மழைக்காலத்து ஈரம் – தாஜ்

தாஜ் எழுதிய இந்த பழைய கதையில் ஒரு சுவாரஸ்யம். அவரது பாட்டி அவ்வப்போது அவருக்கு சாம்பிராணி போடுகிறது! அப்போதிருந்தே தாஜுக்கு ஷைத்தான் கோளாறு உண்டு என்பதற்கு இந்த ஒரு சாட்சி போதாதா நூருல் அமீன்? நான் ‘குழந்தை’ எழுதிய வருடத்தில் இவர் இந்தக் கதையை செய்திருக்கிறார். என்னை அப்போது ‘தலைமுறைகள்’ நீல.பத்மனாபன் பாதித்திருந்தாரென்றால் இவருக்கு ‘சாயாவனம்’ கந்தசாமி. எழுத்தாளர்களைக் கெடுக்கும் எழுத்தாளர்கள் ஒழிக! அப்புறம்… ‘இளமையா, நல்லா போட்டோவா போடுய்யா’ என்று தாஜ் சொன்னதால் முந்தைய தாஜின் பதிவில் சூர்யாவைப் போட்டேன். அதுவும் அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. ‘மரியாதை வர்ற மாதிரி, பெரிய தாடிலாம் வச்ச போட்டோவை போடக்கூடாதா?’ என்று கோபித்துக்கொண்டார். பாலகுமாரனைப் போடலாமா?! வேண்டாம், ‘ரியாத் வீரன்’ஐ இணைத்து விடலாம், அவரது பாட்டியோடு. ஓகே?

தாஜ் எழுதியதில் எனக்கு பிடித்த கதை இது. பேசுபொருள் அப்படி. மழைக்காலத்து ஈரம் அல்ல; அமிலம்…

ஆபிதீன்

இனி தாஜ் :

முன்குறிப்பு: 1

1981-ம் ஆண்டில் எழுதப்பட்ட கதை இது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்தக் கதையை நான் சமீபத்தில் படிக்க நேர்ந்தபோது, அதன் உள்ளடக்கம் என் பாட்டியைப் பற்றி பேச, நெகிழ்ந்து போனேன். தவிர, இயற்கையை நேசிப்பதிலும்,  மூட நம்பிக்கைகளை அசட்டை செய்வதிலும் அன்றைக்கும் கூட தெளிவாக இருந்திருக்கிறேன் என்பதை அறிய, பிடித்துப் போனது என் கதை எனக்கு!

80-களில் இலக்கியக் கதைகளின் மகத்துவமாக, யதார்த்தம் சார்ந்த கதைகளே பேசப்பட்டது. அன்றைக்கு, அப்படி எழுதுவதில் சிறந்த மதிப்பீட்டுகளுடன் வலம் வந்த ‘சாயாவனம்’ கந்தசாமியை எனக்கு ரொம்பவும் பிடிக்கும். எங்க பக்கத்து ஊர் வேறு! காவேரிப்பூம்பட்டிணம். இன்றைக்கு அவர் எழுதுவது இல்லை. என்றாலும் போற்றத் தகுந்த கலைஞர்.

கந்தசாமி அவர்களின் சிறுகதைகளில் ஒன்றான ‘தக்கையின் மீது நான்கு கண்கள்’ விசேசமானது. ஓர் கிழவனும் ஓர் சிறுவனும் வாய்க்கால் கரையோரம் அமர்ந்து, தூண்டில் போடும் காட்சி மட்டும், சாதாரண வர்ணனைகளில் தொடங்கி அப்படியே நீண்டு முடியும்! எனக்கும் ரொம்பப் பிடித்த கதை. அந்தக் கதையின் பாதிப்பை, இந்தக் கதையின் ஓர் காட்சியில் நீங்கள் காணமுடியும்.

சுற்றி வளைக்காமல் சொல்லணும் என்றால், படைப்பு சார்ந்து ‘சாயாவனம்’ கந்தசாமியாக மாற அன்றைக்கு ஆசை இருந்தது. இந்தக் கதையே கூட அப்படி சூடுபோட்டுக் கொண்டதுதான்.  அவரது கதைகள் யதார்த்த சாயல் கொண்டது என்றாலும் நுட்பம் கூடியதாக இருக்கும். அந்தக் கலை, எனக்கு அன்றைக்குப் படியவில்லை.. 

முன் குறிப்பு: 2

இயற்கையை நேசித்த/நேசிக்கும் நான்தான், இன்றைக்கு அதன் கூறுகளை ஆங்காங்கே அழித்து , ‘மனை’ப் போட்டு விற்பனை செய்யப் பரபரக்கும் பெரும் கூட்டத்தோடு – தொழில் ரீதியாய், ரியல் எஸ்ட்டேட்காரன் என்கிற கோதாவில் – உறவுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இதுவோர் ஓர் நகைமுரண்! உறுத்தல் உண்டு. வலிக்கவும் செய்கிறது. இரக்கமற்ற காலம், இப்படித்தான் எல்லோரையும் இடம் தெரியாது தள்ளிவிட்டுவிடும்!  

*     

மழைக்காலத்து ஈரம்

தாஜ்

காலை மணி பத்து. டிஃபன் சாப்பிட்டாகிவிட்டது. முற்றத்தில் சூரியனின் உக்ரம் விழுந்து, குட்டிச் சுவற்றைப் பற்றி மேலேறுகிறது. தாயாரின் திட்டு சின்னச் சின்ன வார்த்தைகளில் முனகல்களாக கிளம்பி, வெடிக்கத் துவங்குகிறது. கொல்லைப்புறக் கதவை திறக்கிறேன், தலைகொள்ளா பச்சையடர்ந்த மரங்கள் வளைந்து கிடக்கின்றன. நல்ல பருவம் கொண்ட அம் மரத்தின் நாளைய கனிகள், அதன் கிளைகளில் இன்றைய காய்களாக முத்து முத்தெனத் திரண்டு, கொத்துகொத்தாகத் தெரிகிறது. கோழியைத் சேவல் திரும்பத் திரும்ப துரத்துகிறது. பக்கத்து வீட்டில், தாய்க்கும், அவளது மூத்த மகளுக்குமான வழக்கமான வாய்ச் சண்டை , நேரம் தப்பாமல் இன்றைக்கும் தடித்து உரக்க தெளிவாக கேட்கிறது. யார், யார்யாரோடு படுத்தார்கள் என்பது அந்தச் சண்டையில் இருவரும் சப்தமிட்டு விதர்னையில்லாமல் உடைத்துக் கொண்டிருக்கும் உச்சம் நிகழ்கிறது. தினம் தினம் கேட்டு சளித்துப் போன சங்கதி! ஆனால், பொழுதின் மற்ற நேரங்களில், அந்த தாயும் மகளும் கொள்ளும் அன்னோன்னியம் காண்போரை வியக்கச் செய்யும்!

என் நடை அவசரம் கொள்கிறது. எங்களது நீளம் கூடிய கொல்லையில், இரு புறமும் வரிசைகட்டி வளர்க்கிற தென்னைக் கன்றுகளின் நீட்டோலைகள் முகத்தில் நெடுக தட்டுப்பட, அவற்றை விலக்கியவனக நடக்கிறேன். ஒரு கன்னிவாய்க்கால் சலசலக்கும் நீரோடு கொல்லைக்கு வடபுற எல்லையாக ஓடுகிறது. அதனோர வேலி அருகில் நின்று, நீரில் படைபடையாக ஓடித் திரியும் மீன் குஞ்சுகளைப் பார்க்கிறேன். அப்படியே அள்ளி முத்தமிட நினைத்து, சிரிக்கிறேன்.

வேலியைத் திறந்துக்கொண்டு, கன்னியைத் தாண்ட. கூடவே ‘இட்லி சட்னி’ ஏப்பம். பாதமெல்லாம் சகதி. மேட்டில் ஏறுகிறேன். ரொம்பதூரம் பச்சையாகவே வயல்! காற்றுக்கு அது அசைந்துக் கொடுத்து ஆட்டம் கொள்வதும் எவ்வளவு அழகு! அதன் மையத்தில் நீளும் வரப்பில் நடக்கிறேன். காலில் அப்பிய சகதிகளை புல்தரையில் தேய்த்து துடைத்தப்படி, வரப்பின் போக்கில் சென்று, வலது புறமாகத் திரும்பி, மேடு பள்ளமெல்லாம் ஏறி இறங்கி, ஓரிரு பாம்புப் புற்றுகளையும் கடந்து, பனை மரங்கள் ஓங்கி நிற்கும் கிழக்கு பார்த்த மேட்டுப் பகுதி ஒன்றின் மீது ஏறி நிற்கிறேன்.

மேட்டுப் பகுதியின் இடதுபுறம் சற்றுப் பெரிய வாய்க்கால் ஒன்று ஓடுகிறது. கரைகளைத் தொட்டபடி, மையத்தில் சுழித்துக்கொண்டு தண்ணீர் மெதுவாக நகர்கிறது. வாய்க்கால் வளைந்துத் திரும்பும் வளைவின் கரையோரம், கோரைகளின் மீதமர்ந்து ஒரு கிழவனும் ஒரு பொடியனும் சிரத்தையாக தூண்டில் போட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவர்களது கவனம் தங்கள் தங்கள் தூண்டிலின் தக்கைகளின் மீது பதிந்திருக்கிறது. தக்கையின் மீது பதிந்திருக்கும் அவர்களது கவனமே, பகலில் அவர்கள் பசியாற ஏதுவாக இருக்கக் கூடும்!

அவர்களின் மீன்பிடி சிரத்தைக்கு பங்கம் வராது தூரத்தே நகர்ந்து, வாய்க்காலின் இன்னொரு திருப்ப முனைக்குப் போய், கைலியை மடித்து ஆணுறுப்போடு சேர்த்துப் பிடித்தபடிக்கு வாய்க்காலைக் கடந்து, எதிர்வரப்பில் மீண்டும் நடக்கிறேன். கால்களில் சுருக் சுருக்கென்ற வலி! நின்று, பாதத்தைத் தூக்கி விரலால் தடவிப்பார்க்கிறேன். தைத்த முள் தட்டுப்படுகிறது. அதை வெளியே நிமிட்டி எடுக்க இப்போதைக்கு அவகாசமில்லை. பாதங்களை ஒருமாதிரி குத்தலாக வைத்தபடி நடக்கிறேன். வழியில் கவிழ்ந்துக்கிடக்கின்றன இலந்தை மர முட்கிளைகள்! சட்டையிலும், தலையிலும் முட்கிளைகள் தைத்தப்படி இருக்க, உபாதைகளை சகித்தபடியும், விலக்கியபடியும் நடக்கிறேன்.    

நான் தேடிவந்த என் சமஸ்தானம் வந்துவிட்டது. கிளிகளும் பறவைகளும் கீதம்பாடி வரவேற்கிறது. சின்னச் சிட்டுகள் கிளைகளிலிருந்து கிறீச்சிட்டு மேலெழும்பி, என் வரவை வட்டமிட்டு ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டு கிளைகளில் அமர்கிறது. எத்தனையோ ஆண்டுகள் கொண்ட இலுப்பை மரங்கள் அங்கே இறுமாப்பாய் திட்டு திட்டாய், பார்வை மலைக்க நிற்கிறது. அதன் உடம்புகளில் ஏகப்பட்ட நெளி நெளியான திருகல்கள்! மரங்களைச் சுற்றி இழுப்பைப் பூக்கள் சிதறிக் கிடக்க, மனம் கொள்ளா மணம்! எண்ணற்ற மூலிகைச் செடிகொடிகள் பரந்து விரிந்து ஸ்தலம் பூராவையும் பசுமைப் படுத்தியிருக்கிறது. ஆனாலும், கண்ணுக்கெட்டிய தூரமெல்லாம் தெரியும் இலுப்பை அல்லாத பலவிதப் பெரிய மரங்களும் சேர்ந்து, மனிதர்களை இந்தப் பக்கம் வரவொட்டாதும் அஞ்ச வைக்கிறதென்பதும் நிஜம்.

ஊரின் வடகிழக்குக் கோடியிலிருந்த ஓர் ஆதிக் காட்டை, தோப்பாக சரிப்படுத்திய ஆதிக்க வம்சத்தின் பிரதிநிதி ஒருவன், அங்கே பங்களா ஒன்றையும் கட்டியெழுப்பி, எப்போதோ தனிமை வாசம் செய்த இடம் என்கிறார்கள். மனைவியல்லாத பெண்களுடன் ஆதிக்கம் சல்லாபம் புரிந்த இடம் இது என்பதும் காதுவழிச் செய்திகள்! அந்த பங்களா இருந்த இடத்தில் இப்போது அரித்த செங்கல் சுவர்கள்தான் பாக்கி! ஆதிக்கத்தின் அடாவடிகள் அத்தனைக்கும் நேரடிச் சாட்சியாக இது மட்டுமே மீதம்! இன்றைக்கு அங்கே உதவியென யாரேணும் குரல் கொடுத்தால் கூட, ஓடி வந்து உதவுவதற்கு அதன் சுற்றுவட்டத்தில் மனித வாடையே கிடையாது. இப்போது அங்கே வாழ்வதும், வளர்வதும், பாடுவதும், பறப்பதும், ஆடுவதும், ஓடுவதும், ஊர்வதும், உலாவுவதும் என்று எல்லாமே மனிதரில்லா சிருஷ்டிகள் மட்டுமே!

என்னுடைய கல்லூரி காலத்தின் விடுமுறை தினங்களில் கனமான புத்தகங்களுடன் இங்கேதான் வந்துவிடுவேன். எங்காவது ஒரு மரத்தின் மீது ஒய்யாரமாய் சாய்ந்துகொண்டு மணிக்கணக்கில் படிப்பேன். இயற்கை எனக்குப் பின்னணி வாசிக்கும். படித்தது அவ்வளவும் மண்டைக்குள் ஒட்டிக்கொள்ள, அப்படியே அயர்ந்து அதன் அடியில் சாய்ந்துவிடுவேன்.  தென்றல் தாலாட்ட, நேரம் போவதும் தெரியாது. விழித்தெழுந்த பின்னும், வீட்டுக்குப் போக மனம்வராது. ‘அங்கேயெல்லாம் போகக்கூடாது’ என்று திட்டித் திட்டி என் பாட்டி அலுத்தும் சலித்தும் போய்விட்டார்கள். இங்கே ‘பேய்’ இருக்கிறதாம்!

மாலைவேளைகளில் இறை ஆயத்துக்களை ஓதி, என்மீது ஊதுவார்கள். நினைத்துக் கொண்டால் சாம்பிராணி போடுவார்கள்! எனக்கு வேடிக்கையாக இருக்கும். என்றாலும், சிரிக்காமல்… வயதுகொண்ட அந்த அன்புப் பொக்கிஷத்தின் மத ரீதியான சம்பிரதாயங்களை மறுக்காமல், அப்படியே ஏற்றுகொள்வேன்.

சொல்ல விட்டுவிட்டேன். எனக்குக் கிடைத்த இன்னொரு இயற்கைச் செல்வம் என் பாட்டி. நான் படித்து முடித்துவிட்டு சம்பாதிக்காமல் ஊர் சுற்றுகிறேன் என்று என் தந்தை திட்டுவார்கள். தாயோ நான் இப்படி இருக்கும் சூழ்நிலைகளின் ஆற்றாமைப் பொறுக்க முடியாமல், ஆதங்கம் கொள்ளப் புலம்புவார்கள். சிலநேரம் நேரிடையாக திட்டவும் திட்டுவார்கள். ஆனால், என் பாட்டிக்கு அது குறித்தெல்லாம் கவலை இல்லை. பெற்றோர்களின் திட்டை பெருசுபடுத்தி நான் சாப்பிட மறுத்தால்தான் கவலை. நாழிகழித்து வீட்டுக்குத் திரும்பினால்தான் கவலை. நான் தலைச்சன்பிள்ளையாக இருப்பதிலும், அந்தத் தோப்புக்கு போய்வருவதிலும் பாட்டிக்கு சொல்லமுடியாத பெருங் கவலை. காத்துக் கருப்பு பேய்களுக்கெல்லாம் தலைச்சன் பிள்ளைகள் என்றால் கொண்டாட்டம் என்பது எனக்கு விளங்கவில்லை என்று கவலையோ கவலை.

நம்மோடு வலம்வருகிற, கூடவே உலாத்துகின்ற மனிதர்களுக்கு பயந்துதானே தினமும் அங்கே ஓடுகிறேன். மனிதர்களை விடவா பேய் கொடுமையாக இருந்துவிடப் போகிறது? அப்படி என்று ஒன்று இருந்தால்!

ஒரு முறை விளையாட்டாக என் பாட்டியிடம் சொன்னேன், ‘பேய் என்னை அடிப்பதாவது? நான் அதை அடிக்காமல் இருந்தால் போதாதா! எனக்கும்கூட பேயைப் பார்க்க வேண்டுமென்கிற ஆசை ரொம்ப நாளாக இருக்கிறது. அதற்காகதான் நான் தொடர்ந்து அங்கே போகிறேன். அதுதான் இன்னும் எதிர்பட மாட்டேன் என்கிறது!’ என்றேனே பார்க்கலாம் என் பாட்டிக்கு ஏகப்பட்ட கோபம். என்றைக்கும் அவர்களிடம் அப்படியோர் சீற்றத்தைப் பார்த்ததில்லை.

நான் ஆர்வமாக போய்வரும் அந்தத் தோப்பு, இன்றைக்கெனக்கு தனது வசீகரப் பக்கங்களைக் காட்டினாலும், காதில் விழும் அதன் பழைய வரலாறு அச்சப்படுத்தக் கூடியதாகத்தான் இருக்கிறது. அந்தத் தோப்பு பங்களாவில் வாசம்செய்த ஆதிக்கப் பிரதிநிதி, ஓடியாடி ஆண்டு அனுபவித்த அதே வாலிபப் பருவத்தில்தான் அவன் தற்கொலையும் செய்துக் கொண்டானாம்! தனது வைரமோதிரத்தில் ஜொலித்த வைரக்கல்லை பொடிசெய்து சாப்பிட்டுவிட்டானாம்! அவன் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை, அப்படி கொலை செய்யப்பட்டிருக்கலாம் என்ற பேச்சும் எழ, அதையொட்டிய வழக்கு விசாரணையின் ஒரு கட்டத்தில், போலீஸ் அதிகாரிகள் அந்தத் தோப்பில் புதைக்கப்பட்டிருந்த ஏகப்பட்ட பெண்களின் சடலங்களை தோண்டி எடுத்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். பெருத்துக் கிடக்கிற எல்லா மரங்களின் அடியிலும் கூட பெண்களின் சடலம் இன்னும் இருக்கலாம் என்கிற ஹேசியம் இன்றைக்கும் நிலவுகிறது. நான் பிறப்பதற்கு முன் நிகழ்ந்த இந்தச் சம்பவங்கள் இன்றைக்கும் சில மனிதர்களை அச்சப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதை கண்டிருக்கிறேன். 

நான் அங்கே போய்வருகிற போது, சகஜமாக மக்கள் யாரும் தென்படுவது இல்லை என்பது நிஜமென்றாலும், அது அத்தனை உண்மையில்லை. சில நேரம் அங்கே சீட்டு விளையாடும், சாராயம் விற்கும், பாலியல் சேட்டைகளுக்காக மாடுமேய்க்கும் பெண் பிள்ளைகளை அங்கே இட்டுவரும் மனிதர்கள் சிலரை சந்திக்க நேர்ந்ததும் உண்டு. இதனையெல்லாம் என் பாட்டி அறிந்திருக்கக் கூடும். என்னிடம் எதனையும் விவரிக்க விரும்பாமல் அங்கே ‘பேய் பிசாசு’ யென எனக்கு ஆச்சம் காட்டுகிறார்களோ என்னவோ. ஏனோ எனக்கு ‘பேய் பிசாசுகள்’ குறித்து பயமே எழுவதில்லை. வயசு கோளாறோ என்னவோ!  

என் பாட்டியின் கோபத்திற்கும் சீற்றத்திற்கும் வேப்பிலையடிக்க எனக்கா தெரியாது? பொய்யான சிணுங்கல்களோடு பிடிபடாத கோபமும் வெடிக்கும். ‘இனிமேல் நான் அங்கேயேதான் இரவும் பகலும் தங்கப்போகிறேன்’ என்கிற அறிவிப்பு தடாலென என்னிடம் கிளம்பும். என் பாட்டி பாவம். அப்படியே உடைந்துப் போய் , ‘வேண்டாம் பாவா’ என்ற கெஞ்சலாய் கெஞ்சுவார். எனக்காக கவலைப்படுவதைத் தவிர, இன்றைக்கு வேறேதும் தெரியாத என் பாட்டியை இனியும் சங்கடப்படுத்தக் கூடாது என்றும், முடிந்தால் சந்தோஷப் படுத்தவேண்டும் என்றும் நினைத்தேன். ஒண்ணு, ஏதாவது ஒரு வேலை தேடிக் கொள்ளவேண்டும், இரண்டு, அரணான அந்தத் தோப்புக்குப் போவதை நிறுத்த வேண்டும். இரண்டும் கஷ்டம்தான்.

பத்தாயிரம் பேர் கூடிப் பட்டத்தைக் கொடுத்துவிடுகிறார்கள்! ஒருவன் கூப்பிட்டு வேலைக் கொடுக்க மாட்டேன் என்கிறான். வேலை தேடிக் கொள்கிற ஒவ்வொருவனின் திரையையும் விலக்கிப் பார்த்தால்… ஊசிக் கண்ணில் ஒட்டகத்தை சமர்த்தாய் இழுத்திருப்பான்! எனக்கு அந்தக் கலை தெரியதே.

இப்படியொரு நெருக்கடியான நேரங்களில் மனம் இறுக ஆரம்பிக்கும் போதுதான்… அந்த தோப்பை நோக்கிய வனவாசத்தை அவ்வப்போது நிகழ்த்துகிறேன். அங்கே நான் மலர்வதும், திரும்பியதும் மனித வாடையில் நான் வீழ்வதும் வாடிக்கையாகிவிட்டது.

எனக்கு வேலை கிடைக்காதது என்னவோ வாஸ்தவம்தான். தினம் தினம் சாப்பிட்டுவிட்டு ஊர் சுற்றுகிறேன் என்பதும் வாஸ்தவம்தான். ‘சாப்பிடாமல் ஊர் சுற்ற முடியுமா என்ன?’ சரி, வீட்டில் முடங்கிக் கிடப்பதென்பதும் நடக்குமா? நான் என்ன வேலைக்குப் போகமாட்டேன் என்றா சொல்கிறேன். எவன் கொடுக்கிறேன் என்கிறான். இதற்காகப் போய் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்க முடியுமா? நல்ல வாழ்வு வாழ்வேன் என்ற பெரிய நம்பிக்கை என்னுள் வாழ்கின்ற போது இந்தச் சின்னச் சின்ன சமாச்சாரத்திற்கெல்லாம் சங்கடப்படவும் முடியுமா?

ரொம்பவும் நிதானமாகத்தான் இருந்தேன். இப்படியே வாரங்கள் மாதங்களாக, மாதங்கள் வருடங்களாக, என் தந்தையுடன் என் தாயும்… அப்புறம் என் பந்துக்கள் எல்லோருக்குமே எனக்கு வேலை கிடைக்கவில்லை என்பதில் பெரிய கவலையாகி….. தாங்கமுடியாத சப்தங்கள் நாலாத் திக்கிலிருந்தும் என்னை தாக்கியபோது, கோபத்தின் உச்சிக்கும் போயிருக்கிறேன். எத்தனையோ பொருட்கள் பறந்து, ஓடி, உருண்டு, விழுந்துடைந்திருக்கிறது.

அன்றைக்கு, என்னையொத்த எல்லோருக்கும் விடிவெள்ளியாகத் தெரிந்த சவூதி அரேபியாவுக்கு நானும் போய் சேர்ந்துவிட்ட பிறகு, என் வீட்டில், உறவினர்கள் வீட்டில் என்று எல்லோரின் முகத்திலும் ஏகப்பட்ட பிரகாசம்! அவர்களது கடித வரிகளில் அந்த வெளிச்சம் பிரகாசிக்கவும் செய்தது. என் பாட்டிக்கும் எனது இந்தப் பயணம் மகிழ்ச்சி தந்திருப்பதாக அறிய வந்தபோது, நான் சௌதி வந்ததில், கக்கூஸ் கழுவியதில் எனக்கும்கூட மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது.

ஆனால், அந்த என் சமஸ்தானத்தை, அதன் இனிமையான வசீகரங்களை, இங்கு என் மனம் நினைத்தேங்காத நாளேயில்லை! மழைக்காலத்து ஈரமாய் மனதில் அப்படியொரு சொத சொதப்பு. காயாத ஈரம்! அச்சுப் பிசகாமல் அந்த வசீகரங்கள் நிறம் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

ஒவ்வொரு நாளாய்… எழுநூற்று இருபது நாட்கள்! இரண்டு வருட கான்ட்ராக்ட் முடிந்த நாளில் இங்கே எனக்கு இடைக்கால விடுதலை கிடைக்க, தாய் மண்ணின் தகதகத்த விடியலை மீண்டும் தர்சித்தேன். என் பாட்டி, பெற்றோர் உற்றோரென எல்லோரையும் நமஸ்கரித்து, இன்னுமான சம்பரதாய முகமன்களை சம்மந்தப்பட்டவர்களைச் சந்தித்து முடித்துவிட்டு, மறுநாள் காலை என் வீட்டு நீளக் கொல்லை, கன்னி வாய்க்கால், வரப்புகளையும் தாண்டி, இலந்தை முற்களின் கீறல்களையும் சகித்துக் கொண்டு நடந்தேன்.

விருட்சங்கள் தளைத்து பசுமையோடு வாழும் என் சமஸ்தானத்து இனிமை காண, அன்றைக்குப் பூராவும் என்னை நான் அங்கே முழுகவிட நடந்தேன். அந்த எனது நடையை, நடை என்பதைவிட, சின்ன ஓட்டமாகத்தான் சொல்ல வேண்டும். முடிவில், கால்கள் ஓர் எல்லையில் நின்றது. சமஸ்தானத்தைக் காணோம்! தேட, தேடத் தேட கண்கள் விறிந்து பார்வை அலைந்ததுதான் மிச்சம்.

சூரியனின் கிரணங்கள் புக முடியாத என் சமஸ்தான மண், இன்று வெளிச்ச ஆக்ரமிப்பில்! மரங்கள் இறுமார்ந்திருந்த இடமெல்லாம் பள்ளம்! புரட்டப்பட்ட மண், புல் பூண்டுகள் அற்று தீய்ந்துக் காய்ந்து காற்றில் எழும்பி திரிந்துக் கொண்டிருந்தது! நிர்வாணமாக்கப்பட்டு கற்பிழந்த நிலையில் வெறிச்சோடிய நிலதைப் பார்க்க சகிக்கவில்லை! மனதில் இடம்கொள்ளா கேள்விகள்! ‘எங்கே என் சமஸ்தானம்? அரக்கர்கள் மாதிரி எழுந்து நின்ற மரங்களெல்லாம் ஏன் இப்படி சாய்க்கப்பட்டிருக்கிறது? ஏனாம் இப்படி துண்டாடப்பட்டிருக்கிறது? ஏன்? ஏன்? எங்கே என் ஆதி உலகம்?’
        
மாய வாசிப்பின் இசை நாண்களில் சிக்காமல் ஒலி செய்யும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு பறவைகளின் கூட்டம் எங்கே? சலசலப்புகளுக்கெல்லாம் எழுந்து வானில் கோலமிட்டமரும் அந்தச் சிட்டுகளின் கூட்டமெங்கே? அவைகளின் கிசுகிசுக்கும் ரீங்காரப் பண்னெங்கே? மனத்தைக் கட்டி இழுக்கும் காட்டுப் பூக்களின் வாசனையும், வண்ணத்திலொரு நிறம் காட்டியப் பூக்களும்தான் எங்கே? கோணல் மனம் கொண்ட எந்தவொரு மிருகமும் கூட இப்படியொரு அழிப்புக்கு உடன்படா!  இப் பாதகங்களுக்கெல்லாம் மனிதன்தான் துணிவான்! அவனின் கைகளுக்குத்தான் இது சாத்தியம். உயிர்களை இப்படி திருகிப் போட அவனுக்குத்தான் கூசாது! நிர்மூலமான என் சமஸ்தானத்திற்காகவும், அங்கே துண்டாடிக் கிடக்கும் மரங்களுக்காகவும் என் மனம் மௌன அஞ்சலி கொண்டது.

திரும்ப நினைத்தேன். அந்த மண்ணைவிட்டு அகல மனமில்லாமல் கால்கள் தயக்கம் காட்டியது. சிகரெட்டை பற்ற வைத்தப்படி, ஸ்தலத்தில் ஆங்காங்கே கோடாரி, வெட்டரிவாளோடு திரியும் மனிதர்களை வெறுப்புடன் பார்த்து நின்றேன்.

அழிப்பு ஆயுதத்தோடு ஒருவன் என்னிடம் வந்தான். என்ன? என்பதுபோல் நிமிர்ந்தேன். “விறகா ஸார் வேணும்… நல்ல இழுப்பன் விறகு ஸார்… டன் நூறு ரூபாய்தான். நல்லா காஞ்சுப் போச்சு ஸார். கபகபன்னு நின்னு நிதானமா எரியும் ஸார்! விலாசம் மட்டும் சொல்லுங்க, வீட்டிலேயே கொண்டு வந்து இறக்கிடுறோம்!” என்றான்.

இயற்கையை விறகாக்கி, எரிக்கத்தரும் பாவிகளில் ஒருவனை நேருக்கு நேர் சந்தித்ததிலான சூடோடு, தக தகவென்று நின்றேன்.

“என்ன ஸார் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டேங்கிறீங்க, ஓ…, நீங்க மனைப் பார்க்க வந்த ஆளா? அதுக்கு இன்னும் வேலையாகல. மூணுமாசமாவது பிடிக்கும்! சினிமா கொட்டகை கிட்ட இருக்கிறாரு பாருங்க… சம்பந்த முதலியாருன்னு, அவருதான் இங்கே மனை போடுறார். அவரைப் பாருங்க.” என்றான்.

மீண்டும் ஒருமுறை அவனை அடிமுதல் நுனிவரை எரித்துவிட்டுத் திரும்பினேன்.
   
(தமிழ்ப்பூக்கள் (மார்ச்-1981)

***

நன்றி: தவிர்க்க முடியாத திருத்தங்களும், தட்டச்சும் செய்த : தாஜ்

E-Mail : satajdeen@gmail.com

4 பின்னூட்டங்கள்

  1. 23/11/2010 இல் 20:12

    சாம்புறானிப் புகை போட்டதினால் தப்பிச்சிங்க இல்லாட்டி சந்திரமுகி மாதிரி யாராவது வந்து கொத்திக்கிட்டுப் போயிருப்பாள். கடைசியில் எங்களுக்கு ஒரு தாஜ் கிடைத்திருக்க மாட்டார்.

    நெஞ்சம் மறப்பதில்லை அது
    நினைவை இழப்பதில்லை

  2. 23/11/2010 இல் 20:41

    1981லேயே இந்த போடு போட்டுருக்கிங்களே தாஜ். உங்கள் எழுத்தின் வசீகரமும். இயற்க்கை நேசிக்கும் நெஞ்சும் என்னை ஈர்த்தது.

  3. 23/11/2010 இல் 23:36

    அன்புள்ள தாஜ்,

    ஆஹா, மிக அருமையான கதை. படித்து நெகிழ்ந்தேன். எனக்கு இம்மாதிரியான பத்துப் பனிரண்டு கதைகளை அனுப்பி வைத்தீர்களென்றால், நான் அவற்றை யுகபாரதி மூலம் ஒரு புத்தகமாக நிச்சயமாகக் கொண்டு வர முடியும். “பத்தாயிரம் பேர் கூடிப் பட்டத்தைக் கொடுத்துவிடுகிறார்கள்! ஒருவன் கூப்பிட்டு வேலைக் கொடுக்க மாட்டேன் என்கிறான்”. என்ன அழகான அங்கதம்!

    தாஜ், உங்கள் கதையைவிட உங்கள் பாட்டியின் முகம் ரொம்ப அழகு. பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டுமென்று தோன்றியது.
    அன்புடன்
    ரூமி

  4. மஜீத் said,

    24/11/2010 இல் 00:49

    அமர்க்களம்!
    கவிதை போல் நிதானித்து நகர்கிறது
    பொதிந்திருப்பது நிறையவே!
    ஏதோ ‘தாஜ்கவிதை’ படிப்பதுமாதிரி இருந்தது.
    மிச்சம் எதுவும் இருந்தாலும் சீக்கிரம் போடுங்க,
    தாங்க முடியல, ஆர்வம்.
    .


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s