ஐயத்திற்கப்பால்… – ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப்

dear abedheen,

although actually this article was written 3 months ago, when the
subject was alive and hot, now only published (‘samanilai samuthaayam’ October 2009 ). our readers, i hope, will enjoy even now.

anbudan

 hatheeb

***

ஐயத்திற்கப்பால்…

ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப்

“தகவலறியும் சட்டத்தின்கீழ் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளும் தங்களது சொத்து விவரங்களை வெளியிட வேண்டும்” என்று மக்களவை நிலைக்குழு அறிக்கை வெளியிட்டதுமே அலறிப் புடைத்துக்கொண்டு எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருப்பது வேறு யாருமல்ல; இந்தியாவின் உச்ச நீதிமன்றம்தான். அத்தோடு நிற்காமல், நிலைக்குழுவின் முடிவை எதிர்த்து டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் தேசத்தின் உச்சநீதிமன்றமே வழக்குத் தொடுத்திருப்பது ஓர் உச்சப்பட்ச யுத்த சாகஸம். சமுதாயத்திலும் அரசியலிலும் படிந்து கிடக்கும் அழுக்குகளைச் சுத்திகரிக்கும் சாதனைகளை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்த உச்சநீதிமன்றம் இதுபோன்ற சர்ச்சைகளிலும் ஏன் தன்னை ஏடுபடுத்திக் கொள்கிறது என்பதற்கு விடை தெரியவில்லை. தவிர, நீதிப் பரிபாலன அமைப்பே முற்றிலுமாகச் செயலிழந்து விட்டாற்போல், ‘நீதிமன்றங்களின் நண்பர்’ என்ற முறையில் தங்களுக்கு உதவிட மூத்த அரசியல் சாசன நிபுணர் ஃபாலி எஸ். நாரிமனுக்கு ‘என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்! என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்!’ என அபயக்குரல் வேறு கொடுத்திருக்கிறது.

இத்தகைய அரிய,அதிசயிக்கத்தக்க நடைமுறைகளால் சமுதாயத்தின் ஒட்டுமொத்தக் கவனத்தையும் தேவையற்ற ஐயங்களையும் நாட்டின் உயரமைப்பான உச்ச நீதிமன்றமே கணிசமாக உற்பத்தி செய்திருக்கிறது என்று சொல்வது மிகையல்ல. தேசத்தின் தலைமை நீதியரசர் கே.ஜி.பாலகிருஷ்ணன் ஒருபடிமேலே போய், “நிலைக்குழுவின் ஆணைக்கு நீதிபதிகள் அடிபணிய வேண்டியதில்லை” என்று வேறு மத்திய அரசுக்கெதிராகப் புலன்களுக்குப் புலப்படாத யுத்தமொன்றைப் பிரகடனப்படுத்தியிருக்கிறார். தகவல் அறியும் சட்டத்தின்கீழ் எந்த ஓர் இந்திய குடிமகனும் எந்த ஒரு துறையிலிருந்தும் விவரங்கள் பெற முடியுமென்று சட்டம் இயற்றிய பின்னர் “ அந்தச் சட்டம் எனக்கு மட்டும் பொருந்தாது” என்று யார் கூறினாலும் சந்தேகவலையில் சிக்கிக்கொள்ளப் போவது உறுதி. அதிலும் தேசத்தின் ஆத்மாவான நீதிமன்றங்கள் இவ்விஷயத்தில் முரண்டு பிடிப்பது புருவங்களை உயர்த்த வைக்கிறது. நீதியரசர்கள்மீது ஐயம் கொள்ளலாகாது என்பது வேறு; சந்தேகத்துக்கு இடந்தராமல் அவர்கள் நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்பது வேறு. இரண்டையும் போட்டுக் குழப்பிக் கொள்ளவேண்டியதில்லை.

இதெல்லாம் ஆறு மாதங்களுக்குமுன் நிகழ்ந்த பழங்கதை என்றாலும், “லஞ்ச ஊழல் புரியும் நீதிபதிகள் தண்டனை பெறும் சட்டம் வரும்” என்று புதிய மத்திய சட்ட அமைச்சர் எதிர்த்தாக்குதல் தொடுத்தபிறகுதான் விஷயத்தின் ஆழமும் அகலமும் விழிகளை விரிய வைக்கின்றன.

நீதியரசர்கள் அனைவரும் மாசுபடாத ‘நுனிப்புல் பனித்துளி’ என்று போற்றிப் புகழ்ந்த காலம் ஒன்று இருந்தது.அதை மீண்டும் நினைவு கூர்வதோ நினைவு கூறும்படியான சம்பிதாயங்களை வலுக்கட்டாயமாகத் திணிப்பதோ கிராமத்திலுள்ள இரட்டைத் தம்ளர்முறையைப் பாதுகாப்பது போன்றது.  இந்தியாவில் இப்போது நடைமுறையிலுள்ள பெரும்பாலான சட்டங்கள், தங்களுக்குப் பிடிக்காத மக்கள்மீது பாய்வதற்காக வெள்ளையர்களால் தீட்டப்பட்டவை. நீதிபதிகளும் சுதந்திரத்துக்குமுன்பாக எப்படி இருந்தார்களோ, எவ்வாறு இயங்கினார்களோ ஏறத்தாழ அப்படித்தான் இப்போதும் செயலாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ‘விக்’ மட்டும் அணிவதில்லை என்பது மட்டுமே வித்தியாசம். ஊரைக் காலி செய்துவிட்டுப் போகும்போது வெள்ளைக்கார விரோதிகள் நம்மிடம் விட்டுச் சென்ற ஷைத்தானியப் பிரச்னைகள்-  ‘வெள்ளையன்’ என்கிற நிறவெறி, ‘ஆண்டான்’ என்கிற அதிகாரத் துவேஷம், ‘படித்தவன்’ என்கிற மமதை போன்ற தீமைகளுடன், நீதியரசர்களைச் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கும் வினோத வழிபாட்டுமுறையும் தனது சீதனமாக விட்டுச் சென்றுள்ளனர்.சொர்க்கத்திலிருந்து பொத்துக்கொண்டு குதித்த ‘தேவப்புத்திரர்கள்’ என்று நீதிபதிகளுக்கு பிரிட்டிஷார் குத்திய ராஜ முத்திரை இன்றுவரை இடிபாடுகளுக்கோ இடர்ப்பாடுகளுக்கோ இரையாகாமல் பொக்கிஷம்போல் போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. அது குறித்து ஆட்சேபணையோ எதிர்ப்போ ஏதுமில்லை என்றாலும் அவர்கள் வேறொரு கோளத்திலிருந்து வந்தவர்கள் என்பதைப்போல் நடந்துகொள்வதோ நடத்தப்படுவதோ இப்போதைக்கு ஏற்புடையதா என்ற கேள்வியில் ஓரளவுக்கு நியாயம் இல்லாமலில்லை. நீதிபதிகள் இந்தியச் சமுதாயத்திலிருந்தும், இந்தியச் சூழலிருந்தும் ‘தனித்தவர்கள்’ என்பதற்கு அடையாளமாக அவர்களது ஜாகைகள்கூட ஒரு தீவு போன்ற பகுதியில் அமைவது வழக்கம். தனது சமுதாயக் கடைநிலை ஊழியன் எத்தனை கொடுங்கோலனாக விளங்கினாலும் சரி; அவன்மீது இந்திய வமிசத்தின் சுட்டுவிரல்கூடப் பட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே அந்தக் காலத்தில் பல அநியாயச் சட்டங்கள் அரங்கேறின.

அதெல்லாம் தொலைந்துபோன கடந்த காலம்.
வெள்ளையர்களை வெறுத்து ஒதுக்கிவிட்டு, அவர்களது குணங்களையும் செயற்பாடுகளையும் தத்தெடுத்துக் கொள்வது அவலத்திலும் அவலம். நம்மவர்களுக்கு அலங்காரம் செய்து கொண்டிருந்தபோதே அவசரத்தின் அவசியம் உணர்ந்து ஒப்பனையைச் சரியாக முடிக்காமல் வெள்ளையர்கள் வெளியேறி விட்டனர். ஆண்டதற்கு அடையாளமாக இங்கேயே விட்டுச் சென்ற  அவர்களது ஒப்பனை இன்றைய  சூழலுக்கும், இன்றைய தேசத்துக்கும், இன்றைய சமுதாயத்துக்கும் முற்றிலும் வித்தியாசமானவை; வினோதமானவை; அக்காலத்திய பழக்க வழக்கங்களோ மனோபாவங்களோ செயற்பாடுகளோ இப்போது ஒப்பிடுகையில் நிச்சயம் முரண்படுகின்றன.அதற்கேற்ப எல்லாவற்றையுமே, நீதித்துறை உட்பட அனைத்தையுமே  மாற்றியமைக்க வேண்டியிருக்கிறது. மாற்றம் என்பதை எண்ணி அதிர்ச்சியடைய வேண்டியதில்லை. எந்தப் பொருளுக்கும் காலத்துக்குப் பொருந்துகிறாற்போல் ஒரு புதிய வார்ப்பு அளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு புதிய வடிவம் வழங்கவேண்டியுள்ளது. ஒரு புதிய பரிணாமத்துக்கு உட்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. அது காலத்தின் கட்டாயம். அதைக் கண்டு ஒளிவதோ மிரள்வதோ நீதிதேவதையுடைய கற்பின்மீது வெகுஜனங்களுக்கு ஐயத்தைத் தோற்றுவிக்கக்கூடும். நீதிப்பரிபாலன அமைப்பின் புனிதத்தின்பால் அது களங்கம் ஏற்படுத்திவிட்டால் அப்புறம் மொத்த தேசமும் நிர்க்கதியாகிப் போகும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

அரசாங்கத்துக்கும் நீதித்துறைக்குமிடையே திடீரென்று சலசலப்பு ஏற்பட்டுவிட்டாற்போல் தோன்றினாலும் ‘யார் பெரியவன்’ என்ற குழாயடிச் சண்டை 1984ஆம் ஆண்டே துவங்கிவிட்டது. என்றைக்கு அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம், “ இந்திரா காந்தியின் தேர்தல் செல்லாது. அவர் ஆறாண்டுகாலத்துக்கு மக்களவைக்குள் நுழைவதற்கே தகுதியற்றவர்” என்றதொரு விநோதமான தீர்ப்பை வழங்கிற்றோ அன்றையிலிருந்தே இரு வர்க்கத்தினரும் உச்சிமயிரைப் பிடித்துக்கொண்டு சண்டையிடுகின்ற மனோபாவத்தை தங்களுக்குள்ளே உருவாக்கி வளர்க்க ஆரம்பித்துவிட்டனர். இன்றைக்கு நீதிபதி பாலகிருஷ்ணன் பேசும் அதே உச்சஸ்தயில் அன்றைக்கு நீதியரசர் கிருஷ்ணய்யர்,  “ மேல்முறையீட்டு மனுதாரர் திருமதி இந்திரா காந்தி மக்களவை உறுப்பினர் என்பதைவிட ஓர் அரசாங்கத் தலைவர் என்பதாலேயே உச்சநீதிமன்றம் அதிகக் கவலைக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது ” என்றுரைத்தார். ‘அவர் பிரதமராக இல்லாவிடில் மக்களவை உறுப்பினர் பதவியிலிருந்து தூக்கியெறியப்படவேண்டிவரே!’ என்பதுபோல் இருந்தது அவரது கருத்து. அந்த வழக்கை உச்சநீதிமன்றம் கையாண்டவிதம், மூத்த வழக்கறிஞர்களும் தீவிர காங்கிரஸ்காரர்களுமான சித்தார்த்த சங்கர் ரே, ஏ.ஆர்.ஆந்துலே, சி.சுப்பிரமணியன், மோகன் குமாரமங்கலம்  போன்றவர்களின் வயிற்றில் புளியைக் கரைத்திருக்க வேண்டும். அதனாலேயே, இந்திராவுக்குப் பதிலாக வேறொரு பிரதமரைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வதற்காக அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தால் ‘கருணை’யுடன் வழங்கப்பட்ட வெறும் 20 நாட்கள் தடையுத்தரவு அவகாசத்தைச் செம்மையாகப் பயன்படுத்தி, உடனடியாக நாடாளுமன்றத்தைக்கூட்டி, ‘ஜனாதிபதி, துணை ஜனாதிபதி, பிரதமர், மக்களவைத் தலைவர் ஆகியோரது தேர்வு விஷயத்தில் இந்திய நீதிமன்றங்கள் மூக்கை நுழைக்க முடியாது’ என்றதொரு சட்ட உட்பிரிவை உருவாக்கி நீதிமன்றங்களின் கடைவாய்ப் பற்களை வெடுக்கென்று பிடுங்கினார் இந்திரா.அந்த யுத்தியைப் பிரயோகித்திராவிட்டால் அவர் அன்றைக்கே கரைந்து காணாமல் போயிருப்பார். ஆக,ஆதிமோதலுக்கு முக்கியக் காரணம் நீதிமன்றங்களே!

அதைத் தொடர்ந்துதான் ஆட்சியாளர்களும் நீதியரசர்களும் ஒருவரையொருவர் ‘உர்’ரென்று பார்த்துக் கொள்ளத் துவங்கினர். இங்கே இந்திரா காந்தி செய்தது சரியா தவறா என்பதல்ல கேள்வி. தவறே செய்யாத அரசியல்வாதிகளுக்கு மகாத்மா என்று முத்திரையிடுவது இந்தத் தேசத்தின் வழக்கம். ‘மகாத்மா’ என்று அழைக்கப்படாத அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் லஞ்சம் வாங்குவதற்கும் ஊழல் புரிவதற்கும் லைசன்ஸ் பெற்றுவிட்டார்கள் எனப்பொருள்.  இயல்பே தவறு புரிவது என்றாகிவிட்டபிறகு அவர்களைப்பற்றி விசனப்படுவதற்கும் வியப்புத் தெரிவிப்பதற்கும் பெரிதாகக் காரணம் ஒன்றுமில்லை. இந்திய அரசியல்வாதிகளில் யாரேனும் திடீரென்று மனம் திருந்திப் ‘புனிதர்’களாகும்போது ஒட்டுமொத்தச் சமுதாயமும் கையெடுத்துக் கும்பிடும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அப்படியொரு பொற்காலம் வருமென்று நம்புவதற்குரிய அறிகுறி எதுவும் தென்படக் காணோம். எனவே அவர்கள் தண்ணீர் தெளித்து விடப்பட்டவர்கள். மனம் புழுங்குவதில் பலனில்லை.

ஆனால் நீதிபதிகள் அப்படியா?

அவர்களை நம்பித்தான் இந்த நாடே இருக்கிறது. அரசியல்வாதிகளாலும் அதிகார வர்க்கத்தினராலும்  பாதிக்கும்போதெல்லாம் வெகுஜனங்களுக்குமுன்னுள்ள இரண்டே வழிகள்: ஒன்று நீதிமன்றத்தை நாடுவது; அல்லது இறைவனிடத்தில் முறையிடுவது. இப்போது நீதிமன்றங்களில் குவிந்து கிடக்கும் வழக்கின் எண்ணிக்கையைக் கூர்ந்து கவனிக்கையில் நீதிபதிகளிடம் நியாயம் கிடைக்கும் என்பதைக் காட்டிலும் கடவுளிடம் கருணை பிறக்கும் என்பது மிகவும் மலிவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. நீதிபதிகள் சந்தேகத்திற்கும் சலனத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர்களாக இருக்க வேண்மென்று மொத்த மக்களும் எதிர்பார்க்கிறார்கள். அதனால்தான் 3 கோடி வழக்குகளை அவர்களிடம் சமர்ப்பித்துவிட்டு, நீதி கிடைக்கும் என்ற தளராத நம்பிக்கையில் வாழ்க்கையின் இறுதி நாட்களைஎண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சுமார் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குமுன்பே உயர்நீதிமன்ற வளாகம் துரு பிடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டதை உணர்ந்த உச்சநீதிமன்றம் 10 கட்டளைகள் அடங்கியதொரு  வழிகாட்டி நெறிமுறையை வெளியிட்டது. நீதிபதிகள் ‘பசுமை’ குறையாமல் இருந்திருப்பார்களேயானால் உச்சநீதிமன்றம் திடீரென்று நடத்தை விதிமுறைகளை அறிவிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதை நியாயப்படுத்துகிற வகையில் பல சம்பவங்கள்: தமிழகத்தைச் சேர்ந்த உச்சநீதிமன்ற நீதியரசர் ஒருவரே நீதித்துறையின் நிதியைத் தவறாகப் பயன்படுத்திய விவகாரம்; ஒரு தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்கை விசாரித்துக் கொண்டிருந்த இன்னொரு உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி தான் ஃபோனில் மிரட்டப்பட்டதாகக்கூறி அழுத அதிர்ச்சிச் சம்பவம்; உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் பலர்மீது முறைகேடு புரிந்த, கையூட்டுப் பெற்ற பல கொடுமையான குற்றச்சாட்டுக்கள்; ஒரு நீதிபதி அதையெல்லாம் தாண்டி இந்திய குடியரசுத் தலைவருக்கே சம்மன் அனுப்பிய கோமாளித்தனம்-இப்படி எத்தனையோ! இதெல்லாம் நீதிமன்றங்களுக்குள்ளும் ஊழல் பெருச்சாலிகள் நுழைந்துவிட்டார்கள் என்பதற்கும், நீதிபதிகளுக்குள்ளும் பலவீனர்கள் காணப்படுகிறார்கள் என்பதற்கும் ஆதாரங்கள்!

என்றாலும் அவர்களை யாரும் தட்டிக் கேட்க முடியாது. தவறிழைத்த, குற்றம் புரிந்த நிதியரசர்களைப் பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டுமாயின், நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்களின் ஒப்புதல் பெற்றாக வேண்டும். இவ்வளவு கடினமான சட்டப் பாதுகாப்பு வளையத்துக்குள் உலாவரும் அவர்கள், தங்களதுமீது தூசு படாமல் பாதுகாத்துக் கொள்வது எத்தனை அவசியம் என்பதை உணர்ந்தால் மட்டும் போதாது; நெருக்கடியும் கட்டாயமும் ஏற்பட்டால் அக்னிப் பிரவேசம் செய்வதற்குகூட அவர்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும். அவர்கள் ‘சீசரின் மனைவி’ என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது.

ஏனெனில், காவல்துறையின் கடைநிலை அதிகாரியிலிருந்து அரசியல் மாளிகையின் உச்சித் தளத்தில் வீற்றிருக்கும் சர்வ வல்லமை பொருந்திய அமைச்சர்ப் பெருந்தகைகள்வரை அத்தனை பேரும் அலட்சியமாகப் புரிகிற அநியாயங்களையும் அத்துமீறல்களையும் தட்டிக் கேட்பதற்கு 115 கோடி அப்பாவி மக்களுக்கு இருக்கிற ஒரே போக்கிடம்-

நீதிமன்றங்கள்தான்!

எனவே, ‘இவர்கள் யார் நமக்கு உத்தரவு போட?’என்று கேள்வி கேட்கிற சாக்கில் தங்களை அசுத்தப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடாது.

**

நன்றி : ‘சமநிலைச் சமுதாயம்’, ஏ.ஹெச்.ஹத்தீப் | E- Mail : hatheeb@gmail.com

1 பின்னூட்டம்

  1. habeb said,

    08/10/2010 இல் 10:00

    பாபர் மஸ்ஜித் வழக்கில் அநீதமான தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ள இந்த தருணத்தில் முஸ்லிம்கள் அனைவர்களும் மனதுக்குள் குமுறிக்கொண்டிருக்கும் இந்த தருணத்தில் எப்படியாவது முஸ்லிம்கள் ஒன்றுபட்டு ஒற்றுமையாய் இருந்து காபிர்களின் அனைத்து அநியாயமான தாக்குதல்களில் இருந்து தர்க்காத்க்க்கொள்ள மாட்டார்களா? என ஏங்கும் இந்தத்தருணத்தில். சமநிலை சமுதாயம் பத்திரிக்கையில் தமிழகத்தில் வஹாபியிச தீவிரவாதம் பரவுகிறது என எழுதி இருப்பதின் முலம் உங்களை நீங்களே இஸ்லாமிய ஒற்றுமையின் எதிரியாக காட்டி அசிங்கப்படுத்திக்கொண்டுள்ளீர்கள். திருந்துங்கள் கோப தாபங்களுக்கு முன்னுரிரை தருவதை விட்டு அறிவுக்கு முன்னுரிமை தந்து எழுதினால் முஸ்லிம்களுக்கு நன்மை பயக்கும்.


மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s

%d bloggers like this: