முந்திய இரவு – தேவதாஸ் காந்தி

எழுத்தாளர் எஸ்.பொ அவர்கள் மொழிபெயர்த்துத் தொகுத்த ‘காந்தி தரிசனம்’ என்ற நூலிலிருந்து எனக்குப் பிடித்த ஒரு கட்டுரையை இங்கே பதிவிடுகிறேன். பல ஆளுமைகள் , தலைவர்கள் சொன்னதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு இதை மட்டும் பதிவிடக் காரணம் தந்தை – மகன் – பேரன் உறவும், ‘ஹூசைனப்பா’ என்று என் மகன் நதீம் அழைக்கும் என் சீதேவி வாப்பாவை அது நினைவுபடுத்தியதும்தான். நன்றி. – AB
*

தேவதாஸ் காந்தி, காந்திஜியின் மகனாவர். ராஜாஜியின் மகளைக் கலப்புத் திருமணம் புரிந்தவர். ‘இந்துஸ்தான் டைம்ஸ்’ பத்திரிகையின் ஆசிரியராக இருந்தவர்.

gandhi tharisanam 1wp

முந்திய இரவு – தேவதாஸ் காந்தி

பாபுவுடன் ஒரு கண நேரந் தனிமையிலிருக்கும் அந்த அரிய அநுபவங்களுள் மிக அரிதான அநுபவமொன்று முதல் நாளிரவு எனக்கு ஏற்பட்டது. வழமைபோல 9:30 மணிக்கு அவரிடஞ் சென்றேன். அவர் படுக்கையிற் கிடந்தார். ஆனால் வார்தாவுக்கு முன்னதாகச் செல்லக்கூடிய ரயில் ஒன்று பிடிப்பது பற்றி, ஆசிரமத்தில் வசிப்பவர் ஒருவருக்கு அறிவூட்டுவதை அப்பொழுதுதான் முடித்திருந்தார். நான் உள்ளே அடியெடுத்து வைத்ததும், “என்ன புதினம்?” என என்னை உபசரித்தார். நான் புதினப் பத்திரிகையாளன் என்பதை எப்பொழுதும் அவர் இந்த வகையிலேதான் எனக்கு நினைவூட்டுவார். நான் நன்கு விளங்கிக்கொண்ட எச்சரிக்கையையும் அது சுமந்தது. என்னிடமிருந்து அவர் எதையும் மறைத்து வைக்கவில்லை என்றே கூறலாம். நான் கேட்டவற்றின் எந்தச் சாரத்தையும் அவர் எப்பொழுதுமே தந்தார். ஆனால், பொதுவாக, மிக அத்தியாவசியமான தேவையை உத்தேசித்துத்தான் நான் கேட்கின்றேன்; அதுவும் புதினப் பத்திரிகைகளின் அர்த்தத்தில் புதினத்துடன் எத்தகைய தொடர்பும் இல்லாத நோக்கத்திலேயே கேட்கின்றேன் என்ற அநுமானங்களின் பேரிலேயே, நான் அறிய விரும்பிய விடங்களை அவர் வெளிப்படுத்தினார்.

இவ்விடயங்களில் அவர் தம்மை நம்புவதைப் போலவே என்னையும் நம்பினார். அவரிடம் கொடுக்கக்கூடிய எந்தப் புதினமும் என்னிடம் இல்லை. எனவே, “அரசென்னுங் கப்பல் எவ்வாறு பயணஞ் செய்கின்றது?” என நான் கேட்டேன். “இச் சிறிய வேறுபாடுகள் மறைந்துவிடும் என்பதில் நான் நிச்சயமாக இருக்கின்றேன்” என்றார்.

“ஆனால், வார்தாவிலிருந்து நான் திரும்பும் வரையிலும் விடயங்கள்
காத்திருக்க வேண்டியிருக்கலாம். அதற்கு அதிக காலம் பிடிக்கமாட்டாது. அரசாங்கம் தேசபக்தர்களைக் கொண்டது. நாட்டின் நலன்களுடன் முரண்படும் எதனையும் எவருஞ் செய்யமாட்டார்கள். என்ன நேர்ந்தபோதிலும் அவர்கள் ஒன்றுபட்டிருக்கவேண்டும்; அவ்வாறே செய்வார்கள் என்பதிலும் நான் நிச்சயமுள்ளவனாக இருக்கின்றேன். தாற்பரியங் குறித்த வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை” எனத் தொடர்ந்து அவர் கூறினார்.

இந்தத் தடத்திலேயே மேற்கொண்டுஞ் சம்பாஷணை நிகழ்ந்தது. நான் தாமதித்திருந்தால், அந்த நேரத்திலும், வழக்கமான “கூட்டத்தை” நான் அழைத்தவனாகியிருப்பேன். எனவே புறப்பட ஆயத்தமாகிக்கொண்டே, “பாபு இப்பொழுது நித்திரை கொள்ளப் போகின்றீர்களா?” எனக் கேட்டேன்.

“இல்லை; அவசரமெதுவும் இல்லை. நீ விரும்பினால் இன்னுஞ் சற்று நேரம் பேசலாம்” என்றார். சம்பாஷணையைத் தொடரும் அநுமதியை அடுத்த தினம் புதுப்பிக்க இயலாது போய்விட்டது.

சில தினங்களுக்கு முன்பு, இரவில் நான் விடைபெறும்போழுது, உணவருந்த பியாரிலாலை என் கூடவே அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறினேன். “ஆமாம்; அழைத்துச் செல். ஆனால் என்னை அழைப்பது பற்றி எப்பொழுதாவது நினைத்திருக்கின்றாயா?” எனக் கேட்ட அவர், எப்பொழுதும் போலவே மனம்விட்டுச் சிரித்தார்.

அவர் தில்லியிலே தங்கியிருந்த கடந்த சில மாதங்களாக பாபுவின் அன்புச் சீராட்டுதலைப் பெறுஞ் சலுகை என் மூன்று வயதுப் பையனுக்குக் கிடைத்தது. நாங்கள் பிர்லா மாளிகைக்குச் செல்லத் தவறியபொழுது, என்னிலும் பார்க்க கோபு வராமலிருந்ததைத் தாம் மிகவும் உணர்ந்ததாக, சமீபத்தில் ஒரு தடவை என்னிடங் கூறினார்.

தன் தாத்தா தனக்கு உபசரிப்பு செய்யும் வகையை அபிநயித்துத் தன்னுடைய உதடுகளைப் பிதுக்கிக்காட்டி, இச்சிறு பயல் எங்களுடைய கண்களிலிருந்து இப்பொழுது புதிய கண்ணீரை வரவழைத்துக் கொண்டிருக்கின்றான்.

*

(Download PDF)

நன்றி : மித்ர பதிப்பகம், நூலகம்

‘கேட்காவிட்டால் கொடுக்காது!’ – தி. ஜா

‘நளபாகம்’ நாவலின் கடைசியில் , ஜோஷியர் முத்துசாமி எழுதும் இந்த அற்புதமான கடிதம் வருகிறது. அந்தப் ‘பி.கு’ நமக்காகத்தான்! வாசியுங்கள். – AB

*

thi_janakiraman - by - adhimoolam

ஆப்தன் ஸ்ரீகாமேச்வரனுக்கு,

அம்பாளின் அருள் பூர்ணமாகக் கிட்டவேணும். நீர் நாளைக் காலையில்தான் ஊருக்குப் புறப்படுவீர். நான் ரொம்ப அதிகமாய்ப் பேசிவிட்டேன். அதையெல்லாம் பற்றி யோசித்தேன். தூக்கம் வரவில்லை. எழுந்து உட்கார்ந்து எழுதுகிறேன். நான் சன்யாசிகள் சங்கராச்சாரிகள் – முக்கியமாக, ஆதிசங்கரர் எல்லாரையும் தூஷிப்பதாக அபிப்ராயம் சொன்னீர்.

நான் தூஷிக்கவில்லை. ஆதிசங்கரர் உலகம் பிரமிக்கிற மேதைதான். அவர்கள் எல்லாரும் சொந்த ஆசாரத்தில் நல்லவர்கள்தான். நல்ல சீலர்கள், அன்புள்ளவர்கள்தான். ஆனால் ஜனங்களை எல்லாம் ஏழைகளாகவும் கையாலாகாதவர்களாகவும் காரியத்தில் ஊக்கமில்லாதவர்களாகவும் அடிக்கிற ஒரு சம்பிரதாயத்திற்குக் கை கொடுத்து அது நீடிக்குமாறும் ஸ்தாபிக்கவும் உதவி செய்துவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு ஏதும் வேண்டாம் என்றால் மற்றவர்களும் அந்த மாதிரி நினைப்பவர்கள் என்று அர்த்தமா? இந்த உலகம் சுபிட்சமானது. அம்பாள் என்ற சக்தி எதையும் கொடுக்கக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. எதைக் கேட்டாலும் கொடுக்கும். ஆனால் கேட்க வேண்டும். கேட்காவிட்டால் கொடுக்காது. கேட்காதவர்களுக்கும் கொடுக்காது. நான் நாய், பேய் ஏழையாகவே இருப்பேன் என்று நினைத்தால் நீ ஏழையாகவே, நாயாகவே, பேயாகவே இரு என்று சொல்லி சும்மா இருந்துவிடும். எனக்கு ஒன்றும் வேண்டாம், சுகம் வேண்டாம், ஆண்டியாக இருப்பேன், எளிமைதான் பெருமை, இன்பம் என்றால் நீ ஆண்டியாக, ஏழையாக இரு என்று விட்டுவிடும். இந்த உலகத்தில் எத்தனை கோடி ஜீவர்களுக்கும் வற்றாமல் ஆகாரம், வீடு, துணிமணி, சுகங்கள் எல்லாம் எல்லையில்லாமல் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன. அவை கேட்டால்தான் கிடைக்கும். கேட்டால்தான் அவைகளைப் பெறும் வழியையும் அந்த சக்தி கொடுக்கும். சுகமாக வாழ்வது குற்றம் என்றால், சரி அப்படியே ஆகட்டும் நீ ஒற்றைத் துணியோடு கஞ்சிகுடித்து  குற்றமற்று எலி வளையிலேயே குடியிரு என்று சொல்லும், சுகத்தை அடைகிற மார்க்கத்தைக் காட்டாது. நம்முடைய வேதங்கள் எல்லாம் எல்லா மனிதர்களும் சுகமாக வாழ வேண்டும், சுகமாக வாழ விடு என்று தெய்வத்தைப் பாடுகின்றன. ஆனால் நம்முடைய கச்சேரிகளிலும் பஜனைகளிலும் நான் நாய், பேய், ஏழை, என்று கதவிடுக்கில் சிக்கின மூஞ்சுறுகள் போல கத்துகிறோம். கதாகாலேக்ஷபங்களிலும் கத்துகிறார்கள். நாங்கள் எல்லாம் தீரர்கள், சத்தியங்களைப் பார்க்கப் பிறந்திருக்கிறோம், சௌக்யமாக வாழ்ந்து அம்பாள் படைத்த சகலத்தையும் அனுபவிக்கப் பிறந்திருக்கிறோம், கொடு என்றால் அம்பாள் வேலைக்காரி மாதிரி கொடுப்பாள். ஓடி உழைப்பாள். அத்தனை சுகங்களையும் கண்டுபிடித்து அனுபவிக்கிற புத்தியையும் வழியையும் காண்பிப்பாள். சக்தியை வழங்குவாள்.

அம்பாளைப் பார்த்து ஒன்றும் கேட்காதே – கிடைத்ததை வைத்துக்கொண்டு போதுமானாலும் போதாவிட்டாலும் இதுதான் நாம் கொடுத்து வச்சது என்று வாயை மூடிக்கொண்டு சும்மா இரு என்று வாயை அடைத்துவிட்டார்கள் இந்த சன்யாசிக் கூட்டங்கள். அதனால்தான் நான் உம்மிடம் உஷ்ணமாகக் கத்தினேன். வித்யாசமாக நினைக்கவேண்டாம். எனக்கு யார் மேலும் கோபம் இல்லை. இந்த ஆண்டிகள் பலநூறு ஆயிர வருஷங்களாக நம் மனசையும் ஆண்டியாக்கிவிட்டார்களே என்றுதான் எனக்கு வருத்தமாயிருக்கிறது. நீர் அந்த மாதிரி ஆண்டிப்பேச்சு பேசவேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன். அடுத்தபடியாக, நான் கேட்டுக்கொண்டபடி இங்கு என்னோடு வந்து இரும். மறுபடியும் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நீர் எனக்குப் பிள்ளையாகவும், சகோதரனாகவும், சில சமயம் குருவாகவும் சில சமயம் சீடனாகவும் ஆப்தசிநேகிதனாகவும் இருக்கலாம். தயங்காமல் வாரும். இல்லாவிட்டால் அடிக்கடி வந்து போய்க்கொண்டாவது இருக்கவேணும். ரங்கமணியம்மாள் குடும்பத்திற்கு எங்கள் பிரியமான விசாரணைகளைச் சொல்லவேணும். இப்படிக்கு உம்முடைய ஆப்தன் அம்பாள் திருவடி முத்துசாமி.

பி.கு : நாமெல்லாம் ஏழைகளாகவும் சோப்ளாங்கிளாகவும் இருப்பதற்காக நம்மைப் படைக்கவில்லை அம்பாள். அட முட்டாள்களே, குருடர்களே செவிட்டுப் பொணங்களே என்று அந்த மாதிரி இருப்பவர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்.
*

நன்றி : காலச்சுவடு, சென்ஷி
தி. ஜா ஓவியம் : ஆதிமூலம்

தொடர்புடைய சுட்டி: ‘நளபாகம்’ மஜீதுபாய்

The Living Body – Our Extraordinary Life

Thanks : Naked Science & Rajagopal
**

« Older entries