‘கேட்காவிட்டால் கொடுக்காது!’ – தி. ஜா

‘நளபாகம்’ நாவலின் கடைசியில் , ஜோஷியர் முத்துசாமி எழுதும் இந்த அற்புதமான கடிதம் வருகிறது. அந்தப் ‘பி.கு’ நமக்காகத்தான்! வாசியுங்கள். – AB

*

thi_janakiraman - by - adhimoolam

ஆப்தன் ஸ்ரீகாமேச்வரனுக்கு,

அம்பாளின் அருள் பூர்ணமாகக் கிட்டவேணும். நீர் நாளைக் காலையில்தான் ஊருக்குப் புறப்படுவீர். நான் ரொம்ப அதிகமாய்ப் பேசிவிட்டேன். அதையெல்லாம் பற்றி யோசித்தேன். தூக்கம் வரவில்லை. எழுந்து உட்கார்ந்து எழுதுகிறேன். நான் சன்யாசிகள் சங்கராச்சாரிகள் – முக்கியமாக, ஆதிசங்கரர் எல்லாரையும் தூஷிப்பதாக அபிப்ராயம் சொன்னீர்.

நான் தூஷிக்கவில்லை. ஆதிசங்கரர் உலகம் பிரமிக்கிற மேதைதான். அவர்கள் எல்லாரும் சொந்த ஆசாரத்தில் நல்லவர்கள்தான். நல்ல சீலர்கள், அன்புள்ளவர்கள்தான். ஆனால் ஜனங்களை எல்லாம் ஏழைகளாகவும் கையாலாகாதவர்களாகவும் காரியத்தில் ஊக்கமில்லாதவர்களாகவும் அடிக்கிற ஒரு சம்பிரதாயத்திற்குக் கை கொடுத்து அது நீடிக்குமாறும் ஸ்தாபிக்கவும் உதவி செய்துவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு ஏதும் வேண்டாம் என்றால் மற்றவர்களும் அந்த மாதிரி நினைப்பவர்கள் என்று அர்த்தமா? இந்த உலகம் சுபிட்சமானது. அம்பாள் என்ற சக்தி எதையும் கொடுக்கக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. எதைக் கேட்டாலும் கொடுக்கும். ஆனால் கேட்க வேண்டும். கேட்காவிட்டால் கொடுக்காது. கேட்காதவர்களுக்கும் கொடுக்காது. நான் நாய், பேய் ஏழையாகவே இருப்பேன் என்று நினைத்தால் நீ ஏழையாகவே, நாயாகவே, பேயாகவே இரு என்று சொல்லி சும்மா இருந்துவிடும். எனக்கு ஒன்றும் வேண்டாம், சுகம் வேண்டாம், ஆண்டியாக இருப்பேன், எளிமைதான் பெருமை, இன்பம் என்றால் நீ ஆண்டியாக, ஏழையாக இரு என்று விட்டுவிடும். இந்த உலகத்தில் எத்தனை கோடி ஜீவர்களுக்கும் வற்றாமல் ஆகாரம், வீடு, துணிமணி, சுகங்கள் எல்லாம் எல்லையில்லாமல் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. அவை கேட்டால்தான் கிடைக்கும். கேட்டால்தான் அவைகளைப் பெறும் வழியையும் அந்த சக்தி கொடுக்கும். சுகமாக வாழ்வது குற்றம் என்றால், சரி அப்படியே ஆகட்டும் நீ ஒற்றைத் துணியோடு கஞ்சிகுடித்து  குற்றமற்று எலி வளையிலேயே குடியிரு என்று சொல்லும், சுகத்தை அடைகிற மார்க்கத்தைக் காட்டாது. நம்முடைய வேதங்கள் எல்லாம் எல்லா மனிதர்களும் சுகமாக வாழ வேண்டும், சுகமாக வாழ விடு என்று தெய்வத்தைப் பாடுகின்றன. ஆனால் நம்முடைய கச்சேரிகளிலும் பஜனைகளிலும் நான் நாய், பேய், ஏழை, என்று கதவிடுக்கில் சிக்கின மூஞ்சுறுகள் போல கத்துகிறோம். கதாகாலேக்ஷபங்களிலும் கத்துகிறார்கள். நாங்கள் எல்லாம் தீரர்கள், சத்தியங்களைப் பார்க்கப் பிறந்திருக்கிறோம், சௌக்யமாக வாழ்ந்து அம்பாள் படைத்த சகலத்தையும் அனுபவிக்கப் பிறந்திருக்கிறோம், கொடு என்றால் அம்பாள் வேலைக்காரி மாதிரி கொடுப்பாள். ஓடி உழைப்பாள். அத்தனை சுகங்களையும் கண்டுபிடித்து அனுபவிக்கிற புத்தியையும் வழியையும் காண்பிப்பாள். சக்தியை வழங்குவாள்.

அம்பாளைப் பார்த்து ஒன்றும் கேட்காதே – கிடைத்ததை வைத்துக்கொண்டு போதுமானாலும் போதாவிட்டாலும் இதுதான் நாம் கொடுத்து வச்சது என்று வாயை மூடிக்கொண்டு சும்மா இரு என்று வாயை அடைத்துவிட்டார்கள் இந்த சன்யாசிக் கூட்டங்கள். அதனால்தான் நான் உம்மிடம் உஷ்ணமாகக் கத்தினேன். வித்யாசமாக நினைக்கவேண்டாம். எனக்கு யார் மேலும் கோபம் இல்லை. இந்த ஆண்டிகள் பலநூறு ஆயிர வருஷங்களாக நம் மனசையும் ஆண்டியாக்கிவிட்டார்களே என்றுதான் எனக்கு வருத்தமாயிருக்கிறது. நீர் அந்த மாதிரி ஆண்டிப்பேச்சு பேசவேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன். அடுத்தபடியாக, நான் கேட்டுக்கொண்டபடி இங்கு என்னோடு வந்து இரும். மறுபடியும் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நீர் எனக்குப் பிள்ளையாகவும், சகோதரனாகவும், சில சமயம் குருவாகவும் சில சமயம் சீடனாகவும் ஆப்தசிநேகிதனாகவும் இருக்கலாம். தயங்காமல் வாரும். இல்லாவிட்டால் அடிக்கடி வந்து போய்க்கொண்டாவது இருக்கவேணும். ரங்கமணியம்மாள் குடும்பத்திற்கு எங்கள் பிரியமான விசாரணைகளைச் சொல்லவேணும். இப்படிக்கு உம்முடைய ஆப்தன் அம்பாள் திருவடி முத்துசாமி.

பி.கு : நாமெல்லாம் ஏழைகளாகவும் சோப்ளாங்கிளாகவும் இருப்பதற்காக நம்மைப் படைக்கவில்லை அம்பாள். அட முட்டாள்களே, குருடர்களே செவிட்டுப் பொணங்களே என்று அந்த மாதிரி இருப்பவர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்.
*

நன்றி : காலச்சுவடு, சென்ஷி
தி. ஜா ஓவியம் : ஆதிமூலம்

தொடர்புடைய சுட்டி: ‘நளபாகம்’ மஜீதுபாய்

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s