மதராச பட்டினம் – ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப்

மதராச பட்டினம் – விமர்சனம்

ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப்

அழுக்கடையாத சென்னை; துர்நாற்றம் வீசாத கூவம்; சுதந்திரத்தைப்பற்றியோ அதற்கான போராட்டத்தைப்பற்றியோ அதிகம் அக்கறை கொள்ளாத தமிழன்; சர்வாதிகாரமும் அதிகார மிடுக்கும் நிறைந்த வெள்ளையர்கள்; இத்தனைக்கும் நடுவே ஒரு கறுப்பு மனிதனுக்கும் வெள்ளைக்கார அழகிக்குமிடையே தோன்றிய பசுமையான தூய காதல்.

அவ்வப்போது ‘டைட்டானிக்’கை நினைவூட்டினாலும் எதார்த்தத்துக்கும் பிரமாதத்துக்கும் சற்றும் பஞ்சமில்லை. சலவைத் தொழிலாளிகளின் சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு வெள்ளைக்காரக் கதாநாயகி சொல்கிறாள்: “நான் இங்கேயே நிரந்தரமாக தங்கிவிட்டால், உங்களுக்கு ஸ்கூல் கட்டித் தருவேன். நல்லப் படிப்பு கற்றுத் தருவேன். நல்ல ஆஸ்பத்திரிகள் உருவாக்குவேன்.”

இந்திய குழந்தைகளில் ஒரு சிறுமி குறுக்கிடுகிறாள்: “ எங்களிடமிருந்து பிடுங்கிய துணி துவைக்கும் இடத்தைத் திருப்பித் தருவீங்களா?”

பசிக்கும்போது பிழைப்புக்குமுன்னால் சுதந்திரம் ஒன்றும் பிரமாதமில்லை என்பதை மிக நுண்ணியமாக விளக்கிய விதம் பிரமாதம்.

படம், இரண்டாம் உலகப்போர் முடியும் தறுவாயில் துவங்குகிறது. (1945) சுமார் 65 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், ஓர் அற்புதமான சூழலில், மிகுந்த நெருக்கடிக்கு மத்தியில் பசுமையானதொரு காதல் கதை. காதலி ஒரு மாநில ஆளுநரின் செல்வப்புதல்வி; காதலனோ ஒரு சாதாரணச் சலவைத் தொழிலாளி. மொழி தெரியாது. நிறம்கூட ஒன்றுக்கொன்று வித்தியாசமானது. ஆனாலும் ‘இது சாத்தியம்தானா?’ என்று யாரும் ஐயமுற முடியாமல் அவ்வளவு அழகாகக் காதல் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

வழக்கமான மசாலாக்கள் இல்லாமல், தமிழ் ரசிகர்களின் பழக்கமான களத்தைவிட்டு முற்றிலும் விலகி, ஒரு பரிசுத்தமான காதல் கதை சொல்ல முடியும் என்ற துணிச்சலான முயற்சியை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். காதலிப்பவர்கள் கல்யாணம் செய்தே தீர வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை என்ற புதிய சிந்தனைக்கும், காதலர்கள் சிறந்த லட்சியவாதியாக உருவாக வேண்டும் என்ற அபாரமான படிப்பினைக்கும் ‘சபாஷ்’ போட்டே தீர வேண்டும்.

சுமார் 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த நிஜ சிங்காரச் சென்னையை இப்போது கண்முன்னே கொணர்ந்து நிறுத்தியிருக்கிறார்கள்  கலை இயக்குனரும் ஒளிப்பதிவாளரும். சென்னை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம், ரயில் பெட்டிகள், ரிப்பன் கட்டிடம், டிராம் வண்டி, ஆஸ்டின் கார், எண்ணெய்ப் பிசுக்கெடுத்த முகங்கள், இன்னும் எத்தனையோ… நல்ல முயற்சி. கடும் உழைப்பு.

சற்றும் அலுப்புத் தட்டாத திரைக்கதையமைப்பு. மணி ரத்னத்தையும் மிஞ்சும் நறுக் சுருக் வசனங்கள். “முப்பது கோடியில் தொலைத்துவிட்டு, நூத்திபத்து கோடியில் தேடறீங்க.”

குறையே இல்லையா?

ஏன் இல்லை? இத்தனை நவீன யுகத்தில், தகவல் தொடர்பின் புரட்சி சகாப்தத்தில், கதாநாயகி நீண்ட காலத்துக்குமுன்னரே காதலனைத் தேடியிருக்கலாம் என்ற நெருடல் எழாமலில்லை. ஒருவேளை கதைக்கு இன்றைய காலகட்டம்தான் பொருந்துகிறதோ என்னவோ!

இவ்வளவு இருந்தும் அரங்குகளில் ஏன் கூட்டமில்லை என்ற கேள்விக்கு, அரைகுறை உடை, ஆபாசங்கள், கிராஃபிக் சண்டைக்காட்சிகள் இடம் பெறாததே காரணமோ? இருக்கலாம்.

எனினும் இயக்குனர் விஜய்க்கும் கலைஞரின் கலைவாரிசு உதயநிதி ஸ்டாலினுக்கும் ஒரு பலத்த கைதட்டல். அதற்கு அவர்களுக்கு அருகதை இருக்கிறது.

*

நன்றி : ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப் | hatheeb@gmail.com

*

மேலும் பார்க்க : மதராச பட்டினம் – தயிர் விட்ட பழையதும் மாவடுவும்

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: