந்த வகுப்பார் தம்மிடமுள்ள செல்வத்தைச் செலவிட்டுப் பிரம்மாண்டமான பள்ளிவாசல்களையும் மக்களின் கவனத்தை கவரக்கூடிய பொதுக் கட்டடங்களையும் எழுப்புகிறார்கள். அத்துடன், மறந்துவிடாமல் தம்முடையை பெயரையும் அவற்றில் பொறித்து விடுகிறார்கள்.

இந்த விதத்தில் அவர்கள் செலவிடும் பணம் நேர்மையான வழியில் தேடப்பட்டதல்ல; மார்க்கத்தின் வரம்புகளைப் பேணிக்காத்துச் சம்பாதிக்கப்பட்டதல்ல. அநீதியிலும் மோசடியிலும் கிடைத்த பணம் இப்படிச் செலவிடப்படுகிறது.

தவறான வழியில் பணம் சம்பாதித்தவர்கள் அதனைத் தமக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாது; அதற்கு மார்க்கத்தில் அனுமதி கிடையாது. அவர்கள் இறைவனின் வெறுப்புக்குப் பலியாகிறார்கள். ஏனெனில் ஒரு மனிதனின் உடைமையைப் பறிக்கும் உரிமை வேறொரு மனிதனுக்குக் கிடையாது.

முதலில் அவர்கள் இறைவனிடம் பாவமன்னிப்புக் கோர வேண்டும். அப்புறம் அந்தப் பணத்தை உரியவர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். பணத்தை ஒப்படைக்க முடியாத நிலையில் அதற்கு நிகரான பொருளை ஒப்படைக்கலாம். பணத்தின் உரிமையாளனைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்றால் அவனுடைய உறவினர்களிடம் ஒப்படைக்கலாம். உறவினரும் இல்லாத கட்டத்தில் அந்தப் பணம் சீர்திருத்தக் காரியங்களுக்குச் செலவிடப்பட வேண்டும். அதனை ஏழைகளுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்தாலும் பாதகமில்லை. மொத்தத்தில், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பணம் எந்த விதத்திலும் பாதகம் செய்தவர்களுக்குப் பயன்படக்கூடாது. இது மார்க்கத்தின் தீர்ப்பு.

இந்தத் தீர்ப்பை நிறைவேற்ற முற்படும் பணக்காரர்கள், மக்களுக்குத் தம்மீது வெறுப்பு ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சி, பள்ளிவாசல்களைக் கட்டுகிறார்கள். தம்முடைய சொந்தப் பணத்தைச் செலவிட்டதுபோல் அவற்றில் தம் பெயர்களைப் பொறித்து வைக்கிறார்கள். பள்ளிவாசல் நிலைக்க வேண்டும் என்பதற்கல்ல; தம் பெயர் நிலைக்க வேண்டும் என்பதற்காக! இந்த விளம்பரத்துக்குத் தேவையேயில்லை. ஏனெனில் கட்டிடத்தின் முகப்பில் அவர்கள் பெயர்போட்டாலும், போடாவிட்டாலும் இறைவனுக்கு அது நன்றாகத் தெரியும். அது யாருடைய பணத்தினால் கட்டப் பட்டிருக்கிறது என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்ததுதான்.

இரண்டாம் வகுப்பு : இந்த வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் தாம் நியாயப்படி சம்பாதித்த பணத்தை வைத்துப் பள்ளிவாசல் எழுப்புகிறார்கள். ஆனால் அதை விட முக்கியமான செலவுகள் சூழ்ந்து இருக்கின்றன. அவர்களுக்கு எதிரில் நூற்றுக்கணக்கான ஏழைகள் கஷ்டப்படுகிறார்கள். அவர்கள் வசிக்கும் ஊரில் பணக்காரர்களை விட ஏழைகள் பன்மடங்கு அதிகமாக இருக்கிறார்கள். உண்டு உறங்குகிறவர்களை விட உணவுக்கு வருந்துகிறவர்கள் அதிகமாக இருக்கிறார்கள்.

அந்த ஏழைகளுக்குச் செலவிடுவது பள்ளிவாசல் கட்டுவதைவிட முக்கியமானது. இந்த வகுப்பார் இதை மறந்துவிட்டு, அலட்சியம் செய்து விட்டுப் பள்ளிவாசலுக்குக்காகப் பணத்தை வாரிச் செலவிடுகிறார்கள். ஏனெனில் பள்ளிவாசலுக்குச் செலவாகும் பணம் மக்களின் கவனத்தைக் கவருகிறது. பசித்த வயிற்றுக்குச் செலவாகும் பணம் காதும் வாயும் வைத்தாற்போல் ரகசியமாகப் போய்விடுகிறது.

அடுத்து அவர்கள் பள்ளிக்குச் செலுத்தும் அக்கறை பள்ளியின் குறிக்கோளையே தகர்த்தெறிகிறது. மனத்தில் தூய்மை ஏற்படவேண்டும், மனத்தின் ஆற்றல்கள் ஒருமுகப்பட்டு இறைவன் பக்கம் திரும்பவேண்டும், சிறிது நேரத்திற்கேனும் உலகத்தை மறந்து உண்மைக்கு உண்மையான உள்ளமையில் மனிதனின் மனம் லயிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே பள்ளிவாசல்கள் எழுப்பப்படுகின்றன; அப்படித்தான் அவை எழுப்பப்பட வேண்டும்.

ஆனால் அவர்கள் எழுப்பும் பள்ளிவாசல்கள் இந்த வழியில் துணை செய்வதில்லை. பள்ளிவாசல்களை அவர்கள் தேவைக்கதிகமாக அழகுபடுத்துகிறார்கள். கலை நுணுக்கம் நிறைந்த படைப்புகள் பள்ளியின் சுவர்களிலெல்லாம் செதுக்கப்படுகின்றன. பள்ளியின் தூண்களுக்கும் மேடைக்கும் அவர்கள் பூசும் வர்ணம் தொழுகிறவர்களின் உள்ளத்தின் தொலையாத என்ணங்களத் தோற்றுவிக்கின்றன.

இதனால் பள்ளிக்கு வருகிறவர்களின் மனநிலையில் ஈடுகட்ட முடியாத மாறுதல் ஏற்படுகிறது. அவர்கள் பள்ளிக்கு வெளியில் எந்தச் சூழலை அனுபவித்தார்களோ அதே சூழலைப் பள்ளிக்குள்ளேயும் அனுபவிக்க வேண்டி ஏற்படுகிறது. பள்ளிக்குரிய தனிச் சிறப்பு இதனால் பாதிக்கப்படுகிறது. எனவேதான் இத்தகைய அலங்காரங்களை இஸ்லாம் எதிர்க்கிறது.

இதனை ஈஸாநபியின் கருத்து ஒன்று தெளிவுபடுத்துகிறது. இறைவணக்கத்துக்காக எழுப்பப்பட்ட ஒரு கட்டிடத்தை, அலங்காரமான கட்டிடத்தைக் கண்ட நண்பர்கள் கூறினார்கள் : ‘ஆகா! எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது இந்தத் தேவாலயம்!’

ஈஸாநபியின் முகத்தில் வேதனை படர்ந்தது; பொருள் செறிந்த புன்னகையொன்று தொடர்ந்தது.

‘இந்த ஆலயத்தின் அழகு கிடக்கட்டும். இதிலுள்ள ஒவ்வொரு கல்லும் தொழுகிறவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யும். அதில் தொழுகிறவர்களின் தீமையால் ஒவொரு கல்லும் வீணாகும். தங்கம் வெள்ளியை மட்டுமல்ல, ஆச்சரியத்தைத் தோற்றுவிக்கக்கூடிய இந்தக் கற்களையும் இறைவன் மதிப்பதில்லை. ஒழுக்கமுள்ள உள்ளத்தையே இறைவன் விரும்புகிறான். அதை வைத்துத்தான் புனித ஆலயங்கள் எழுப்பப்பட வேண்டும். இல்லையேல் எழும்பி நிற்கும் ஆலயம் பாழாகிவிடும்!’

பெருமானார் மதீனாவின் பள்ளிவாசலைக் கட்ட முற்பட்டபோது அவர்களுக்கு இறைவனிடமிருந்து வந்த செய்தியில் ‘அதனை அலங்காரம் செய்ய வேண்டாம்; கலை நுணுக்கமுள்ள படைப்புகளை அமைக்க வேண்டாம் ‘ எனும் கட்டளைகள் இருந்தனவாம். இப்படி ஹஸன் கூறுகிறார்கள்.

நம் சிந்தனைக்கு வந்திருக்கும் இரண்டாம் வகுப்பார் இதையெல்லாம் எண்ணிப் பார்க்கட்டும். புனிதமான நோக்கத்துக்காக எழுப்பபடும் பள்ளிவாசல் அந்த நோக்கத்துக்குப் பாதகம் செய்யும் நிலையில் அமையக் கூடாது. எனவே பள்ளிவாசலின் இலக்கணத்துக்கு மாறுபட்ட வகையில் பள்ளிவாசல் கட்டுகிறவர்களை நம்மால் தெளிந்த மதியுள்ளவர்கள் என்று குறிப்பிட முடியாது.

மூன்றாம் வகுப்பு : இந்த வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் பணத்துடன் தொடர்புள்ள எந்த வணக்கத்திலும் ஈடுபடுவதில்லை. பணத்தின்மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் அன்பு , ‘ஸகாத்’ குறித்து அவர்களின் முகத்தில் வேதனையைத் தோற்றுவிக்கிறது. அவர்கள் ‘ஹஜ்’ செய்வதில்லை. காரணம் அந்த வழியில் பெரும் பணம் செலவாகிவிடுமாம்.

இறைவணக்கத்திலும் நோன்பு பிடிப்பதிலும் குறை வைப்பதில்லை. முழுமூச்சோடு நின்று அவற்றை நிறைவேற்றுகிறார்கள். ஏனெனில் இவற்றினால் பணத்துக்குச் செலவு கிடையாது. இறைவழியில் நடப்பதாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் அவர்கள் தமக்கே தெரியாமல் முரண்வழியில் சென்றுகொண்டிருக்கிறார்கள்.

– இப்படி அவர்களில் எத்தனையோ வகுப்பார் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரையும் மதிமயக்கம் கொண்டவர்கள் என்றே குறிப்பிட வேண்டும்.

எங்கும் நிறைந்தவன் இறைவன். அவன் நமக்கு நல்லுதவியையும் நல்முடிவையும் கொடுத்தருள்வானாக!

***

நன்றி : யூனிவர்ஸல் பப்ளிஷர்ஸ்

விவாதம் : அதை என்னிடம் கேட்காதீர்கள்!

மதிமயக்கத்தின் கோரப்பிடியில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் அறிஞர்களை பல்வேறு வகுப்புகளாகப் பிரித்து ஆராயும் ‘அறிவும் தெளிவும்’ நூலிலிருந்து ஒரு சிறு பகுதி.. இமாம் கஸ்ஸாலி எழுதிய ‘இஹ்யாவு உலூமித்தீன்’இன் தமிழாக்கம் : மௌலவி. எஸ். அப்துல் வஹ்ஹாப் பாகவி அவர்கள். மொத்தமுள்ள ஒன்பது வகுப்புகளில் இது ஆறாம் வகுப்பு. மற்ற வகுப்புகளை பிறகு பதிவிடுகிறேன், இன்ஷா அல்லாஹ்.

*

இந்த வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் இறைவனைப் பற்றியும் அவனுடைய ஆற்றல்களைப் பற்றியும் வாதம் புரிகிறார்கள். தாம் கற்ற கல்வியையும் தாம் பெற்ற அனுபவ ஞானத்தையும் அவர்கள் இந்த வழியில் செலவிடுகிறார்கள். தம் கருத்தை வலியுறுத்துவதிலும் எதிரியின் கருத்தைத் தகர்த்தெறிவதிலும் அவர்கள் தம் கவனம் முழுவதையும் செலுத்துகிறார்கள்.

இந்த வாதப் பிரதிவாதத்தினால் வெளிப்படுவது உண்மையாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று சொல்ல முடியாது. நாவன்மை பெற்றவர்களால் உண்மையை மறைக்க முடியும்; பொய்யை உண்மை என நிரூபிக்க முடியும். இந்தக் கட்டத்தில், விவாதம் செய்கிறவர்களை இரண்டு பிரிவுகளாகக் கூறுபோடலாம்; உண்மைக்கு வாதாடுகிறவர்கள்; முரணுக்கு வாதாடுகிறவர்கள்.

உண்மையில் இந்த இரண்டு பிரிவினரும் மதிமயக்கம் கொண்டவர்களே. ஏனெனில், முதற் பிரிவினரைப் போல இரண்டாம் பிரிவினரும் தம் கருத்தையே வலியுறுத்துகிறார்கள். அது நேர்மையானதா, முரணானதா என்று அவர்கள் கவலைப்படுவதில்லை. எதிரியின் வாய்க்குப் பூட்டு போடுகிறார்கள். அவன் கருத்துக்களில் நியாயம் உண்டா, இல்லையா என்பதுபற்றி அவர்களுக்குக் கவலை கிடையாது.

நேர்மைக்கு வாதாடும் அறிஞர்கள் நேர்மையை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டிருந்தால் பேச்சேயில்லை. ஆனால் நேர்மைக்கு வாதாடுகிறவர்கள் என்று தமக்குத் தாமே பெயர் சூட்டிக்கொள்ளும் அவர்கள் நேர்மையை மட்டுமே தம் குறிக்கோளாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. நேர்மையை எடுத்துரைத்து வாதாடும் அதே நேரத்தில் அவர்கள் தம்முடைய அறிவுக்கும் நாவன்மைக்கும் மனப்பூர்வமாக விளம்பரம் கொடுக்கிறார்கள். தம் கருத்தை மறுக்கும் துணிவு யாருக்கும் இருக்க முடியாது என்று சொல்லாமல் சொல்கிறார்கள்.

அவர்கள் செய்யும் தவறுகளில் மிகப் பயங்கரமானது இதுதான்; இவ்வாறு வாதம் புரிவது இறையன்பைப் பெறுவதற்குரிய வழிகளில் மிகச் சிறந்தது என்று நம்புகிறார்கள். அவர்கள் ஏன் அப்படி நம்புகிறார்கள் என்று கேட்கிறீர்களா? அவர்களைப் பார்த்து நாம் கேட்கும் கேள்வி இது. எனவே தயவுசெய்து அதை என்னிடம் கேட்காதீர்கள்!

முரணுக்கு வாதாடுகிறவர்களின் நிலைமை இன்னும் மோசமானது. அவர்கள் எடுத்துதுவைத்த முதலடியே தவறாக இருக்கும்போது இறுதி வெற்றியைப்பற்றி எழுதுவதற்கு என்ன இருக்கிறது?

இன்னும் கொஞ்சம் ஆழ்ந்து பார்த்தால், தர்க்கம் செய்கிறவர்களை இரண்டே இரண்டு பிரிவுகளில் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்னும் உண்மையை நாம் தெரிந்து கொள்ளலாம். அவர்களில் எத்தனையோ பிரிவினர்! அவர்களின் மனத்தில் எத்தனையோ ஆசைகள்! அவர்களின் வாதத்தில் எத்தனையோ தவறுகள்!

அவர்களில் ஒரு சாரார் மறு சாராரை இழித்துக் கூறுகிறார்கள்; குற்றவாளியாக்குகிறார்கள். அவர்கள் கூறும் கருத்தை இவர்கள் மறுத்தால், இவர்களின் வாதத்தை அவர்கள் ‘முட்டாள்தனம்’ என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

நீங்களே சொல்லுங்கள். இத்தகைய விவாத அரங்கத்தினால் உண்மை வெளிப்பட முடியுமா? இரண்டு சாராரும் ஒருவரை எதிர்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது நேர்மை உருப்பட முடியுமா? முடியாது என்றால் அவர்களை மதிமயக்கத்தின் சிகரங்கள் என்று குறிப்பிடுவதில் என்ன குற்றம் இருக்க முடியும்?

இறைவனையும் அவனது திருத்தூதர்களையும் அவன் கொடுத்தனுப்பிய வேதங்களையும் முன்னால் வைத்துத் தர்க்கம் செய்யும் அவர்கள் இறைக் கட்டளையையும் இறையன்பையும் ஏன் மறந்து விடுகிறார்கள்? புனித வழிக்காக விவாதம் செய்யும் அவர்கள் தம் மனத்தைப் பண்படுத்திக் கொள்ளாமல் பொழுது போக்குகிறார்களே, காரணம் என்ன? அவர்களின் மனத்தைத் திரை போட்டு மறைத்து வைத்திருக்கிறதல்லவா மதிமயக்கம், அதுதான் அத்தனைக்கும் காரணமா?

இறைவன்மீதும் இறைமார்க்கத்தின் மீதும் பாமரர்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை அவர்கள் மிகத் தாழ்மையாக மதிக்கிறார்கள். தர்க்க ரீதியாக அறிந்துகொள்ளும் வரை அவர்கள் கொண்டிருக்கும் கொள்கைகளுக்குப் பொருள் கிடையாது என்று வாதிக்கிறார்கள்.

இத்துடன் அவர்கள் நிற்கவில்லை. ‘தர்க்கம் என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்று. தான் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையை எடுத்து வைத்து ஒருவன் தர்க்கம் செய்யவில்லை என்றால் அவனை உண்மையான முஸ்லிம் என்றே சொல்ல முடியாது. இறைவனை அவன் நம்பட்டும்; பெருமானாரையும் அவன் நம்பட்டும், ஆனால் விவாதம் செய்து பார்க்கும்வரை அவனுடைய நம்பிக்கைக்கு நிச்சயமாக மதிப்புக் கிடையாது’ என்றும் வேறு விரிவுரை கொடுக்கிறார்கள்.

தவறான இந்தக் கண்ணோட்டத்தினால் அவர்களின் எண்ணமும் செயலும் மாறுபட்டு புதியதொரு கோணத்தில் செல்கின்றன. மனப் பயிற்சிக்கென்று அவர்கள் சிறிது நேரத்தைக்கூடச் செலவிடுவதில்லை. இதனால் அவர்களுக்கே தெரியாமல் அவர்களின் உள்ளத்தில் தீய உணர்வுகள் முழு அளவில் வளர்ந்து நிற்கின்றன.

*

நன்றி : யூனிவர்ஸல் பப்ளிஷர்ஸ்

முடிவைப் பற்றிய சிந்தனை

ஆமா, துபாய்க்கு வந்துட்டேன் திரும்பி – அதே குழப்பத்தோடு. ‘தொறந்து தொறந்து பார்த்துட்டு ‘ஒண்ணுமில்லே’ன்னு நெறய பேரு போறாங்கய்யா’ என்று ‘குளிக்காத’ நண்பர் சோமன் சொல்லியிருந்ததை வெகுவாக ரசித்தேன். இயலும்போது இனி கொஞ்சம் காட்டுவேன் சார்! அது போகட்டும், ‘அங்கனெ ஒண்ணு’ கதையைப் படித்துவிட்டு – இங்கனெ சவுதியிலிருந்து – ‘Allah may forgive khafir if he wish. At the same time he will not forgive munafiq (நயவஞ்சகன்)’ என்று எனக்கு மெயில் அனுப்பிய அன்பர் அப்துல் ஜலீல் போன்றவர்களுக்கு இந்தப் புதிய பதிவு. நான் நயவஞ்சகனா என்று சரியாகத் தெரியவில்லை. கொஞ்சம் குழப்பமாக இருக்கிறது. முடிவை இறைவன்தான் சொல்ல வேண்டும். எனவே, இது முடிவைப் பற்றிய சிந்தனை! இந்தத் தலைப்பில் எங்கள் ஹஜ்ரத் , மௌலவி மர்ஹூம் எஸ். அப்துல் வஹாப் பாகவி அவர்கள் எழுதிய விரிவுரையின் ஒரு பகுதியை இங்கே பதிகிறேன். இமாம் கஸ்ஸாலி (ரஹ்) அவர்களின் ‘மின்ஹாஜுல் ஆபிதீன்’ (பக்தர்களின் பாதை) நூலின் இரண்டாம் பாகமாக வெளிவந்த ‘ஞானக் கோட்டையின் தலைவாசல்’ நூலிலிருந்து…

*

முடிவைப் பற்றிய சிந்தனை
மௌலவி எஸ். அப்துல் வஹாப் பாகவி

இறைவழியின் தலைவாசலில் நிற்கும் உங்களுக்கு நான்கு பிரச்சினைகள் தோன்றும் என்று நான் குறிப்பிட்டேன். அவற்றில் முந்தியது வருமானப் பிரச்சினை – உணவுப் பிரச்சினை, இந்தப் பிரச்சினையை நாம் ஓரளவு ஆராய்ந்து விட்டோம். இப்போது இரண்டாம் பிரச்சினையை நாம் ஆராய வேண்டும். நீங்கள் மேற்கொண்டிருக்கும் காரியத்தின் முடிவு எப்படி இருக்கும் எனும் குழப்பம் இரண்டாம் பிரச்சினையாக வருகிறது.

இறைவழியில் நீங்கள் ஆழ்ந்து செல்ல முடியாமல் தடை செய்கிற பிரச்சினைகளில் இதுவும் ஒன்று. தான் மேற்கொண்டிருக்கும் காரியத்தின் முடிவு நிச்சயமாக நல்லதுதான் என்று தோன்றும்போது மட்டுமே மனிதனுக்குத் தான் செய்யும் காரியத்தில் ஆர்வமும் ஊக்கமும் ஏற்படுகின்றன. காரியத்தின் முடிவைப் பற்றிக் குழப்பமும் அவநம்பிக்கையும் தோன்றும்போது, மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் காரியத்திற்கு அவை நிச்சயமாகத் தீங்க செய்யும் என்பது எல்லாரும் உணர்ந்த ஒன்று.

இறைவழியில் ஈடுபடத் துடிக்கும் உங்களுக்கு, இந்தக் காரியம் முடிவில் நல்லதாக இருக்குமா? என்று குழப்பம் தோன்றினால் நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? அப்படித்தான் இருக்கும், இப்படித்தான் இருக்கும் என்று உங்களுக்கு நீங்களே சமாதானம் செய்து கொள்வதில் பயனில்லை. ஏனெனில் சில வேளைகளில் உண்மைக்கும் அனுமானத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இருப்பதில்லை.

அப்படியானால் வேறு என்னதான் செய்வது? – அதைத்தான் இந்த அத்தியாயத்தில் நாம் ஆராய வேண்டும்.

இறுதி நிலை பற்றிய சிந்தனைக் கட்டோடு இறைவனிடம் விட்டுவிடுங்கள். உங்கள் சிந்தனைக்கு இங்கு சிறிதும் இடம் கொடுக்காதீர்கள். ஒரு காரியத்தின் இறுதிநிலையைத் தீர்மானிப்பவன் இறைவன். எனவே அதனை அவனிடமே விட்டுவிடுவதைவிடச் சிறந்த காரியம் ஒன்றை உங்களால் இந்தப் பிரச்சினையில் கண்டுபிடிக்க முடியாது.

ஒரு காரியத்தின் முடிவைப்பற்றிய சிந்தனையை இறைவனிடம் ஒப்படைப்பதால் இரண்டு நன்மைகள் ஏற்படுகின்றன.

முதல் நன்மை : நீங்கள் மேற்கொண்டிருக்கும் காரியத்தின் முடிவு குழப்பமானதாகவும் பயனற்றதாகவும் தோன்றுகிறதா? முடிவில் நன்மை ஏற்படுமா – தீமை விளையுமா என்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லையா?

இந்த நிலையில் உங்கள் மனம் எப்போதும் அலைமோதிக் கொண்டிருக்கும். குழப்பம், பயம், அதிருப்தி, கவனச் சிதறல் முதலிய துன்பங்களுக்குப் பலியாகித் துடிக்க வேண்டிய நிலைமை உங்களுக்கு ஏற்படும். இது நீங்கள் மேற்கொண்டிருக்கும் காரியத்துக்குப் பெரும் இடையூறு என்று உங்களுக்குத் தெரியும். முடிவைப் பற்றிய பிரச்சினையை நீங்கள் இறைவனிடம் விட்டுவிட்டால், உடனுக்குடன் உங்களுக்கு மன அமைதி ஏற்படும். ஆத்மிகத் துறையில் ஈடுபடுகிறவர்களுக்கு இருக்க வேண்டிய தகுதிகளில் இதுவும் ஒன்று.

அமைதியற்ற இதயத்தைத் துணைகொண்டு இறைவனை நெருங்கவே முடியாது. நீங்கள் மேற்கொண்டிருக்கும் செயலையும் அதற்குரிய பயனையும் இறைவனின் பொறுப்பில் விடும்போது, உங்களுக்கு நல்லதைத் தவிர்த்து வேறு எதுவும் ஏற்படாது என்று தெளிவாகத் தெரிந்துவிடும். எனவே உங்களுக்கு அமைதியும் பாதுகாப்பு உணர்வும் தாமாகவே ஏற்படுகின்றன. இவை மகத்தான பேறுகள் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

எமது ஞானாசிரியர் ஒருவர் தமது சபைகளில் இப்பைட் அதிகமாகக் கூறுவதுண்டு: ‘வழிவகைகள் கண்டுபிடிப்பதை விட்டுவிடுங்கள். உங்களைப் படைத்தவனிடம் பொறுப்பை விட்டுவிடுங்கள். உங்களுக்கு அமைதி ஏற்படும்!’

இரண்டாம் நன்மை : ஒரு காரியத்தை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும்போது அந்தக் காரியத்தின் முடிவு வரவேற்கத்தக்கதாக அமையும்.

ஒரு காரியம் நல்லதா கெட்டதா என்பதை அதன் முடிவை வைத்தே தீர்மானிக்க வேண்டும். ஆனால் எல்லாக் காரியங்களும் முடிவைப் பொறுத்தவரையில் குழப்பமானவைதான். நல்லவை போல் தோன்றுகிற எத்தனையோ காரியங்கள் தீய முடிவைக் கொடுக்கின்றன. அருமையான நல்ல முடிவுகள் பல, தீயவைபோல் தோன்றிய செயல்களிலிருந்து தோன்றியிருக்கின்றன. முடிவு எப்படியாகும் என்று உங்களுக்கு அறவே தெரியாது.

காரியத்தின் முடிவை எப்படியாவது நல்லதாக்கிவிட வேண்டும் எனும் எண்ணத்தில் நீங்கள் எவ்வளவு முயன்றாலும், இறுதி விளைவைப் பற்றித் தீர்க்கமாக எதுவும் கூற முடியாது. உங்களுக்கே தெரியாமல் தீங்கு ஏற்பட்டுவிட முடியும்.

…. ….. ….. ……

இறுதி நிலையைப் பற்றி உங்களுக்கு நீங்களே தீர்மானம் செய்து கொள்வது, ஆசைக்கு அடிமைப்படுவது முதலான குணங்கள் ஆத்மிகத்துக்கு மகத்தான இடையூறுகளாகும்!

எனவே, எடுத்துக் கொண்ட காரியத்தில் அக்கறையோடு நிற்கும் நீங்கள் அதன் முடிவை இறைவனிட்ம் விட்டுவிட்டால் உங்களுக்கு எது நல்லதோ அதைக் கொடுத்தருளுமாறு அவனிடம் பிரார்த்தனை செய்தால் – இறுதிய்யல் நல்லதைத் தவிர்த்து வேறு எதையும் நீங்கள் சந்திக்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்படாது.

‘காரியத்தின் முடிவை இறைவனின் பொறுப்பில் விட்டுவிட வேண்டும் என்று கூறுகிறீர்களே, எல்லாக் காரியங்களையும் இறைவனிடம் விட்டுவிட வேண்டுமா?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம்.

அப்படியில்லை. சில காரியங்களின் முடிவுகள் தீர்க்கமானவை. அந்தக் காரியங்களினால் நன்மை ஏற்பட முடியாது என்று உங்களுக்கு நிச்சயாகத் தெரியும். இவற்றில் நீங்கள் ஈடுபடவே கூடாது. எனவே விளைவைப் பற்றிய பிரச்சினையை இங்கு இறைவனிடம் ஒப்படைக்க முடியாது. இறைவன் தடை விதித்திருக்கிற காரியங்கள் அனைத்தும் இந்தப் பிரிவைச் சேருகின்றன.

வேறு சில காரியங்கள் நல்ல முடிவைக் கொடுக்கக் கூடியவை. இவை நிச்சயமாகத் தீயவிளைவுகளை உருவாக்க முடியாது. இறைவனின் கட்டளையிட்டிருக்கிற காரியங்கள் அனைத்தும் இந்தப் பிரிவைச் சேருகின்றன. எனவே இவற்றையும் இறைவனிடம் ஒப்படைக்க முடியாது. ஒவ்வொரு மனிதனும் தான் செய்த செயல்களுக்குரிய நற்பயன்களை அனுபவித்துக் கொள்ளலாம்.

மற்றும் சில காரியங்கள் முடிவைப் பொறுத்தவரையில் குழப்பமானவை. அவற்றினால் நன்மை ஏற்படுமா, தீமை ஏற்படுமா என்று உறுதியாகக் கூற முடியாது. ‘நப்ஸ்’ என்று குறிப்பிடப்படும் செயல்கள் இந்தப் பிரிவுக்கு வருகின்றன. இவை நல்ல விளைவுகளைக் குறியாகக் கொண்டு மேற்கொள்ளப்பட்டாலும், சில வேலைகளில் இவை வரவேற்க முடியாத விளைவுகளைத் தோற்றுவித்து விடக்கூடும்.

– இந்தப் பிரச்சினைகளைத்தான் நீங்கள் இறைவனின் பொறுப்பில் விட வேண்டும். இறுதிப் பயனை இறைவனிடம் விட்டுவிட்டுப் பொறுப்புணர்வோடு செயல்பட வேண்டும்.

‘காரியத்தின் முடிவை இறைவனிடம் ஒப்படைப்பது என்றால் என்ன பொருள்?’ என்று கேட்கிறீர்களா? குழப்பமும் தீயவிளைவும் ஏற்படலாம் என்று தோன்றுகிற காரியத்தில் இறைவன் உங்களுக்கு நல்ல விளைவைத் தோற்றுவித்துத் தரவேண்டும் என்று நீங்கள் எண்ணினால், உங்கள் காரியத்தை இறைவனிடம் ஒப்ப¨டைக்கிறீர்கள் என்று பொருள். இப்படி இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும் மனப்பக்குவம் எல்லாருக்கும் எளிதில் ஏற்பட்டுவிடும் என்று நான் கூறவில்லை. இது சிரமமானதொரு குறிக்கோள்தான்.எனினும் நீங்கள் அக்கறை எடுத்து முயற்சி செய்தால் இந்த மனப்பக்குவத்தை நீங்கள் உண்டாக்கிக் கொள்ளலாம்.

எல்லாக் காரியமும் குறுக்கீடுகளுக்கும் ஆபத்துகளுக்கும் இலக்கானதுதான் என்று உங்களுக்குத் தெரியும். நீங்கள் மேற்கொள்ளும் காரியம் பயனற்றுப் போவதும் தீய பலனைக் கொடுப்பதும் சாத்தியம்தான் என்பதை எண்ணிப் பாருங்கள். இப்பட்பட்ட இடையூறுகளிலிருந்து தற்காத்துக் கொள்ளும் தகுதியும் வலிமையும் உங்களுக்குக் கிடையாது என்பதை உணர்ந்து பாருங்கள். உங்கள் பலவீனத்தினால், அறியாமையினால், கவனக்குறைவினால் எந்தத் தீமையும் ஏற்படலாம் என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். இந்த வழியில் நீங்கள் தொடர்ந்து சிந்தனை செய்தால், அனைத்தையும் இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும் மனப்பக்குவம் உங்களுக்கு விரைவில் ஏற்பட்டுவிடும்.

‘ஒருவன் தான் மேற்கொள்ளும் காரியத்தின் இறுதி விளைவை இறைவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். எல்லாவிதமான விபரீதங்களிலிருதும் அவனுக்குப் பாதுகாப்புக் கிடைக்குமா?’ என்று நீங்கள் கேட்கலாம்.

உலகம் என்பது எல்லாவிதமான துன்பங்களுக்கும் சிரமங்களுக்கும் நிலைக்களனான ஒன்று என்பது உண்மை. இங்கே ஒரு செயல் எந்த விளைவையும் தோற்றுவிக்கலாம். ஆனால் பெரும்பான்மையாக நடக்கும் காரியங்களை வைத்து நம்மால் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியும். ஒரு மனிதன் தன் காரியங்களை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கும்போது அவனுக்கு அனேகமாக நன்மைதான் ஏற்படுகிறது. ஒரு சில வேளைகளில் தீமை ஏற்படுவதுண்டு என்பதும் உண்மைதான். இப்படித் தீமை ஏற்படுவது ஒரு சில வேளைகளில்தான் என்பதை நீங்கள் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

*

நன்றி : அஃப்சரா பதிப்பகம்.

Newer entries »