The Cave of the Yellow Dog – சென்ஷி விமர்சனம்

”அப்பா.. வாலினை என்ன செய்வீர்கள்?”

“புதைக்கையில் அதை நாயின் தலைப்பகுதியின் அடியில் வைத்துவிடுவோம். அப்போதுதான் வால் கொண்ட நாயாக அல்லாமல் இதன் மறுபிறப்பில் குதிரைவால் சிகை கொண்ட குழந்தையாக பிறக்கும்”

***

ஒரு பெரிய பணக்கார குடும்ப வாரிசான அழகான பெண் ஒருத்திக்கு திடீரென உடல் நலம் சரியில்லாமல் போய்விட்டதாம். எந்தவித சிகிச்சைகளும் பலனளிக்காததால், அவளது தந்தை ஒரு அறிவிற் சிறந்த பெரியவரிடம் சென்று அறிவுரை கேட்கிறார். அதற்கு அந்த பெரியவர், “உங்கள் வீட்டில் உள்ள மஞ்சள் நிற நாயின் கோபமே இந்நோய்க்கு காரணம். அதை அகற்றிவிட்டால் நோய் குணமாகிவிடும்” என்று பதில் தருகிறார்.

ஆனால் அந்த நாய் தங்கள் குடும்பத்தினரையும் மந்தை கூட்டத்தையும் காப்பாற்றுகிறது என்ற தந்தையின் கேள்விக்கு பதிலாக பெரியவர் ’உனக்கு தேவையான பதிலை தந்துவிட்டேன்’ என்று சொல்கிறார்.

இவ்வளவு காலமாக தங்களின் பாதுகாப்பிற்காக உழைத்த நாயைக் கொல்ல செல்வந்தர்க்கு மனம் வரவில்லை. ஆனால் தன் மகளின் நோய் தீர வேறு எந்த வழியும் தெரியாததால், அந்த நாயை அதனால் வெளியேற இயலாத ஒரு குகையினுள் விட்டு விடுகிறார். தினமும் குகைக்குச் சென்று நாய்க்கு உணவும் கொடுத்து வருகிறார். ஒரு நாள் அந்த நாய் அங்கிருந்து காணாமல் போய்விடுகிறது.

ஆனால் பிறகு அந்த பெண் குணமாகிவிட்டாள். காரணம் அவள் ஒரு இளைஞன் மேல் கொண்டிருந்த காதல். காதலர்களின் சந்திப்பிற்கு அந்த நாய் மிகுந்த இடைஞ்சலாக இருந்ததால் ஏற்பட்ட நோய் அது. நாய் தொலைந்ததால் காதலர்கள் சந்திப்பிற்கு இந்த இடையூறுமில்லை.

“பாட்டி! அந்த மஞ்சள் நிற நாய்க்கு என்ன ஆனது?”

”அந்த காதலர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். அந்த நாய் குதிரைவால் முடி கொண்ட குழந்தையாக மறுபிறப்பு கொண்டது.”

– மங்கோலிய நாடோடி பழங்கதை

நன்சால் தனது முதல் பள்ளிக்கூட விடுப்பில் இருப்பிடம் வந்து சேரும் தினத்திலிருந்து கதை தொடங்குகிறது. மங்கோலியாவில் சமவெளியில் ஆட்டு மந்தைகளை நாடோடிகளாய் மேய்த்து வாழ்ந்து வரும் இரண்டு பெரியவர்கள்மூன்று குழந்தைகள் அடங்கிய குடும்பம் அது. மேய்ச்சலுக்கு உகந்த நிலங்களில் நிகழும் ஆபத்துகளில் ஒன்றான ஓநாய்களின் தாக்குதலில் பலியான ஆட்டின் தோலை உரித்து தொலைவில் இருக்கும் நகரத்தில் விற்கத் தயாராகின்றார் தந்தை. அங்கங்கு பலியான விலங்கின் மிச்சங்களுக்காக அலையும் பிணந்தின்னிக்கழுகுகளின் கூட்டம். வறட்டி அள்ளச் செல்லும் நான்சல் மலைக்குகையினுள் சிக்கிக் கொண்ட நாயினைக் காப்பாற்றி ஜோகோர் என்று பெயரிட்டு வளர்க்க வீட்டிற்கு கொண்டு வருகிறாள். குகையில் வெளியேற இயலாமல் சிக்கிய நாய் என்பது கெட்ட சகுனத்திற்கான அறிகுறி என்பதால் தந்தை அதை விட்டுவிடும்படி சொல்கிறார். ஆனால் தந்தைக்கு தெரியாமல் வளர்க்க சிறுமி ஆசைப்படுகிறாள். நகரம் சென்று திரும்பும் தந்தை நகரத்தில் தனக்கு ஒரு வேலை கிடைத்திருப்பதையும் குடும்பத்தினருடன் அங்கு வீடு மாறிவிடலாமென்றும் கூறுகிறார். நாயை அழைத்துச் செல்ல மனமின்றி அதை அங்கேயே கட்டிப்போட்டுவிட்டு பொருட்களை வண்டியிலேற்றி குடும்பத்தினருடன் சற்று தூரம் வந்தபின்னே சிறிய தம்பியைக் காணாமல் விட்டதால் மீண்டும் குழந்தையைத் தேடி பழைய இடத்திற்கு தந்தை விரைய அங்கு ஒரு இயல்பான முடிவு நிகழ்கிறது.

திரைப்படத்தில் அனைத்துமே பிடித்தமான விசயங்களாய் இருந்தாலும் முதலிடத்தை எளிதாய்ப் பெற்றுக்கொள்கின்றன குழந்தைகள். ஒரே குடும்ப நாயகரின் குழந்தைகள் என்பதால் வெகு இயல்பாக நடிப்பென்ற அச்சு இன்றி பொருந்திக்கொள்கிறார்கள். குழந்தைகளுக்கு இடையிலான இயல்பான விளையாட்டு அன்னியோன்யம் பாசம் கண்ணை விட்டு நீங்குவதில்லை.

இரண்டாவதாய் வசனங்கள் மற்றும் காட்சிகள். நாயைத் தேடி வழி தப்பிப்போன சிறுமி நான்சல்-ஐ நாயுடன் புயல் மழையிலிருந்து காப்பாற்றும் பாட்டி ஒருவர் சொன்ன பழங்கதையை கேட்டபின்பு, தாயிடம், “உங்களின் பழைய வாழ்வு நினைவில் உள்ளதா?” என்று கேள்வியும் அதற்கான பதிலும் நமக்கு இந்த மங்கோலிய திரைப்படத்தைக் குறித்த சித்திரத்தை பதிய வைத்துவிடும். அதிலும் அந்த கிழவியின் முகத்தை நமக்கு பதிய வைக்கும் அந்த ஒளி. நிச்சயம் மறக்கவியலாதது.

காட்சிகளில் மழலையைத் தொலைத்துவிடாது பத்திரப்படுத்தி வைத்துக்கொள்ளும் சிறுமி, இளமையில் அந்த மஞ்சள் நிறங்கொண்ட வண்ணக்கனவுகள் சுமக்கும் மழலைத்தன்மையை வெளியேறிவிடாத குகைக்குள் போட்டு தன்னிடமிருந்து விடுதலை பெற்றுக்கொள்ளுதலை அந்த மங்கோலிய நாடோடிக்கதை சொல்கிறதா! சகுனங்களின் மீது அபரிமிதமான அச்சங்கொண்ட எளிய குடும்பத்தினர் பரிசாய்க் கிடைத்த பொருள் சூட்டில் உருகிவிடுதலையும், புத்தருடன் விளையாடும் தம்பியை எச்சரிக்கும் இன்னொரு குழந்தையுமாய் இருத்தலை உணர்த்தும். நாகரீகத்திற்கும் பழங்காலத்திற்கும் இடையிலான மரப்பாலமாய் உணர்வுகள். பெருமலையின் அடிவாரத்தில் பசுஞ்சமவெளியில் வாழும் வாழ்வு நிச்சயம் நகரின் மையத்தில் கிடைத்துவிடாது. ஆனால் ஓநாய்கள் என்ற ஒற்றைச் சொல்லைக் கைக்கொண்டு நகர்கிறது குடும்பம். குறிப்பாய் தாங்கள் தங்கி இருந்த இருப்பிடத்தை கழற்றி எடுக்கும் இடம்.

நான்சலிடம் இரண்டு கேள்விகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. முதலாவது தாயிடமிருந்து, உனது விரித்துப் பிடித்து பின்னால் மடித்த உள்ளங்கையை உன்னால் கடிக்க இயலுமா? இரண்டாவது கிழவியிடமிருந்து, கோணிஊசியின் கூர் முனையின் மேலே ஏதும் ஒரு அரிசிமணியை நிறுத்தி வைக்க முடியுமா? இரண்டு செயல்களையும் நான்சலால் செய்ய முடிவதில்லை. பருவம் தொலைக்கப்படாத மழலைத்தன்மைக்கு காரணம் தேட இடம் இல்லை.

நாய் தன்னை குகையில் விட்டுப்போனவர்களைத் தேடிப்போகும் இடமும், இடிபாடுகள் கூடிய காலி செய்யப்பட்ட இருப்பிடத்தின் மத்தியில் படுத்துக்கொண்டு வருந்துவதுமாய் எப்படி பயிற்சியளித்தார்களோ!

முதல் காட்சியில் இறந்துபோகும் நாயைப் புதைக்க கொண்டு செல்லும் தந்தை மகளுடன் ஆரம்பமாகும் திரைப்படம், இறுதிக்காட்சியில் முதல் காட்சியின் நினைவைக் கொண்டு வந்து பதறவைத்து, பின் நீண்ட வரிசை கொண்ட மாட்டு வண்டியின் கடைசியில் அமர்ந்திருக்கும் நாயுடன் முடிவது மகிழ்வு.

என்னதான் மசாலா ஆக்சன் மொக்கை படங்களை நேரங்கடத்துதலுக்காக பார்த்தாலும் மிகச் சிறந்த திரைப்படத்தை பார்த்து முடித்தபின் கிடைக்கும் மன நெகிழ்வும் ஆசுவாசமும் வேறு எவையும் தருவதில்லை. The Cave of the Yellow Dog. 2005ம் வருடத்திற்கான சிறந்த வெளிநாட்டு திரைப்படத்திற்கான ஆஸ்கர் விருதைப் பெற்ற மங்கோலியன் திரைப்படம்.

*

நன்றி : சிந்தனையாளர் சென்ஷி

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s