நாகூர் நினைவுகள் – பிரபு கங்காதரன்

‘ஒரு நீண்டதூரப் பயனத்தூடேயானக் கட்டுசோற்று வாசமுன் அக்குள்கள் காளி ..’ என்று முகநூலில் கலக்கும் தம்பி பிரபுவின் நினைவுகளை ரசித்துப் படிக்கிறேன். இதுவரை வந்த அவருடைய நாகூர் நினைவுகள் தொடரை இங்கே பகிர்கிறேன். – AB
*

prabu-fb2

நாகூர் நினைவுகள் – 1
என்னாங்னி சாப்டாச்சா?

மணியாகலையே! ஹாஜா போய்ட்டானா?

இது வழக்கமா மாப்பிளைத்தெருவில் எதாவது ஒர் வீட்டில் இரவு நேரங்களில் கேட்கும் ஒரு உரையாடல்.

இரவு எட்டு மணிக்கு அலாரம் வைத்ததுபோல் ஓங்கியப் பெருங்குரலெடுத்துப் பாடிக்கொண்டே கடந்து போவான் (இல்லை) போவார் ஹாஜா .

நாகூர் செட்டியார் பள்ளியில் என்னை நாலரை வயசில் கொண்டு போய் விட்டபோது, இவன் மொவரையே சரியில்லையே இவன் ஒழுங்கா வருவானா? என்று கேட்டாராம் ரஞ்சிதம் டீச்சர்.

அவர் கணிப்பு தப்பாமல் பெரிய மாமாவிடம் ஒரிரு நாள் அடியும் வாங்கிக்கொண்டு, ஐந்தாம் நாள் என்னை சீயாழில கொண்டு விடுங்கடா கொடுமைக்காரங்களா என்று அப்பன் வீடுவந்தேன்.

நாகூர் வாசத்தில் என்னைப் பள்ளிக்கூடம் அனுப்பவும், என் குரங்கு சேட்டைகளை ஒடுக்கவும், ஹாஜா, எதிர் வீட்டு அமீர்அலி, அப்புறம் புவாக் கிழவனும் என் ஆத்தா, சித்திகளுக்கு உதவியாகயிருந்தவர்கள்.

அமீர்அலி என் மாமன்களின் தோழன், மாமன்களின் அதே கண்டிப்பும் அன்பும் நிறைந்தவர், அடிகூடவாங்கியிருக்கிறேன்.

ஹாஜா குப்பை வண்டிக்காரர், காலையில் அமைதியுன் வடிவமாக அவரும் அவருடன் வரும் பெண்ணும் இயந்திரகதியில் குப்பையை வாரி வண்டியில் கொட்டிக்கொண்டு வண்டியில் நகர்ந்து போவதை ஒளிந்து கொண்டுப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் இரவில் ஹாஜாவின் உருவமே வேறு. தெரு முனையிலிருக்கும் சிங்கி கடை வரும்போதே அவரின் குரல் கேட்கத்தொடங்கிவிட ஆத்தாவின் மடிக்குள்ளோ சித்திகளின் மடிக்குள்ளோ ஓடி ஒளிந்துக்கொள்வேன், தெருக்கோடியிலிருந்த பூவா கிழவனின் வீடு கடந்து செல்லும் வரை வெளியில் வந்தேனில்லை.

பள்ளிக்கூடம் போறியா இல்ல ஹாஜா வண்டில தூக்கிப் போட்டுடவா என்றாள் எந்தப் பிள்ளைதான் போகாமலிருக்கும்?

அப்புறம் அந்தப் பூவாக் கிழவன். ஏதோ வெளிநாட்டிலிருந்தவன் போல கிழவன் பேன்ட்டும் சட்டையும் பரட்டைத்தலையும்,”ஷூ”வுமாய் நாள் கணக்காக குளிக்காத மேனினியுடன் அலைவதைப் பார்க்கும் போதே பயம். சிலநாட்களில் கூட்டுப்பாத்திஹா இல்லத்தில் கொடுத்த சட்டிச் சோறுடன் சந்தோஷமாய் போவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு நாள் இறந்துப் போனக்கிழவன் இரவுமுழுக்க முற்றத்து தூணுக்கறுகே நின்றுகொண்டு தூங்கவிடாமல் செய்தான்.

பள்ளிக்கூடம் போறியா இல்ல பூவா வூட்ல கொண்டு உட்றவா?

அப்புறமெப்படிய்யா அந்த சிறு பிள்ளை பள்ளிக்கூடம் போவான்.

என்ன எங்க ஊட்ல உடுங்கடான்னு கிளம்பி சீயாழி வந்தேன்.

அங்கேயும் விட்டார்களா கொலைகாரர்கள், எங்கள் தெருமுனையிலேயே சாராயம் விற்றுக்கொண்டிருந்த முனியன் தாத்தாவினால்தான் தினமும் பள்ளிக்கூடம் போனேன்.

பெரிய மீசையும், பெரிய கொட்டாப்புட்டி வயிரும், காலையிலிருந்து குடியுடன் வாழ்கையும், வியாபாரமும் நடத்திவந்த முனியன் தாத்தா வீட்டு வாசலில் நின்று அதட்டினால் போதும், புடிக்கிற ஓட்டம் பள்ளி வாசலில்தான் நிற்கும்.

ஆக என்னைப் படிக்க வைத்து நல்ல நிலைக்கு ஆளாக்கியப் பெற்றோர்களுக்கும், உற்றார் உறவினர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் நன்றி சொல்லும் முன்னர், ஹாஜா, புவாக்கிழவன், அமீர் அலி, மற்றும் முனியன் தாத்தாவிற்கு நன்றி சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

*
நாகூர் நினைவுகள் – 2
முன்பெல்லாம் நாலைந்து இல்ல பத்து வீடு தள்ளி ஒரு பங்கர பார்க்கலாம் நாகூர்ல, பங்கர்னா பதுங்கு குழி, அடையாளம் போட்ட ப்ளாஸ்டிக் குடங்கள் வரிசையா நிற்கும்.

நாகூர்ல தண்ணிபுடிக்கப்போயி காதல் கல்யாணம் செய்தவர்கள் ஏராளம்.

ஒரு வரலாற்று சிறப்புப்பெற்ற சிறுநகருக்கு இப்பொழுது வரை சரியான நீர் வசதி கிடையாது.

வெட்டாறு மட்டும் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமா தாழ்த்தப்பட்ட சாதிக்காரன மாதிரி ஓடி கடல்ல சேர்ந்துடுது. சின்னக்கடைத்தெரு, ரெட்டைக்காமாளத்தெருக் காரர்கள் குண்டிக் கழுவதான் அந்த நதியின் பயன்பாடு. அதும் பாத்து உக்காந்து அலம்பனும் வாலக்கடியன் மீன் சில நேரம் குண்டியில் குத்திட்டான்னா ஒரு மாசத்துக்கு குண்டி கழுவமுடியாது.

ஆத்திரமவசரத்துக்கு வெட்டாத்தில குளிச்சிட்டா ஒரு மாசத்துக்கு சோறு கொழம்புல உப்பு போடாம சாப்பிடலாம்.

அப்படியான காலத்தில் தண்ணி வண்டிக்காரர்களே அங்கே பணக்காரர்கள். பத்தாவதுப் பரிட்சையைத் தூக்கிப்போட்டுட்டு என் நண்பன் ரஜினி குடும்பத்தின் வருமையைப்போக்க தண்ணிவண்டி ஓட்டப்போனான். வருமானம்வரும் தொழிலாகையால்.

தண்ணிவண்டிக்காரர்கள் கோலோய்ச்சிய காலத்தில் தம்பையா பெரும் ஆகிருதி, பார்க்க நான் கடவுளில் வரும் லைலாவின் வளர்ப்புத் தந்தையின் பிரதி, நிறம் அடர்கறுப்பு. சாதுவானப்பிராணி, மரக்கைப்பிடியிட்ட டால்டா டின்களில் தண்ணீர் நிறப்பிக்கொண்டு ஓடுகையில் கை மற்றும் கால் சதைகளில் தவக்களை துள்ளும்.

முக்கால்வாசிக் குடும்பங்களின் கதைகள் தெரிந்த ஆள். பெண்களுக்கு ஆபத்தில்லாத ஆண்.

ஒருநாள் அவரின் மனைவிக்குப் பதிலாக வேறோர் உதவியாளர், மூனுவேளை சோறு மட்டுமே கூலியாம், எங்கோ வழிதப்பி வந்து தம்பையாவின் கூடடைந்த ஆள். தம்பைய்யா புள்ளைய மாதிரி பாத்துக்கிட்டாலும் எப்பவாச்சும் வாஞ்சூர் போய்வந்தா அடி உதையும் கொடுப்பார் உதவியாளருக்கு. சிலநேரம் மாடு, பொண்டாட்டி மேல உள்ள கோவத்தையும் அந்த உதவியாளரிடமும் காண்பிப்பார்.

பாத்தா அள்ளியணைத்துக்கொள்ளத்தூண்டும் குழந்தை முகம்கொண்ட அந்த உதவியாளரை தன் கோபங்களைத் தனிக்கும் ஓர் வடிகாலா தம்பைய்யா பயன்படுத்திக்கொண்டார் சிலகாலம்.

எத்தனை அடித்தாலும், திட்டினாலும் எதிர்பேக் காட்டாத சீடன்போலிருப்பார் அந்த உதவியாளர்.

தர்ஹா வாசலில் ஏராளமான பிச்சைக்காரர்கள் கிடந்தாளும் சில விணோத ஜீவன்களையும் பார்க்கலாம், நினைத்தாலே இனிக்கும் படத்தில் நடித்த ஒரு கதாநாயகி அங்கே பிச்சையெடுத்து வாழ்ந்து இறந்தார், அப்படி ஒரு பிச்சைக்காரனை தர்ஹா வாசலில் கண்டவர்களுக்கு நினைவிருக்கலாம், ஒவ்வொறுமுறை கடிகாரம் மணியடிக்கிறதுக்கு முன்னே ஒரு ஓங்கிய ஓலமெழுப்பும் பிச்சைக்காரன்.

திடீர்னு ஒரு நாள் காலையில வண்டியப்பூட்டின தம்பைய்யா உதவியாளன தேடினார், ஆளக்காணும். கெட்டவார்த்தைகளை இறைத்துக்கொண்டே தன்னந்தனியராய் அன்று வேலையைத்துவக்கியவருக்கு பத்து மணிவாக்கில் ஒரு செய்தி,

“தம்பைய்யா, உன்கூடயிருந்தவன் CIDயாம்,
தர்ஹா வாசல்ல கத்திகிட்டிறுந்தானே அந்த பைத்தியம் அவன் வடநாட்டுத் தீவிரவாதியாம், அவனப்புடிக்க மாறுவேசத்தில வந்தவராம்.
தெரியாதா உனக்கு?”

ஒரிரூ வாரங்கள் வாந்தி பேதியிலும், இப்பொழுதுவரை பயத்திலும் தம்பைய்யா வண்டியிலப் பூட்டிய மாட்டைக்கூட அடிப்பதில்லையாம்.
*
நாகூர் நினைவுகள் – 3

நாகூரை லக்ஷ்மண ரேகை மாதிரி ஒரு கோடு கிழித்தால் பிரதான சாலைக்கு இடப்புறம் இசுலாமிய கலை, இலக்கிய, ஆன்மீக, மற்றும் அதைச்சார்ந்த வாழ்வியல் இத்தியாதிகளும், வலப்புறம் இரண்டும் கலந்ததோர் கலவையான வாழ்வியல் சூழலையும் காணலாம்.

மக்கள் தினமும் புழங்கும் பெருமாள் கோவில் குளம் சுற்றிய வாழ்வியலில் நாகூர் எஜமானானையும் கைவிட்டவரில்லை, பிரசன்ன வெங்கடேசப் பெருமாளையும் கைவிட்டாரில்லை.

தன்னுள்ளாடைகளை நாங்கள் ஒன்பதாம் வகுப்பில் படிக்கையில் மறைத்து அலசிய தோழியின் வெட்கத்தில் , பெருமாள் கோவில் குளத்தில்தான் நான் பூப்பெய்தியிருக்க வேண்டும்.

பிள்ளையார் பால்குடிப்பதற்கு முன்பே, ஒரு ஐயங்கார் பாட்டியிடம் வாழைப்பழம் வாங்கிதின்ற ஒரு பெருமாள் நாகூரில் உண்டு.

நான் விவரம் தெளிந்தக் காலத்தில் நரை, திரை கூடிய மூப்புடன் தள்ளாமையிலும் தினமும் பெருமாளை வந்து சேவித்து போவார் வாழைப்பழப் பாட்டி. ஆனால் அவர் பெருமாளுக்கு வாழைப்பழம் ஊட்டிப் பார்தேனில்லை.

பார்ப்பதற்கு மாப்பிள்ளைத்தெரு அவ்வாவை நினைவுறுத்தும் தோற்றம் அவருக்கு,

ஐந்து வருடமாக பிள்ளைப் பேறின்றி தவித்த என் பெற்றோருக்குப் பிறந்த என்னை அள்ளியெடுத்து உச்சிமுகர்ந்தவர்களில் அவ்வாவும் ஒருவர். அவ்வா செட்டியார்பள்ளி வாத்தியார் ஒருவரின் தாயார்.

அவருடைய நேரடிப் பேத்தியான தேவியக்காவும் நானும் விளையாட்டுத் தோழமைகளானாலும் என்னை மடியில் போட்டு வளர்த்திய மடி பார்க்காத பாதி பிராமணச்சி அவ்வா.

அவ்வா சொன்ன இராமாயணக்கதைகளில் நானெழுப்பிய கேள்விகளில் இந்தப் பயல வக்கீலுக்கு படிச்க வைங்கன்னு சொல்வாராம்.

நிற்க ..

வாழைப்பழப் பாட்டியை அந்த சுற்று வட்டாரத்தில் பெருமாளுடைய தாயாகவே கொண்டாடினார்கள். தள்ளாடிக்கொண்டே பாட்டி பெருமாளையும், புதியதாய் முளைத்த சக்கரத்தாழ்வாரையும் சேவித்து போவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். பாட்டி மறந்தும் அங்கே வேர் பரப்பி நின்ற மேல்மருவத்தூர் சக்தி சபா பக்கம் கண்ணெடுத்தும் பார்த்ததில்லை என் அறிவில்.

பாட்டி எல்லாரிடத்தும் மடி பார்க்காதுப் பழகக்கூடிய நேசர். நண்பணின் அக்காள் ஒருத்தி என்னை அணைத்துக்கோண்டு போய் பாட்டியிடம் ஷேமம் விசாரித்த்து திருமண் பூசவைத்தது அழைத்து வருவார், பாட்டியும் என் கறுத்த நிறமுமம் அருவறுப்பான முகமும் பாராமல் திருமண் வைத்து ஆசிர்வதிக்கும்.ஒரு வேளை அணைத்திருப்பது ஐயங்கார் பெண்ணென்பதாலா? தெரியாது.

ஓம் சக்தி பீடத்தில் சில நேரங்களில் கை நிறைய சர்க்கரை சாதம் தருவார்கள். காணாததைக் கண்டு, உண்ண ஓடும் ஆள்களில் நானுமொருவன். அத்தனை சுவை. ஆனால் அவர்கள் செய்யும் பூசைதொடங்கி அத்தனை அலப்பறைகளும் எனக்கு அருவருப்பூட்டக்கூடியவை. அதனால்தான் வாழைப்பழப்பாட்டிக்கும் பிடிக்கவில்லை போலிருக்கிறது.

பெருமாளுக்கே வாழைப்பழம் ஊட்டும் வாழைப்பழப் பாட்டிக்கு தம்ரூட் பிடிக்குமா சாப்பிட்டிருப்ரா என்று ஒரு நாள் தாத்தாவிடம் கேட்டேன், விசிறி மட்டை பிய்ந்து போகுமளவு அடி.
*
நன்றி : பிரபு கங்காதரன் (Prabu Gangatharan)

13 பின்னூட்டங்கள்

  1. S.Kumar said,

    24/07/2018 இல் 09:53

    வாழ்த்துகள் தல…
    pakirvukku nanri.

  2. 24/07/2018 இல் 10:29

    வாழ்த்துகள் பிரபு!
    ரசிக்கும்படியான நினைவுகள்!

    பிடித்தமானவற்றை கொண்டாடும் கொண்டாட்ட மனம் படைத்த ஆபிதீன் அண்ணனுக்கும் என் நன்றி.

  3. தாஜ் said,

    24/07/2018 இல் 11:48

    ரசித்தேன்… ரசித்தேன்.

    • பிரபு said,

      24/07/2018 இல் 15:22

      தாஜ் அண்ணே, மிகுந்த நன்றி ஊர் வந்தா நிச்சயம் உங்களை சந்திக்கவேண்டும்.

  4. பிரபு said,

    24/07/2018 இல் 15:21

    மிகுந்த நன்றியும் அன்பும் அண்ணே. எனக்குக் கிடைத்த ஒரு பெரிய ஆசி இது.

    • 24/07/2018 இல் 18:30

      நிறைய எழுதுங்கள் பிரபு. வாழ்த்துகள். நெருடாவுக்கும் குமாருக்கும் என் ஸலாத்தைச் சொல்லுங்கள். நன்றி.

      • பிரபு said,

        28/07/2018 இல் 12:17

        நன்றி அண்ணே. 🙏

  5. ஹேமலதா said,

    26/07/2018 இல் 14:39

    எளிமையாக, இயல்பாக எழுதி இருக்கிறீர்கள். வாழ்த்துகள். தன்னை நல்ல நிலைக்கு ஆளாக்கிய பூவா கிழவனையும் குறிப்பிட்டதில் மனதளவில் உயர்ந்து நிற்கிறீர்கள்.

  6. 27/07/2018 இல் 08:51

    நாகூர் நினைவுகள் – 4
    Prabu Gangatharan

    ஒவ்வொரு சிறு நகரத்திற்மோர் வாசனை, ஒவ்வொரு நகரின் கடைத்தெருவிலும் காஃபிக் கொட்டைகள் அரைபடும் வாசனையும், விதவிதமானப் பூக்களின் வாசனையும் பிரதானமாய் நிறைந்திறுக்கும்,

    ஆனால் நாகூரின் கொத்தவாள் சாவடி முக்கூட்டு டீக்கடையின் வடை வாசனையைக் கடந்து உள் நுழைந்தால், நடு மருந்துக்கடை வாசனை வீசும், பின்னர் கற்பகம் துணிக்கடை வாசனை, இடையிடையே நன்னாரி சர்பத் வாசனை, காதுக்குக் குளிர்ச்சியாய் எங்கெங்கும் நீக்கமர ஹனிபா ஒலித்துக்கொண்டிருப்பார்.

    வண்ண வண்ண தொப்பிக் கடைகளிலிருந்து எழும் தொப்பிகளின் வாசனையை இந்தப் புவியில் வேறெங்கும் காணயிலாத அறிவிலி நான்.

    மூன்றரை வயதுக்காரனுக்கான அழகிய தொப்பியும், சின்னஞ் சிறு கைலியும் எங்கே தயாராகிறதென்று தெரியாத காலம் அது எனக்கு,

    ஐந்து வயதான நிஜாமும்,தௌபிக்கும் நேர்த்தியாய் கைலியும், அழகியத் தொப்பியுமணிந்து வடிவாய் கைகளில் குரானும் ஏந்தி காலையில் மதறசா போகும் அழகில் மயங்கி என்னாங்கனி காலையிலேயே “டூசனா” நானும் வரவாயென்றால், அதெல்லாம் உனக்குப் புரியாதுங்கனியென்பான்கள்.

    நிஜாம் பக்கத்து வீட்டு செல்லமுத்து அத்தையின் மூத்த பயல்.எனக்கு பிரபு எனப் பெயரிட்டது செல்லமுத்து அத்தை.
    ஒரு சின்னஞ் சிறிய கறிக்கின்னம் வாங்கி, அதில் அழகாய் “பிரபு “எனப் பெயர் பொறித்து தந்தவள். திட்டையில் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை அந்த சின்னஞ்சிறு தட்டில்தான் நாவிதர் வகுப்புக்கார அம்மா, என் பசிப்பினிப் போக்கிய முரளியம்மா சமைத்த சத்துணவு தின்று அறிவை வளர்தேன்.

    சுன்னத் கல்யாணத்திற்கு, நிஹ்ஹாவிற்கு, இன்னும் பெருஞ்சிறும் விஷேசங்களுக்குத் தயாராகி விற்பனைக்குக் காத்திருக்கும் தொப்பிகளைப் பார்க்கையில், துலுக்கனாய் பிறக்கமால் போனோமேயென்று மனது ஏங்கும். கொள்ளையழகுத் தொப்பிகள்.

    தொப்பி தைப்பவர்கள் கோலோய்ச்சிய காலமொன்றிருந்திருக்க வேண்டும் நாகூரில்,

    இல்லையென்றால் ஒன்பதாம் வகுப்பில் நான்கு வருடம் தோல்வியடைந்துப் படித்த நண்பனின் அப்பா, அவருக்கு ஆசிரியையாக வந்த பெண்ணைக் காதலித்திருப்பாரா?

    சொந்தத் தொழிலிருக்கு “வா ” உனக்கு மூனு வேளை சோறு நான் போடுவேன்னு கூட்டி வந்து தாலிகட்டியிருப்பாரா?

    நண்பனின் தாயானாலும் எங்களுக்கு இப்பவும் அவர் டீச்சர்தான்.

    கல்யாணம் முடிந்த கையோடு வீட்டோடு தையற்தொழில், சமையல், குழந்தைகள் பராமரிப்பு, என்று கோலோய்ச்சிய ஆள் தொப்பி மாமா.

    தெருவில் எந்தக் குழந்தைப் பிறந்தாலும் அது தொப்பிமாமா தூக்கி கொஞ்சப் பிறந்தது, தாயே தேவையின்றி அவரிடம் கிடக்கும்,

    குழந்தைகளின் மொழி அவருக்கு கைவரப் பெற்றிருந்தது. கிறுக்கு மாதிரி உளருகிறாரென்று நாங்கள் சிரித்துக்கிடப்போம்,
    ஏதுமறியாத ஒரு வயதுக்குழந்தையும் அந்தக் கிறுக்குமொழி கேட்டுக்கொண்டு சிரித்துக்கொண்டே சாப்பிடும்,

    அவரை நெற்றியில் திருமண்ணோடு சில நாள் பார்க்கலாம், தலையில் தொப்பியும் கையில் பூந்தியுமாய் பெரிய எஜமானரின் பெரிய வாசலில் பாத்திஹா ஓதிக்கொண்டிருப்பார் சில வியாழக்கிழமை இரவுகளில்,

    உலகின் மிகச் சிறந்த பூந்தி விற்பன்னர்கள் இன்றளவும் நாகூரில்தான் வாழ்கிறார்கள்.

    நரை மூத்த தொப்பி மாமனை, அரும்பு மீசைவளர்ந்த இளைய பிள்ளை, என்ன மயிர புடுங்கின நீ எங்களுக்கு,
    எங்கம்மாள ஏமாத்தி கட்டினதத் தவிரயென்று கேட்ட ஆறு மாதத்தில் செத்தே போனாராம்,

    அமிர்தாவை தூக்கிட்டுப்போய் தொப்பிமாமாவிடம் கொடுத்திருந்தால், நீ வேணாம் போடா நான் தாத்தாட்டயேயிருக்கேன்னு சொல்லியிருப்பா ….

  7. 01/08/2018 இல் 11:03

    நாகூர் நினைவுகள் – 5
    Prabu Gangatharan
    *

    மிக அழகிய துர்கையின் சிலையையுடைய சிவன் கோவில்களுள் நாகூர் நாகநாதர் ஆலயமும் ஒன்று.

    நாகநாதர் கோவில் தேர்முட்டியினிலறுகிருக்கும் சிறு பிள்ளையார்கோவிலுக்கு இது வரை போனதில்லை. நாகநாதருக்கு நேரெதிர் பிள்ளையார் சந்நிதி.

    பெருமாளுக்கு நேரெதிரில் அஞ்சனையின் மைந்தன் சந்நிதியிருப்பது போல் பிள்ளையாரையும் உட்கார்த்தி வைத்திருப்பார்கள் போல.

    ஆகம விதிகளை கடவுளர்தான் பின்பற்ற வேண்டும், அதை உண்டாக்கிய மனிதர்களில்லை.

    நாகநாதரின் ஆலயத்தில் துர்கைக்குப் பிறகு எனைக் கவர்ந்தது, கோவில் உள்நுழைந்ததும் இடது பக்க மண்டபத்தில் வரையப் பட்டிருக்கும் மார்க்கண்டேயப் புராண ஓவியங்கள்.

    எந்தக்காலத்தில் வரையப்பட்டவையோ தெரியாது அதன் வண்ணங்கள் இன்றளவும் என் கண்களிலிருந்து அகலவில்லை.

    அந்த ஓவியத்தையும் செட்டியார்த்தாத்தா பேசுவதையும் கேட்டுக்கொண்டேதான் என் எட்டாம் வகுப்பு கோடை விடுமுறை முழுவதும் கழிந்தது.

    செட்டியார் தாத்தாவின் வேட்டியை நெருப்பிட்டால் எரியாது. அத்தனை கனத்த அழுக்கடர்ந்த வேட்டி. கோடிஸ்வரர். சட்டை போட்டுப் பார்த்ததில்லை. பிரகாரத்தை பேச்சினிடையே ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு பத்து முறையாவது “சிவாயநம ” என்று முனுமுனுத்தபடி வலம் போவார். தவறியும் கொடிமரம் தாண்டி உள்ளே போகமாட்டார். காரணம் கேட்டால், தோடுடைய செவியன் பாடுடா சீயாழியான் என்று மடைமாற்றிப் போவார்.

    கோவிலிலிருந்து வெளிவந்து வலப்புற சந்தில் திரும்பினால் பாசிப்பிடித்து அழுக்கேறிய சிவன் கோவில் குளம், பெருமாள் கோவில் குளம்போல் பிரசித்தியில்லை, யாராவது ஒருவன் இறங்கிக் குளித்தால் தன்னிருப்பை உணரும் நிலையில்தான் அந்தப் பெரியக்குளத்தின் நிலையிருந்தது.

    சுற்றிலும் வீடுகள். கூட்டுப்பாத்திஹா இல்லத்தின் பின்புறம் அந்த வீதிதான்.
    விறகுகளடுக்கிய கூட்டுப்பாத்திஹா இல்லத்தின் பின்பிறத்தில் பக்கீர்கள், ஏழைகளுக்குப் போக சமையற்காரர்களுக்கென்று எடுத்து வைத்திரும் நெய்சோறும், கத்திரிக்காயிட்ட கறியானமும் சட்டியில் எப்பொழுதாவது கிடைக்கும். உலகின் சுவையான உணவுகளில் அதற்கும் ஒரு முதன்மையான இடமுன்டு.

    செட்டியார் தாத்தாவின் பெரிய பழைய மாடிவீடும் அந்த வீதியில்தான். இடையில் பிரதானச் சாலையை இணைக்கும் ஓர் “பீ”
    சந்து, இப்பொழுதும் அது “பீ ” சந்துதானா தெரியவில்லை.

    வழமையான ஒரு மாலையில் செட்டியார்த் தாத்தா கதைகளைத் தொடங்கினார், சிங்கமாக் காளிக் கோவில் வழியிலிருக்கும் ஒருப் பாழடைந்த சிவன் கோவிலின் உழவாரப் பணி குறித்து.

    பேருந்துகளைக் காட்டிலும் பன்றிக்கூட்டம் அதிகம் உலவும் நாகூர் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து வலப்புறம் திரும்பி அடுத்த வலம் திரும்பி நடந்தால், வலப்புறம் அஞ்சலகம், அதனெதிரே ஆண்டவர் டாக்கீஸ்.
    அஞ்சலகத்தையொட்டி சிவந்த சிம்னியுடைய அரிசி மில். சிம்னியின் உச்சியில் கம்பியிலான திரிசூலம் துருத்திக்கொண்டிருக்கும், இடிதாங்கிதான்.

    நேராய் நடந்தால் இடப்புறம் மாப்பிள்ளைத் தெரு வலப்புறம் செட்டியார் பள்ளி செல்லும் நரகத்தின் சாலை எனக்கு.

    எங்கும் திரியாது ரஞ்சிதம் டீச்சர் வீடு கடந்து இடப்புறம் திரும்பி நேரே நடந்தால் ஒரு சின்னஞ் சிறு சேரி, அதைத்தாண்டீ ஈச்சந்தோப்பு, வண்ணாங்குளம்.

    வண்ணாணாங்குளம் ஒரு சோலையினிடையேயான ஊற்றுபோல் அத்தனை எழில் கொஞ்சும்.

    வண்ணாங்குளத்திற்கும், சிங்கமாக்காளிக் கோவிலுக்குமிடையேதான் அந்தப் பாழடைந்த சிவன் கோவில்.

    கடக்கும் போதெல்லாம் எல்லாவரையும் அந்தக் கோவில் பற்றிக் கேட்டு ஒரு உருப்படியான பதிலும் கிடைத்தேகினேனில்லை.

    செட்டியார் தாத்தாவின் மகன் அங்கே போய் உழவாரப்பணி செய்ய ஆசையுள்ளதாகவும் நாமும் போகலாமென்றும் சொன்னால், நானும் வருகிறேனென்று தொடைதட்டியெழுந்து வாக்களித்தேன்.

    குறித்த நாளில் அங்கே போகவியலாத பணிச்சுமை அவர் மகனுக்கு, நானும் விடுமுறை கழிந்து ஊர்வந்து மறந்துபோனேன்.

    அடுத்த விடுமுறையில் விசாரித்தப் பொழுது, செட்டியார் தாத்தாவின் மகன் மட்டும் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை தனியனாய் போய் திருமறைக்காட்டில் ஆளுடையாப் பிள்ளை கோவில் கதவு திறக்கப் பாடிய பதிகங்களைப் பாடியபடியே உழவாரப்பணிகளை செய்தாராம் . செட்டியார் தாத்தா அன்று மாலை மிகக் குதூகலமாய் பகிர்ந்துகொண்டாராம்.

    ஓரிரு வாரங்கள் கழித்து “பீ “சந்து வந்துவழி பிரதான சாலையை ஒரு அதிகாலையில் கடக்க முயன்ற செட்டியார் தாத்தாவின் மகன் ஒரு டேங்கர் லாரியில் அடிபட்டு இறந்து போனதாகவும், அதன் பிறகு செட்டியார் நாகநாதர் சந்நிதிக்குள் அடிக்கடிப் போய் வந்ததாகவும் சொன்னார்கள்.

    ஒரு வேளை நாகநாதனை செருப்பாலடிக்கப் போய் வந்திருப்பாரோ?


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s