கலைஞருக்கு கவிஞர் தாஜ் அஞ்சலி

kalaignar-1wp

‘உங்க பெயர் ?’
‘தாஜுதீன்!’
‘எந்த ஊர்?’
‘சீர்காழி.’
மெல்லிய சிரிப்போடு, ‘என்ன செய்றீங்க?’
‘சௌதிக்கு போக இருக்கிறேன்.’
கேட்டது கலைஞர். பதிலளித்தது நான்.

*
எமர்ஜென்சி காலக்கட்டத்தில் ஸ்டாலின் முதலாக திமுக தலைவர்கள் பலர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள். கொடுமைகள் பலவும் அவர்களுக்கு அரங்கேறியது. திமுகவில் இருந்து ராஜினாமா செய்தாகணும் என்ற கண்டிப்பு வேறு! கலைஞர் குடும்ப பெண்கள் கூட எமர்ஜென்ஸியின் மிரட்டலுக்கும் – வீடு புகுந்த போலீசார்களின் ஏச்சு பேச்சுக்கும் ஆளானார்கள் – சரியாகச் சொன்னால், சுகந்திர நாட்டுப் பிரஜைகள் அனைவரும் கொடுங்கோலை நேர்கொண்ட தருணம் அது!

திமுகவில் பலரும் பலவித இன்னல்களுக்கு ஆளாக – ஒருகட்டத்தில் ஆட்சியை இழந்தார் கலைஞர். ஆட்சியை இழந்த நிலையிலும் எமர்ஜென்ஸியை எதிர்த்தார்! சென்னை வீதிகளில் இறங்கிப் போராடினார். அவர் கொஞ்சமும் பணியவில்லை. தன் கருத்துகளைச் சொல்ல உதவும் பேனாவையும் செய்தித்தாள்களின் சுதந்திரத்தையும் எமர்ஜென்சி அரக்கம் முடக்கிவிட்ட நிலையில் அவர்தான் என்ன செய்வார்!?

என்னோடு அண்ணாமலையில் படித்த – நண்பன் செல்வராஜ் சிதம்பரத்தை சேர்ந்தவன். கலைஞர் மீது பற்றும் பாசமும் கொண்டவன். கல்லூரி பருவத்தில் – என்னோடு அரசியல் விஞ்ஞானம் ( Political Science) படித்தான் என்றாலும், கல்லூரிக்கு வெளியே பெரியாரின் தத்துவங்களை கூடுதல் பாடமாகப் படித்தவன் அவன்! பின்னே கலைஞர் மீது பாசத்திற்கு சொல்லவா வேணும்?

அன்றைக்கு ஆட்சியை இழந்து – தொண்டர்களை இழந்து – எமர்ஜென்ஸியை எதிர்த்து ஒத்தையாக போராடிக் கொண்டிருந்த கலைஞரை நேரில் பார்க்க விரும்பினான். இதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. கலைஞரை அப்படி அவன் அன்றைக்கு பார்க்காது போயிருந்தால்தான் வியப்பு!

எங்க ஊரில் கோவிந்தராஜ் என்றொரு தோழர் வெற்றிலை பாக்கு ‘ஹோல்சேல்’ வியாபாரம் செய்துவந்தவர். திமுக அனுதாபி. எமர்ஜென்ஸி காலத்தில் திருவாரூரில் ஒரு கூட்டத்திற்கு போய்விட்டுத் திரும்பிய கலைஞருக்கு, சீர்காழியில் தன் வீட்டில்வைத்து பகல் சாப்பாடு கொடுக்க விரும்பினார். கட்சி நிர்வாகிகளை அனுகி முறையான அனுமதியையும் பெற்றார். ஆக, அந்த அனுதாபி வீட்டில் பகல் சாப்பாடு. அதன்படிக்கு அவரது வீட்டில் சாப்பாட்டை முடித்த கலைஞர், கோவிந்தராஜ் வீடு சார்ந்த பக்கத்து வீதியில் திமுக கொடியையும் ஏற்றினார்.

அந்தக் கொடியேற்ற தருணம் கலைஞரின் ஆட்சி கலைக்கப்பட்ட செய்தியை 2-10 ஆல்-இந்திய ரேடியோ அறிவித்தது. அவசரமாக கலைஞர் சென்னை புறப்பட, வெற்றிலை-பாக்குக் கடை கோவிந்த ராஜ் கைது செய்யப்பட்டு திருச்சி கொண்டு செல்லப்பட்டார். கலைஞருக்கு பகல் சாப்பாடு ஏற்பாடு செய்த காரணத்திற்காகவே அவரை சிறைவாசம் செய்தனர். எமர்ஜென்ஸியின் செயல்பாடுகள் குறித்து ஏன்? என்று கேள்விகேட்க முடியாத நேரம் அது!

கலைஞர் தன் அரசியல் வாழ்வில் பல போராட்டங்களை கண்டிருக்கிறார். தலைமையேற்றும் களம் கண்டிருக்கிறார். ஆனால், எமர்ஜென்சியை எதிர்த்து அவர் நிகழ்த்திய எதிர்வினைகளும் – போராட்டங்களுமே அவர் புகழை இந்திய முழுமைக்கும் கொண்டு சேர்த்தது என்பதுதான் உண்மை.

ஆட்சியை இழந்த கலைஞர் – சென்னை வீதியில் இறங்கி – எமர்ஜென்ஸி கொடுமைகளை தெளிவுப்படுத்தும் வாசகங்கள் கொண்ட நோட்டிஸ்களை – மக்கள் மத்தியில் வீசியடித்து கோஷம் எழுப்பிப் போராடினார். அவர் அப்படி அன்றைக்கு போராடியது தினசரி சங்கதியாக சிலநாட்கள் தொடர்ந்தது.

அந்த எமர்ஜென்ஸி நிலையிலும் – துவளாமல் அப்படிப் போராடும் கலைஞரை காண என்னையும் உடன் அழைத்தான் நண்பன் செல்வராஜ். ‘சென்னை போய் ஒருதரம் கலைஞரை பார்த்து வரலாம், கூடவே ‘ஷோலே’ இந்திப் படத்தை ‘சத்திய’த்தில் கண்டுவரலாம்’ என்று கூடுதலாக அழுத்தம் தந்தான். உட்பட்டேன்.

எமர்ஜென்ஸி நேரத்தில் கலைஞரை காண்போர்கள் அனைவருமே மத்திய அரசின் போலீஸாரால் கண்காணிப்புக்கு உள்ளாகும் நிலை இருந்தது. அதனையெல்லாம் யோசிக்காது என்னை அவன் அழைத்ததும் – நான் பரபரக்க கலைஞரைக் காணப் போனதும் மறக்க முடியாத நிகழ்வு.

அந்தக் காலக்கட்டத்தில் நான் காமராஜ் பிரியன். அதனாலேயே காமராஜை எதிர்த்த இந்திராவை எனக்கு பிடிக்காது. இந்திரா கொண்டுவந்த எமர்ஜென்ஸியையும் பிடிக்காது. அதன் சர்வாதிகாரத்தனங்களையும் சேர்க்க சுத்தமாய் பிடிக்காது. காமராஜ் சார்ந்து இந்த முடிவை நான் எடுத்திருந்தேன் என்றாலும், என் சுய அறிவும் அதனைதான் சொல்லியது. ‘சுதந்திரம் இல்லாமல் மனிதன் வாழ்வதெப்படி?’

எமர்ஜென்ஸி கொடுமைகளை – இந்தியா பூராவும் நடந்த பல மூத்த அரசியல்வாதிகளின் கைதுகளை, களமிறங்கி எதிர்க்க முடியாத உடல்நல குறைவில் காமராஜ் வீட்டிலேயே முடங்கிவிட, எமர்ஜென்சியை கலைஞர் பலமாக எதிர்த்தார்! பத்திரிகை ஆசிரியர் சோ, தன் துக்ளக் வாயிலாக எமர்ஜென்ஸியை மறைமுகமாகவும் – ஆனால் – மக்களுக்கு உறைக்கும்படிக்கும் ‘சடையராய்’ எதிர்த்து எழுதினார். அதாவது, அன்றைக்கு காமராஜின் பின்புலமாக நின்றபடிக்கு – அவரது பாதுகாப்போடு சோ எழுதினார் என்றும் கொள்ளலாம்.

அன்றைய காலக்கட்டத்தில் சிறையில் அடைக்கப்படாமல் வெளியில் நின்று போராடிய மாநில முதல்வர் ஒருவர் உண்டென்றால் அது கலைஞராகதான் இருக்கும். அதுமாதிரியே சிறைபிடிக்கப்படாமல் எமர்ஜென்சியை எதிர்த்த பத்திரிகை ஆசிரியர் ஒருவர் இருந்தார் என்றால் அது துக்ளக் ‘சோ’வாகத்தான் இருக்கும்! தவிர, ஏக இந்தியாவிலும் எமர்ஜென்சியின் போது கைது செய்யப்படாத பெரிய தலைவர் ஒருவர் விளங்கினாரென்றால் அது காமராஜாகதான் இருக்கும்!

இதனை இப்படிக்கூடச் சொல்லலாம், காமராஜின் உறுதுணையால் பிரதமர் அரியாசணை ஏறிய இந்திரா, தனது எமர்ஜென்சியின் போது இந்தியா பூராவும் பல அரசியல் தலைவர்களை – மதத்தலைவர்களை கைது செய்தபோதும், தமிழகத்தில் தனது அடாவடியை அடக்கி வாசித்ததற்கு காரணம், காமராஜ் தமிழகத்தில் இருக்கிறார் என்பதினாலேயே!

இப்படியான ஓர் கால சூழலில்தான் செல்வராஜும் நானும் கலைஞரைக் காணச் சென்றோம்.

ரயிலைவிட்டு இறங்கி, காலைப்பணிகளை முடித்துக் கொண்டு – கலைஞரைக் காண நேரே கோபாலபுரம் போனோம். அங்கே வீட்டில் கலைஞர் இல்லை. அன்பாலயத்திற்கு கிளம்பிச் சென்றுவிட்டதாக சொன்னார்கள். அன்பாலயம் (இன்றைக்கு அது திமுக இளைஞர் அணி சார்ந்த அலுவலகக் கட்டிடமாக இருக்கிறது – தவிர, ‘அறிவாலயம்’ அப்போது கட்டப்படவில்லை. )

அன்பாலயத்துக்கு போனோம். உள்ளே பெரிய ஹாலிற்குள் நுழைந்த போது, ஹாலின் மறுபக்கம் நீள மேஜை போடப்பட்டிருந்தது. மேஜைக்கு அந்தப் பக்கம் கலைஞர், நெடுஞ்செழியன், பேராசிரியர் என மூவரும் உட்கார்ந்து இருந்தனர். அவர்களைக் காணவந்த கட்சிக்காரர்கள் வரிசையில் நின்று ஒருவர் பின் ஒருவராய் அவர்களை கண்டு சென்றவண்ணம் இருந்தனர். செல்வராஜும் நானும் அந்த நீளவரிசையில் போய் நின்றோம். எங்க ‘டர்ன்’ வந்தது.

எங்களுக்கு முன் நின்ற கோவையைச் சேர்ந்த கணவன் மனைவி இருவர் கலைஞருக்கு வணக்கம் சொன்னார்கள். அவர்களிடம் கலைஞர் நேரம் எடுத்து கொண்டு, எமர்ஜென்சி நேரத்து நள்ளிரவு கைது பற்றி கூறி நொந்து கொண்டார். நள்ளிரவில் போலீஸார் வீடுதேடிவந்து ஸ்டாலினை அடித்துத் துன்புறுத்தி கைது செய்துகொண்டு போனதையும், வீட்டில் உள்ள பெண்களை கண்டமேனிக்கு பேசி துன்புறுத்தியதையும் அவர்களிடம் விவரித்தார் கலைஞர். அந்தக் கணவனும் மனைவியும் அழாத குறையாக கண்களில் நீர் மல்க அகன்றார்கள். அடுத்து என் நண்பன் செல்வராஜ் முறை. கலைஞருக்கு வணக்கம் செய்தவனாக முன்னே நகர்ந்து பிற தலைவர்களுக்கும் தன் வணக்கத்தை செய்தபடி நகர்ந்தான். இப்போது நான் நகர்ந்து வணக்கத்துடன் கலைஞர் முன் நின்றேன்.

‘உங்க பெயர்?’ ‘தாஜுதீன்!’ ‘எந்த ஊர்?’ ‘சீர்காழி.’ மெல்லிய சிரிப்போடு, ‘என்ன செய்றீங்க? என கேட்டார் கலைஞர்.’ ‘சௌதிக்கு போக இருக்கிறேன்.’ அந்நாட்டிலிருந்து எனக்கு கடிதம் ஏதேனும் எழுதும்பட்சம் நேராக என் முகவரிக்கு எழுத வேண்டாம். இங்கே என் கடிதங்கள் அத்தனையும் போலீஸால் பிரித்துப் படிக்கப்படுகிறது. நண்பர்கள் முகவரிக்கு எழுதி எனக்கு கிடைக்கச் செய்யுங்கள்’ என்று சொன்னார். தலையாட்டினேன்.

‘எமர்ஜென்சியை எதிர்த்து முரசொலியில் நீங்கள் எழுதுவதை தவறாமல் படித்துவருகிறேன். மிகச்சிறப்பாக இருக்கு. நாவலர் அப்படி எதுவும் எழுதுவதில்லையே?’ என்று கலைஞரிடன் மெல்லக் கேட்டேன். தனது கையை நாவலர் பக்கம் சுட்டிக் காட்டி, ‘இதனை அவரிடமே கேளுங்கள்’ என்றார். மீண்டும் கலைஞருக்கு வணக்கம் செய்தவனாக முன்நகர்ந்து ‘எமர்ஜென்ஸி கொடுமைகள் குறித்து மறைமுகமாகவேனும் முரசொலியில் நீங்கள் ஏதும் எழுதுவதில்லையே ஏன்?’ யென கேட்டேன். அவர் என்னை நிமிர்ந்துக்கூட பார்க்கவில்லை. கீழே குனிந்தபடிக்கு ஏதோ யோசனையில் இருந்தார்.

எமர்ஜென்சி காலக்கட்டத்தில் அதன் சிறைவாசத்திற்கும் – அதனூடான பல கொடுமைகளுக்கும் – துன்புறுத்தல்களுக்கும் பயந்து, பல மாவட்ட திமுக நிர்வாகிகளும், பொறுப்பாளர்களும் கட்சியைவிட்டு – தங்கள் தலைவர் கலைஞரை விட்டு – வரிசை வரிசையாக அண்ணா திமுகவுக்கு சென்றுகொண்டு இருந்தனர். அந்த வரிசையில் நாவலர் நெடுஞ்செழியனும் அண்ணா திமுக-விற்கு விரைவில் போக இருக்கிறார் என்றோர் செய்தி அன்றைக்கு உலா வந்தவண்ணம் இருந்தது. நான் சென்னையில் வைத்து அவரை கண்டுவந்த சிலநாட்களில் அது மெய்யாகி அவர், அண்ணா திமுக-வென்றாகிபோனார்!

கலைஞரை அதன் பின்னர் நான் சந்தித்ததில்லை. நானும் அதற்கு முயன்றதில்லை. காமராஜ் மீது பிரியம் கொண்டவனாக ஊரில் நாட்களை அரசியலோடு நகர்த்திக் கொண்டிருந்தேன். பின்னர் 1998-ம் ஆண்டு வாக்கில் ‘சுப மங்களா’ என்கிற இலக்கிய இதழ் வழியாக, நவீன இலக்கியம் பொருட்டான கலைஞரின் நேர்காணலில் எதிரொலித்த அவரது நவீன இலக்கியப் புரிதலுக்கு – எதிராய் விமர்சனம் ஒன்று எழுதினேன். அன்றைய கலைஞரது மந்திரிசபையில் சபாநாயகராகவும், திமுகவின் இலக்கிய அணித் தலைவராகவும் இருந்த ‘தமிழ்க்குடி மகன்’ சுபமங்களாவின் அடுத்த இதழில் என் விமர்சனத்திற்கு பதில் அளித்திருந்தார். 2006 – வாக்கில் திண்ணை வலைதளத்திலும், பின்னர் ஆபிதீன் பக்கங்களிலும் இந்தச் சர்ச்சையை குறித்த என் பதிவை செய்திருக்கிறேன்.

கலைஞர், இன்றைக்கு தனது 95-வது வயதில் இயற்கையை எய்தி இருக்கிறார். அவரது பெரும்வாழ்வு மதிக்கத் தகுந்தது. ஐந்துமுறை முதல்வராகி அவர் ஆற்றிய தொண்டுகள் விமர்சனங்களுக்கு உட்பட்டதே என்றாலும், பின்தங்கிய – ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காக அவர் செய்த நற்காரியங்கள் அதிகம். அத்தனையும் – திராவிட சிந்தனைக் கொண்டது. பெரியார் குறிப்பிட்டு சென்ற கீழ்த்தட்டு  மக்களுக்கான நற்காரியங்கள் அவை!

அந்த நற்காரியங்களை கலைஞர் செய்தார் என்று சுலபமாக நான் சொல்லிவிட்டேன். இதனையெல்லாம் அவர் நேரம் பார்த்து சட்டம் இயற்றி மேட்டுக்குடி மக்களின் ஏச்சு பேச்சுகளை ஏற்று – அவர்களது தடைகளை தகர்த்து – கலைஞர் நடத்திக்காட்டிய சாதனைகள்!

இன்னொரு மொழியில் சொல்வோமெனில், கலைஞர் நிறைவேற்றிய கீழ்த்தட்டு மக்களுக்கான திட்டங்கள் அத்தனையும் வாழ்வியல் புரட்சி சார்ந்தது. ஏழை எளிய மக்களுக்கான நல்வாழ்வை – அவர்களுக்கு கிட்ட வேண்டிய சமநீதியை ஓர் அரசு வழங்குவதென்பது சாதாரணமானதல்ல! வெளியில் நின்று வாய் இருக்கிறது என்பதற்காக எதனையும் பேசிவிடலாம். விமர்சித்துவிடலாம். ஆனால் அரியணையில் அமர்ந்த வண்ணம் அதனையெல்லாம் செய்து முடிப்பதென்பது அத்தனை எளிதானதல்ல.

இப்படியான திராவிட சிந்தனை கொண்ட சட்டங்கள் இனி சபையேறி – அது வென்று – மக்களை சென்றடைவதும்தான் எங்கணம்? பெரியார், அண்ணா, கலைஞர் இல்லாத மண்ணில் நாளைக்கு இதெல்லாம் சாத்தியமா? எட்டுவழிச்சாலை போட – மலைகளை உடைக்க – கனரக கான்ராக்ட் விட்டு இங்கத்திய இயற்கை செல்வத்தை அள்ளிப் போக ஆயிரம் பேர் ஆளவருவார்கள் போவார்கள். அடித்தட்டு மக்களை கைதூக்கிவிட கலைஞர் மாதிரி இன்னொரு பெரியாரின் பிள்ளை எவர்வருவார்?
*
(6:56 PM 13/8/2018)

taj-fb2

நன்றி : தாஜ்

“புவனேச்வரிதான் காப்பாத்தனும்” – தி. ஜானகிராமன்

‘எது மாத்த முடிஞ்தது, எது மாத்த முடியாததுண்டு தெரிஞ்சிக்குற அறிவும் தாங்குற ஒரு இதயமும் வந்துட்டா , வர்ற துன்பம் துன்பமாகவே இரிக்காதேங்க’ என்று எங்கள் ஹஜ்ரத் சொல்வது ‘கிணறு’ குறுநாவலில் வரும். ஹஜ்ரத் ஜானகிராமன் இதையே வேறுமாதிரி சொல்கிறார். வாசியுங்கள். – AB

*

‘செம்பருத்தி’ நாவலிலிருந்து…

சட்டநாதன் கேட்டான் : ‘மனுசனுக்கு துக்கம் வராமலிருக்க என்ன செய்யனும்?’

சண்பகவனம் சிரித்தார், பிறகு சிரிப்பு மறைந்தது. அவனை உற்றுப் பார்த்தார். “துக்கம், சுகம் எல்லாம் வரது போறதுமாகத்தான் இருக்கும். அதைத் தடுக்கிறக்கில்லே. அதுகளைத் தாங்கிக்கிறதுக்குத் தயார் பண்ணிக்கிட்டா அதுகள் வரதையும் போறதையும் உடம்பு கலையாம பார்த்துக்கிட்டு நிற்கலாம்” என்றார் அவர். பிறகுதான் “புவனா வல்லியா?” என்று கேட்டார்.

“எல்லாரும் கோயிலுக்குப் போயிருக்காங்க”

“ம்.. ஏன் இப்படி மனசுக்கு – கடையிலே யாராவது ஏதாவது செய்தானா?”

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லே. என்னமோ எனக்குத்தான் திடீர்னு ஒரு துக்கமா வந்தது. கடையைச் சீக்கிரம் கட்டிட்டு இங்கே வந்தேன். இப்ப தேவலை.”

“இப்ப தேவலையில்ல?”

“இப்ப சரியாயிடுத்து.”

“புவனேச்வரிதான் காப்பாத்தனும். மனுசங்க வருத்தத்தைக் கொடுக்கிறாங்க. கொடுக்க அவங்களுக்கு இடம் கொடுக்காம நடந்துக்கிட்டா சரியாப் போயிடும். முதல்லே கேட்டீங்களே, துக்கம் வராம இருக்கிறதுக்கு என்ன வழின்னு, அதுக்கு பதில் சொல்றேன். ஆனா, காரணமில்லாம கஷ்டத்தைக் கொடுப்பவங்களை என்ன செய்ய முடியும்? கஷ்டத்தை தாங்கிக்கணும். அவங்களுக்கு நல்ல புத்தி வரனும்னு ஆண்டவனைத்தான் கேக்கணும்.”

நாகூர் நினைவுகள் – பிரபு கங்காதரன்

‘ஒரு நீண்டதூரப் பயனத்தூடேயானக் கட்டுசோற்று வாசமுன் அக்குள்கள் காளி ..’ என்று முகநூலில் கலக்கும் தம்பி பிரபுவின் நினைவுகளை ரசித்துப் படிக்கிறேன். இதுவரை வந்த அவருடைய நாகூர் நினைவுகள் தொடரை இங்கே பகிர்கிறேன். – AB
*

prabu-fb2

நாகூர் நினைவுகள் – 1
என்னாங்னி சாப்டாச்சா?

மணியாகலையே! ஹாஜா போய்ட்டானா?

இது வழக்கமா மாப்பிளைத்தெருவில் எதாவது ஒர் வீட்டில் இரவு நேரங்களில் கேட்கும் ஒரு உரையாடல்.

இரவு எட்டு மணிக்கு அலாரம் வைத்ததுபோல் ஓங்கியப் பெருங்குரலெடுத்துப் பாடிக்கொண்டே கடந்து போவான் (இல்லை) போவார் ஹாஜா .

நாகூர் செட்டியார் பள்ளியில் என்னை நாலரை வயசில் கொண்டு போய் விட்டபோது, இவன் மொவரையே சரியில்லையே இவன் ஒழுங்கா வருவானா? என்று கேட்டாராம் ரஞ்சிதம் டீச்சர்.

அவர் கணிப்பு தப்பாமல் பெரிய மாமாவிடம் ஒரிரு நாள் அடியும் வாங்கிக்கொண்டு, ஐந்தாம் நாள் என்னை சீயாழில கொண்டு விடுங்கடா கொடுமைக்காரங்களா என்று அப்பன் வீடுவந்தேன்.

நாகூர் வாசத்தில் என்னைப் பள்ளிக்கூடம் அனுப்பவும், என் குரங்கு சேட்டைகளை ஒடுக்கவும், ஹாஜா, எதிர் வீட்டு அமீர்அலி, அப்புறம் புவாக் கிழவனும் என் ஆத்தா, சித்திகளுக்கு உதவியாகயிருந்தவர்கள்.

அமீர்அலி என் மாமன்களின் தோழன், மாமன்களின் அதே கண்டிப்பும் அன்பும் நிறைந்தவர், அடிகூடவாங்கியிருக்கிறேன்.

ஹாஜா குப்பை வண்டிக்காரர், காலையில் அமைதியுன் வடிவமாக அவரும் அவருடன் வரும் பெண்ணும் இயந்திரகதியில் குப்பையை வாரி வண்டியில் கொட்டிக்கொண்டு வண்டியில் நகர்ந்து போவதை ஒளிந்து கொண்டுப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் இரவில் ஹாஜாவின் உருவமே வேறு. தெரு முனையிலிருக்கும் சிங்கி கடை வரும்போதே அவரின் குரல் கேட்கத்தொடங்கிவிட ஆத்தாவின் மடிக்குள்ளோ சித்திகளின் மடிக்குள்ளோ ஓடி ஒளிந்துக்கொள்வேன், தெருக்கோடியிலிருந்த பூவா கிழவனின் வீடு கடந்து செல்லும் வரை வெளியில் வந்தேனில்லை.

பள்ளிக்கூடம் போறியா இல்ல ஹாஜா வண்டில தூக்கிப் போட்டுடவா என்றாள் எந்தப் பிள்ளைதான் போகாமலிருக்கும்?

அப்புறம் அந்தப் பூவாக் கிழவன். ஏதோ வெளிநாட்டிலிருந்தவன் போல கிழவன் பேன்ட்டும் சட்டையும் பரட்டைத்தலையும்,”ஷூ”வுமாய் நாள் கணக்காக குளிக்காத மேனினியுடன் அலைவதைப் பார்க்கும் போதே பயம். சிலநாட்களில் கூட்டுப்பாத்திஹா இல்லத்தில் கொடுத்த சட்டிச் சோறுடன் சந்தோஷமாய் போவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு நாள் இறந்துப் போனக்கிழவன் இரவுமுழுக்க முற்றத்து தூணுக்கறுகே நின்றுகொண்டு தூங்கவிடாமல் செய்தான்.

பள்ளிக்கூடம் போறியா இல்ல பூவா வூட்ல கொண்டு உட்றவா?

அப்புறமெப்படிய்யா அந்த சிறு பிள்ளை பள்ளிக்கூடம் போவான்.

என்ன எங்க ஊட்ல உடுங்கடான்னு கிளம்பி சீயாழி வந்தேன்.

அங்கேயும் விட்டார்களா கொலைகாரர்கள், எங்கள் தெருமுனையிலேயே சாராயம் விற்றுக்கொண்டிருந்த முனியன் தாத்தாவினால்தான் தினமும் பள்ளிக்கூடம் போனேன்.

பெரிய மீசையும், பெரிய கொட்டாப்புட்டி வயிரும், காலையிலிருந்து குடியுடன் வாழ்கையும், வியாபாரமும் நடத்திவந்த முனியன் தாத்தா வீட்டு வாசலில் நின்று அதட்டினால் போதும், புடிக்கிற ஓட்டம் பள்ளி வாசலில்தான் நிற்கும்.

ஆக என்னைப் படிக்க வைத்து நல்ல நிலைக்கு ஆளாக்கியப் பெற்றோர்களுக்கும், உற்றார் உறவினர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் நன்றி சொல்லும் முன்னர், ஹாஜா, புவாக்கிழவன், அமீர் அலி, மற்றும் முனியன் தாத்தாவிற்கு நன்றி சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

*
நாகூர் நினைவுகள் – 2
முன்பெல்லாம் நாலைந்து இல்ல பத்து வீடு தள்ளி ஒரு பங்கர பார்க்கலாம் நாகூர்ல, பங்கர்னா பதுங்கு குழி, அடையாளம் போட்ட ப்ளாஸ்டிக் குடங்கள் வரிசையா நிற்கும்.

நாகூர்ல தண்ணிபுடிக்கப்போயி காதல் கல்யாணம் செய்தவர்கள் ஏராளம்.

ஒரு வரலாற்று சிறப்புப்பெற்ற சிறுநகருக்கு இப்பொழுது வரை சரியான நீர் வசதி கிடையாது.

வெட்டாறு மட்டும் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமா தாழ்த்தப்பட்ட சாதிக்காரன மாதிரி ஓடி கடல்ல சேர்ந்துடுது. சின்னக்கடைத்தெரு, ரெட்டைக்காமாளத்தெருக் காரர்கள் குண்டிக் கழுவதான் அந்த நதியின் பயன்பாடு. அதும் பாத்து உக்காந்து அலம்பனும் வாலக்கடியன் மீன் சில நேரம் குண்டியில் குத்திட்டான்னா ஒரு மாசத்துக்கு குண்டி கழுவமுடியாது.

ஆத்திரமவசரத்துக்கு வெட்டாத்தில குளிச்சிட்டா ஒரு மாசத்துக்கு சோறு கொழம்புல உப்பு போடாம சாப்பிடலாம்.

அப்படியான காலத்தில் தண்ணி வண்டிக்காரர்களே அங்கே பணக்காரர்கள். பத்தாவதுப் பரிட்சையைத் தூக்கிப்போட்டுட்டு என் நண்பன் ரஜினி குடும்பத்தின் வருமையைப்போக்க தண்ணிவண்டி ஓட்டப்போனான். வருமானம்வரும் தொழிலாகையால்.

தண்ணிவண்டிக்காரர்கள் கோலோய்ச்சிய காலத்தில் தம்பையா பெரும் ஆகிருதி, பார்க்க நான் கடவுளில் வரும் லைலாவின் வளர்ப்புத் தந்தையின் பிரதி, நிறம் அடர்கறுப்பு. சாதுவானப்பிராணி, மரக்கைப்பிடியிட்ட டால்டா டின்களில் தண்ணீர் நிறப்பிக்கொண்டு ஓடுகையில் கை மற்றும் கால் சதைகளில் தவக்களை துள்ளும்.

முக்கால்வாசிக் குடும்பங்களின் கதைகள் தெரிந்த ஆள். பெண்களுக்கு ஆபத்தில்லாத ஆண்.

ஒருநாள் அவரின் மனைவிக்குப் பதிலாக வேறோர் உதவியாளர், மூனுவேளை சோறு மட்டுமே கூலியாம், எங்கோ வழிதப்பி வந்து தம்பையாவின் கூடடைந்த ஆள். தம்பைய்யா புள்ளைய மாதிரி பாத்துக்கிட்டாலும் எப்பவாச்சும் வாஞ்சூர் போய்வந்தா அடி உதையும் கொடுப்பார் உதவியாளருக்கு. சிலநேரம் மாடு, பொண்டாட்டி மேல உள்ள கோவத்தையும் அந்த உதவியாளரிடமும் காண்பிப்பார்.

பாத்தா அள்ளியணைத்துக்கொள்ளத்தூண்டும் குழந்தை முகம்கொண்ட அந்த உதவியாளரை தன் கோபங்களைத் தனிக்கும் ஓர் வடிகாலா தம்பைய்யா பயன்படுத்திக்கொண்டார் சிலகாலம்.

எத்தனை அடித்தாலும், திட்டினாலும் எதிர்பேக் காட்டாத சீடன்போலிருப்பார் அந்த உதவியாளர்.

தர்ஹா வாசலில் ஏராளமான பிச்சைக்காரர்கள் கிடந்தாளும் சில விணோத ஜீவன்களையும் பார்க்கலாம், நினைத்தாலே இனிக்கும் படத்தில் நடித்த ஒரு கதாநாயகி அங்கே பிச்சையெடுத்து வாழ்ந்து இறந்தார், அப்படி ஒரு பிச்சைக்காரனை தர்ஹா வாசலில் கண்டவர்களுக்கு நினைவிருக்கலாம், ஒவ்வொறுமுறை கடிகாரம் மணியடிக்கிறதுக்கு முன்னே ஒரு ஓங்கிய ஓலமெழுப்பும் பிச்சைக்காரன்.

திடீர்னு ஒரு நாள் காலையில வண்டியப்பூட்டின தம்பைய்யா உதவியாளன தேடினார், ஆளக்காணும். கெட்டவார்த்தைகளை இறைத்துக்கொண்டே தன்னந்தனியராய் அன்று வேலையைத்துவக்கியவருக்கு பத்து மணிவாக்கில் ஒரு செய்தி,

“தம்பைய்யா, உன்கூடயிருந்தவன் CIDயாம்,
தர்ஹா வாசல்ல கத்திகிட்டிறுந்தானே அந்த பைத்தியம் அவன் வடநாட்டுத் தீவிரவாதியாம், அவனப்புடிக்க மாறுவேசத்தில வந்தவராம்.
தெரியாதா உனக்கு?”

ஒரிரூ வாரங்கள் வாந்தி பேதியிலும், இப்பொழுதுவரை பயத்திலும் தம்பைய்யா வண்டியிலப் பூட்டிய மாட்டைக்கூட அடிப்பதில்லையாம்.
*
நாகூர் நினைவுகள் – 3

நாகூரை லக்ஷ்மண ரேகை மாதிரி ஒரு கோடு கிழித்தால் பிரதான சாலைக்கு இடப்புறம் இசுலாமிய கலை, இலக்கிய, ஆன்மீக, மற்றும் அதைச்சார்ந்த வாழ்வியல் இத்தியாதிகளும், வலப்புறம் இரண்டும் கலந்ததோர் கலவையான வாழ்வியல் சூழலையும் காணலாம்.

மக்கள் தினமும் புழங்கும் பெருமாள் கோவில் குளம் சுற்றிய வாழ்வியலில் நாகூர் எஜமானானையும் கைவிட்டவரில்லை, பிரசன்ன வெங்கடேசப் பெருமாளையும் கைவிட்டாரில்லை.

தன்னுள்ளாடைகளை நாங்கள் ஒன்பதாம் வகுப்பில் படிக்கையில் மறைத்து அலசிய தோழியின் வெட்கத்தில் , பெருமாள் கோவில் குளத்தில்தான் நான் பூப்பெய்தியிருக்க வேண்டும்.

பிள்ளையார் பால்குடிப்பதற்கு முன்பே, ஒரு ஐயங்கார் பாட்டியிடம் வாழைப்பழம் வாங்கிதின்ற ஒரு பெருமாள் நாகூரில் உண்டு.

நான் விவரம் தெளிந்தக் காலத்தில் நரை, திரை கூடிய மூப்புடன் தள்ளாமையிலும் தினமும் பெருமாளை வந்து சேவித்து போவார் வாழைப்பழப் பாட்டி. ஆனால் அவர் பெருமாளுக்கு வாழைப்பழம் ஊட்டிப் பார்தேனில்லை.

பார்ப்பதற்கு மாப்பிள்ளைத்தெரு அவ்வாவை நினைவுறுத்தும் தோற்றம் அவருக்கு,

ஐந்து வருடமாக பிள்ளைப் பேறின்றி தவித்த என் பெற்றோருக்குப் பிறந்த என்னை அள்ளியெடுத்து உச்சிமுகர்ந்தவர்களில் அவ்வாவும் ஒருவர். அவ்வா செட்டியார்பள்ளி வாத்தியார் ஒருவரின் தாயார்.

அவருடைய நேரடிப் பேத்தியான தேவியக்காவும் நானும் விளையாட்டுத் தோழமைகளானாலும் என்னை மடியில் போட்டு வளர்த்திய மடி பார்க்காத பாதி பிராமணச்சி அவ்வா.

அவ்வா சொன்ன இராமாயணக்கதைகளில் நானெழுப்பிய கேள்விகளில் இந்தப் பயல வக்கீலுக்கு படிச்க வைங்கன்னு சொல்வாராம்.

நிற்க ..

வாழைப்பழப் பாட்டியை அந்த சுற்று வட்டாரத்தில் பெருமாளுடைய தாயாகவே கொண்டாடினார்கள். தள்ளாடிக்கொண்டே பாட்டி பெருமாளையும், புதியதாய் முளைத்த சக்கரத்தாழ்வாரையும் சேவித்து போவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். பாட்டி மறந்தும் அங்கே வேர் பரப்பி நின்ற மேல்மருவத்தூர் சக்தி சபா பக்கம் கண்ணெடுத்தும் பார்த்ததில்லை என் அறிவில்.

பாட்டி எல்லாரிடத்தும் மடி பார்க்காதுப் பழகக்கூடிய நேசர். நண்பணின் அக்காள் ஒருத்தி என்னை அணைத்துக்கோண்டு போய் பாட்டியிடம் ஷேமம் விசாரித்த்து திருமண் பூசவைத்தது அழைத்து வருவார், பாட்டியும் என் கறுத்த நிறமுமம் அருவறுப்பான முகமும் பாராமல் திருமண் வைத்து ஆசிர்வதிக்கும்.ஒரு வேளை அணைத்திருப்பது ஐயங்கார் பெண்ணென்பதாலா? தெரியாது.

ஓம் சக்தி பீடத்தில் சில நேரங்களில் கை நிறைய சர்க்கரை சாதம் தருவார்கள். காணாததைக் கண்டு, உண்ண ஓடும் ஆள்களில் நானுமொருவன். அத்தனை சுவை. ஆனால் அவர்கள் செய்யும் பூசைதொடங்கி அத்தனை அலப்பறைகளும் எனக்கு அருவருப்பூட்டக்கூடியவை. அதனால்தான் வாழைப்பழப்பாட்டிக்கும் பிடிக்கவில்லை போலிருக்கிறது.

பெருமாளுக்கே வாழைப்பழம் ஊட்டும் வாழைப்பழப் பாட்டிக்கு தம்ரூட் பிடிக்குமா சாப்பிட்டிருப்ரா என்று ஒரு நாள் தாத்தாவிடம் கேட்டேன், விசிறி மட்டை பிய்ந்து போகுமளவு அடி.
*
நன்றி : பிரபு கங்காதரன் (Prabu Gangatharan)

« Older entries