Guru Ashtakam

Part of ‘Vande Guru Paramparaam’ – A Spiritual Musical Series, rendered by Sooryagayathri & Kuldeep M Pai
*

*
Thanks to : Kuldeep M Pai & Balaji vasu

Advertisements

மாடசாமி மைனி (சிறுகதை) – முஹம்மது யூசுப்

‘ஒட்டக மனிதர்கள்’ சிறுகதைத் தொகுதியில் இருந்து பிரபல நாவலாசிரியர் முஹம்மது யூசுப் (அப்படித்தான் போடச் சொன்னார்!) எழுதிய சிறந்த சிறுகதை, நன்றியுடன்…

*

மாடசாமி மைனி – முஹம்மது யூசுப்

அண்ணா நகரில் இலவச தையல் மெஷின் வழங்கும் விழா நடந்த நான்காவது நாள், அறிமுகம் இல்லாத டூ வீலர் சீட் கவர் தைக்கும் கடைக்காரனை அழைத்துக் கொண்டு, நண்பன் கூறினான் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக டூவிபுரம் சென்றான் ரவி.

“ அது வேற தையல் மெஷின், சீட் கவர் தைக்கிறது வேற தையல் மெஷின், தெரியும்ல “ என்றான் சீட் கவர் தைக்கும் கடைக்காரன் வண்டியை ஓட்டியபடி கூற

“ தெரியும் தெரியும், விக்கப்போற மாடசாமி யாருன்னு எனக்கே தெரியாது. மொதல்ல அவனைப் போய் பார்ப்போம். அப்புறமா முடிவு பண்ணலாம். அவன் என்ன தையல் மெஷின் விக்கிறதா சொன்னான்னு “

“ இல்ல, எனக்கு நிறைய வேலை கிடக்குது. எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு வாரேன் “

“ நாங்க மட்டும் என்ன ஊர் சுத்திட்டா திரியுறோம். ஃப்ரண்டு போன் செஞ்சு மாடசாமிக்கு ஹெல்ப் பண்ணுன்னு சொன்னான். அதான் உங்களை கூட்டிட்டு போறேன். உங்களுக்கு இஷ்டமில்லைன்னா வேற ஆளை கூட்டிட்டு போவேன் “ என்று ரவி கொஞ்சம் காட்டமாக கூறியதும் எதிராளியிடம் இருந்து சத்தத்தைக் காணோம்.

மாடசாமி என்பவரிடம் இலவசமாக கிடைத்த இரண்டு புதிய சீட் கவர் தைக்க உதவும் தையல் மெஷின் இருப்பதாகவும் அதை விற்று தந்தால் பெரிய உதவியாக இருக்கும் என கூறியதாக ரவியின் நண்பன் கூற “ சரி உதவி செய்யலாமே “ என்ற நோக்கில் பாத்திமா சீட்கவர் வொர்க்ஸ் சாஜஹானை அழைத்துக் கொண்டு மாடசாமியைத் தேடி டூவிபுரம் எட்டாவது தெருவில் நுழைந்து, கண்ணில் பட்ட பலசரக்கு கடை வாசலில் வண்டியை நிறுத்தி

“ இங்க தையல்காரர் மாடசாமி வீடு எங்க இருக்கு “ என கேட்க

“ இங்க இருந்து அஞ்சாவது வீடு “ என்றார் கத்திரிக்காயை தராசில் இட்ட வண்ணம் கடைக்காரர்.

அஞ்சாவது வீட்டு வாசலில் வண்டியை நிறுத்தி வாசல் கதவருகில்  சென்று காலிங் பெல்லைத் தேடியபடி “ மாடசாமி அண்ணே மாடசாமி அண்ணே “ என்றான் ரவி சற்று சத்தமாக

உள்ளே இருந்து ஒரு பெண் வந்தார். “ என்ன வேணும் “

“ மாடசாமி அண்ணன பாக்கணும் “

“ நான் தான் மாடசாமி சொல்லுங்க “ என்றார் அந்த பெண்.

திரு திருவென முழித்து விட்டு “ தையல் மெஷின் விக்கனும்ன்னு கணேஷ் கிட்ட சொன்னதா கணேஷ் சொன்னான். அதான் ஆளை கூட்டிட்டு வந்தேன். இவரு சாஜஹான், ரெக்சீன் சீட் கடை வச்சிருக்கார் “

“ ஒ   நான் தான் சொன்னேன், கணேஷ்க்கு  நீங்க என்ன வேணும் “

“ என் ஃபிரண்டு “

“ உள்ளே வாங்க “ என்றவர் வெளியே வந்து மெயின் கேட்டை திறந்து அழைத்துச் சென்றார் மாடசாமி என்ற அந்த பெண்.

வீட்டின் உள்ளே முதல் அறையில் நான்கைந்து பெண்கள் அமர்ந்து போலியோ சூ  செய்து கொண்டிருந்தார்கள். சாம்பிளுக்கு சிறிதும் பெரிதுமாக போலியோ சூ நான்கைந்து ஓரமாக செய்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

அடுத்த அறையின் உள்ளே கவர் வைத்து மூடி இருந்த மெஷினை பிரித்துக் காண்பித்தார். மெஷினை சுற்றுலாவுக்கு வந்தவன் போல வளைத்து வளைத்து பார்த்து விட்டு “என்ன விலை “ என்றான் சாஜஹான்

“ நீங்களே சொல்லுங்க. புது மெஷின் வாரண்டி கார்டு எல்லாம் இருக்கு  “ என்றாள்(!) மாடசாமி

“ ஆறாயிரம் ரூபான்னா ரெண்டையும் எடுத்துக்கிறேன் “

“ ஆறாயிரமா. அநியாயத்துக்கு இப்படி கேக்குற “ இடைமறித்தான் ரவி.

“ அவுங்களே சும்மா இருக்காங்க. நீ ஏன் துள்ளுற. ஓசியில இலவசமாக கிடைச்சது தானே “ என்றான் அவன் சற்று காட்டமாக

“ அதல்லாம் நீ சொல்ல வேண்டாம். புதுசு பனிரெண்டாயிரம் ரூபா, கொஞ்சமும் கூசாம பாதி விலைக்கு கேக்குற. அவுங்க ஏதோ அவசரம்ன்னு தான் மெஷின் விக்கிறாங்க “ என்றான்

“ வர்றப்போ ஆளே தெரியாதுன்னு சொன்ன, இப்போ அவசரத்துக்கு விக்கிறாங்கன்னு எல்லாம் பேசுற. சரி உனக்கு கமிஷன் எல்லாம் தர முடியாது, பத்தாயிரம்ன்னா எடுத்துக்கிறேன் “

“ கமிஷனா, நான் உன்கிட்ட கேக்கவே இல்லையே, என்னங்க பத்தாயிரம்ன்னா சம்மதமா “ என்று கேட்க

நாங்கள் இருவரும் பேசுவதை கேட்டுக் கொண்டிருந்த மாடசாமி “ வண்டி வச்சி நீங்க தான் எடுத்திட்டு போகனும். வண்டி கூலி எல்லாம் தரமாட்டேன். சம்மதம்ன்னா முழு பணத்தை கொடுத்திட்டு எடுத்திட்டுப் போங்க “

“ சரி நீ இங்க நில்லு. ATM ல பணத்தை எடுத்திட்டு, வண்டி புடிச்சிட்டு வாரேன் “ என்று சாஜஹான் கிளம்ப “ உக்காருங்க “ என்று இருக்கையை காட்டி மாடசாமி உள்ளே சென்று விட, ஆவல் வந்தவனாக வீட்டின் முதல் அறைக்கு மீண்டும் வந்து போலியோ சூ செய்வதை வேடிக்கை பார்க்கத் துவங்கினான்.

சற்று நேரத்தில் உள்ளே இருந்து வந்த மாடசாமி “ இந்தாங்க. ஐநூறு ரூபா. இவ்வளவு தான் என்னால தர முடியும் “ என பணத்தை நீட்டினாள்.

“ எதுக்கு “ என்றான் ஆச்சர்யத்துடன்

“ மிஷின் விக்க ஆள் கூட்டிட்டு வந்ததுக்கு கமிஷன் “

“ ஆளாளுக்கு கமிஷன் கமிஷன் ன்னு கொல்லுறீங்களே, நான் கணேஷ் சொன்னான்னு தான் வந்தேன். பணம் எல்லாம் வேணாம் “

ஒரு மாதிரி ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு “ நிஜமாவே வேணாமா “

“ வேற ஒரு உதவி வேணும் “

“ அதானே பாத்தேன், போலியோ சூ பிரீயா வேணும்ன்னு சொல்லிராதீங்க. அது விலை ஜாஸ்தி “

“ அதெல்லாம் இல்ல, உங்க பேரு உண்மையிலே மாடசாமியா. அதை சொன்னா போதும் “

சற்று அமைதி நிலவியது.

“ எங்க அப்பாவுக்கு நான் அஞ்சாவது பொண்ணு. பையன் பொறப்பான்னு எதிர் பார்த்தார். இல்லைன்னு தெரிஞ்சதும் மாடசாமின்னு குல தெய்வம் பேரை வச்சிட்டார் “

“ நெசமாவா “

தலை ஆட்டி சுவற்றில் இருந்த ஒரு போட்டோவை காட்ட, அதில் ஒரு சாமி படத்தின் கீழ் “ பன்னி மாடசாமி துணை “ என்று எழுதி இருந்தது.

“ நல்ல வேளை முழு பேரையும் வைக்கல “ என்றான் மெதுவான குரலில்

“ என் முழு பேரும் அது தான் “ என்றதும்

“ ஆத்தி…….” என்ற வண்ணம் ஜெர்க் ஆகி நிற்கவும் வெளியே சென்றிருந்த சாஜஹான் வண்டி உடன் வரவும் சரியாக இருந்தது.

ஒரு வாரம் கழித்து ஒரு சர்ஜிகல் கடையில் வைத்து திருநெல்வேலியில் பிசியோதெரபி சாதனங்கள் செய்யும் நபர் ஒருவர் போலியோ சூ நான்கைந்து வேண்டும் எனக் கூற அவரை அழைத்துக் கொண்டு மீண்டும் மாடசாமியின் வீடு சென்று அங்கே அவரை அறிமுகம் செய்து விட்டு வந்தான்.

இரண்டு மாதம் கழித்து மாலை நேரத்தில் தெற்கு புது தெரு பஜாரில் சுடிதாரில் சைக்கிளில் கடந்து சென்ற மாடசாமியை நிறுத்தி “ என்ன இந்த பக்கம், டீ குடிக்கீங்களா “ என கேட்க அவளும் சம்மதித்தாள்.

“ இங்க உளுந்த வடை நல்லா இருக்கும். சாப்பிடுறீங்களா “

அவள் தலையாட்ட அவனுக்கும் சேர்த்து இரண்டு தட்டு எடுத்து உளுந்தவடை சட்னி சகிதம் டீக்கடையில் ஓரம் கட்டினார்கள்.

அவள் மாடசாமி என்ற பெயருக்கு ஏற்றார் போல சுற்றிலும் ஆண்களாக இருக்கிறார்களே என்ற எண்ணம் எல்லாம் இன்றி சர்வ சாதாரணமாக உளுந்தவடையை வெளுத்து கட்டி டீ குடித்து விட்டு “ உங்க மொபைல் நம்பர் கொடுங்க “ என்றாள்

ஒரு பெண் கேட்டாள், மாட்டேன் என்று சொல்லும் அளவுக்கு அவன் வளர்க்கப் படவில்லை என்பதால் வேக வேகமாக நம்பரை கூறினான். சைக்கிளில் ஏறி கிளம்பும் முன் “ நீங்க கூட்டிட்டு வந்த அந்த திருநெல்வேலி ஆள் அன்னைக்கு பத்து போலியோ சூ வாங்கிட்டு போனார். ரொம்ப தேங்க்ஸ். பார்ப்போம் பை  “ என்ற வண்ணம் செல்ல ரவி அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

மாடசாமி நெடு நெடுவென வளர்ந்திருந்தாள். சுடிதார் அவளுக்கு அவ்வளவு அழகாக இல்லை. அவள் உயரத்திற்கு அது வாசலில் தொங்கும் திரைச்சீலை போல இருந்தது. மாநிறம், தெற்றுப்பல் மூன்றும் அவள் வாயை எப்பொழுதும் மூட விடாமல் தடுத்த வண்ணம் இருந்தது.

என்ன வயதிருக்கும் தெரியாது..?, கல்யாணம் ஆகி விட்டதா தெரியாது…?,  என்ன படித்திருப்பாள் தெரியாது..? மாடசாமி என பெயர் வைத்துக் கொண்டு படிக்கும் காலங்களில் என்னென்ன அவஸ்தைகளை சந்தித்திருப்பாள் நிறைய எண்ணங்கள் தொடர்ச்சியாக படர படர அவள் தொலைவில் தெரு வளைவை தாண்டி கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு வாரம் கழித்து இரவு எட்டு மணிக்கு போன் வந்தது மாடசாமியிடம் இருந்து “ வீட்டுக்கு வா “ என்று.

என்னவாக இருக்கும் என்ற எண்ணத்தோடு அவள் வீடு சென்றான்.

வீட்டின் முன் அறையில், தோல் வெட்டும் நீண்ட டேபிள் மீது புதிய சூ இருந்தது.

“ இந்தா போட்டு பாரு “

“ எனக்கா “

“ ஆமா உனக்குத்தான் “

ஆசை ஆசையாய் வாங்கி அணிந்து பார்த்தான். சர்வ கச்சிதமாய் இருந்தது. சரியான அளவுடன் ஜாக்கெட் தைத்த டெய்லரை பார்ப்பது போல ஆச்சர்யத்துடன் அவளை பார்த்து “ எப்படி என் செருப்பு அளவு கூட தெரியாம இவ்வளவு கரெக்ட்டா சூ செஞ்சிருக்கீங்க “

“ கண்ணு அளக்காததா கை அளக்க போகுது “ என்றாள் தொழில் சுத்தத்துடன்.

“ எவ்வளவு “

“ ஏன் நீதான் எல்லாம் ப்ரீயா செய்வியா, நாங்க செய்ய மாட்டோமா “ என்றாள்.

அதன் பின் தீபாவளி, பொங்கல், புதுவருடம், பிறந்த நாள், இடை இடையே ரோட்டில் காணும் போது என அவர்கள் டீ குடிக்க, ஐஸ் கிரீம் திங்க என விருப்பம் போலக் காரணங்கள் தோன்றின.

பேசும் போதெல்லாம் அதிகம் வாதம் செய்தாள். ஆண்களை விட பெண்கள் எல்லா வகையிலும் உசத்தி என்றாள். முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்த்து கணீர் குரலில் பேசினாள். ஒரு நாள் “ மெதுவா பேசுங்க “ என கூறிய ஐஸ்கிரீம் கடைக்காரனிடம் “ நாங்க ஒன்னும் மைக் போட்டு கத்தி பேசலை. மெதுவாதான் பேசிட்டு இருக்கோம் “ என்று சண்டைக்குச் சென்றாள். அன்றைய தினம் அவன் கம்மியாய் அடிவாங்கியது அவன் பாக்கியம். யாரைக்கண்டும் அவளிடம் பயம் இல்லை.

உழைப்பாளி அவளிடம் ஒரு பெண்ணுக்கான நளினம் எல்லாம் துளியும் இல்லை. அவள் தலையில் குடும்பம் நடத்தும் பொறுப்பும், பணம் தரும் தொழிலும் ஒப்படைக்கப் பட்டதால் அவள் தேவைகளை முன்னோக்கியே இருந்தாள். அதை தடுக்கும் எல்லா தடைகளையும் தகர்த்தெறியும் வெறிபிடித்த முரட்டுத்தனம் இயற்கையாகவே அவள் மீது படிந்திருந்தது.

திடீர் என ஒருநாள் ரோட்டில் கண்டு எஸ்தர் என்ற பெயரில் திருமண பத்திரிகை நீட்டினாள். “ இது யாரு எஸ்தர் “

“ நான் தான் “

“ இது எப்போ “

“ அதெல்லாம் கேக்காத, என்ன இழவோ செய்றாங்க எங்க வீட்டுல, கல்யாணத்துக்கு வந்திரு “

சரி என்று கூறி கல்யாணத்திற்கு புதியம்புத்தூர் சென்றிருந்தான். முதலில் கோயிலில் வைத்து தாலி கட்டினார்கள். பின் வீட்டில் வைத்து பாதர் இன்னொரு முறை திருமணம் செய்து வைத்தார். பந்தி இலையில் ஓடுவது சாம்பாரா ரசமா என்ற கவலையில், நடந்து எல்லாம் ரவியின் நினைவில் நில்லாமல் போனது.

கணவர் குடித்திருக்க மகனின் முதல் பிறந்த நாளுக்கு கேக் வெட்டுவதாக கூறி அழைத்திருந்தாள்.

பிள்ளை பெற்ற வகைக்கு புசு புசுவென சற்று எடை கூடி இருந்தாள் மாடசாமி என்ற எஸ்தர்.

இது வரை வாங்க போங்க என்று அவளை அழைத்து வந்த ரவி வேறு வழியின்றி கூட்டத்தின் நடுவில் “ மைனி ( அண்ணி ) “ என அழைக்கும் நிலைக்கு தள்ளப் பட்டான்.

சேலையில் வளைய வந்த அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரவியை சட்டென அவள் திரும்பி பார்க்க அவன் பார்வையை தரைக்குத் தாழ்த்தினான்.

பிறந்த நாளுக்கு வந்திருந்த ஆட்கள் கூட்டம் குறைந்ததும் பாயாசம் கொண்டு வந்து கையில் திணித்து விட்டு “ என்ன, அப்படி வளைச்சு வளைச்சு என்னையே பார்த்திட்டு இருந்த, என்ன விஷயம் “

“ ஒண்ணுமில்ல “ என்று குனிந்து கொண்டான்.

சிரித்தாள்

“ ஏன் சிரிக்கீங்க “

“ வெக்கப்படுற ஆம்பளைய கண்டா சிரிப்பு வராம என்ன செய்யும். சரி சொல்லு எதுக்கு என்னையே பார்த்திட்டு இருந்த “

“ ம்ம், ஆளு சதை போட்டு முன்ன விட அழகா இருக்கீங்க “

“ அட கருமம். முத்துன காய் நான், என்னை போய் ரசிச்சியாக்கும். சீக்கிரமா உனக்கு ஏத்த மாதிரி தண்டியும் தரமும் பாத்து எவளையாவது கல்யாணம் பண்ணு. வக்கட்டையா எவளையாவது கட்டுனன்னு வச்சிக்க மண்டைய பொளந்திருவேன் “  என ஆசிர்வாதம் செய்தாள் அந்த வேதக்காரி.

இரண்டு வருடம் ஆனது அவள் வாக்குத்தத்தம் பலிக்க.

ரவியுடைய திருமணத்திற்கு குழந்தையுடன் வந்திருந்த அவள் மேடையில் அவன் கையைப் பிடித்து சிறிது நேரம் பேசினாள் மாமனார் பார்வையால் ரவி மீது அம்பு விடுவதை பற்றிய கவலை இன்றி.

கிளம்பும் போது “ பிரியாணி சூப்பரா இருந்தது, ஒரு ஹெல்ப் பண்ணுவியா “

“ என்ன “

“ சாப்பாடு மிச்சம் ஆச்சுன்னு அண்டால நிரப்பி வீட்டுக்கு தூக்கிட்டு போகாம எனக்கு போன் பண்ணுனா, நான் TTC டிப்போ பக்கத்துல இருக்கிற முதியோர் இல்லத்துக்கு கொண்டு போய் கொடுத்திருவேன். இந்த மாதிரி பிரியாணி எல்லாம் அவுங்க சாப்பிட்டிருக்க மாட்டாங்க “

“ இப்போமே கொண்டு போறீங்களா “

“ நெசமாவால……கொஞ்சம் பொறு என் பிள்ளைய யார்கிட்டயாவது கொடுத்திட்டு வாரேன். டிவிஎஸ் சாம்ப்ல தான் வந்திருக்கேன். சட்டியில கொடுத்தா அப்படியே போய் டெலிவரி பண்ணிட்டு வந்திருவேன் “

“ கொஞ்சம் நில்லுங்க, மாப்ள இங்க வா. இவுங்க என்ன கேக்காங்களோ அதை கொடு. யாராவது ஏதாவது சொன்னா நான் சொன்னதாச் சொல்லு  “ என ரவி, நண்பனை கை காட்ட சந்தோசம் தாளாமல் அவனுடன் சென்று கொண்டிருந்தாள் மாடசாமி.

கிமு, கிபி போலத்தான் எல்லோர் வாழ்வும்.

திருமணத்திற்கு முன் திருமணத்திற்கு பின் என எந்த பாகுபாடும் இன்றி பழைய நினைவுகள் எல்லாம் மறந்து நான் எங்க இருக்கேன் என்று மட்டுமே கேட்காத குறை.

திருமணத்திற்கு பின் மாடசாமி எல்லாம் ரவியின் மூளை செல்லில் இருந்து அழிக்கப்பட்ட பண்டைய வரலாற்றுச் செய்தி ஆனது.

நீண்ட காலங்கள் கழித்து மாதாகோவில் திருவிழாவில் மகனுடன் டெல்லி அப்பளம் வாங்க சென்ற இடத்தில் அவளை மீண்டும் சந்தித்தான்.

“ எல எப்படி இருக்க……..உன் பையனா இது. உன் பேர் என்னது தங்கம் “ என அவனை மடியில் வாங்கி கொஞ்ச ஆரம்பித்தாள். சற்று நேரத்தில் கூட்ட நெருக்கம் தாளாமல் ஆளுக்கு ஒரு பக்கமாக பிரிந்து சென்றார்கள்.

அவள் மடியில் எடுத்து கொஞ்சிய மகன் இப்பொழுது ஆறடி உயரம். காலம், கோடைகாலத்து ஆற்று நீர் போல நின்று நிதானமாக நிலம் படிந்து ஊர்ந்து செல்கிறது.

வருடத்திற்கு ஒரு முறையாவது ரவி இரத்த தானம் செய்து விடுவது வாடிக்கை. இரத்த அழுத்தம், சர்க்கரை வியாதி எல்லாம் தொட்டுப் பார்க்காமல் இருக்க வேண்டும் என்ற சுய நலம் தான் காரணம்.

ஒரு ஞாயிறு காலை இரத்த தானம் செய்யலாம் என்று அந்த தனியார் மருத்துவமனை சென்றிருந்தான். வாசலில் நின்றிருந்த ஆள் “ பிளட் டொனேட் பண்ண வந்தீங்களா “

“ ஆமா “ என்றான் ஆச்சர்யத்துடன்

“ O பாசிடிவ் தான “

“ ஆமா “ என்றான் மேலும் ஆச்சர்யத்துடன்

“ வாட்ஸ் அப்ல வர்றதா சொன்ன ஆள் நீங்க தானா, உள்ள வாங்க “ என அவசரப்பட்டார்.

“ இல்ல, நான் தற்செயலா பிளட் கொடுக்கலாம்ன்னு வந்தேன் “

“ ஒரு மணிக்கு சர்ஜெரி. இன்னும் ஒரு மணி நேரம் தான் இருக்கு. ரெண்டு பாட்டில் பிளட் வேணும். ஒரு ஆள் கிடைச்சிட்டார். இன்னொரு ஆளைத் தேடிகிட்டு இருந்தோம். ஞாயிற்று கிழமை அதனால யாரையும் சட்டுன்னு காண்ட்டக்ட் பண்ண முடியல. வாட்ஸ் அப் எல்லா குரூப்லயும் சொல்லி, என்னடா செய்யன்னு யோசிச்சுகிட்டு இருந்தோம். நல்ல வேளை நீங்களா வந்தீங்க. கொடுப்பீங்கல்ல “

“ அதுக்கு தான் வந்தேன் “ என்று கூறி இரத்தம் கொடுத்து விட்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்ததும்

“ சார், இவருக்கு ஜூஸ் வாங்கி கொடுங்க “ என ரவியை அழைத்துச் சென்றவர் யாரிடமோ கூற

“ சரி “ என்ற வண்ணம் ரவியை நோக்கி வந்தவரை இதற்கு முன் எங்கேயோ பார்த்தது போலத் தோன்றி யோசிக்க  “ அடடா இது மாடசாமி வீட்டுக்காரர் ஆச்சே “ என்று நினைவு வந்து  “ பேஷன்ட் யாரு சார் “ என்றான் தெரிந்து கொள்ளும் ஆர்வத்தில்.

அவருக்கு அவனை நினைவில்லை.

“ என் மனைவி தான் “ என்றார்.

“ என்ன செய்து அவுங்களுக்கு “

“ யுட்ரஸ் ரிமூவ் பண்ணுறாங்க. ஆபரேசன் தியேட்டருக்கு கூட்டிட்டு போயாச்சு  “

“ ஒ…….அப்படியா “

“ ஜூஸ் நான் போய் குடிச்சிக்கிறேன், நீங்க ஹாஸ்பிட்டல இருங்க “

“ இல்ல நீங்க இரத்தம் கொடுத்திருக்கீங்க “ என இழுத்தார்

“ இதுல என்ன இருக்கு, பரவாயில்ல உங்க மனைவி பேரு என்ன “

“ எஸ்தர் “ என்றார் அவனுடைய அந்தக் கேள்வியை விரும்பாமல்

“ அவுங்களுக்காக ஜெபம் பண்ணுங்க, நான் வாரேன் “ என்ற வண்ணம் பெறுமூச்சு விட்டபடி நிறைய சிந்தனைகளுடன் வண்டியை கிளப்பி நேராக சிரோன் ஜூஸ் பார்க் சென்று ஜன்னல் ஓர சீட் பிடித்து “ பெரிய சைஸ் மாதுளை ஜூஸ் ஒன்னு ஐஸ், சீனி போடாம “ என்று ஆர்டர் செய்து விட்டு மொபைலில் முகநூலில் வந்த நோடிபிகேசனை பார்க்கத் துவங்கினான்.

“ பொம்பளைன்னா உங்களுக்கு அவ்வளவு இளக்காரமா, அதெல்லாம் இல்ல ஆம்பிளைங்க எங்கள விட எந்த விதத்துல உசத்தி சொல்லு “ என்று ஒரு பெண்ணின் குரல் லேசான விளக்கு வெளிச்சத்தில் கேட்க

“ ஹலோ மெதுவா பேசுங்க “ என்றான் ஐஸ்கிரீம் கடைக்காரன்.

“ நாங்க ஒன்னும் மைக் போட்டு கத்தி பேசலை. மெதுவாதான் பேசிட்டு இருக்கோம் “ என சண்டை இழுத்தது அந்த பெண் குரல்.

*

நன்றி : முஹம்மது யூசுப்
*
தொடர்புடைய பதிவுகள் :
புனைவுக் கதை எப்போ வேணாலும் எழுதலாம்!’ – முஹம்மது யூசுப்

“ சான் ராத் “ – கனவுப் பிரியன்

யார் இவர்கள்? (1000வது பதிவு)

மௌலவி எஸ். அப்துல் வஹ்ஹாப் பாகவி அவர்களின் தனிமை – சமுதாயம் பற்றிய விரிவுரைத் தொடரில், ‘சமுதாய நன்மைகள்’ என்ற நூலில் (1991இல்) வெளிவந்தது இந்தப் பகுதி, அவர்களின் ‘ஞானக்கோட்டையின் தலைவாசல்’ என்ற நூலில் (மூலம் : பக்தர்களின் பாதை – இமாம் கஸ்ஸாலி) , சற்று விரிவுப்படுத்தப்பட்ட நிலையில், மீண்டும் பிரசுரிக்கப்பட்டது – – வாசகர்களின் நன்மைக்காக. அதை இங்கே பகிர்கிறேன்.

முதலில் , அலி ரலியல்லாஹூ அன்ஹூவை (عَلِي ابْن أَبِي طَالِب ) மட்டும் இங்கே பகிரலாம் என்று நினைத்தேன். தண்டனை / மன்னிப்பு குறித்து அவர்கள் சொன்ன செய்தி அப்படி. இந்த வேர்ட்பிரஸ் பக்கங்களின் முக்கியமான 1000வது பதிவென்பதால் மற்ற ஆளுமைகளையும் சேர்த்திருக்கிறேன். இன்னொன்று : இணையத்தை நோக்கினால் பிறப்பு இறப்பு தேதிகளில் சில வித்தியாசம் தென்படுகிறது. ஹஜ்ரத் எழுதியதையே இறுதியாக இங்கே எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

நகல் பிரியர்கள் இந்தப் பக்கத்தின் முகவரியையும் சேர்த்து வெளியிடுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். அப்படியே அஃப்சரா பதிப்பகத்திற்கு நன்றியும் சொல்லவும். நன்றி! – AB

அபூ ஹுரைரா

நபித் தோழரான இவரது முழுப் பெயர் அபூ ஹுரைரா தாவஸி யமனி. தமக்கு வேண்டியவர்களின் ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு பூனைக் குட்டியை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பார். இதனால்தான் அவரை அபூ ஹுரைரா என்று மக்கள் அழைத்தார்கள். இதற்குப் பொருள் : பூனைக்குட்டியின் தந்தை.

இஸ்லாத்தைத் தழுவுவதற்கு முன்னால் அப்து ஷம்ஸ் என்று அழைக்கப்பட்ட அவர் மக்களுக்குப் பணிபுரிந்து வாழ்ந்து வந்தார்.

ஹிஜ்ரி 7 கி.பி. 628 ஆம் ஆண்டு அவர் 30 வயதில் மதீனாவுக்கு வந்தார். இஸ்லாத்திற்கு வந்ததும் அவரது பெயர் அப்துல்லாஹ் என்று மாற்றப்பட்டது. மாற்றப்பட்ட புதிய பெயர் அப்துர் ரஹ்மான் என்பது சிலரது கருத்து.

‘திண்ணைத் தோழர்களில் மிக முக்கிய உறுப்பினரான அபூ ஹுரைரா வியக்கத்தகுந்த நினைவாற்றலைப் பெற்றிருந்தார். இதனால் பெருமானார் கூறிய ஹதீஸ்களில் எதையும் மறக்காமல் அவரால் பாதுகாக்க முடிந்தது. அவர் உலகத்திற்குக் கொடுத்த ஹதீஸ்கள் 3500.

இந்த எண்ணிக்கை ஸஹீஹ் புகாரியில் அடங்கியிருக்கிற மொத்த ஹதீஸ்களில் ஏறக்குறைய சரிபாதியாகும்.

இவ்வளவு அதிகமான ஹதீஸ்கள் வேறு எந்த நபித் தோழரிடமிருந்தும் சமுதாயத்திற்குக் கிடைக்கவில்லை.

பெரும்பாலான நேரங்களில் பெருமானாருக்கு எதிரில் உட்கார்ந்து, அவர்கள் சொன்ன செய்திகளை எல்லாம் கவனத்துடன் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவர், திமஷ்கைத் தலைநகராகக் கொண்டு முஆவியா ஆட்சி செய்தபோது, ஹிஜ்ரி 58/ கி.பி. 678 ஆம் ஆண்டு மதீனாவில் மரணமடைந்தார். அப்போது அவரது வயது 78.
*

அபூதாலிப் மக்கி

இராக் நாட்டில் பிறந்த இவரது முழுப்பெயர் அபூதாலிப் முஹம்மது அலி இப்னு அதிய்யி என்பது இவரது தகப்பனாரின் பெயர். இதனால் இவர் அபூதாலிப் முஹம்மது இப்னு அலி இப்னு அதிய்யி என்றுஅழைக்கப்படுவதும் உண்டு.

ஞான மார்க்கத்திற்கு வெளிச்சம் காட்டுகிற நூல்கள் எழுதிய அறிஞர்களில் ஒருவரான இவர் தம் அறிவுப் பணியை மக்காவில் செய்த காரணத்தினால் அபூதாலிப் மக்கி என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

இவர் எழுதிய ‘கூதுல் குலூப்’ – உள்ளங்களுக்கு உணவு என்ற நூல் அறிஞர்களுக்கே வழிகாட்டும் தகுதி படைத்தது.
இதனை ‘அல் – கூத்’ என்றும் இதன் ஆசிரியரை ‘ஸாஹிபுல் கூத்’ கூதுல் குலூபுக்கு உரியவர் என்றும் சுருக்கமாகக் குறிப்பிடுவதும் உண்டு.

இப்படிக் குறிப்பிடுகிறவர்களில் முஹம்மது ஹுஸைனி ஸுபைதி ஒருவராவார். இவர் இத்திஹாஃபுஸ் ஸாத்தில் முத்தகீன் பிஷரஹ் இஹ்யா உலூமித்தீன்’ என்ற பெயரில் ‘இஹ்யாவுக்கு 10 பாகங்கள் கொண்ட விரிவுரை ஒன்று எழுதியிருக்கிறார்.

கூதுல் குலூப் என்ற இந்நூல் இஹ்யாவைப் போலவே நான்கு பாகங்கள் கொண்டது; இஹ்யாவில் இருப்பது போன்ற அத்தியாய அமைப்புக் கொண்டது. இதனால் –

இமாம் கஸ்ஸாலிக்குப் பின்னால் தோன்றிய அறிஞர்களில் சிலர் கூதுல் குலூபை இஹ்யாவுக்கு முன்னோடி என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள்.

இஹ்யாவுக்குப் பின்னர் இமாம் கஸ்ஸாலி எழுதிய ‘கீமியாயெ ஸஆதத்’ எனும் பாரசீக நூல் இஹ்யாவைப் போன்ற அமைப்புக் கொண்டிருந்தாலும் – முன்னதில் இடம் பெற்றிருக்கிற ஆழ்ந்த

கருத்துக்கள் பல பின்னதில் இடம் பெறவில்லை. இதேபோன்று –

கூதுல் குலூப் எனும் நூல் இஹ்யாவைப் போல் அமைந்திருந்தாலும் – அது இஹ்யாவை விடச் சிறியது.
இஹ்யாவைப் போல் உலகப் புகழ் பெறாவிட்டாலும் கூதுல் குலூபிலிருந்தும் அதன் ஆசிரியரான அபூதாலிப் மக்கியின் பேச்சிலிருந்தும் பல கருத்துக்களை இஹ்யாவில் இமாம் கஸ்ஸாலி எடுத்துக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

இமாம் கஸ்ஸாலியினால் பெரிதும் மதிக்கப்பட்ட அறிஞர்களில் அபூதாலிப் மக்கியும் ஒருவர்..
மக்களுக்கு ஞானப் போதனை செய்வதைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டு வாழ்ந்த அவர் தம் வாணாளில் பெரும் பகுதியை மக்காவில் கழித்துவிட்டு இறுதியில் பக்தாதுக்குச் சென்றார். அங்கேயும் அவரது பணி தொடர்ந்தது. பள்ளிவாசலுக்கு வருகிறவர்களைப் பக்குவப்படுத்தும் முயற்சியில் அவர் ஓய்வின்றி அறிவுரை கூறினார் ; எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியாத தத்துவங்களை எல்லாம் விளக்கிச் சொன்னார். இந்தக் கட்டத்தில் –

அவரது வாழ்வில் விரும்பத் தகாத திருப்பம் ஒன்று தோன்றிற்று. அவர் கூறிய கருத்துக்களில் சிலவற்றை மக்களில் சிலர் தப்பாகப் புரிந்து கொண்டார்கள். தாம் புரிந்து கொண்டது தான் அவரது கருத்து என்று பேசிக்கொண்டார்கள். இந்தப் பேச்சு, சட்டத்தின் கவனத்தைக் கவர்ந்தது.

இதன் இறுதி விளைவு என்ன?

உண்மையை உணர்த்திக் காட்டுகிற ஆசை கொண்ட எல்லா அறிஞர்களும் அனுபவித்த அதே விளைவை அவரும் அனுபவித்தார்: ‘அபூதாலிப் மக்கி முஸ்லிமல்ல!’ என்று தீர்ப்பு வழங்கிவிட்டது நீதிமன்றம்! இதனால் –

அவரது அறிவுரையைக் கேட்க வருகிறவர்களின் எண்ணிக்கை குறைய ஆரம்பித்தது. நன்கு பழகியவர்கள்
கூட நாலாபுறமும் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டு யாருக்கும் தெரியாமல் தான் இரண்டொரு வார்த்தை பேசினார்கள்.
மக்களுக்கு அறிவு புகட்டும் வாய்ப்பை அடியோடு இழந்துவிட்ட அவர் 6 ஜமாதுல் ஆகிர் 386 /2 ஜூலை 996 வியாழன் அன்று பக்தாதில் மரணமடைந்தார்.
*
அலி இப்னு அபீதாலிப்

நபித்தோழர்; பெருமானாரின் பெரிய தகப்பனாரான அபூதாலிபுக்கு மகனார், இதனால் பெருமானாருக்கு ஒன்று விட்ட சகோதரர். இவர்களுக்கு ‘அபூதுராப்’ என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. இது பெருமானார் அன்புடன் சூட்டிய பெயர்.

‘அறிவு எனும் நகரத்துக்கு நுழைவாசல்’ என்று பெருமானார் பிற்காலத்தில் பாராட்டிய அலி இப்னு அபீதாலிப் கி.பி. 598இல் கஅபாவில் பிறந்தார்கள். அப்போது பெருமானாருக்கு வயது 28.

சொந்தச் சிந்தனையும் எதற்கும் அஞ்சாத நெஞ்சமும் படைத்த அலியார் மிக முக்கியமான நபித் தோழர்களில் ஒருவர், பெருமானாரிடம் விளையாட்டாகப் பேசுகிற பேறு பெற்றவர், ‘இறைத்தூதரே! இந்தக் கேள்விக்கு நான் பதில் சொல்லட்டுமா?” என்று அனுமதி கேட்டு மற்றவர்களுக்கு விளக்கம் கொடுக்கிற தகுதி பெற்றவர்.

‘அஷரதுல் முபஷ்ஷரா’ என்று பெருமதிப்புடன் அழைக்கப்பட்ட பத்துப்பேரில் ஒருவரான அவர்கள் பாதிமா நாயகியைத் திருமணம் செய்து கொண்டதும் பெருமானாருக்கு மருமகன் ஆனார்கள். இதற்குப் பின்னர் அவர்களுக்கும் பெருமானாருக்குமுள்ள நெருக்கம் இன்னும் வலுவடைந்தது.

இஸ்லாமிய அரசின் மூன்றாம் கலீஃபாவான உஸ்மான் இப்னு அஃப்பான் கொலை செய்யப்பட்டதும் பல நபித் தோழர்கள் அந்த இடத்தில் அலியாரை அமர்த்தி விடுவதற்குப் பெருத்த முயற்சி எடுத்தார்கள். ஆனால் அலியார் மறுத்துவிட்டார்கள். என்றாலும் –

தலைமை இல்லாத ஒரு சூழலைத் தவிர்க்கும் எண்ணம் கொண்ட அலியார் ஐந்து நாட்களுக்குப் பின்னர் தம் ஒப்புதலைத் தெரிவித்தார்கள்.

25 துல்ஹஜ் 35 / 27 ஜூன் 656 திங்கட்கிழமை அன்று மஸ்ஜித் நபவியில் பலர் முன்னிலையில் இந்தப் பொறுப்பு அலியாரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அன்றிலிருந்து அவர்கள் நான்காம் கலீஃபாவாகப் பணியாற்றி வந்தார்கள்.
இதனை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்களில் நபித் தோழர் முஆவியாவுக்கு முதலிடம் உண்டு. மதீனாவில் அலியாரின் ஆட்சியை எதிர்த்து திமஷ்கிலிருந்து முஆவியா போர்க்கொடி தூக்கினார். இதனால் இருவருக்கும் நடந்த யுத்தம் ஃபுராத் நதிக்குப் பக்கத்தில் ஸிஃப்பீன் என்ற இடத்தில் ஏறக்குறைய இரண்டு மாதங்கள் வரை நீடித்தது.
ஹிஜ்ரி 37 கி.பி. 657இல் நடந்த இந்தப் போராட்டத்தில் இறுதி வெற்றி அலியாருக்குத்தான் கிடைக்கப் போகிறது என்பதைத் தெரிந்து கொண்ட முஆவியா போர்க்கொடியைக் கீழே போட்டுவிட்டுச் சமாதானக் கொடியைத் தூக்கினார்.

முஆவியாவின் பிரதிநிதியாக அம்ர் பின் ஆஸம் அலியாரின் பிரதிநிதியாக அபூமூஸா அஷ்அரியும் இந்தப் பேச்சு வார்த்தையில் கலந்து கொண்டார்கள். அம்ர் பின் ஆஸ் ராஜதந்திரத்தில் அபூமூஸாவை விடச் சிறந்தவர். சில ஷரத்துகள் அடங்கிய இந்தச் சமாதான ஏற்பாட்டுக்கு –

அலி இப்னு அபீதாலிப் ஒப்புதல் கொடுத்தது தமக்குப் பிடிக்காததால் அவர்களது படையிலிருந்து 4000 பேர் வெளியேறிச் சென்று புதியதோர் இயக்கமாகச் செயல்பட்டார்கள். இவர்கள் தம்மை ‘காரிஜியா’ என்று சொல்லிக் கொண்டார்கள். வெளியேறியவர்களின் இயக்கம் என்பது இதன் பொருள்.

முஆவியா , அம்ர் பின் ஆஸ், அலியார் ஆகிய மூவரும் இஸ்லாமிய அரசியலுக்குக் களங்கம் கற்பிப்பதாகத்
தீர்மானித்துக் கொண்ட அவர்கள் இந்த மூன்று பேரையும் ஒரே நாளில் கொன்றுவிடுகிற திட்டத்தை மனத்தில் வைத்துக் கொண்டு பொருத்தமான நேரத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்கள். இதற்கிடையில் –

இங்கே விரித்துக் கூறமுடியாத பல காரணங்களினால் அலி இப்னு அபீதாலிப் மதீனாவைவிட்டு இராக் நாட்டிற்குச் சென்று கூஃபா எனும் நகரத்திலிருந்து ஆட்சி செய்யத் தொடங்கினார்கள்.

கூஃபாவைத் தலைநகராகக் கொண்டு நடத்தப்பட்ட இந்த ஆட்சி அதிகநாள் நீடிக்கவில்லை.

திமஷ்கில் ஆளுனராக இருந்த முஆவியா, கூஃபாவில் கலீஃபாவாக இருந்த அலியார், அம்ர் பின் ஆஸ் ஆகிய மூவரையும் கொல்கிற திட்டத்துடன் மூன்று காரிஜிகள் அங்கங்கே சென்றார்கள். அப்துர் ரஹ்மான் இப்னு முல்ஜம் ஸாரிமி அவர்களில் ஒருவன். குறுகலான பாதை ஒன்றில் காத்திருந்த அவன் –

17 ரமலான் 40 வெள்ளிக்கிழமை அன்று ஃபஜ்ர் தொழுகையை நடத்தி வைப்பதற்காக கூஃபாவின் பள்ளிவாசலில் நுழைந்த அலியாரை நச்சேற்றிய வாளினால் நெற்றியில் பலமாகத் தாக்கினான் !

“ஆட்சி இறைவனுடையது. உமக்கோ உமது நண்பர்களுக்கோ அது உரியது அல்ல” என்று ஆவேசமாகக் கத்தினான். அவனைத் தப்பவிடாமல் பள்ளிவாசலில் இருந்தவர்கள் பிடித்து வைத்தார்கள்.

காரிஜிகள் கொல்லத் தீர்மானித்த மற்ற இருவரில் ஒருவர் சிறிய காயத்துடன் தப்பியோடிவிட்டார். அடுத்தவர் அன்று பள்ளிவாசலுக்கு வரவே இல்லை. இதனால் –

மூன்று பேரையும் பள்ளிவாசலில் கொல்லத் தீர்மானித்துப் புறப்பட்ட காரிஜ்கள் தம் திட்டத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு தோல்வியடைந்தார்கள். வேண்டுமானால் மூன்றில் ஒரு பங்கு வெற்றியடைந்தார்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஆழமான நெற்றிக் காயத்துடன் தளர்ந்து போய்ப் படுத்திருந்த அலியார் தமது வாரிசுகளுக்குக் கொடுத்த அறிவுரை – அல்லது எச்சரிக்கை வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

”… கொலை நோக்கத்துடன் நான் வன்மையாகத் தாக்கப்பட்டிருக்கிறேன். இதிலிருந்து நான் பிழைத்துக் கொள்வேனா – இல்லை, இறந்துவிடுவேனா? நான் பிழைத்துக் கொண்டாலும் இறந்துவிட்டாலும் இப்னு முல்ஜம் குற்றவாளிதான். இதனால் அவனைத் தண்டிக்கும் உரிமை எனக்கு வருகிறது.

”இன்றைய நாளையேனும் என்னால் தாண்டிச் செல்ல முடியுமா என்று தெரியாத நிலைமையிலிருக்கிற நான் அவனைத் தண்டிக்க முடியாது. எனவே என் உரிமையை நீங்கள் கையில் எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

”நன்கு சிந்தனை செய்து பார்த்து முடிவெடுங்கள். அவனை தண்டித்துத்தான் ஆக வேண்டுமா என்று அமைதியோடு நினைத்துப் பாருங்கள். அவனை மன்னித்து விடுகிற மனப்பக்குவம் உங்களுக்குக் கிடையாது என்றால் அவனுக்குத் தண்டனை கொடுங்கள். ஆனால் –

”அவன் என்னை எப்படிக் காயப்படுத்தினானோ அப்படித்தான் நீங்கள் அவனைக் காயப்படுத்த வேண்டும். சிறிதளவும் வரம்பை தாண்டிவிடக் கூடாது. சினத்தின் தூண்டுதலால் அவனைக் கட்டி வைத்து சித்திரவதை செய்து விடாதீர்கள். ‘பிறரைக் கடித்துக் குதறுகிற வெறிப்பிடித்த நாயைக்கூடச் சித்திரவதை செய்யக் கூடாது’ என்று பெருமானார் கூறியிருக்கிறார்கள்.

”ஒரு செய்தியை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் : இப்னு முல்ஜமுக்குத் தண்டனை கொடுப்பது – நடந்த ஒன்றை நடக்காத ஒன்றாக மாற்றிவிடாது!

”மிகுந்த சிரமத்துடன் நீண்டநேரம் நான் பேசிவிட்டேன். இப்போது நான் ஒரு தீர்மானத்துக்கு வந்திருக்கிறேன். கவனத்துடன் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். அவனைத் தண்டிக்கும் உரிமை எனக்கு உண்டு என்பது உண்மைதான். ஆனால் –

”அது உரிமைதானே தவிர, கடமை அல்ல! எனவே அவனை மன்னித்து விடுதலை அளிக்கிறேன். நான் இறந்து விட்டால், எங்கள் தலைவர் கொலை செய்யப்பட்டு விட்டார்!’ என்று குரல் எழுப்புவதன் மூலம் புதியதொரு ரத்தக் களரியை உண்டாக்காதீர்கள். நீங்களும் அவனை மன்னித்து விடுங்கள். பிறருக்குத் தெரியாமல் நீங்கள் செய்த குற்றங்களை இறைவன் மன்னித்தருள்வான்!”

ஹிஜ்ரி முதல் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், மக்களுக்கு ஏற்பட்ட பிரச்சினைகளுக்கெல்லாம் வெளிச்சம் காட்டிக் கொண்டிருந்த அந்தக் கலங்கரைத் தீபம் படுகாயமுற்ற மூன்று நாட்களுக்குப் பின்னர் 21 ரமலான் 401 பிப்ரவரி 661 அன்று அணைந்தது !

அப்போது அவர்களின் வயது சூரிய வருடக் கணக்குப்படி 63.

அலியார் கலீஃபாவாகச் செயல்பட்ட காலம் ஹிஜ்ரி வருடக் கணக்குப்படி 4 ஆண்டு 8 மாதம் 24 நாட்கள்.

ஹஸன், ஹுஸைன், ஸைனப் ஆகியோர் அலியாருக்கும் பாதிமா நாயகிக்கும் பிறந்தவர்கள். இவர்களுக்குப் பிறந்த முஹ்ஸின் குழந்தையாக இருந்தபோதே இறந்துவிட்டது. பாதிமா நாயகி இறந்தபிறகு அலியாருக்கும் கவ்லாவுக்கும் பிறந்தவர் முஹம்மது இப்னு ஹனஃபியா.

தளபதி அஷ்தர் நக்யீ, ஹஸனார், முஆவியா போன்றவர் களுக்கு அலியார் எழுதிய கடிதங்கள் எண்ணற்றவை.
இறைஞானம், இல்லறம், அரசியல் நிர்வாகம், வாழ்க்கைத் தத்துவம் போன்ற பல்வேறு துறைகளுக்கு அவை விளக்கம் கொடுக்கின்றன.

அவர்கள் எழுதிய ‘நஹ்ஜுல் பலாகா’ எனும் நூல் அரியதோர் இலக்கியம் என்று அறிஞர்களால் பாராட்டப் படுகிறது.

அலி இப்னு அபீதாலிப், பெருமானாரின் வாழ்வையும் வாக்கையும் பற்றித் தெரிவித்த செய்திகள் – ஹதீஸ்கள் 586. இவற்றில் 29 ஹதீஸ்கள் ஸஹீஹ் புகாரியில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. ஸஹீஹ் முஸ்லிமில் இருக்கிற ஹதீஸ்கள் 35. புகாரியும் முஸ்லிமும் ஒருமித்த கருத்துடன் ஏற்றுக் கொண்ட ஹதீஸ்கள் 20.

அலியார் அறிவித்த ஹதீஸ்கள் — ஹஸன், ஹுஸைன், முஹம்மது இப்னு ஹனஃபியா, இப்னு மஸ்ஊது , இப்னு அப்பாஸ், அப்துல்லாஹ் இப்னு ஸுபைர், அபூமூஸா அஷ்அரி, இப்னு உமர், அப்துல்லாஹ் இப்னு ஜாஃபர் முதலானவர்களின் வாயிலாக நமக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன.
*

இப்னு அப்பாஸ்

அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் என்பது முழுப்பெயர். என்றாலும் பெரும்பான்மையாக இவர் இப்னு அப்பாஸ் என்று தான் அழைக்கப்படுகிறார்.

கி.பி. 619 இல் மக்காவில் பிறந்த இவர், பெருமானாரின் பெரிய தகப்பனாரான அப்பாஸின் மகனார். பெருமானாருக்கும் அலியாருக்கும் உள்ள அதே உறவுமுறை இப்னு அப்பாஸ்க்கும் உண்டு.

மக்காவில் முஸ்லிம்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள் உச்சக் கட்டத்தைத் தொட்டிருந்த நேரத்தில், பெருமானாரின் ‘ஹிஜ்ரத்திற்கு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பிறந்த இப்னு அப்பாஸ் –

அப்பாஸ் இப்னு அப்துல் முத்தலிப் என்றும் அபுல் ஃபஸ்ல் என்றும் அழைக்கப்பட்ட தம் தந்தையாருக்கு முன்பே இஸ்லாத்திற்கு வந்துவிட்டார்.

ஹிஜ்ரி 37 | கி.பி. 657 இல் முஆவியாவுக்கும் அலியாருக்கும் நடந்த ஸிஃப்பீன் யுத்தத்தில் முன்னவரின் பிரதிநிதியாக அம்ர் பின் ஆஸ்ம் பின்னவரின் பிரதிநிதியாக அபூ மூஸா அஷ் அரியும் சமாதானப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார்கள்.

இந்தப் பொறுப்புக்கு இப்னு அப்பாஸைத்தான் அலியார் ‘தேர்ந்தெடுத்தார்கள்’ என்றாலும் முக்கியமான சிலரது வற்புறுத்தல் அலியாரைத் தம் விருப்பத்திற்கு மாறாக நடக்கவைத்து விட்டது

அவர்களின் விருப்பப்படி இப்னு அப்பாஸிடம் இந்தப் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தால் –

”.. காரிஜியா என்ற ஒரு பிரிவு தோன்றியிருக்காது; அலி இப்னு அபீதாலிபுக்கு இப்படிப்பட்ட மரணம் ஏற்பட்டிருக்காது. அத்துடன் இஸ்லாமிய அரசியல் வரலாறு வேறுவிதமாக அமைந்திருக்கும்!” என்று புகழ்பெற்ற வரலாற்று ஆசிரியர்கள் அழுத்தத்துடன் கூறுகிறார்கள்.

உள்ளதை உள்ளபடி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை இளம் வயதிலேயே பெற்றிருந்த இப்னு அப்பாஸ் தம் நண்பர்களிடம் கேட்டுக் கேட்டுப் பெருமானாரைப் பற்றிய செய்திகளையெல்லாம் தெளிவாகத் தெரிந்து கொண்டார்.

திருக்குர்ஆனின் வசனங்களுக்கு அவர் கொடுத்த விளக்கங்கள் தேர்ச்சிமிக்க அறிஞர்களையே திகைக்க வைத்தன.

இளைஞராக இருந்த காலத்திலேயே அவர் ஓர் அறிஞராகக் கருதப்பட்டார். தெரிந்துகொள்கிற ஆசை
யுள்ளவர்கள் எழுப்பிய வினாக்களுக்கெல்லாம் தெளிவாக விடையளித்தார். சட்டப் பிரச்சினையில் சிக்கித் தடுமாறியவர் களுக்கு விளக்கம் கொடுத்து வழிகாட்டினார்.

தாம் கேட்டும் சிந்தித்தும் அறிந்த செய்திகளை எல்லாம் மனத்தில் பதித்து வைத்திருந்த அவர் ஏராளமான செய்திகளை எழுதியும் வைத்திருந்தார். சுல்தானுல் முஃபஸ்ஸிரின் – திருக் குர்ஆனின் விரிவுரையாளர்களுக்கு அரசர் என்று பாராட்டப்பட்ட இப்னு அப்பாஸ் –

மக்காவில் இஸ்லாமியச் சட்டங்களுக்கு முறையான அமைப்புக் கொடுத்த முதல் மனிதர்.

மார்க்கச் சட்டங்கள் குறித்து அவர் நிகழ்த்திய விவாதங்களும் கொடுத்த விளக்கங்களும் எண்ணற்றவை. சட்டப் பிரச்சினைகளில் அவர் கண்ட அற்புதமான முடிவுகள் அபூபக்ர் முஹம்மது மூஸா என்பவரால் 20 பாகங்களாகத் தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

‘பஹ்ருல் இல்ம் ‘ – அறிவுக் கடல் எனச் சிறப்புப் பெயரிட்டு அழைக்கப்பட்ட அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் ஹிஜ்ரி 68 கி.பி. 688 இல் தாயிஃபில் மரணமடைந்தார். அப்போது அவரது வயது ஹிஜ்ரி வருடக் கணக்குப்படி 71 – கி.பி. வருடக் கணக்குப்படி 69.
*

இப்னு மஸ்ஊத்

இயற்பெயர் அப்துல்லாஹ் – ‘மஸ்ஊத் என்பது தந்தையின் பெயர். இவர் பெரும்பான்மையாக இப்னு மஸ்ஊத் என்றுதான் அழைக்கப்படுகிறார். அப்துல்லாஹ் இப்னு மஸ்ஊதுக்கு அபூ அப்திர் ரஹ்மான் என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு.

இளைஞராக இருந்தபோது உக்பா இப்னு அபீமுஐத் என்பவரின் ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்த இப்னு மஸ்ஊத், ஆரம்பத்தில் இஸ்லாத்தைத் தழுவிய சிலரில் ஒருவர்.

‘அன ஸாதிஸஸ் ஸித்தா’ என்று அடிக்கடி பெருமையாக கூறிக் கொள்வது அவரது வழக்கம். ஆறுபேரில் – ஆரம்பத்தில் இஸ்லாத்திற்கு வந்த ஆறு பேரில் நான் ஆறாவது என்பது இதன் பொருள்.

மறுமையில் சொர்க்கத்திற்கு உரியவர்கள் என்று பெருமானாரினால் முன்னறிவிப்புக் கொடுக்கப்பட்டவர்களில் இவர் ஒருவர். ஆனால் அஷரதுல் முபஷ்ஷரா என்று அழைக்கப்பட்ட பத்துப் பேர்களில் இவர் ஒருவர் அல்ல.

அபூபக்ர் ஸித்தீக், உமர் பின் கத்தாப், உஸ்மான் பின் அஃப்பான், அலி இப்னு அபீதாலிப், தல்ஹா பின் உபைதில்லாஹ், ஸ்பைர் பின் அவ்வாம், அப்துர் ரஹ்மான் இப்னு அஃவ்ப், ஸஅது பின் அபீவக்காஸ், சயீது பின் ஸைது, அபூ உபைதா பின் ஜர்ராஹ் ஆகிய 10 நபித் தோழர்கள் தான் ‘அஷர்துல் முபஷ்ஷரா’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

இஸ்லாத்தைத் தழுவியதால் மக்காவாசிகளால் மிகக் கொடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட்ட இப்னு மஸ்ஊத் பெருமானாரின் நம்பிக்கைக்கும் அவர்களுக்குப் பின்னர் ஆட்சி செய்த கலீஃபாக்களின் நம்பிக்கைக்கும் உரித்தானவர்.

இரண்டாம் கலீஃபாவான உமர் இப்னு கத்தாப் – ‘பைதுல் மால்’ எனப்படுகிற பொதுக் கஜானாவை நிர்வாகம் செய்கிற பொறுப்பையும் மக்களுக்கு மார்க்கத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கிற பொறுப்பையும் ஒப்படைத்து இப்னு மஸ்ஊதைக் கூஃபா நகரத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார்கள்.

பெருமானாரைப் பற்றிய செய்திகளையும் அவர்களின் வாக்குகளையும் மற்றவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறுவதில் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் அவர் நடந்து கொண்டார்.

திருக்குர்ஆன் பற்றிய ஆழமான அறிவும் இறைவன் பற்றிய அழுத்தமான உணர்வும் கொண்ட அவர் திருக்குர்ஆனின் வசனங்களை மக்காவில் பகிரங்கமாக ஒதிக் காட்டிய முதல் மனிதர்!

மக்காவாசிகளின் கொடுமைகளினால் அபிஸீனியாவுக்குச் சென்ற சிறிய குழுவில் ஒருவரான இப்னு மஸ்ஊத் தம் கொள்கையில் இறுக்கமான பிடிப்புக் கொண்டவர்; மக்களின் அன்புக்கும் மரியாதைக்கும் உரிமை பெற்றவர்.

இவர் உலகத்திற்கு அறிவித்த ஹதீஸ்கள் 848. இவை, இப்னு ஹன்பல் என்று அழைக்கப்படுகிற இமாம் அஹ்மது இப்னு முஹம்மது தொகுத்த ‘முஸ்னது’ என்ற நூலில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன.

பத்ர் யுத்தம் உட்பட பல யுத்தங்களில் பங்கெடுத்துப் போரிட்ட இப்னு மஸ்ஊத் ஹிஜ்ரி 32 கி.பி. 653இல் மதீனாவில் 70 வயதில் மரணமடைந்தார்.

பிரேதப் பிரார்த்தனையை இஸ்லாமியக் குடியரசின் மூன்றாம் கலீஃபாவான உஸ்மான் இப்னு அஃப்பான் தலைமையேற்று நடத்தி வைத்தார்கள்.
*

இமாம் ஷாஃபி

அபூ அப்தில்லாஹ் என்பது இயற்பெயர். தகப்பனாரின் பெயர் இத்ரீஸ். ஷாஃபியி என்பது குடும்பப் பெயர். இதனால் இமாம் அவர்களும் அவர்களின் தந்தையாரும் முறையே அபூ அப்தில்லாஹ் ஷாஃபி என்றும் இத்ரீஸ் ஷாஃபி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள். ஷாஃபியி எனும் வார்த்தை நடைமுறையில் ஷாஃபி என்று சொல்லப்படுகிறது.

பாலஸ்தீனத்தில் காஸா என்ற ஊரில் ஹிஜ்ரி 150 கி.பி. 767 இல் பிறந்த இமாம் ஷாஃபி மக்காவில் வளர்க்கப் பட்டார்கள். மிக இளம் வயதிலேயே திருக்குர்ஆன் முழுவதையும் மனனம் செய்துவிட்ட இமாம் ஷாஃபி –

முஸ்லிம் ஸந்தி, சுஃப்யான் இப்னு உயைனா போன்றவர்களிடம் ஹதீஸ் – சட்டம் ஆகிய கலைகளைக் கற்றுக் கொண்டார்கள்.

அறிவுத்தாகம் கொண்ட அவர்கள் இந்த ஆசான்களைத் தவிர்த்து இன்னும் பலரிடம் பாடம் படித்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் கல்வி பயின்ற ஆசான்களின் நீண்ட பட்டியல் ஒன்றை ‘தாரீக் பக்தாத்’ என்ற நூலில் கதீப் பக்தாதி குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

இளம் வயதிலேயே தந்தையை இழந்துவிட்ட இமாமவர்கள் 20 வயதில் மதீனாவுக்குச் சென்று அங்கேயே தங்கியிருந்து இமாம் மாலிக் இப்னு அனஸிடம் கல்வி கற்றார்கள்.

பின்னவரின் நூலான ‘முவத்தா’ என்ற ஹதீஸ் தொகுப்பு முழுவதையும் மனப்பாடமாக வைத்திருந்த இமாம் ஷாஃபி ஹிஜ்ரி 179 கி.பி. 795 இல் இமாம் மாலிக் இறந்த பின்னர் யமன் நாட்டிற்குச் சென்று பொறுப்பானதொரு பதவியில் அமர்ந்தார்கள். அது –

அபூ அப்பாஸ் சஃப்பாஹை முதல் கலீஃபாவாகக் கொண்டு ஹிஜ்ரி 132 (கி.பி. 750இல் தொடங்கிய அப்பாஸிய அரசில் ஐந்தாம் கலீஃபாவாக வந்த ஹாரூன் ரஷீத் பக்தாதி லிருந்து ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த காலம் அது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் –

இமாம் ஷாஃபியும் வேறு சிலரும் ஒரு குற்றச் சாட்டின் மீது கைது செய்யப்பட்டு ஹாரூன் ரஷீதிடம் கொண்டு வரப்பட்டார்கள். இந்தக் கட்டத்தில்தான் –

சட்டமேதை ஹனஃபி முஹம்மது இப்னு ஹஸன் ஷைபானியின் தொடர்பும் நெருக்கமும் இமாமவர்களுக்குக் கிடைத்தன. இவர் ஹனபி மத்ஹபைச் சேர்ந்தவர்; புகழ்பெற்ற அறிஞர்; இமாம் அபூஹனீபாவுக்கு மாணவர்; இமாம் ஷாஃபியின் ஆசான்களில் ஒருவர்.

சிறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த இமாமவர்களை முறையான விசாரணைக்குப் பின்னர் ஹாரூன் ரஷீத் மன்னித்து அனுப்பி வைத்தார்! சில மாதங்கள் பக்தாதில் தங்கியிருந்த இமாமவர்கள் –

ஹிஜ்ரி 188 கி.பி. 804இல் எகிப்துக்குச் சென்றார்கள்; இமாம் மாலிக் இப்னு அன்ஸின் மாணவர் என்ற முறையில் மிகுந்த மரியாதையைப் பெற்றார்கள். அங்கே ஆறு ஆண்டுகள் தங்கிவிட்டு ஹிஜ்ரி 194 / கி.பி. 810இல் பக்தாதுக்குத் திரும்பி வந்து ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார்கள்.

நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் ஹிஜ்ரி 1987 கி.பி. 814 இல் மீண்டும் எகிப்துக்குச் சென்ற இமாம் ஷாஃபி அங்கே அதிகக் காலம் தங்காமல் மக்காவுக்குத் திரும்பி வந்தார்கள்; கலீஃபா ஹாரூன் ரஷீதினால் மக்காவின் ‘முஃப்தி’யாக நியமிக்கப்பட்டார்கள்.

மக்காவில் தமக்குச் சொந்தமான இரண்டு வீடுகளை ஸஃபர் மாதம் 203 ஆகஸ்ட் மாதம் 818இல் ‘வக்ஃபாக எழுதி வைத்தார்கள்; ஃபுஸ்தாதில் இருந்த ஒரு வீட்டை ஷஅபான் 203 / பிப்ரவரி 819இல் எழுதி வைத்தார்கள்.

திருக்குர்ஆன், ஹதீஸ், நபித்தோழர்களின் ஒருமித்த கருத்து, பகுத்தறிவு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அவர்கள் வகுத்த சட்ட திட்டங்களின் தொகுப்பு, ‘ஷாஃபி மத்ஹப்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

‘கிதாபுல் உம்மு’, ‘அல் உஸ்ல் ‘, ‘ரிஸாலா’, ‘சுனன்’, ‘முஸ்னத்’ ஆகியவை இமாம் ஷாஃபியின் நூல்களில் குறிப்பிடத் தகுந்தவை.

இவற்றில் முந்தியது நூல் வடிவில் எழுதப்பட்ட ஒன்றல்ல. இமாமவர்களின் சொற்பொழிவுகள், அறிவுரைகள், விவாதங்கள் முதலானவற்றின் தொகுப்புக்கு கிதாபுல் உம்மு என்று பெயர் கொடுக்கப்பட்டது.

அல் உஸுல் என்ற நூல், சட்டம் எப்படி இயற்றுவது என்பதை விளக்குகிற சட்ட நுணுக்கம் பற்றியது.

மற்ற நூல்கள் – ஹதீஸ்களும் சட்டங்களும் அடங்கிய தொகுப்புகள்.

இறுதியாக ஹஜ்ரி 200 கி.பி. 815 இல் எகிப்துக்குச் சென்ற இமாம் ஷாஃபி 30 ரஜப் 204 24 ஜனவரி 820 இல் ஃபுஸ்தாத் என்ற ஊரில் மரணமடைந்தார்கள்.

அப்போது அவர்களுக்கு வயது 54.
*

இமாம் புகாரி

இயற்பெயர் முஹம்மது. தந்தையின் பெயர் இஸ்மாயில் அபூ அப்தில்லாஹ் ஜுஅஃபி.

புகாரா என்ற ஊரில் 13 ஷவ்வால் 194/23 ஜூலை 810இல் பிறந்த அவர் பொதுவாக இமாம் புகாரி என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஹதீஸ் பற்றிய ஆராய்ச்சியை 11 வயதிலேயே துவக்கிவிட்ட அவர் 16 வயதில் ஹஜ்ஜுக்குச் சென்றார்.

பெருமானார் பற்றிய செய்திகளை எல்லாம் சேகரிக்கும் குறிக்கோள் கொண்ட அவர் – மக்காவிலும் மதீனாவிலும் மிகப் பிரசித்தமான அறிஞர்கள் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவுகளை எல்லாம் கவனித்துக் கேட்டு மனத்தில் பதித்துக் கொண்டார். அப்புறம் –

எகிப்துக்குச் சென்ற அவர் அடுத்த 16 ஆண்டுகள் ஆசியாவின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும் சென்று பெருமானாரின் வாக்குகளைத் திரட்டினார்; ‘அறிவின் பிறப்பிடம்’ என்று பெயர் பெற்ற பஸ்ராவில் மட்டும் 5 ஆண்டுகள் தங்கினார்.

‘ஜாமிவு ஸஹீஹ்’ என்ற பெயரில் அவர் தொகுத்த நூல் பிற்காலத்து அறிஞர்களால் ‘திருக்குர்ஆனுக்கு அடுத்தபடியாக மிகவும் ஆதாரப்பூர்வமானது’ என்று பாராட்டப்பட்டது. நடைமுறையில் ‘ஸஹீஹ் புகாரி’ – புகாரியின் ஸஹீஹ் என்று குறிக்கப்படுகிற இந்தத் தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கிற ஹதீஸ்கள் 7068.

தாரீகுல் கபீர்’, ‘குர்ரதுல் அய்னைன்’ முதலானவை இமாம் புகாரி எழுதிய நூல்களில் குறிப்பிடத்தக்கவை.

ஹதீஸ்களுக்கு மிகச் சிறந்த தொகுப்பு ஒன்றை உலகத்திற்குக் கொடுத்த இமாம் புகாரி 30 ரமலான் 256 5 செப்டம்பர் 870 அன்று புகாராவில் மரணமடைந்தார்.
*

ஹஸன் பஸ்ரி

அபூ சயீத் என்றும் ஹஸன் என்றும் பஸ்ராவாசிகளால் அழைக்கப்பட்ட இவர் சில நேரங்களில் ஹஸன் என்று தம்மைத் தாமே குறிப்பிட்டுப் பேசுவதுண்டு. இவரது தந்தையின் பெயர் யஸார்.

ஹிஜ்ரி முதல் நூற்றாண்டில் பெரிதும் பிரபலமடைந்தவர் களில் ஒருவரான இவர் ஹிஜ்ரி 21 கி.பி. 642இல் மதீனாவில் பெருமானாரின் மனைவிகளில் ஒருவரான உம்மு சலாமாவின் வீட்டில் பிறந்தார்; அவரது தாயார் அங்கே பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தார்! இதனால் –

பக்தியும் ஒழுக்கமும் நிறைந்த ஒரு சூழலில் ஹஸன் பஸ்ரி வளர்க்கப்பட்டார். பின்னால் அவருக்கு ஏற்பட்ட ஆத்மிக வளர்ச்சிக்கு இது பெரிதும் உதவி செய்தது.

21 வயதில் திருமணம் செய்து கொண்டு பஸ்ராவில் தங்கிவிட்ட அவர் மக்களின் மரியாதைக்கும் கண்ணியத்திற்கும் உரிமை பெற்றார்; ஹதீஸ்களை எடுத்துக் கூறுகிறவர்களில் பெரிதும் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானவர் என்ற பாராட்டை அடைந்தார். நபித் தோழர்களில் பலரை அவர் சந்தித்திருக்கிறார் என்பதுதான் இதற்குக் காரணம்..

பெருமானாரை ஹஸன் பஸ்ரி சந்தித்ததில்லை என்றாலும் – உஸ்மான் இப்னு அஃப்பான், அப்துல்லாஹ் இப்னு அப்பாஸ் போன்ற நபித் தோழர்கள் பலரை நேரில் கண்டு உரையாடியிருக்கிறார்; அறிவுரை பெற்றிருக்கிறார்.

மதீனாவில் பிறந்திருந்தாலும் அவரது ஞானப் போதனைகள் அனைத்தும் பஸ்ராவிலேயே நடந்து கொண்டிருந்தன. இதனால் தான் அவரை மக்கள் ‘ஹஸன் பஸ்ரி’ என்று அழைத்தார்கள். பஸ்ரி என்ற சொல்லுக்கு பஸ்ராவைச் சேர்ந்தவர் என்பது பொருள்.

சூஃபித் தத்துவத்தில் மிகுந்த பற்றுதல் கொண்ட ஹஸன் பஸ்ரியின் சொல்வாக்கு விரைவில் எங்கும் பரவிற்று. அவர் உதிர்த்த வாழ்க்கைத் தத்துவங்கள் எண்ணற்றவை. பஸ்ராவில் மட்டுமல்லாமல் பஸ்ராவுக்கு வெளியிலும் அவரது புகழ் பரவிற்று.

பத்ர் யுத்தத்தில் கலந்து கொண்ட நபித் தோழர்களில் 70 பேரைச் சந்தித்து உரையாடிப் பெருமானாரைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்ட ஹஸன் பஸ்ரி 1 ரஜப் 110 / 13 அக்டோபர் 728இல் மரணமடைந்தபோது பஸ்ராவாசிகள் எல்லாரும் திரண்டு வந்துவிட்டார்கள்.

அப்போது அவரது வயது 89.

*
ஹாதமுல் அஸம்

ஹிஜ்ரி மூன்றாம் நூற்றாண்டில் – கி. பி. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த தலை சிறந்த ஞானிகளில் ஒருவரான இவரது இயற்பெயர் அபூ அப்திர் ரஹ்மான் ஹாதம். அலவான் அஸம் என்பது தந்தையின் பெயர். ” பக்தாதில் அப்பாஸிய ஆட்சி நடந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் ஆப்கானிஸ்தானில் ‘பல்க்’ என்ற ஊரில் பிறந்த இவர் ஞானத்துறையில் பெரிதும் ஆர்வம் கொண்டவர்.

அவர் பக்தாதுக்குச் சென்று அங்கேயே தங்கியிருந்து அஹ்மது இப்னு ஹஸ்ரவைஹியின் ஆசானாகிய ஷகீக் பல்கியைச் சந்தித்துக் கல்வி பயின்றார்.

ஆத்மிகத் துறைக்கு மிகப்பெரும் சேவை செய்த ஹாதம் சிறிதும் அயர்வின்றி மக்களுக்கு அறிவுரை கூறிக் கொண்டிருந்தார்.

இவரது கருத்துக்களை இஹ்யாவில் பல இடங்களில் இமாம் கஸ்ஸாலி எடுத்துக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

தெளிவான கண்ணோட்டமும் மக்களுக்கு அறிவு புகட்டுகிற நோக்கமும் கொண்டு வாழ்ந்த ஹாதமுல் அஸம் ஹிஜ்ரி 237 கி. பி. 852இல் இறந்து வாஷ்ஜர்த் என்ற இடத்தில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டார்.
*

ஹுதைஃபா

தந்தையின் பெயர் ஹுஸைல் யமான். இதனால் இவரது முழுப் பெயர் ஹுதைஃபா இப்னு ஹுஸைல் யமான் என்று மாறிற்று. இருந்தாலும் ஹதைஃபா என்றுதான் இவர் பொதுவாக அழைக்கப்படுகிறார்.

பெருமானாரின் நம்பிக்கைக்குரிய நபித்தோழர்களில் இவர் ஒருவர். மற்றவர்களுக்குத் தெரியப்படுத்தாத பல செய்திகளை – ரகசியங்களைப் பெருமானார் ஹுதைஃபா வுக்குத் தெரிவித்தார்கள். இதனால் அவருக்கு ‘ஸாஹிபுல் அஸ்ரார்’ – ரகசியங்களுக்கு உரியவர் என்று மற்ற நபித் தோழர்கள் பெயர் கொடுத்தார்கள்.

பெருமானாருக்கு எதிரில் மரியாதையோடு உட்கார்ந்திருந் தவர்களில் எத்தனைபேர் – யார் யார் நயவஞ்சகர்கள் என்ற செய்தியைக்கூட அவர் தெரிந்து வைத்திருந்தார். இதனால் நபித் தோழர்களிடையே அவருக்குப் பெருத்த மரியாதை இருந்தது.

உமர் இப்னு கத்தாப், அலி இப்னு அபீதாலிப், அபூதர்தா போன்ற நபித் தோழர்கள் ஹுதைஃபா அறிவித்த ஹதீஸ்களை ஆதாரப்பூர்வமானவை என்று ஏற்றுக் கொண்டு மற்றவர்களுக்குத் தெரிவித்தார்கள்.

பெருமானாரின் பேரன்புக்குப் பாத்திரமான ஹுதைஃபா ஹிஜ்ரி 36 கி.பி. 656இல் மதீனாவில் மரணமடைந்து அங்கேயே நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

*

சஅது இப்னு அபீ வக்காஸ்

பெருமானாருக்குப் பெரிதும் நெருக்கமான நபித் தோழர்களில் ஒருவர்; அபூபக்ர் ஸித்தீக் இஸ்லாத்திற்கு வந்த அதே நாளில் பெருமானாரை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொண்டு இஸ்லாத்தைத் தழுவியவர்; ஆரம்பத்தில் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொண்ட மிகச் சிலரில் ஒருவர்; மறுமையில் சொர்க்கம் கிடைக்கும் என்று பெருமானார் முன்னறிவிப்புக் கொடுத்த பத்துப் பேரில் ஒருவர்.

உமர் இப்னு கத்தாப் அவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் ஹிஜ்ரி 16 | கி.பி. 637இல் பாரசீகத்துக்கு எதிராக நடந்த காதிஸியா யுத்தத்தில் தளபதியாகப் பணியாற்றிய சஅது இப்னு அபீ வக்காஸ் ஹிஜ்ரி 17 | கி.பி. 638இல் கூஃபா நகரத்தை நிர்மாணிப்பதற்கு அடிக்கல் நாட்டினார்.

கூஃபாவின் முதல் ஆளுனராக நியமிக்கப்பட்ட சஅது ஹிஜ்ரி 21 கி.பி. 642 வரை சிறப்பாகச் செயலாற்றினார்.
இஸ்லாமியக் குடியரசின் இரண்டாம் கலீஃபாவான உமர் இப்னு கத்தாப் ஹிஜ்ரி 23 / கி.பி. 644இல் இறந்ததும் அந்தப் பதவிக்கு உஸ்மான் இப்னு அஃப்பான் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டார்கள். இப்படித் தேர்ந்தெடுத்த நபித் தோழர்களில் சஅதும் ஒருவராவார்.

13 வயதிலேயே இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டு –

பெருமானார் நடத்திய பெரும்பாலான யுத்தங்களில் பங்கெடுத்துக்கொண்டு –

முக்கியமான நபித் தோழர்களின் கண்ணியத்தைத் தமதாக்கிக் கொண்டு வாழ்ந்த சஅது இப்னு அபீ வக்காஸ் முஹர்ரம் 55 /டிஸம்பர் 674இல் மரணமடைந்தார்.
*

சஹ்ல் துஸ்தரி

இயற்பெயர் அபூ முஹம்மது சஹ்ல். தந்தையின் பெயர் அப்துல்லாஹ். ஈரான் நாட்டில் இப்போது ‘அஹ்வாஸ்’ என்று அழைக்கப்படுகிற துஸ்தர் என்ற ஊரில் ஹிஜ்ரி 203/கி.பி.818இல் சஹ்ல் துஸ்தரி பிறந்தார்.

சுன்னத் ஜமாஅத்தில் அழுத்தமான கொள்கைப் பிடிப்புள்ள சஹ்ல் ஞானமார்க்கத்தில் பெருத்த ஆர்வம் கொண்டவர். கடினமான கட்டுப்பாடுகளுக்குத் தம்மை உட்படுத்திக் கொண்டு ஒழுக்கம் சிதையாமல் வாழ்ந்த அவர் இப்னு சவ்வார் என்ற அறிஞரை ஆசானாகக் கொண்டவர்.

ஞானி மன்சூர் ஹல்லாஜுக்கு ஆசானாக இருந்த சஹ்ல் புரட்சிகரமான கருத்துக்களைப் பகிரங்கமாக வெளியிட்டார். மூலத் தத்துவ அறிஞர்களின் பேச்சைப் போல் அவரது பேச்சு அமைந்திருந்தது.

அறிஞர் முஹாசிபியை ஆதாரமாக வைத்து, மனிதனின் செயல் அடைகிற படித்தரங்கள் பற்றி அவர் கொடுத்த விளக்கம் இமாம் கஸ்ஸாலியினால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஒன்று.

சஹ்ல் துஸ்தரி எந்த நூலும் எழுதவில்லை. என்றாலும் சஹ்லின் கருத்துக்களை அவரது மாணவரான முஹம்மது இப்னு சாலிம் ‘ஆயிரம் கூற்றுக்கள்’ என்ற பெயரில் தொகுத்து வெளியிட்டார். இந்தத் தொகுப்பு ‘சாலிமியா’ என்ற புதுவகையான மார்க்கப் போதனைக் கூட மொன்று உருவாவதற்கு வித்திட்டது.

இந்தப் போதனைக் கூடம் – அல்லது பள்ளிக்கூடம், இறைவணக்கத்தின் மூலம் மனிதன் தன்னை உணர்ந்து கொள்வதற்கான வழிமுறைகளைக் கற்றுக் கொடுத்தது.

அவரது கருத்துக்களை ஏற்றுக் கொள்ளாத துஸ்தர் நகரத்து மார்க்க அறிஞர்கள் 261 / கி.பி. 874இல் சஹ்லை நாடு கடத்தினார்கள்.

நாடு கடத்தப்பட்ட அவர் 22 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் ஹிஜ்ரி 283 கி.பி. 896 இல் பஸ்ராவில் மரணமடைந்தார்.

*

தாவூத் தாயி

இயற்பெயர் அபூ சுலைமான் தாவூத். நஸீர் என்பது தந்தையின் பெயர். அபூ சுலைமான் தாவூத் இப்னு நஸீர் என்று அழைப்பதுண்டு. இதற்கு, நஸீரின் மகனான அபூ சுலைமான் தாவூத் என்று அர்த்தம்.

இப்படித் தனயனின் பெயரோடு தந்தையின் பெயரைச் சேர்த்து – தொழிலின் பெயர், குடும்பப் பெயர், பிறந்த ஊரின் பெயர் முதலானவற்றில் ஒன்றை இறுதியில் இணைத்துக் குறிப்பிடுவது அரபிய மரபு.

இது தாவூத் தாயிக்கு மட்டும் உரியதல்ல. இரண்டு பெயர்களுக்கு நடுவில் ‘இப்னு’ என்ற வார்த்தை வருகிற எல்லாப் பெயர்களுக்கும் இது பொருந்தும்.

ஹிஜ்ரி இரண்டாம் நூற்றாண்டில் கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த தாவூத் தாயி கூஃபாவில் பிறந்தவர்; இமாம் அபூ ஹனீபாவிடம் 20 ஆண்டுகள் கல்வி பயின்றவர். – மார்க்கக் கல்விகளில் தேர்ச்சியடைந்த அவர் ஆழ்ந்த ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டார்; சொந்தச் சிந்தனைக்கு வேலை கொடுத்தார். இதன் விளைவாக –

உடல் உறுப்புகளின் அசைவுகளுக்கான சட்டங்களைவிட உள்ளத்தின் எண்ணங்களுக்கு எல்லை போடும் சட்டங்கள் பெரிதும் உயர்ந்தவை என்ற முடிவுக்கு வந்தார்; மனத்தில் தெளிவு இல்லையென்றால் உடலால் செய்யப்படுகிற எந்தக் காரியமும் நன்மைக் கொடுக்காது என்று தீர்மானித்தார்; மற்ற எதையும்விட ஞான மார்க்கம்தான் மனிதனுக்குக் கைகொடுக்க முடியும் என்று நம்பினார்.

கூஃபாவில் வாழ்ந்த பெரிய மனிதர் ஒருவரின் வழிகாட்டலினால் ஞானமார்க்கத்துப் பயிற்சிகளை மேற்கொண்ட தாவூத் தாயி மக்களோடு பழகுவதை நிறுத்திக் கொண்டார்.

பக்தாதில் ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த ஹாரூன் ரஷீதும், இமாம் அபூஹனீபாவின் மாணவரான அபூயூசுஃபும் சந்திக்க வந்தபோது அவர் அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டார்!

மக்களிடம் பழகுவதை நிறுத்திவிட்டுத் தனிமையில் வாழ்ந்த அவரிடம் சிலர் காரணம் கேட்டார்கள்.

“மக்களிடம் பழகிப் பார்த்து உண்மையைத் தெரிந்து கொண்ட பிறகுதான் நான் தனிமைக்கு வந்திருக்கிறேன். அவர்கள் வேலை செய்வதற்குப் பதிலாகப் பேசுகிறார்கள். தம் பேச்சின் மூலம் தம் மனவளர்ச்சியைக் கெடுத்துக் கொள்வதோடு மற்றவர்களையும் வளரவிடாமல் தடுக்கிறார்கள்!” என்று தாவூத் தாயி பதிலளித்தார்.

அவர் நூல் எதுவும் எழுதவில்லை . என்றாலும் அவ்வப்போது அவர் கூறிய வார்த்தைகள் ஞானத்துறையில் மிகவும் ஆழ்ந்தத் தத்துவங்கள் என்று கருதப்படுகின்றன.

64 ஆண்டுகள் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் வாழ்ந்த அவர் தம் செயலுக்கு இப்படிக் காரணம் காட்டினார் :

“ஒரு பெண்ணின் மனத்தில் பல எதிர்பார்ப்புகள் இருக்க முடியும். ஒரு பெண்ணை நான் ஏமாற்ற விரும்பவில்லை !”

அவர் கூஃபாவில் இறந்து அங்கேயே நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டார். வாரிசு முறையில் கிடைத்த சில தங்கக் காசுகளை வைத்துக்கொண்டு அவர் மிகச் சிக்கனமாக வாழ்ந்தார் என்றும் – அந்தக் காசுகள் தீர்ந்ததும் அவர் இறந்துவிட்டார் என்றும் சில வரலாற்று நூல்கள் கூறுகின்றன.

”யாரும் தாண்டிச் செல்லக் கூடாது என்பதற்காகத் தம் கல்லறை மீது உயரமான ஒரு சுவர் எழுப்புமாறு அவர் கேட்டுக் கொண்டார்!” என்று கூறப்படும் செய்திக்கு ‘தபக்காத்துல் குப்ரா’வில் ஆதாரமில்லை . இது அப்துல் வஹ்ஹாப் ஷ அரானீ எழுதிய பிரபலமான நூல்!
*

பிஷ்ர் இப்னு ஹர்ஸ்

இவரது முழுப் பெயர் அபூ நஸ்ர் பிஷர். தந்தையின் பெயர் ஹர்ஸ். அரபிய மரபையொட்டி இவர் அபூ நஸ்ர் இப்னு ஹர்ஸ் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

புகழ்பெற்ற ஞானிகளில் ஒருவரான இவர் அபூ நஸ்ர் என்றும் பிஷ்ருல் ஹாஃபி என்றும் அழைக்கப்படுவதுண்டு.

ஹிஜ்ரி 150 கி.பி. 767 இல் மபர்ஸாம் என்ற சிற்றூரில் பிறந்த இவர் பக்தாதில் ஞானமார்க்கத்திற்கு ஒரு வழிகாட்டியாகச் சிறப்புடன் வாழ்ந்தார். ஞானத்தாகம் கொண்ட பலர் அவரை எப்போதும் சூழ்ந்து உட்கார்ந்து தம் அறிவைப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மனவளர்ச்சியைக் குறிவைத்து அவர் படித்தறிந்த நூல்கள் எண்ணற்றவை; மேற்கொண்ட பயிற்சிகள் கடினமானவை; சிந்திய கருத்துக்கள் தீர்க்கமானவை. அவரிடம் மார்க்க நூல்கள் நிரம்பிய 17 ராக்கைகள் இருந்தன.

பெருமை, கர்வம் முதலான தீய பண்புகளிலிருந்து தம்மைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் எண்ணத்தில் அவை அனைத்தையும் மண்ணில் போட்டுப் புதைத்துவிட்டார்!’ என்று இமாம் கஸ்ஸாலி இஹ்யாவில் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
ஹிஜ்ரி 227 கி.பி. 841இல் அவர் பக்தாதில் இறந்தபோது, ஒழுக்கத்தைப் பேணிப் பாதுகாத்த பலர் மிகப்பெரும் இழப்பை உணர்ந்தார்கள்.
*

மாலிக் இப்னு அனஸ்

முழுப் பெயர் அபூ அப்தில்லாஹ் மாலிக் இப்னு அனஸ் அஸ்பஹி – அதாவது, அவரது பெயர் அபூ அப்துல்லாஹ் மாலிக் ; தந்தையின் பெயர் அனஸ்; அஸ்பஹி என்பது குடும்பப் பெயர்.

பெரும்பான்மையாக இமாம் மாலிக் என்று அழைக்கப்படுகிற அபூ அப்தில்லாஹ் மாலிக் ஹிஜ்ரி 94/ கி.பி. 712இல் மதீனாவில் பிறந்தார். பல ஆசான்களிடம் மார்க்கக் கல்வி பயின்றார்.

ஆரம்பக் காலத்தில் சட்டம் இயற்றியவர்களில் ஒருவரான இமாம் மாலிக் 95 ஆசான்களிடம் கல்விப் பயின்றிருப்பதாக ஒரு பட்டியல் போட்டுக் கொடுக்கிறது, ‘தஸ்யினுல் மமாலிக்’ என்ற நூல்! இதன் ஆசிரியர் ஜலாலுத்தீன் சுயூதி.

இமாம் மாலிக் மதீனாவில் இமாம் அபூ ஹனீபாவைச் சந்தித்து உரையாடியிருக்கிறார். அப்போது இமாம் அபூ ஹனீபாவும் மதீனாவில் கல்வி கற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இமாம் ஜாபர் சாதிக்கோடு சேர்ந்து கல்வி பயின்ற இமாம் மாலிக் நபித் தோழர்களில் ஒருவரைச் சந்தித்து பல ஹதீஸ்களைத் தெரிந்து கொண்டார். சஹ்ல் இப்னு சஅது என்று அழைக்கப்பட்ட இவர் அப்போது மதீனாவில் வாழ்ந்த ஒரே நபித் தோழர்.

இமாம் மாலிகின் நூலான ‘முவத்தா’, மாலிகி மத்ஹபுக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது. ஹதீஸ்கள் – சட்டங்கள் அடங்கிய இந்த நூல் எல்லாவற்றுக்கும் முந்திய ஹதீஸ் தொகுப்பாகும்.

இந்த நூலுக்கு சுயூதி, இப்னு அஸாகிர் போன்ற அறிஞர்கள் விரிவுரை எழுதியிருக்கிறார்கள்.

இமாம் மாலிக் தமது நூலில் திருக்குர்ஆனுக்கும் ஹதீஸுக்கும் பெரிதும் முக்கியத்துவம் கொடுத்துச் சட்டம் இயற்றினார். நபித்தோழர்களின் ஏகோபித்த கருத்துக்கும் பகுத்தறிவுக்கும் அவர் கொடுத்தது இரண்டாம் தர முக்கியத்துவம்.

ஸுஹ்ரி, நாஃபிவு, அபூ ஸினாத், ஹாஷிம் இப்னு உர்வா, யஹ்யா இப்னு சயீத், அப்துல்லாஹ் இப்னு தீனார், அபூ ஸுபைர், முஹம்மது இப்னு முன்கதிர் முதலானவர்கள் அறிவித்த ஹதீஸ்களை இமாம் மாலிக் மற்றவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறினார்.

மிகுந்த மரியாதைக்குரியவராக வாழ்ந்த இமாம் மாலிக் 14 ரபீயுல் அவ்வல் 179 | 11 ஜூன் 795 அன்று மதீனாவில் 85 வயதில் மரணமடைந்தார். ஆளுனர் அப்துல்லாஹ் இப்னு ஸைனப் பிரேதப் பிரார்த்தனையை நடத்தி வைத்தார்.

*

நன்றி : அஃப்சரா பதிப்பகம்
*

கலைப்பொருள் – ஆன்டன் செக்காவ்

மொழியாக்கம்: வேங்கட சுப்புராய நாயகர் (‘A Work Of Art’ by Anton Chekhov) . மணல்வீடு இதழில் (எண்: 37-38) இடம்பெற்ற புகழ்பெற்ற சிறுகதை, நன்றியுடன் இங்கேயும்…
*

கலைப்பொருள் – ஆன்டன் செக்காவ்

பங்குசந்தைச் செய்திகள் வெளிவரும் ‘ஸ்டாக் எக்ஸ்சேஞ் நியூஸ்’ஸின் 223ஆம் இதழினால் சுற்றப்பட்டிருந்த அந்தப் பொருளை, தன் தாய்க்கு ஒரே மகனான சாஷா ஸ்மிர்நோவ் மிகக் கவனமாகத் தன் கக்கத்தில் தாங்கியபடி வந்தான். சோகமான முகத்துடன் இருந்த மருத்துவர் தோஷெல்தோவின் அலுவல் அறைக்குள் அவன் நுழைந்தான்.

“அட, தம்பியா வா! இன்று எப்படி? எல்லோரும் நலமாக இருக்கிறீர்களா?” என்று அவனை மருத்துவர் வரவேற்றார்.

கண்களைச் சிமிட்டிய சாஷா, தன் மார்பின்மீது கைகளை அழுத்தி, நடுக்கத்துடன் உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசினான்:

“டாக்டர், அம்மா உங்களை விசாரித்ததாகச் சொல்லச் சொன்னார்கள். உங்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கச் சொன்னார்கள். அந்த அம்மாவின் ஒரே பையன் நான். என் உயிரை நீங்கள் காப்பாற்றிவிட்டீர்கள்.அபாயகரமான நோயிலிருந்து என்னை மீட்டுவிட்டீர்கள். உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வதென்றே என் அம்மாவுக்கும் எனக்கும் தெரியவேயில்லை.”

“உளறாதே” என்று இடைமறித்த மருத்துவர், உள்ளூர மகிழ்ச்சியில் அசட்டுத்தனமாகச் சிரித்துக்கொண்டே “என் இடத்தில் யார் இருந்தாலும் அதைத்தான் செய்திருப்பார்கள்” என்றார்.

“நான் என் அம்மாவுக்கு ஒரே பிள்ளை. நாங்கள் ஏழைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். டாக்டர், நீங்கள் செய்த சிகிச்சைக்கு எங்களால் பணம் செலுத்த முடியவில்லைதான் என்றாலும், அம்மாவும் நானும்,அதாவது அவரது ஒரே பிள்ளையான நான் உங்களை மிகவும் தாழ்மையாகக் கேட்டுக்கொள்வதெல்லாம் இதுதான். இதோ இந்தப் பொருளை எங்கள் சார்பாக நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். இது ஒரு பழமையான வெண்கலக் கலைப்பொருள்; அற்புதமான கலை நயம், வேலைப்பாடு கொண்டது”.

“முடியாது. உண்மையாகத்தான் சொல்கிறேன். என்னால் இதனை…” எனப் புருவத்தை நெறித்தபடி மருத்துவர் மறுத்தார்.

“இல்லை. இல்லை நீங்கள் இதனை ஏற்றுக்கொண்டு தான் ஆகவேண்டும்” என முணுமுணுத்தபடியே தான் கொண்டு வந்திருந்த பொருளைச் சுற்றியிருந்த தாளை பிரிக்கத் தொடங்கினான்.

“நீங்கள் முடியாது என்றால் அம்மாவுக்கும் எனக்கும் மனது புண்படும். இது ஒரு அருமையான பொருள். பழைய பொருள். வெண்கலத்தாலானது. அப்பா இறந்தவுடன் இது எங்களுக்குக் கிடைத்தது. இதனை விலை மதிப்பற்ற நினைவுப் பொருளாக நாங்கள் பாதுகாத்து வந்தோம். இது போன்ற பழைய வெண்கலப் பொருட்களை வாங்கி கலைப் பொருள் சேகரிப்பவர்களுக்கு விற்பதை என் அப்பா தொழிலாகச் செய்து வந்தார். இப்பொழுது அம்மாவும் நானும் அந்தத் தொழிலைப் பார்த்துக்கொள்கிறோம்…”

அப்பொருளைச் சுற்றியிருந்த தாளைப் பிரித்து முடித்த வுடன் அங்கிருந்த மேசை மீது அதனை எடுத்து வெற்றி கரமாக வைத்தான். மெழுகுவத்திகள் வைப்பதற் தென அழகாக சிறிய அளவில் வடிவமைக்கப்பட்ட பழைய வெண்கலக் கொத்துவிளக்குத் தண்டு அது. அதன் பீடத்தில் இரண்டு பெண் உருவங்கள் பிறந்த மேனியாக காட்சியளித்தன. அவை எப்படி நின்றிருந்தன என்பதை விவரிக்குமளவு துணிச்சலோ, பாலுணர்வோ எனக்கு இல்லை. அந்த உருவங்கள் பசப்புகின்ற முறை யில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தன. மெழுகுவத்திகளைத் தாங்க வேண்டிய வேலையை விடுத்து அவை அந்தப் பீடத் திலிருந்துத் தாவிக் குதித்து இந்த அறை முழுவதும் மோசமான காட்சியை உண்டாக்கக்கூடும் என்பதைப் போல் தோன்றியது. அதை நினைக்கும் மாத்திரத்திலேயே, இனிய வாசகரே, உங்களுக்கு வெட்கத்தால் கன்னம் சிவந்து போய்விடும்.

அந்தப் பரிசுப் பொருளை ஒரு முறை நோட்ட மிட்டவுடன், தன் காதின் பின் பகுதியை மருத்துவர் லேசாகச் சொறிந்துகொண்டார். தொண்டையை செருமிக்கொண்டு பெருமூச்சு விட்டார்.

“உண்மைதான். இது ஓர் அழகான கலைப்பொருள் தான். ஆனால், இதை நான் எப்படி வைக்க முடியும்? இது ரசனை என்று நீ சொல்ல முடியாது. அதாவது, கழுத்து தெரிய இறக்கி வெட்டப்பட்ட சட்டை ஒருபுறம் இருக்க, இது உண்மையில் எல்லை மீறிய…”

“எல்லை மீறிய என்றால், என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?”

“உணர்வுகளைத் தூண்டும் அந்தப் பாம்புக் கூட இந்த அளவு பண்பாடு குறைவாக எதையும் நினைத்திருக்காது. மேசை மீது இத்தகைய சாதாரண அலங்காரப் பொருளை வைப்பதனால், இந்த வீடு முழுவதும் கெட்டு விடுவதாக நான் ஏன் நினைக்கவேண்டும்?”

“டாக்டர், தலை மீது ஏன் உங்களுக்கு இத்தகைய வினோதமான பார்வை இருக்கிறது?” சாஷாவின் மன வருத்தம் பேச்சில் எதிரொலித்தது.

“இது உத்வேகத்தை அளிக்கக்கூடிய வேலைப்பாடு உடையது. இதன் ஒட்டுமொத்த அழகையும் நேர்த்தியையும் பாருங்கள், அப்படியே பயபக்தி ஏற்பட்டு உங்கள் தொண்டை அடைக்கவில்லையா? இது போன்ற அழகை ரசிக்கும்போது இந்த பூமியில் உள்ள மற்ற விஷயங்கள் அனைத்தும் உங்களுக்கு மறந்து போகும். அதோ அந்த அசைவைப் பாருங்கள் டாக்டர். அந்தத் தோற்றத்தை, முகபாவத்தைப் பாருங்கள்.” என்று சாஷா சொல்லிக்கொண்டே போனான்.

“நான் அதை மிகவும் ரசிக்கிறேன், பாராட்டுகிறேன்,” என்று சுதாரித்துக்கொண்ட மருத்துவர், “ஆனால் ஒரு விஷயத்தை நீ மறந்துவிட்டாய். நான் ஒரு குடும்பத் தலைவன். இங்கு வந்து விளையாடப் போகும் என் சிறு பிள்ளைகளைப் பற்றியும் பெண்கள் பற்றியும் யோசித்துப்பார்” என்றார்.

“உண்மைதான். சாதாரண மக்களின் பார்வையில், இந்த மாபெரும் கலைப்படைப்பு வேறு மாதிரியாகத்தான் தெரியும். ஆனால், டாக்டர் நீங்கள் இவர்களை விட ஒருபடி மேலே நின்று பார்க்கவேண்டும். குறிப்பாக, அம்மாவும் நானும் நீங்கள் இதனை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தால் மிகவும் வருத்தமடைவோம். நான் அம்மாவின் ஒரே மகன். நீங்கள்தான் என் உயிரைக் காப்பாற்றினீர்கள். எங்களிடம் உள்ள மிகவும் மதிப்பு வாய்ந்த பொக்கிஷத்தை உங்களுக்குத் தருகிறோம். இதனை ஜோடியாக தருமளவு எங்களிடம் இதேபோல் வேறு ஒன்று இல்லையே என்ற ஒரே குறைதான் எனக்கு இருக்கிறது” என்றான் சாஷா.

“நன்றி, தம்பி. அம்மாவை நான் மிகவும் கேட்டதாகச் சொல். ஆனால் என் இடத்தில் கொஞ்சம் இருந்து பார். இங்கு வரக்கூடிய குழந்தைகள், பெண்கள் பற்றி யோசித்துப் பார்… சரி, விடு, அது இங்கேயே இருக்கட்டும்! உன்னைச் சமாதானப்படுத்த முடியாது என நான் நினைக்கிறேன்” என்று மருத்துவர் கூறினார்.

“என்னைச் சமாதானம் செய்ய ஒன்றுமில்லை.” என சந்தோஷமாக சொன்ன சாஷா, “இதோ, இந்தப் பூச்செடியின் பக்கத்தில் இந்தக் கொத்து விளக்குத் தண்டை நீங்கள் வைக்கவேண்டும். என்ன, இது ஜோடியாக இல்லை! வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது. என்ன செய்ய, சரி! போய் வருகிறேன் டாக்டர்!” என விடை பெற்றான்.

சாஷா சென்ற பிறகு, நீண்ட நேரம் அந்தக் கொத்து விளக்கையே உற்று நோக்கியபடி இருந்த மருத்துவர், காதின் பின்புறத்தைச் சொறிந்துகொண்டே யோசித்தார்.

“இது ஒரு அற்புதமான பொருள்தான். அதில் மாற்றுக் கருத்து கிடையாது. இதனை வாங்காமல் விட்டிருந்தால்தான் அவமானம். ஆனால், இதனை இங்கு வைப்பது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை. ஹும்! பிரச்சனைதான்! யாரிடம் இதனைக் கொடுப்பது அல்லது தள்ளி விடுவது?” என யோசித்தார்.

நீண்ட நேர யோசனைக்குப் பின், அவருடைய சிறந்த நண்பரும் வழக்கறிஞருமான ஹர்தீன் நினைவுக்கு வந்தார், மருத்துவருக்கு நிறைய சட்ட உதவிகளைச் செய்தவர் அவர்.

” ஆம், இதுதான் சரியான தீர்வு” என மருத்துவர் முடிவெடுத்தார்.

‘நண்பர் என்ற முறையில் நான் தரும் பணத்தை ஏற்றுக்கொள்வது சங்கடமாக இருக்கும். ஆனால், இந்தப் பொருளை அன்பளிப்பாகத் தந்தால் அது முறையானதாக இருக்கும். ஆமாம், இந்தக் கொடூரமானப் பொருளை நேராக அவரிடம் கொண்டு போய் கொடுக்கவேண்டும். எப்படிப் பார்த்தாலும் அவர் திருமணமாகாதவர்தானே. வாழ்க்கையினை அப்படி ஒன்றும் பெரிதாகச் சட்டை செய்யாதவர்’ எனப் பலவாறு சிந்தித்தபடியே இருந்தார்.

இதற்கு மேல் காலம் தாழ்த்தாமல், தன் கோட்டை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு, அந்தக் கொத்து விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு ஹர்தீன் வீட்டை நோக்கி விரைந்தார்.

அவர் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், “வணக்கம்” என்றார் மருத்துவர். “நீ எனக்கு செய்த உதவிகளுக்கு நன்றி சொல்ல வந்திருக்கிறேன். நீ பணம் எதுவும் பெற்றுக்கொள்ள மாட்டாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். இந்தச் சிறிய அன்பளிப்பை ஏற்றுக்கொள்ள சம்மதிப்பாய் என நினைக்கிறேன். இதோ இதுதான். உண்மையிலேயே இது மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்தது.” என்று அப்பொருளை வழக்கறிஞரிடம் மருத்துவர் வழங்கினார்.

அந்தச் சிறு அன்பளிப்பினைப் பார்த்ததும் வழக்கறிஞர் மகிழ்ச்சியின் உச்சத்துக்கே போய்விட்டார்.

“ஆமாம் நிச்சயமாக! எப்படியெல்லாம் யோசிக் கிறார்கள். அருமை! அபாரம்! இது போன்ற பொக்கிஷம் உனக்கு எங்கு கிடைத்தது?” என்று உற்சாகத்தில் குதித்தார் வழக்கறிஞர்.

தன் மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடுகளை எல்லாம் தொட்டித் தீர்த்த பின், கதவின் பக்கம் பதட்டத்துடன் நோட்டமிட்டபடியே, “நல்ல பிள்ளையாக இதனை நீயே திரும்ப எடுத்துச்சென்று விடும். இதனை நான் வைத்துக்கொள்ள முடியாது” என வழக்கறிஞர் கூறினார்.

“ஏன்? என்ன காரணம்?” எனப் பதறினார் மருத்துவர்.

“எல்லோருக்கும் தெரிந்த காரணம்தான். என் அம்மாவோ வாடிக்கையாளரோ உள்ளே வர நேர்ந்தால் என்ன ஆகும் என்று யோசித்துப்பார். என்னிடம் வேலை செய்பவர்களை எப்படி நான் ஏறிட்டுப் பார்க்க முடியும்?” என்று கேட்டார்.

“இல்லை , இல்லை , இதை நீ மறுக்க முடியாது! நீ சரியான பட்டிக்காட்டானாக இருக்கிறாய். இது ஒரு உத்வேகமான படைப்பு. அந்த அசைவைப் பார். அந்த முக பாவத்தைப் பார். இதற்கு மேல் ஏதாவது பிடிவாதம் பிடித்தால், நான் மிகவும் வருத்தமடைவேன்.” என்று  வேக வேகமாக மறுத்தார் மருத்துவர்.

“மேலே ஏதாவது வண்ணம் பூசி இருக்கலாம். இடையினை மறைக்க ஆடை இருந்தாலாவது பரவாயில்லை …” என வழக்கறிஞர் பொருமினார். ஆனால், இன்னும் வேகமாக அவரைப் பார்த்துக் கையசைத்துவிட்டு, மருத்துவர் சாமார்த்தியமாக அந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேறி தன் வீடு வந்து சேர்ந்தார். ஒரு வழியாக அந்த அன்பளிப்பினைக் கை கழுவியதில் அவருக்கு மிகுந்த திருப்தி ஏற்பட்டது.

நண்பர் போனதும், அவர் விட்டுச்சென்ற கொத்து விளக்கை ஹர்தீன் உற்று நோக்கினார். அதன் எல்லா பாகத்தையும் தொட்டுப் பார்த்த வழக்கறிஞர், மருத்துவரைப் போலவே இதனை என்ன செய்வது என்று மண்டையை உடைத்துக்கொண்டார்.

‘இது ஒரு அற்புதமான படைப்புதான். இதனை எடுத்துச் செல்லவிட்டிருந்தால் அவமானம்தான். ஆனால், இதை இங்கே வைத்துக்கொள்வது என்பது முறையாகாது. யாரிடமாவது இதைக் கொடுத்து விடுவதுதான் உத்தமம். ஆமாம், இன்று இரவு, நகைச்சுவை நடிகர் ஷாஷ்கின்னுக்கு நிதி அளிக்க சிறப்பு நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கொத்து விளக்குத் தண்டை அவனுக்கு அன்பளிப்பாக அளித்துவிடலாம். எப்படிப் பார்த்தாலும் அந்த ராஸ்கலுக்கு இது போன்ற பொருட்கள் பிடிக்கும்…’ என முடிவு செய்தார் வழக்கறிஞர்.

உடனடியாக அங்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார். மிகுந்த கவனத்துடன் சுற்றப்பட்ட அந்தக் கொத்துவிளக்குத் தண்டு, நகைச்சுவை நடிகர் ஷாஷ்கின்னுக்கு அன்பளிப் பாக அன்று மாலை அளிக்கப்பட்டது.

அன்று மாலை முழுவதும் அந்த நடிகரின் ஒப்பனை அறையில் இருந்த அன்பளிப்பினைப் பார்வையிட ஆண் பார்வையாளர்கள் மொய்த்தனர். அந்த ஒப்பனை அறை, ஆச்சரியத்தில் எழும்பிய உற்சாகமான ஆரவாரத்தாலும், குதிரை கனைப்பது போன்ற சிரிப்பொலியாலும் நிரம்பியிருந்தது. நடிகைகளில் யாராவது ஒருவர் உள்ளே வர கதவைத் தட்டினால், நடிகர் தன் காந்த குரலில், “தற்சமயம் வேண்டாம் டார்லிங், உடை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்று சமாளித்துவிடுவார்.

நாடகம் முடிந்ததும் தன் தோள்களை வளைத்துக் கொண்டு, குழப்பத்தில் கைகளை உதறிக்கொண்டிருந்தார்.

“இந்தப் பாழாய் போன விகாரத்தை நான் எங்கு வைப்பது? நான் இருப்பதோ தனியார் விடுதியில், என்னைப் பார்க்க வரும் நடிகையை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். சட்டென எடுத்து மேசைக்குள் போட்டு மூட இது ஒன்றும் புகைப்படம் இல்லை .!” எனப் புலம்பிக்கொண்டிருந்தார்.

அவரது உடைகளைக் களைய உதவி செய்து கொண்டிருந்த ஒப்பனைக்காரர், “ஏன் சார், இதை விற்றால் என்ன?” என்று கேட்டார். இந்தப் பகுதியில் இது மாதிரியான பழைய வெண்கலப் பொருட்களை வாங்கும் வயதான பெண் ஒருவர் இருக்கிறார். திருமதி. ஸ்மிர்நோவா என்று கேளுங்கள். எல்லோருக்கும் தெரியும்.” என அவருக்கு ஆலோசனை வழங்கினார்.

அவரது ஆலோசனைப்படியே நகைச்சுவை நடிகர் நடந்து கொண்டார்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து, பித்தநீர் குறித்த சிந்தனையில் இருந்த மருத்துவர், நெற்றியில் ஒரு விரலை அழுத்தியபடி, தன் அலுவலகத்தில் உட்கார்ந்திருந்தார். திடீரென கதவைத் திறந்துகொண்டு, சாஷா ஸ்மிர்நோவ் உள்ளே நுழைந்தான். உற்சாகமாகச் சிரித்தபடி வந்த அவன் முகம் முழுக்க சந்தோஷத்தால் நிரம்பி வழிந்தது. அவன் கையில் வைத்திருந்த ஏதோ ஒரு பொருள், செய்தித்தாளால் சுற்றப்பட்டு இருந்தது.

“டாக்டர்,” எனப்பேசத் தொடங்கும்போதே மூச்சு வாங்கியது. அப்படியே தொடர்ந்தான்.

“நான் மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறேன். உங்களுக்கு இருக்கும் அதிர்ஷ்டத்தை உங்களால் நம்ப முடியாது. எப்படியோ உங்களுக்கு அன்று கொடுத்த கொத்து விளக்குத்தண்டுக்கு ஒரு ஜோடி கிடைத்துவிட்டது. அம்மாவுக்கு ரொம்ப திருப்தி. நான் அம்மாவுக்கு ஒரே பிள்ளை. நீங்கள்தான் என்னைக் காப்பாற்றினீர்கள்…”

மிகவும் நன்றி விசுவாசத்துடன், அந்தக் கொத்து விளக்குத் தண்டை மருத்துவர் முன் சாஷா வைத்தான். வாயைப் பிளந்த மருத்துவர், ஏதோ சொல்ல முயன்று பார்த்தார். ஆனால், வார்த்தை எதுவும் வரவில்லை . வாயடைத்து நின்றார்.

(END)
*
குறிப்பு : இக்கதை முதன்முதலில் வெளிவந்த 1886-ஆம் ஆண்டிலேயே பெரும் வரவேற்பினைப் பெற்றது. ஆன்டன் செக்காவ் (1860-1904), ரஷ்ய இலக்கியம் மட்டுமின்றி உலக இலக்கிய வரலாற்றில் தனி முத்திரை பதித்தவராவார். பல்வேறு மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுப் பலதரப்பட்ட வாசகர்களைக் கவர்ந்த அவருடைய சிறுகதைகள், பல இளம் எழுத்தாளர்கள் உருவாகக் காரணமாகவும் அமைந்துள்ளன. முதன் முதலில் 1886இல் எழுதப்பட்ட இக்கதை, 1967இல் வெளியான அவருடைய கதைகள் அடங்கிய பிரஞ்சு மொழியாக்கத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ளது.

*


நன்றி : வேங்கட சுப்புராய நாயகர்

நன்றி : ‘மணல்வீடு’ ஆசிரியர் மு. ஹரிகிருஷ்ணன்

« Older entries